สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

ในเช้าวันถัดมา หยางลี่เจินกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในสวน เธอรู้สึกสดชื่นจากอากาศยามเช้าและพยายามลืมเรื่องความว้าวุ่นในใจเกี่ยวกับเหวินเจาเหยียน ไม่นานนัก เสียงบ่าวในจวนก็ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู “นายท่าน มีแขกมาขอพบขอรับ”

หยางลี่เจินหันไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดหรูหรา กำลังเดินเข้ามาในจวนพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอมีท่าทางสง่างามและมั่นใจ ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองไปทั่วจวนอย่างพิจารณา เหวินเจาเหยียนเดินออกมาจากห้องทำงาน สีหน้าของเขาแฝงความแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เขาถามเสียงเรียบ

หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนจะโค้งคำนับ “ข้าก็แค่เดินทางผ่านมา และคิดว่าควรจะแวะมาเยี่ยมพี่ชาย ข้าไม่ได้เจอพี่เหวินนานแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินที่ยืนมองอยู่ในสวนถึงกับขมวดคิ้ว “พี่ชาย?” หญิงสาวหันมาสบตาเธอทันที ใบหน้าเรียบสงบแต่ดวงตากลับแฝงแววประเมิน “นี่คือ… ภรรยาของพี่เหวินใช่หรือไม่?”

“ใช่” เหวินเจาเหยียนตอบเรียบๆ ก่อนจะหันไปมองหยางลี่เจิน “นี่คือซูเหมยหลิน ภรรยาของข้า”

หยางลี่เจินรู้สึกถึงสายตาของหญิงสาวที่มองเธออย่างจับจ้องก่อนจะยิ้มออกมา “ข้ายินดีที่ได้รู้จัก ข้าคือเหวินหลิงหลัน ลูกพี่ลูกน้องของพี่เหวิน”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หยางลี่เจินยิ้มตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจนัก

เหวินหลิงหลันเดินเข้ามาใกล้เหวินเจาเหยียน พลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนหวาน “พี่เหวิน ข้าแค่อยากมาเยี่ยม ไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ”

“ถ้าเจ้าไม่มีธุระ ก็พักสักหน่อยก่อนออกเดินทาง” เขาตอบเรียบๆ น้ำเสียงไม่ได้แสดงถึงความสนิทสนมมากนัก

หยางลี่เจินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอมองเหวินหลิงหลันอย่างพิจารณา แม้หญิงสาวจะอ้างว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่การกระทำของนางกลับเต็มไปด้วยความพยายามที่จะใกล้ชิดเหวินเจาเหยียน

“ชัดเจนเลย…” หยางลี่เจินคิดในใจ “นางไม่ได้มาดีแน่ๆ”

เหวินหลิงหลันหันมาทางหยางลี่เจินอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูซู ข้าขอโทษที่มาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสา”

“ไม่ถือค่ะ” หยางลี่เจินตอบ แต่สายตาของเธอจับจ้องการกระทำของอีกฝ่ายทุกอิริยาบถ

“ดีแล้ว” เหวินหลิงหลันตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปพูดกับเหวินเจาเหยียน “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอพักที่นี่สักสองสามวันได้หรือไม่?” เหวินเจาเหยียนพยักหน้า “ตามใจเจ้า”

หยางลี่เจินรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เธอรู้ว่าหญิงสาวคนนี้คงไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่เยี่ยมญาติธรรมดาอย่างแน่นอน และเธอก็ต้องจับตาดูให้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้…

หลังจากที่เหวินหลิงหลันเข้ามาพักในจวน หยางลี่เจินเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เหวินเจาเหยียนมักจะไปพูดคุยกับหลิงหลัน ทั้งในห้องรับรองและสวนของจวน เสียงหัวเราะเบาๆ ของหญิงสาวที่ดังลอดมาในบางครั้งยิ่งทำให้หยางลี่เจินรู้สึกอึดอัด เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรคิดมาก แต่ทุกครั้งที่เห็นเหวินเจาเหยียนใช้เวลาอยู่กับหลิงหลัน ใจเธอก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บแปลบ

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่หยางลี่เจินนั่งอยู่ในห้องคนเดียว เธอได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากสวนด้านนอก เธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและเดินไปดู เมื่อเธอแอบมองออกไปจากหน้าต่าง เธอเห็นเหวินเจาเหยียนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หินในสวน ข้างๆ เขาคือหลิงหลันที่ยิ้มหวานและพูดอะไรบางอย่างกับเขา สายตาของหลิงหลันที่มองเหวินเจาเหยียนเต็มไปด้วยความหวัง หยางลี่เจินรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวคนนี้มีความรู้สึกมากกว่าแค่ญาติธรรมดา

เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับเข้าไปในห้อง ความน้อยใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ในตอนเย็น ขณะที่หยางลี่เจินกำลังนั่งอยู่ในห้อง เหวินเจาเหยียนก็เข้ามา เขามองเธอด้วยสายตาที่เหมือนสังเกตเห็นบางอย่าง “เจ้าดูแปลกไป” เขาพูดขึ้น พร้อมเดินเข้ามาใกล้ หยางลี่เจินรีบปฏิเสธ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เขายืนกอดอก มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “เจ้าหลีกเลี่ยงข้ามาทั้งวัน แล้วตอนนี้เจ้าบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร?” เธอก้มหน้าลง หลีกเลี่ยงสายตาของเขา “ฉันแค่เหนื่อย…”

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าเธอ “หรือเจ้า… กำลังหึงข้าอยู่?” คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าแดงก่ำ “ฉันไม่ได้หึงค่ะ!”

“จริงหรือ?” เขาเลิกคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้าแหย่ “แต่เจ้าดูเหมือนคนที่กำลังหึงมาก”

เธอเม้มปากแน่น พลางพูดตะกุกตะกัก “คุณ… คุณไปคุยกับคุณหลิงหลันบ่อยๆ ก็แค่นั้นเอง ฉันไม่ได้สนใจอะไรหรอกค่ะ”

เหวินเจาเหยียนยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ “เจ้าพูดแบบนั้น แต่สีหน้าของเจ้ามันฟ้องว่าเจ้าหึง”

“ฉันไม่ได้หึง!” เธอตอบเสียงดัง ใบหน้าแดงจนแทบลุกเป็นไฟ

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่แก้มของเธอเบาๆ “ข้าชอบที่เจ้าสนใจข้าขนาดนี้” คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินนิ่งไป หัวใจเต้นแรงจนเธอไม่รู้จะตอบอะไรได้

เหวินเจาเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไม่มีใครในสายตาหรอก นอกจากเจ้า” หยางลี่เจินเบิกตากว้าง คำพูดของเขาทำให้เธอทั้งเขินและสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเขา

เขาลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ “พักผ่อนเถอะ ข้าแค่แวะมาดูว่าเจ้าคิดอะไรอยู่” เขาหันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งเธอไว้กับหัวใจที่เต้นแรง และความรู้สึกหลากหลายที่ยิ่งชัดเจนขึ้นในใจ