[ Untitled Story ]

        สามวันหลังจากบททดสอบด่านแรกจบลงโนวานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดในห้องพักของเขาที่สมาคมนักวิจัยแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องสาดส่องลงบนหนังสือที่เขากำลังอ่านอยู่ มันคือหนังสือเกี่ยวกับเส้นทางประกายแสง ‘วันนี้แล้วสินะ’ เขานึกถึงการทดสอบในวันนี้

        ‘การทดสอบด่านที่ 2ของกองกำลังสำรวจ’ โนวาปิดหนังสือลง เขาลุกขึ้นยืนมองไปที่ปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง “ต้องผ่านบททดสอบนี้ให้ได้” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น

        ...

        แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าต้นไม้โลกที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางฟิลด์ A11 ลำต้นขนาดมหึมาแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้างใหญ่ราวกับจะโอบกอดทั้งใจกลางฟิลด์เอาไว้ แสงแดดส่องกระทบกับใบไม้สีเขียวมรกตของต้นไม้โลกจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับงดงามเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าของผู้คนมากมายดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

        “คนเยอะมากเลย”โนวาพึมพำกับตัวเอง เขามองไปรอบๆ ลานกว้าง ผู้คนมากมายกว่า 3,000 คนมายืนรวมตัวกันที่นี่ ‘พวกเขาคือผู้สมัครกองกำลังสำรวจครั้งสุดท้าย’โนวามองไปยังผู้คนมากมายที่มารวมตัวกัน พวกเขาทั้งหมดคือคนที่ผ่านการทดสอบด่านแรกมาได้

        โนวากวาดสายตามองไปรอบๆพวกเขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองนิวโฮป ‘บางคน…ฉันจำได้ว่าเคยเจอหน้าพวกเขาตอนเข้าร่วมการป้องกันฟิลด์’บางคน…เขาก็เพิ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรกในวันนี้ ‘พวกเขาทุกคนต่างก็มีความหวังและความกังวลอยู่ในแววตา’

        โนวาเห็นยูนะ เรน่าจิน และฮงกำลังยืนคุยกันอยู่ไม่ไกลจากเขา

        “โนวาน! ทางนี้!”ยูนะโบกมือเรียกเขา “เห็นนายแล้ว! มารอกันนานรึยัง?”

        “ไม่นานหรอกพวกเราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” จินตอบ

        “สวัสดี เรน่า”โนวาทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ยูนะ

        “สวัสดี โนวา”เรน่าตอบรับ เธอยิ้มให้เขาอย่างอายๆ

        พวกเขาทั้งห้าคนยืนคุยกันเรื่องราวต่างๆ ทั้งเรื่องการทดสอบด่านแรกเรื่องราวเกี่ยวกับกองกำลังสำรวจ และเรื่องราวชีวิตประจำวันของพวกเขา จนกระทั่งถึงเวลา...

        เอเม็ธเดินขึ้นไปบนแท่นประกาศ เขาอยู่ในชุดคลุมสีม่วงเข้มเช่นเคย ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่งแววตาสีฟ้าคมกริบ

        “ยินดีต้อนรับทุกคนสู่บททดสอบด่านที่2!” เอเม็ธกล่าวทักทาย เสียงของเขาดัง ก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง

        ลูเซียน่ายืนอยู่ด้านหลังเอเม็ธเธออยู่ในชุดนักวิจัยสีขาวสะอาด ผมสีเงินยาวสลวยของเธอถูกรวบไว้หลวมๆเธอยืนอยู่เงียบๆ เบื้องหลังเอเม็ธและหันไปสั่งงานลูกน้องของเธอที่ยืนอยู่ด้านข้างเธออีกที

        “วันนี้ผม เอเม็ธคิงการ์ด จะเป็นผู้คุมสอบแทนท่านลูเซียน่า” เอเม็ธกล่าวต่อ “บททดสอบด่านที่ 2นี้...มีชื่อว่า บททดสอบแห่งต้นไม้บรรพกาล”

        เอเม็ธอธิบายกฎของบททดสอบการทดสอบจะเป็นการปีนป่ายต้นไม้โลกแบบเดี่ยว โดยจะแบ่งรอบการแข่งขันเป็น 6 รอบ รอบละ 500 คนการทดสอบนี้คือการที่ต้องปีนต้นไม้โลกขึ้นไปให้สูงที่สุด โดยทุกๆ 30 เมตรจะได้ 1 คะแนน และคะแนนสูงสุดที่ได้คือ 100คะแนน ซึ่งเทียบเท่ากับความสูง 3,000 เมตร ต่อให้ปีนขึ้นไปสูงกว่านี้ก็จะไม่ได้คะแนนเพิ่ม

        ผู้เข้าสอบทุกคนจะได้รับอุปกรณ์วัดระดับความสูงติดไว้ที่ข้อมือมันจะวัดระดับความสูง ณ ปัจจุบันที่พวกคุณอยู่ และจะหยุดค้างเอาไว้ หลังจากหมดเวลา

        “พวกคุณมีเวลา 5ชั่วโมง ในการปีนป่ายต้นไม้โลกนี้ ยิ่งคุณปีนได้สูงเท่าไหร่คะแนนก็ยิ่งสูงเท่านั้น!” เอเม็ธเว้นวรรคเล็กน้อย มองไปยังผู้คนมากมายเบื้องหน้า “เอาล่ะ! ขอให้ทุกคนโชคดีนะครับ”

