"เอาละ พวกเราไปต่อกันเลยหรือไม่?" ฟู่คงมินพูดขึ้น
"พวกเราไปหาที่พักชั่วคราวกันก่อนหรือไม่? การทดสอบแม้ไม่ได้กินพลังปราณมากนักแต่กลับกินพลังใจมากมาย หากพักซักหนึ่งหรือสองวันก็น่าจะพอได้นะ!" เ้าอ้วนหวังที่ได้นั่งบำเพ็ญ รู้สึกเหนื่อยใจจึงเสนอออกมา
"ก็ดีเหมือนกัน" เฟยเทียนเห็นด้วยและพยักหน้า
"ใช่ๆๆ วิหารนี่ดูดกินจิตใจเป็บ้า!" เ้าผอมหม่าพูดส่งเดช
เพี๊ยะ!
"ปากพล่อยเดี๋ยวได้เจอดีหรอก!" ฝ่ามือนี้ไม่ใช่ใครนอกจากเฟยเทียนคนดีคนเดิม
"งั้นเอาตามนี้ไปเถอะ!" ฟู่คงมินก็ตกลงตามนั้นและนำหน้าไปและเฟยเทียนปิดท้าย
พวกเขาทั้งสี่ออกเดินทางมาระยะหนึ่งจึงพบถ้ำขนาดใหญ่ประมาณหนึ่ง มิดชิดดียากสังเกตุยังดีที่เ้าอ้วนสังเกตุุจึงพบเจอ
ทั้งสี่เข้าพักและจุดไฟย่างเนื้อกระต่ายั์ตัวหนึ่งที่ได้มาระหว่างทาง
"นี่เฟยเทียนเ้าผ่านด่านทั้งหมดหรอ? ถึงขั้นได้สัตว์ในตำนานมา?" เ้าอ้วนหวังสงสัยั้แ่ออกเดินทางแล้วจริงๆ
พลังพวกเขาต่างกันไม่มาก รางวัลก็ไม่ควรต่างกันมากมายขนาดนี้สิ เขาแค่ยารวมปราน แต่เ้านี้ได้สัตว์ในตำนาน! มันต่างกันมากเกินไปเหมือน์กับโลกมนุษย์
"ไม่รู้สิ อาจเป็เพราะว่าข้าผ่านด่านทั้งหมดได้รวดเร็วมั้ง เห็นท่านผู้นั้นพูดให้ข้าฟังว่าเป็อันดับสิบในรอบสามร้อยปี ประมาณนี้แหละ" เฟยเทียนตอบเสียงปกติ ยังคงกัดเนื้อกระต่ายเคี้ยวตุ้ยๆ
ทั้งสามคนมองเขาเหมือนสัตว์ประหลาด เ้านี้มันเก่งขนาดไหนถึงขั้นท่านผู้นั้นยกย่องเป็อันดับสิบในรอบสามร้อยปี!
ทั้งสี่ก็คุยสัพเพเหระกันไปพร้อมพักผ่อน ส่วนเฟยเทียนก็นั่งมุมหนึ่งของถ้ำและนั่งบำเพ็ญบนตักเขามีเต่า์ทมิฬนอนอยู่เงียบๆ
เฟยเทียนลืมตาและมองมันก่อนจะพูดขึ้น
"เ้ามาทำสัญญากับข้าเถอะจะได้สื่อสารกันง่ายๆ" เฟยเทียนพูดเสียงเบากลัวรบกวนคนอื่นเขากัดนิ้วและหยดเืลงใส่กระดองเต่า
ส่วนเ้าเต่า์ทมิฬในเมื่อประสงค์มัน้าเป็สัตว์เลี้ยงของเฟยเทียนอยู่แล้ว จึงรับคำและดูดซับเืเข้ามาทันที
นี่ไม่ใช่การหยดเืธรรมดา ทั้งสองจะถ่องคาถาบางอย่างในใจและเมื่อเืทั้งสองผสมกันจะถือว่าเป็การทำสัญญาอย่างสมบูรณ์แบบ คนหนึ่งจะถ่องบทนาย คนหนึ่งจะถ่องบทบ่าว นี่เป็ข้อแตกต่าง
'นี่เ้านาย ข้าอยากกินน้ำส้มขวดนั้นอีก!' มันไม่พูดพร่ำทำเพลงเปิดประเด็นทันที
'เหอะเ้าโลภมากนี่! เ้าเต่ากวนบาทา แกยังไม่คู่ควร แสดงประโยชน์ให้ฉันดูสิแล้วฉันจะให้!' เฟยเทียนย่อมไม่ให้อะไรมันฟรีๆอยู่แล้ว
หากขูดรีดได้ก็ต้องขูดรีดสิ แม้จะเป็สัตว์เลี้ยงแต่ตอนนี้เขา้าพลัง ไว้ค่อยชดเชยมันทีหลังแล้วกัน
'ข้าสามารถป้องกันการโจมตีจากขั้นหลอมรวมได้หนึ่งครั้ง!ต่อวัน สถานที่อันตรายแบบนี้เ้านายว่าข้ามีประโยชน์ขนาดไหนละ?'