        “โนวานนายกับเรน่าอยู่รอบที่ 2 ใช่มั้ย?” ยูนะหันมาถามโนวา

        “ใช่ ฉันได้หมายเลข 544ส่วนเรน่าของคือ 971” โนวาตอบ

        “แล้วคุณจินกับคุณฮงอยู่รอบไหนงั้นหรอ?” เรน่าถามขึ้นเธออยู่ในชุดคลุมสีเทาเข้มเช่นเคย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองไปที่จินและฮง

        “ฉันอยู่รอบที่ 1หมายเลข 388” จินตอบ

        “ส่วนฉันหมายเลข 499”ฮงเสริม

        “ส่วนฉันหมายเลข 222พวกเรา 3 คนได้รอบแรกงั้นขอออกไปเตรียมตัวก่อนนะโนวาน” ยูนะกล่าว

        “งั้นโชคดีนะ พวกนาย”โนวายิ้มให้กับเรน่า ยูนะ และจิน “ฉันจะไปเตรียมตัวก่อน”

        ‘พวกเขาทั้งสามคนคงจะเหนื่อยน่าดู’โนวาคิดในใจ เขาหันหลังกลับและเดินไปยังจุดรับอุปกรณ์

        …

        ผู้เข้าสอบทั้ง 3,000คนต่างทยอยกันไปรับอุปกรณ์ปีนเขาจากเจ้าหน้าที่ “เชือก ตะขอ รองเท้า…” พวกเขารับอุปกรณ์มาตรวจสอบ

        “ว้าว!อุปกรณ์พวกนี้สุดยอดไปเลยฉันได้ยินมาว่ารองเท้าพวกนี้มันสามารถยึดเกาะกับต้นไม้ได้ด้วย” ผู้เข้าสอบคนหนึ่งกล่าวอย่างตื่นเต้น

        “ใช่ สุดยอดมาก”อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย

        โนวามองผู้เข้าสอบรอบแรกที่รับอุปกรณ์มาตรวจสอบหลังจากนั้นพวกเขาก็เดินข้ามสะพานไม้ ไปยังจุดเริ่มต้นของการปีนป่ายโนวามองไปยังรากของต้นไม้โลก มันมีขนาดมหึมา กว้างใหญ่ ราวกับภูเขาผิวเปลือกไม้สีน้ำตาลเข้มนั้น มีลวดลายแปลกๆ ‘ใหญ่กว่าที่ฉันคิดเอาไว้เยอะเลย…’

        ต้นไม้โลกนั้นตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางหลุมขนาดยักษ์ที่เชื่อมต่อไปยังฟิลด์ด้านล่างส่วนรากของต้นไม้โลกนั้นเชื่อมต่อกับฟิลด์ล่างสุดของ The Cube และยอดของต้นไม้โลก…เชื่อมต่อกับฟิลด์บนสุดของ The Cube ส่วนฟิลด์ A11 เป็นหนึ่งในฟิลด์ที่อยู่บนสุดของ TheCube

        รอบๆ ต้นไม้โลกนั้นมีตาข่ายขนาดใหญ่ของสมาคมนักวิจัยกางเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เข้าสอบตกลงไปในหลุมที่เชื่อมต่อกับฟิลด์ด้านล่างและในเวลาปกติบริเวณนี้จะเป็นจุดป้องกันฟิลด์ที่ใจกลางเป็นจุดที่สัตว์ร้ายบุกเข้ามา

        โนวามองไปที่ลำต้นของต้นไม้โลกมันมีขนาดใหญ่โตมาก ผิวเปลือกไม้สีน้ำตาลเข้ม มีลวดลายแปลกๆ ส่วนด้านบนนั้นสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าจนโนวามองไม่เห็นยอด มันสูงจนหายลับไปในกลุ่มเมฆ กิ่งก้านสาขาขนาดใหญ่แผ่ขยายออกไปรอบทิศทางราวกับหนวดของปลาหมึกยักษ์

        ‘มันดูยิ่งใหญ่แข็งแกร่ง และน่าเกรงขาม’ โนวาคิดในใจ

        “ฉันจะต้องปีนขึ้นไปให้สูงที่สุด”โนวาพึมพำกับตัวเอง

        “เอาล่ะ!ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!” เอเม็ธกล่าว เสียงของเขาดัง ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ “การทดสอบด่านที่2! บททดสอบแห่งรากไม้บรรพกาล กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!”

        “5… 4… 3… 2… 1… เริ่ม!”

        สิ้นเสียงประกาศของเอเม็ธเหล่าผู้เข้าสอบรอบแรก 500 คนพุ่งเข้าใส่รากต้นไม้โลกอย่างรวดเร็วราวกับฝูงมดที่กำลังมุ่งหน้าไปยังแหล่งอาหาร

        “ตุบ! ตุบ! ตุบ!”เสียงฝีเท้ากระทบกับรากไม้ขนาดใหญ่ ดังต่อเนื่อง ‘ต้องรีบ!’ พวกเขาคิดในใจ ‘ต้องปีนให้เร็วที่สุด!’ผู้เข้าสอบต่างใช้ตะขอเกี่ยว ใช้เชือกยึดและปีนขึ้นไปบนลำต้นที่ขรุขระราวกับหนวดของปลาหมึกยักษ์อย่างรวดเร็ว

        “รากแห่งความเชื่อมั่น!”ยูนะตะโกน เธอเรียกใช้พลัง พลังงานสีเขียวอ่อนสว่างวาบขึ้นรอบตัวเธอ ‘ฟิ้ว!’ ร่างกายของยูนะเบาหวิวราวกับขนนก เธอใช้พลังของเธอเสริมความเร็วในการปีนป่ายและกระโดดข้ามลำต้นของต้นไม้โลกไปมาอย่างรวดเร็วและว่องไวยูนะหันกลับไปมองและคิดในใจ ‘ฉันต้องรีบปีนขึ้นไปให้สูงที่สุด’

        จินเองก็เรียกใช้พลังของเขาเช่นกัน“รากแห่งความเชื่อมั่น!” เขาใช้พลังเสริมความเร็วในการปีนป่ายเขาเริ่มปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

        ส่วนฮง เขาใช้พลัง “รากแห่งความเชื่อมั่น!”เช่นเดียวกัน พลังงานสีเขียวอ่อนห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ ‘ฮึ่ม!’พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฮงเริ่มปีนขึ้นไปอย่างมั่นคงราวกับนักปีนเขาผู้เชี่ยวชาญ

        โนวามองตามพวกเขาขึ้นไป“พวกเขาเร็วมาก” เขามองยูนะ จินและฮงที่กำลังปีนขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว ‘พวกเขาเก่งกว่าที่คิดไว้เยอะเลย’

        โนวามองไปที่ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่กำลังปีนป่ายตามหลัง หลายคนใช้พลังอารมณ์ของตัวเองในการปีนป่ายพวกเขาต่างก็แสดงความสามารถออกมาอย่างเต็มที่

        “ดูเหมือนว่า...การทดสอบครั้งนี้...จะดุเดือดมากเลย”เรน่าพูดกับโนวา

        “ใช่”โนวาพยักหน้ารับ “ฉันเองก็ต้องมีสมาธิ”

        ...

        เวลาผ่านไป 4ชั่วโมง…

        โนวาและเรน่ายืนมองการแข่งขันจากด้านล่าง‘อีก 1 ชั่วโมง…เวลาใกล้จะหมดแล้ว’

        “โครม!” เสียงดังขึ้นโนวาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้เข้าสอบคนหนึ่งร่วงลงมาจากต้นไม้โลกกระแทกกับตาข่ายนิรภัยของสมาคมนักวิจัย โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไรมาก

        ‘โอ๊ย!ไอนกเวรนั่น!!!’

        “บ้าจริง! ตะขอหลุด!”เสียงสบถดังขึ้นจากฝั่งด้านล่างของต้นไม้โลก

        โนวามองไปยังต้นไม้โลกเห็นผู้เข้าสอบบางคนร่วงลงมาเป็นระยะ ๆ “โครม!” แต่พวกเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะตาข่ายนิรภัยของสมาคมนักวิจัยรองรับพวกเขาเอาไว้

        โนวามองอยู่สักพักก่อนจะเห็นร่างของคนที่เขาคุ้นเคยตกลงมาจากด้านบนของต้นไม้โลกโนวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ยูนะ! ตกลงมา!”

        “จินด้วย! เขาก็ตกลงมาเหมือนกัน!”เรน่าตกใจ “เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมพวกเขาถึงตกลงมา!?”

        ‘อีก 1 ชั่วโมง เวลาใกล้จะหมดแล้ว’ โนวาคิดในใจ ‘พวกเขาจะผ่านการทดสอบครั้งนี้รึเปล่า?’

        ยูนะตกลงมาที่ตาข่ายก่อนจะรีบพลิกตัวรีบกลับไปปีนขึ้นลำต้นของต้นไม้โลกอีกครั้งด้วยความรีบร้อน “ต้องรีบปีนกลับขึ้นไปแล้ว!ต้องไปให้ถึง 900 เมตร ให้ได้! อย่างน้อยก็ต้องได้เกิน 30คะแนน” เธอกล่าวอย่างร้อนรน

        “บัดซบ! พลาดซะได้ต้องรีบปีนกลับขึ้นไปแล้ว!” จินตะโกน เขารีบปีนกลับขึ้นไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน

        “ไม่ได้การแล้วต้องใช้วิธีอื่นช่วย!” ยูนะตะโกน เธอใช้หอกจันทราเสี้ยว ปักเข้าไปในรากต้นไม้โลก แล้วใช้มันดีดตัวพุ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

        ส่วนจินเขาใช้พลังประกายแสง “รากแห่งความเชื่อมั่น!” เสริมความเร็วในการปีนป่ายเขารีบปีนกลับขึ้นไปอย่างสุดกำลัง

        พวกเขาทั้งสองคนพยายามอย่างหนักโนวาและเรน่ามองขึ้นไปด้วยความเป็นห่วง ‘พวกเขาจะทำได้ไหม? ใกล้จะหมดเวลาแล้วนะ!’

        เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าอีก 10 นาที 5 นาที 1 นาที 30 วินาที 10 วินาที5 วินาที

        “3 2 1 หมดเวลา!!!”

        เสียงประกาศดังขึ้นอุปกรณ์ที่วัดระดับความสูงที่ติดอยู่ที่ข้อมือของผู้เข้าสอบทุกคนหยุดค้างเลขเอาไว้

        ยูนะและจินหยุดปีนในที่สุด ทั้งสองคนต่างแสดงความเหนื่อยอ่อนออกมาอย่างเห็นได้ชัดพวกเขาใช้พลังกายทั้งหมดที่มีไปหมดแล้ว

        “แฮ่กๆๆๆ น่าเสียดายฉันทำได้แค่ 990 เมตร ได้แค่ 33 คะแนนเอง”ยูนะกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน

        “ฉันก็เหมือนกันฉันได้ 33 คะแนน เหมือนกัน” จินพูด

        “ไม่เป็นไรน่าอย่างน้อย…พวกเราก็ผ่าน” ยูนะยิ้มออกมา

        “ใช่ผ่านการทดสอบด่านนี้แล้ว” จินพยักหน้าเห็นด้วย

        “แฮ่กๆๆ”ยูนะทรุดตัวลงบนม้านั่งหิน ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ใกล้ๆ กับจุดลงทะเบียนเธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‘เหนื่อยชะมัด แถมยังพลาดท่าตกลงมาจากต้นไม้อีก’เธอครุ่นคิด ‘บ้าจริง…’