เ้าเต่าตอบกลับ
เฟยเทียนยิ้มร่าทันที นี้มันชีวิตที่สอง! แม้จะบอกว่ามีเพียงขั้นรวบรวมเท่านั้นที่เข้าได้ แต่หากเจอฝูงสัตว์อสูร หรือค่ายกลตามสถานโบราณละ?
แถมเขายังเป็แค่ขั้นกลาง หากพบเจอขั้นปลายหรือสูงสุดละ? เขามีเพียงชีวิตเดียวหากมีเ้านี้ช่วยป้องกัน อย่างน้อยก็ถือเป็การต่อชีวิต!
'ประโยชน์แค่นี้ยังไม่พอ ในนี้มีแค่ขั้นรวบรวมทั้งนั้นข้าจะเอาเ้าไปทำซากอะไร?' เฟยเทียนไม่ยอมเสียเปรียบง่ายๆ ได้ขูดรีดแล้วก็เอาอีกหน่อยเถอะ!
เ้าเต่าถลึงตาใส่เขาทีหนึ่งก่อนมันจะมุดหัวเข้าไปและเงียบไปเลย
ส่วนเฟยเทียนนะหรอ เขาไม่สนใจมากมายอยู่แล้วเ้านี้เป็สัตว์เลี้ยงเขา จะคุุยกันตอนไหนก็ได้ไม่ต้องรีบร้อน
สุดท้ายเขาก็นั่งบำเพ็ญเงียบๆ
..
เช้าวันที่สาม
ทั้งสี่คนตระเตรียมตรวจสอบทุกอย่างเสร็จสิ้นจึงออกเดินทางต่อ
"พวกเราจะไปที่ไหนกัน?" ขณะทะยานอยู่บนยอดไม้ เ้าอ้วนก็ถามออกมา
"ปกติแล้วป่าอสูรมีสถานโบราณเยอะมาก เราแค่เดินทางไปเรื่อยๆและสังเกตุเอา นี่เป็จุดเด่นของดินแดนแห่งนี้ ด้วยความอุดมสมบูรณ์ และบางทีอาจเจอผู้คนกลุ่มอื่น" ในฐานะผู้มีความรู้ในเื่นี้มากกว่าคนอื่น ฟู่คงมินจึงอธิบายให้ฟัง
"อ่อ!" เ้าอ้วนตอบรับและทะยานไปเงียบๆ
ทั้งสี่ยังคงตั้งขบวานฟู่คงมินอยู่หน้าสองคนอยู่กลางเฟยเทียนปิดหลัง ตอนทางล้วนสอดส่องทางข้างทางตลอด สถานโบราณแต่ละแห่งล้วนให้รางวัลอันงดงาม
อย่างยารวมปราณ แม้จะดูเหมือนน้อยเพียงแค่สิบกว่าเม็ด แต่ข้างนอกล้วนแพงหูฉีกสำหรับเด็กยากจนเช่นพวกเขา ยกเว้นฟู่คงมินอะนะ
เดินทางมาเรื่อยๆจู่ๆฟู่คงมินก็ให้ สัญญาณมืือเพื่อหยุด ทั้งสามสงสัยจึงหยุดและกระซิบ
"มีอะไร?"
"มีคนอยู่ข้างหน้า" ฟู่คงมินชี้ไปที่พุ่มไม้ใหญ่แห่งหนึ่ง ข้างล่างจุดนั้นมีผู้คนแอบซุ่มอยู่สองคน
"ข้าว่าไม่ได้มีแค่สองคนแน่" เ้าผอมหม่าพูดขึ้น
"แน่นอนการมาแดนโบราณสองคนเป็ไปได้ยาก แถมการดักแบบนี้ก็ตัดเื่ที่พวกเขาถูกคนอื่นโจมตีสหายร่วมกลุ่มตายได้เลย ส่วนใหญ่พวกนี้ล้วนไม่ออกไปไหนมากนัก
ข้าว่าต้องมีพวกมันดัักอยู่อีกหลายจุด เอายังไงดี?" เ้าอ้วนพูดความคิดตนเองออกมา
เฟยเทียนยังคงเงียบเขากำลังประมวลผลและชั่งใจในสถานการณ์ด้านหน้า
"พวกนายรออยู่นี่ฉันจะไปสำรวจให้" เฟยเทียนโพล่งออกมาทำให้พวกเขาใไม่น้อย
"ไม่ต้องกลัวฉันบรรลุระดับเข้าใจเกือบจะเข้าสู่หลอมรวมแล้ว ก้าวย่างเมฆาในขั้นรวบรวมคงยากจะมีใครตามทัน
อีกอย่างหากมีเสียงต่อสู้พวกเ้าย่อมได้ยิน อย่าห่วงเลย!" เฟยเทียนพูดจบก็หายวับไปทันทีไม่รอให้พวกเขาประท้วงหรือถามอะไรเลย
"เ้านี้ยังคงดื้อรั้นไม่เปลี่ยน" เ้าอ้วนถอนหายใจ พวกเขาทำได้แค่รอแล้วละ
..