        “ยูนะ! จิน!เป็นยังไงบ้าง ได้คะแนนเท่าไหร่? ผ่านกันรึเปล่า?” โนวาและเรน่ารีบวิ่งเข้ามาหาพวกยูนะที่กำลังพักกันอยู่

        “ฉันเห็นพวกเธอร่วงลงมาจากต้นไม้ตอนที่เหลือเวลาอีกแค่ 1 ชั่วโมงทำไมทั้งสองคนถึงตกลงมาจากต้นไม้ได้? บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?”เรน่าถามด้วยความเป็นห่วง

        “ฉันได้ 33 คะแนน ส่วนจินก็ 33 คะแนนเท่ากันฉันคงพลาดท่าไปหน่อยน่ะ” ยูนะตอบ “ส่วนฮง 76 คะแนน ไม่เลวเลยล่ะ”

        “แล้วมันเกิดอะไรขึ้น?ทำไมพวกเธอถึงตกลงมาได้?” โนวาถาม

        “พวกเราดันไปเจอกับธอร์นกับไอลีนระหว่างที่กำลังปีนขึ้นไปข้างบนน่ะสิ”ยูนะตอบ “พวกเขาแข็งแกร่งมาก...เหมือนกับว่าพวกเขากำลังแข่งกันอยู่เลยว่าใครจะปีนขึ้นไปได้สูงกว่ากัน”

        “พวกเขาทั้งสองคนน่ะมุ่งมั่นที่จะปีนขึ้นไปข้างบนอย่างเดียว…ไม่สนใจอะไรเลย” จินเสริม

        “ใช่!”ฮงพยักหน้าเห็นด้วย “พวกเขาไม่สนใจใครเลยจริงๆ”

        “แล้วพวกเขา…โจมตีพวกเธอเหรอ?”โนวาถาม

        “ก็…ไม่เชิงหรอก”ยูนะตอบ “ธอร์นมันใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 3 ‘โล่แห่งเมตตา’ผลักฉันจนตกลงมา”

        “ส่วนจินโดนไอลีนผลักตกมาเหมือนกัน” ฮงพูดพลางหัวเราะ

        “หึๆ ส่วนฉันน่ะเหรอ?ฉันหลบได้ทันน่ะ นั่นก็เพราะว่าฉันเป็นขั้นที่ 3 แล้ว! ไม่เหมือนกับทั้งสองคนที่ยังติดอยู่ขั้นที่ 2 ยังไงล่ะใช่ไหม? จิน ยูนะ ฮ่าๆๆๆ” ฮงหัวเราะอย่างชอบใจ

        “จิ๊ บ้าจริง!ทำไมต้องซวยมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ…” ยูนะขมวดคิ้วอย่างหัวเสีย “ด่านต่อไป…ฉันต้องหาทางเอาคืนพวกเขาให้ได้เลย!”

        “หมายเลข 501ถึง 1000 เตรียมตัว!” เสียงประกาศดังขึ้นโนวาและเรน่าลุกขึ้นยืน

        ‘ถึงตาเราแล้ว’โนวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขามองไปยังรากต้นไม้โลกที่สูงใหญ่ และเดินไปรับอุปกรณ์ในการปีนต้นไม้จากเจ้าหน้าที่

        “โนวาน…นายจะปีนไปทางไหน?”เรน่าถามโนวา ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมใส่อุปกรณ์

        “ฉันว่าฉันจะไปทางซ้ายน่ะ” โนวามองไปยังรากต้นไม้โลก มันแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง

        “งั้น…ฉันจะไปทางขวานะ”เรน่าตอบ เธอพยายามทำตัวให้หายกังวล

        “ตกลงงั้นเจอกันที่ข้างบนนะ” โนวาพยักหน้ารับ แล้วแยกกันไปประจำจุดกันคนละที่กับเรน่า

        “เอาล่ะ!ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม! การทดสอบด่านที่ 2 บททดสอบแห่งรากไม้บรรพกาลรอบที่สอง กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!” เอเม็ธกล่าว

        “5… 4… 3… 2… 1…เริ่ม!”

        โนวาพุ่งตัวไปที่รากต้นไม้โลกทันทีเขามองไปรอบ ๆ ‘ต้องรีบแล้ว มีผู้เข้าสอบหลายคนที่ดูแข็งแกร่ง…’ เขาคิดในใจ ‘ต้องระวังพวกเขาไว้ด้วย’

        ผู้เข้าสอบรอบที่สอง500 คนพุ่งตัวเข้าใส่รากต้นไม้โลกอย่างรวดเร็วราวกับฝูงมดที่กำลังมุ่งหน้าไปยังแหล่งอาหารเสียงฝีเท้า “ตุบๆๆๆ” ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เสียงตะโกนดังระงมพวกเขาใช้ตะขอเกี่ยว ใช้เชือกยึด และปีนขึ้นไปบนรากไม้

        โนวามองไปที่ลำต้นขนาดใหญ่ที่ทอดยาวขึ้นไป‘มันทอดยาวไปถึงไหนกันนะ? ฉันจะต้องปีนมันขึ้นไปให้ได้อย่างน้อยก็ต้องเกิน 900 เมตร!’ โนวาคิดในใจ

        โนวาเริ่มปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วผ่านผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ‘พวกเขาปีนกันเร็วมาก…’เขานึกถึงตอนที่ยูนะกับจินตกลงมาและเกือบไม่ผ่านการทดสอบ ‘ฉันต้องไม่พลาดแบบนั้น!’

        โนวาสังเกตเห็นกิ้งก่าคริสตัลเกาะอยู่บนรากไม้ พวกมันมีขนาดเล็ก เกล็ดสีฟ้าอ่อนใสราวกับคริสตัลดวงตาสีแดงก่ำของพวกมันจ้องมองโนวาอย่างไม่ลดละ ‘อย่ามายุ่งกับฉันนะ’ โนวาคิดในใจเขาไม่ได้สนใจกิ้งก่าคริสตัลพวกนั้น และปีนขึ้นไปเรื่อยๆ
โนวาใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญา “รากแห่งความเชื่อมั่น!”เสริมความแข็งแกร่งให้กับแขนและขา ‘แข็งแกร่ง มั่นคง’และใช้พลังของเส้นทางประกายแสง “ประกายวาบ!” เพื่อเพิ่มความเร็วในการปีนป่าย ‘เร็วขึ้นอีก!’

        ‘ฉันต้องปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้…’โนวามองขึ้นไปข้างบน…

        โนวาค่อยๆปีนขึ้นไปตามลำต้นของต้นไม้โลกขนาดมหึมามันสูงตระหง่านขึ้นไปบนท้องฟ้าจนมองไม่เห็นยอด ‘ฉันปีนมาได้ครึ่งทางแล้วสินะ’ เขามองลงไปเบื้องล่างเห็นผู้คนมากมายที่กำลังปีนป่ายตามหลังเขามายิ่งสูงโนวายิ่งสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นลง และหายใจลำบากขึ้น

        ‘หายใจยากสุดๆ เลย’โนวาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันจากความสูงและอากาศที่เบาบาง เขาหยุดปีนห้อยตัวอยู่บนเชือก มองไปรอบๆ ‘ต้องไปต่อแล้ว...’

        “รากแห่งความเชื่อมั่น!”โนวาเรียกใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญา พลังงานสีเขียวอ่อนอบอุ่นแผ่ซ่านออกไปทั่วร่างกายของเขา‘ฮึ่ม!’โนวารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นจากพลังเส้นทางพันธสัญญา เขากำเชือกแน่นและเริ่มปีนต่อ

        “ประกายวาบ!”โนวาเรียกใช้พลังของเส้นทางประกายแสงต่อ ‘ฟิ้ว!’ร่างกายของเขาเบาขึ้น

        โนวามองไปรอบๆเห็นกิ้งก่าคริสตัลหลายตัวเกาะอยู่บนลำต้นของต้นไม้โลกพวกมันจ้องมองโนวาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ราวกับกำลังมองเหยื่ออันโอชะ ‘น่ารำคาญชะมัด’

        “ไปให้พ้น!”โนวาใช้ดาบแสงจันทราสะบัดพวกมันออกไป “ช่าาาา” กิ้งก่าคริสตัลร้องก่อนจะกระโดดหนีไปอย่างรวดเร็ว

        โนวาปีนผ่านผู้เข้าสอบคนอื่นๆที่กำลังปีนป่ายอยู่บนลำต้น ‘พวกเขาปีนช้ากว่าฉันพอสมควร สงสัยคงจะหมดแรง’

        โนวามองขึ้นไปข้างบนเขามองเห็นคนที่กำลังปีนอยู่เหนือหัวของเขา “ขอโทษนะครับช่วยหลบหน่อยได้ไหมครับ?” โนวาตะโกนบอกไป ‘ใครกันนะ?’

        หญิงสาวรูปร่างบอบบางผมสีทองยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าสดใสของเธอมองลงมาที่โนวา ‘สวย’ โนวารู้สึกเกร็งเล็กน้อย‘เธอสวยมาก’ เขาสบตากับเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบเบนสายตาไปทางอื่น

        “ได้สิ”หญิงสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอกระชับเชือกในมือแน่น ยกขาขึ้นเกี่ยวตะขอและปีนหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เพื่อเปิดทางให้โนวา

        “ขอบคุณครับ” โนวาพยักหน้ารับและปีนผ่านหญิงสาวขึ้นไป

        หญิงสาวมองโนวาที่ปีนขึ้นไปข้างบนเธอก้มลงมองอุปกรณ์ที่ติดอยู่ที่ข้อมือของเธอ ‘ฉันต้องรีบแล้ว…’

        โนวาพยายามปีนให้เร็วขึ้น‘ต้องรีบปีนขึ้นไปให้สูงที่สุด’ เขามองไปยังยอดของต้นไม้โลก ‘อีกไกลแค่ไหนกันนะ…’

        ...

        โนวาปีนต่อไปได้ประมาณ1 ชั่วโมง เหงื่อเริ่มไหลอาบร่างกาย ‘แฮ่กๆๆๆ เหนื่อย’ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มกัดกิน

        “ช่วยหลบไปทางซ้ายหน่อยได้ไหม?ฉันจะผ่าน” เสียงเย็นชาแต่ไพเราะ ดังขึ้นจากด้านล่าง โนวาหันกลับไปมอง‘เอ๊ะ? เธอคนนั้น!’

        หญิงสาวคนเดิมผมสีทองยาวสลวย ใบหน้าสวยงามราวกับเทพธิดา เธอกำลังปีนตามเขามา! ‘เธอตามเรามาทันได้ยังไง!?’

        โนวารีบปีนหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วหญิงสาวปีนผ่านเขาไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ‘เธอไม่ได้เหงื่อออกเลย’

        ‘พลังของเธอมันรุนแรงมากเธอใช้พลังอะไรกันแน่?’ สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังปีนขึ้นไปอย่างพิจารณา

        ‘เธอใช้ทั้ง “บานสะพรั่ง”และ “สัมผัสเยียวยา” กับตัวเองสินะ ถึงว่าทำไมเธอถึงได้เหงื่อไม่ออกเลย’โนวาครุ่นคิดถึงข้อมูลของเส้นทางรุ่งอรุณที่เขาอ่านมา ‘เธอเป็นผู้ใช้พลังเส้นทางรุ่งอรุณขั้นที่3 อย่างไม่ต้องสงสัย’

        โนวามองหญิงสาวยังคงปีนขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง‘นึกออกแล้ว! คนที่ใช้ธนูในด่านที่ 1 เซลีน ออโรร่า...’

        โนวาสะบัดหัว ‘ช่างเถอะ’เขาต้องโฟกัสกับการปีนของตัวเอง ‘ฉันต้องรีบปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้…’โนวามองไปยังด้านบนของต้นไม้โลก และเริ่มปีนต่อไป

        ...

        โนวาค่อยๆปีนขึ้นไปตามลำต้นของต้นไม้โลกขนาดใหญ่ มันสูงตระหง่านขึ้นไปบนท้องฟ้า ‘ต้องปีนขึ้นไปให้สูงที่สุด…’เขามองลงไปเบื้องล่าง เห็นผู้คนมากมายที่กำลังปีนป่ายตามหลังเขามา ไกลๆเหมือนฝูงมดที่กำลังไต่ตามต้นไม้ใหญ่

        ‘รอฉันก่อนเถอะ ยูนะจิน และฮง เดี๋ยวฉันจะทุบสถิติของพวกนายให้ดู’ เขาคิดในใจอย่างมุ่งมั่น

        โนวายิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่มากขึ้นเท่านั้น อากาศเริ่มเย็นขึ้นแถมยังหายใจลำบากขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงความกดดันจากความสูงและอากาศที่เบาบาง

        โนวาหยุดปีนชั่วคราวและมองไปรอบๆเขาเห็นผู้เข้าสอบหลายคนเริ่มหมดแรง พวกเขาทรุดตัวลงนั่ง ‘แฮ่กๆๆฉัน…ฉันไม่ไหวแล้ว’ เสียงของพวกเขาดังมาถึงโนวา ‘เหนื่อยชะมัดเลย’

        บางคนหมดแรงจนพลัดตกลงไป“อ๊าาาา!!!”

        “บ้าเอ๊ย!ไอ้แมงมุมเวรนี่!”

        “ฟิ้ว!”โนวามองเห็นพวกเขาร่วงลงไปข้างล่าง แต่โชคดีที่พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะมีตาข่ายนิรภัยของสมาคมนักวิจัยรองรับอยู่ ‘ต้องรีบปีนต่อ ก่อนที่เวลาจะหมด’

        “ก๊า!”เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังมาจากข้างบน โนวาเงยหน้าขึ้นมองและได้เห็นเงาดำทะมึนหลายตัวกำลังบินวนอยู่เหนือหัวของเขา

        “นั่นมันนกเงา!”โนวาจำได้ทันทีว่ามันคือสัตว์ร้ายชนิดไหน “พวกมันกำลังจะโจมตี!”

        “ก๊า! ก๊า! “ พวกมันบินวนเวียนอยู่เหนือหัวของเหล่าผู้เข้าสอบและพุ่งโจมตีลงมา “ฉัวะ! ฉึก!” บางคนโดนจิก โดนข่วนจนเสียหลัก พลัดตกลงไป “อ๊าาาา!!!”

        ‘ต้องระวัง!’ โนวาคิดในใจเขามองไปข้างหน้า ทางขวามีรากไม้เล็กๆ

        ‘ต้องไปทางนั้น…’โนวาไม่รอช้า รีบกระโดดไปเกาะรากไม้เล็กๆ ทันใดนั้น “ก๊าาา!”นกเงาตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตี โนวารีบก้มตัวหลบ “บึ้ม!”กรงเล็บของมันเฉียดผ่านเขาไป และชนเข้ากับลำต้นของต้นไม้โลกอย่างแรงโนวารู้สึกได้ถึงลมที่พัดผ่านตัวเขาไป

        “ชิ! เกือบไปแล้ว..”โนวาพึมพำกับตัวเอง เขารีบปีนขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว

        “ต้องรีบปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้ประกายวาบ!” โนวาเรียกใช้พลังของเส้นทางประกายแสง ร่างกายของเขาเบาขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความเร็วในการปีนที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก

        โนวามองขึ้นไปเบื้องหน้าแต่เขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังตามเขาจากด้านล่าง เขาจึงหันมองลงไป “แมงมุมมิติ!?”

        สองตัว แมงมุมมิติ 2ตัว กำลังไต่ตามเขามาติดๆ ร่างกายสีเทาของพวกมันมีขนสีดำปกคลุม พวกมันมีแปดตาและขาทั้งแปดของพวกมันนั้นยาวและดูน่าขยะแขยง

        “มันกำลังจะ…”โนวามองการเคลื่อนไหวของแมงมุมมิติ ‘มันกำลังจะพ่นใย!’

        “ฉึก!”โนวาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ใยแมงมุมนั้นเฉียดแก้มของเขาไป...

        แต่ว่าใยแมงมุมสีขาวขุ่นเหนียวเหนอะหนะนั้นพุ่งเข้าใส่โนวาอย่างรวดเร็วอีกครั้งมันพุ่งเข้าใส่แขนขวาของเขาอย่างแม่นยำ ‘บัดซบ! ใยแมงมุม!’โนวารู้สึกได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะที่แขนขวา

        ‘ต้องรีบ!’โนวารีบชักดาบแสงจันทราออกมาฟันใยแมงมุม “ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!” ใยแมงมุมขาดออกจากกัน‘ต้องรีบไป!’ โนวาเหลือบมองไปยังด้านบน เห็นเงาร่างขนาดใหญ่กำลังวิ่งลงมาจากด้านบน‘อะไรอีกล่ะนั่น!?’