เฟยเทียนใช้ก้าวย่างเมฆาพุ่งออกไปตามกิ่งไม้ต่างๆอย่างแเี สายตาและหูของเขาสอดส่องระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา
กระบี่ผีพาดหลังใช้เวลาแวบเดียวก็มาถึงต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่งทึ่สูงกว่าต้นอื่นเป็พิเศษ
เขาย่อลงเพื่อหลบมุมและสำรวจป่าโดยรอบ เขาใช้สายตามองไปที่พุ่มไม้
'สองคนที่พุ่มไม้ พวกนี้ไม่น่าจะมีแค่สอง การดักคนต้องคิดเผื่อเจอผู้แข็งแกร่ง'
เฟยเทียนเริ่มคิดวิเคราะห์และสังเกตุุความเป็ได้ต่างๆตามจุดที่คิดว่าควรจะมีคนอยู่
เขามองไปรอบๆและขณะกำลังจะเลื่อนสายตาผ่านต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่ๆก็มองเห็นจุดหนึ่งที่ผิดแปลกไป
ตรงนั้นเป็ยอดไม้เตี้ยประมาณหนึ่ง จุดนั้นมีชุดสีเขียวที่กลมกลืนกับต้นไม้มาก แต่ที่เฟยเทียนสังเกตุถึงจุดผิดปกติคือ มีการขยับและยังมีสีขาวที่คาดเอวไว้โผล่ออกมา
ทำให้เฟยเทียนสังเกตุเห็น เขาจดจำไว้และเริ่มสำรวจจุดอื่น และเขาก็เห็นอีกจุดหนึ่งแต่ก็ไม่แน่ใจ
ตรงนั้นเป็เถาวัลย์ปกคลุมมากมายตรงนั้นมีแสงกระทบกับดาบทำให้มีแสงสะท้อนทำให้เฟยเทียนจับจุดสังเกตุได้
'พวกเขาน่าจะซุ่มมานานทำให้เผยออกมา เอาละ'
เฟยเทียนถอยกลับทันทีเขาถอนตัวอย่างรวดเร็วและมาโผล่หลังพวกเ้าอ้วนและพูดขึ้น
"นอกจากพุ่มไม้ มีตรงยอดไม้เติ้ยตรงนั้นห่างจากพุ่มไม้ประมาณหนึ่ง แล้วก็กลุ่มเถาวัลย์ตรงนั้นข้าไม่แน่ใจ"
"เชี่*!" เ้าอ้วนหวังะโแต่ยังดีที่เ้าผอมอุดปากไว้ทัน
ฟู่คงมินถึงกับชักพลองออกมาและถอยออกมาเมื่อเห็นว่าเป็เฟยเทียนจึงถอนหายใจ
"ทีหลังเ้ามาให้เหมือนคนหน่อยเมื่อกี้ข้าเกือบออกกระบวนแล้ว" ฟู่คงมินเก็บพลองและนั่งลง
"เ้านะเฟยเทียนเดี๋ยวข้าจะตีเข้าให้ ไอ้บ้านี่!" เ้าอ้วนถลึงตาใส่
"พอละๆ สรุปคือมีสองจุดและหนึ่งจุดที่ไม่แน่ใจ?" ฟู่คงมินถามออกไป
"ใช่ ข้าสำรวจอย่างถี่ถ้วนแถวนี้แล้วมีจุดที่เผยผิดปกติออกมาก็ประมาณนี้แหละ อาจมีพวกมันอีกข้าก็ไม่รู้เช่นกัน
ถ้าให้พูดก็ไม่แน่ใจจริงๆ" เฟยเทียนพูดอีกครั้ง
"เราจะเอายังไง?" เ้าผอมหม่ามองหน้าทั้งสาม
ทุกคนเงียบและมองมาที่เฟยเทียน
"อย่ามองแบบนั้นเราไปเถอะ เรายังต้องอยู่ในแดนโบราณต่ออีก การปะทะเป็สิ่งไม่ควรแถม ฟู่คงมินยังไม่ได้ของตามที่้าด้วย เราควรรวบรวมสมบัติก่อนดีกว่า
ใช่อยู่ที่พวกนั้นอาจมีสมบัติ แต่พวกมันอาจมีเยอะจนเราสู้ไม่ได้ ไปเถอะ" เฟยเทียนเสนอทางออกที่ดีที่สุดให้
"งั้นก็ตามนั้น" ฟู่คงมินพยักหน้าเหมือนเข้าใจและเห็นด้วย
"ไป!" ทั้งสี่พุ่งออกจากทางเดิมและอ้อมไป
แต่ขณะนั้นเอง ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลูกศรสองดอกปักลงที่ข้างหน้าพวกเขา
"ดูเหมือนความยุ่งยากจะมาเยือนแล้ว.."
...
ขอบคุณที่อ่านครับ มาดึกหน่อยน้าา
714