        มันกำลังวิ่งลงมาจากด้านบน...ใช่มันกำลังวิ่งลงมา เล็บที่เหมือนกับตะขอของมันทำให้มันสามารถวิ่งและเดินบนลำต้นของต้นไม้โลกได้อย่างสบายๆราวกับว่ามันกำลังวิ่งอยู่บนพื้นราบ

        ‘บ้าเอ๊ย!เสือผาเขี้ยวดาบ!? ทำไมมันถึงอยู่ที่ระดับความสูงนี้ได้?’

        “กรรรรรรร” เสือผาเขี้ยวดาบคำรามลั่นมันมีขนาดใหญ่กว่าเสือโคร่ง 2 เท่า ขนสีน้ำตาลแดง เขี้ยวขาวของมันยาวและแหลมคมดวงตาสีเหลืองอำพันของมันจ้องมองมายังโนวา มันพุ่งเข้าหาโนวาอย่างรวดเร็ว

        “ฉัวะ!”โนวาเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บของมันอย่างหวุดหวิด ‘มันเร็วมาก! ต้องรีบหนี!’

        “บัดซบ!!!” โนวาเสียหลักร่วงลงมาจากรากต้นไม้โลก

        “อ๊าาาาาาา!”

        “อ๊าาาาาาา!” โนวาร้องลั่นขณะที่ร่างกายของเขากำลังร่วงลงมาจากรากต้นไม้โลก‘บ้าเอ๊ย! ซวยชะมัด! ทำไม…ทำไมต้องเป็นฉันด้วย!’ เขาสบถออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว

        โนวามองพื้นดินเบื้องล่างที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ‘ฉัน…จะตายไหม?’ ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวร่างกายของเขาพุ่งลงมาด้วยความเร็ว เสียงลมหวีดหวิว “หวี้ดดด”

        “โครม!” ร่างของเขากระแทกเข้ากับตาข่ายนิรภัยที่สมาคมนักวิจัยกางเอาไว้ด้านล่างสุดอย่างแรง

        “อั๊ก!”โนวารู้สึกจุก เขาสำลักลมหายใจ “แฮ่กๆๆ”

        แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการตกจากที่สูงแต่โนวาก็ต้องตกลงมาที่ข้างล่างสุด ‘ต้องปีนกลับขึ้นไปใหม่ทั้งหมด’

        ‘นี่ฉันต้องเริ่มต้นใหม่…จากศูนย์เลยงั้นเหรอ?’โนวามองขึ้นไปข้างบน ‘สูงชะมัด’ เขามองรากไม้ที่หัก “ฉันตกลงมาไกลมาก”

        ‘ระบบฉันตกลงมาจากความสูงเท่าไหร่?’ โนวาถามระบบในใจ

        “ผู้ดำเนินเรื่องราวตกลงมาจากความสูง 2,220 เมตร” ระบบตอบกลับ

        ‘2,220 เมตร!นั่นเท่ากับ 74 คะแนน!’ โนวานึกถึงคำพูดของระบบ ‘นั่นหมายความว่าฉันต้องปีนกลับขึ้นไปใหม่ทั้งหมด!’ ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามา ‘บ้าจริง! ฉันจะทำยังไงดี?’

        โนวามองดูนาฬิกาจับเวลาที่ข้อมือซ้ายของเขา“เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมง!”

        “บ้าจริง!”โนวาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ‘ฉันจะทำยังไงดี? ฉันต้องปีนกลับขึ้นไปให้ถึง 900 เมตร ให้ได้ 30คะแนน อย่างน้อยก็ต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้!’

        โนวามองไปรอบๆ ‘ต้องลองใช้วิธีลัด!’

        “ระบบแสดงรายการค่าความชอบ” โนวาถามปัญญาประดิษฐ์คู่หูที่มีประโยชน์ของเขา “ฉันสามารถแลกค่าความชอบกับการที่จะสามารถใช้ความสามารถของเส้นทางประกายแสงขั้นที่2 “แสงนำทาง” ได้รึเปล่า?”

        ‘ปกติ แสงนำทางจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อฉันรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้าเท่านั้น แถมนานๆ ทีมันถึงจะเกิดขึ้น ฉันไม่สามารถควบคุมมันได้ แต่ถ้าเป็นระบบล่ะก็…’

        “ค่าความชอบ: 25”ระบบแสดงค่าความชอบปัจจุบัน

        “ผู้ดำเนินเรื่องราวสามารถใช้ค่าความชอบ5 คะแนน…แลกกับการใช้ความสามารถ “แสงนำทาง” ได้โดยเวลาที่ใช้ได้คือ 10 นาที”

        ‘เยี่ยม!’โนวาคิดในใจ

        “ระบบ ฉันขอแลก 5คะแนน กับ แสงนำทาง” โนวากล่าว

        “ตกลงระบบกำลังโหลดความสามารถ... เสร็จสิ้น”

        โนวามองเห็นแสงสีส้ม3 ดวง ลอยขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ‘มันกำลังบอกทางให้กับฉัน’โนวาคิดในใจ เขาไม่รอช้า รีบคว้าเชือกและตะขอเกี่ยวเริ่มปีนขึ้นไปบนลำต้นของต้นไม้โลกอย่างรวดเร็ว

        “ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”เขาเคลื่อนไหวอย่างว่องไวและรวดเร็วราวกับลิง โนวาใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญา “รากแห่งความเชื่อมั่น!”เสริมความแข็งแกร่งให้กับแขนและขา และใช้พลังของเส้นทางประกายแสง “ประกายวาบ!”เพื่อเพิ่มความเร็วในการปีนป่าย

        ‘เร็วกว่านี้!ต้องเร็วกว่านี้!’ โนวาคิดในใจ เขากระโดดข้ามรากไม้ไปมาใช้มือทั้งสองข้างจับรากไม้แน่น ใช้เท้าถีบตัว พุ่งขึ้นไปข้างบนร่างกายของเขานั้นพลิ้วไหวไปตามเส้นทางที่แสงนำทางบอก

        ‘สูงชะมัด’ เขามองขึ้นไปข้างบนยอดของต้นไม้โลกยังคงอยู่ไกล ‘ฉันต้องผ่าน!’โนวารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มกัดกินร่างกาย เหงื่อไหลอาบร่างกาย ‘เหนื่อยแต่ฉันต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้!’

        “ฮึบ!”

        โนวามองไปข้างหน้าเห็นร่างของใครบางคนกำลังร่วงลงมา! ‘นั่นมัน บ้าจริง! มีคนกำลังร่วงลงมาทางฉัน! เขาจะตกลงมาแล้ว!’

        โนวาคิด ‘ฉันจะช่วยเขาดีไหม?’เขามองคนที่กำลังตกลงมาด้วยความลังเลเพราะโนวานั้นเข้าใจดีถึงการตกลงมาในช่วงท้ายของการทดสอบนั้นมันคือความดวงซวยบัดซบจนน่าเจ็บใจและสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจได้ ‘ช่างมัน!’ โนวามองไปทางอื่นและรีบใช้เชือกเหวี่ยงตัว“ฟิ้ว!” หลบคนที่กำลังตกลงมาอย่างหวุดหวิด

        “อ๊าาาาา ซวยชะมัดดด”เสียงร้องของชายคนนั้นดังแว่วมา

        ‘บ้าเอ๊ย’โนวามองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง ‘ถ้าฉันพลาดอีก…ชีวิตฉันจบเห่แน่’

        ‘ระบบฉันอยู่ที่ความสูงเท่าไหร่แล้ว?’

        “ผู้ดำเนินเรื่องราวอยู่ที่ความสูง 710 เมตร” ระบบตอบกลับ

        ‘710 เมตร…เหลืออีกแค่190 เมตร’ โนวามองนาฬิกาที่ข้อมือซ้ายของเขา ‘เหลือเวลาอีกแค่5 นาที…’

        ‘ต้องรีบแล้ว!’

        โนวาเร่งความเร็วในการปีนป่ายอย่างสุดกำลัง“อีกนิดเดียว! ต้องถึง 900 เมตรให้ได้! ฉันต้องผ่านการทดสอบให้ได้!” เขาพยายามข่มความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกาย

        ความมุ่งมั่นและความตื่นเต้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขาโนวารู้สึกได้ถึงพลังของเส้นทางประกายแสง แสงนำทางทั้ง 3 ดวงนั้นยังคงลอยนำหน้าเขาพวกมันส่องสว่าง บอกเส้นทางที่เร็วที่สุดให้กับเขา

        โนวาปีนตามแสงนำทางไป“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!” เขาเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วราวกับลิง ‘ต้องรีบๆปีนขึ้นไป!’ เขากระโดดข้ามรากไม้ไปมา ใช้มือทั้งสองข้างจับรากไม้แน่นใช้เท้าถีบตัว พุ่งขึ้นไปข้างบน

        “แฮ่กๆๆ” โนวาหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าเขารู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่รุนแรงขึ้น แขนขาสั่นเทา ‘แต่ฉันต้องผ่าน!ต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้!’

        “ระบบฉันอยู่ที่ความสูงเท่าไหร่แล้ว!?” โนวาถามระบบอย่างร้อนใจ

        “ผู้ดำเนินเรื่องราวอยู่ที่ความสูง 800 เมตร เหลืออีกแค่ 100 เมตร”

        ‘เหลืออีกแค่ 100เมตร…’ โนวามองไปยังยอดของต้นไม้โลก ‘ต้องเร็วขึ้นอีก!’ เขารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง‘ใกล้จะหมดเวลาแล้ว’

        เขามองนาฬิกาจับเวลาที่ข้อมือซ้ายของเขา“เหลือเวลาอีก 3 นาที...”

        “บ้าเอ๊ย! ระบบแลกแสงนำทางอีกครั้งนึง!”

        “ตกลงระบบกำลังโหลดความสามารถ เสร็จสิ้น”

        โนวามองเห็นแสงสีส้ม3 ดวงอีกครั้งนึง เขารีบปีนขึ้นไปตามเส้นทางที่ ‘แสงนำทาง’ บอกอย่างรวดเร็วขึ้นไปอีก ‘ใกล้แล้ว!’ เขากำลังใกล้จะถึง900 เมตร ‘อีกนิดเดียว…!’

        ‘อีก 5 วินาที…4… 3… 2… 1…’

        “หมดเวลา!” เสียงประกาศดังขึ้นโนวาหยุดปีนทันที เขาหันไปมองอุปกรณ์ที่ข้อมือซ้าย

        “900 เมตร 30คะแนน” โนวาพึมพำกับตัวเองด้วยความโล่งอก

        “ฉันผ่านแล้วฉันผ่านการทดสอบด่านนี้แล้ว…”

บทที่ 32 “ดวงซวย”

ค่าความชอบปัจจุบัน: 15

ค่าความชอบ: 70

*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเรื่องการตัดสินใจของผู้ดำเนินเรื่องราว

ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเรื่องราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น. ของวันถัดไป และ 1บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น