ชายาเกศาสั้น

“อ๊ะ” แม่ทัพหยางต้องถอนริมฝีปากออกมา

“ใครกันแน่ที่เจ้าเล่ห์ คนฉวยโอกาส” อันดากัดปากเพราะหมั่นไส้นั่นเอง

“เลือดออกเลย” แม่ทัพหยางจับริมฝีปาก

“จริงเหรอ เจ็บมั้ย ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เลือดออกเลยนะ” อันดาตกใจ

“ไม่เป็นไรมากหรอกถ้ามีคนปลอบขวัญ” แม่ทัพหยางยิ้ม

“จุ๊บ” หายมั้ย

“อืม ตรงนี้ด้วย เมื่อกี๊เจ้าศอกเจ้ามากระแทก” เขาชี้ไปที่หน้าผาก

“จุ๊บ” อันดาก็จุ๊บที่หน้าผาก

“แล้วก็..” กำลังจะอ้อนต่อก็ได้ยินเสียงโครม

สรุปคือด้านนอกหยวนอิงที่ไล่ตีสิบสี่ย้อนกลับมาที่หน้าห้องของอันดาอีกครั้ง

“หยวนอิง สิบสี่!” แม่ทัพหยางเดินออกมาสั่ง

“ขอรับ” ทั้งสองที่กำลังตีกันรีบหันมาคุกเข่ารับโทษ

"ปั่นจิ้งหรีดร้อยครั้งงดข้าวสามมื้อ

"ขอรับทั้งสองเดินคอตกแล้วสิบสี่เริ่มต้นทำให้ดูก่อนหยวนอิงนั้นงกๆ เงิ่นๆ นับหนึ่งสองสาม

“ดังๆ” แม่ทัพหยางยืนเฝ้าให้ครบร้อยครั้ง

“ทำไมท่านโกนหนวดล่ะ” อันดาถาม

“เพราะข้าจะเตรียมกลับเมืองหลวงน่ะ” นั่นเป็นข้ออ้างคนหมกมุ่นอยากจูบเธอนั่นเอง

"แล้วข้าต้องไปด้วยหรือไม่" อันดาถาม

“ไปสิ เราทิ้งอาวุธไว้ที่นี่ให้พวกเขาฝึกซ้อมก่อนพรุ่งนี้เราค่อยออกเดินทาง” แม่ทัพพูดอย่างเปิดเผยเพื่อให้เหล่าทหารเตรียมตัว

วันนี้ทั้งวันมีการคัดกลุ่มฝึกที่เหมาะกับอาวุธต่างๆ

“ระวังกันให้มาก” แม่ทัพหยางให้หยวนอิงเตรียมพื้นที่ฝึกไว้นานแล้ว และคนจำนวนหนึ่งเข้าใจวิธีใช้บ้างแล้วเพราะเหล่าองครักษ์เป็นคนลงมาสอนเองหลังจากที่พวกเขาได้เรียนรู้และออกแบบสนามฝึกได้เหมาะสม

“พวกท่านนี่มืออาชีพจริงๆ” อันดาชมจากใจจริง เธอเห็นสนามฝึกแล้วแก้ไขบางจุดเท่านั้นก็กลายเป็นสนามฝึกที่ได้มาตรฐาน

“อย่าลืม นับปืนและกระสุนด้วย” เพราะมีความเป็นไปได้มากว่ามีคนที่อยากจะขโมยมันเพราะอาวุธเหล่านี้มีค่ามาก แม่ทัพหยางย้ำอีกครั้ง

งานในกองทัพของแม่ทัพหยางมีระบบระเบียบที่ดี ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย

“ท่านแม่ทัพ” เด็กสาวคนหนึ่งที่น่าจะอายุมากกว่าอันดาไม่กี่ปีเดินเข้ามา

“สิบสอง นี่อันดา ต่อไปภารกิจเดียวของเจ้าคือคุ้มกันอันดาว่าที่ชายาของข้า” แม่ทัพหยางให้เกียรติอันดาสูงสุดเพราะที่จริงเขาไม่ให้ใครใช้ตำแหน่ง แต่เขาออกมาให้เธอเลย

“รับทราบ แม่นางอันดา” สิบสองทำความเคารพ

“ลำบากท่านแล้ว” อันดาตอบกลับดูเหมือนจะใช้สรรพนามผิด

“ลำบากเจ้าแล้ว” พูดใหม่แล้วหันไปมองแม่ทัพหยาง พอเห็นเขาพยักหน้าก็ยิ้มดีใจ รอยยิ้มนั้นทำเอาหัวใจของแม่ทัพเต้นตูมตามขึ้นมาทีเดียว ตอนนี้ไม่มีหนวดเคราบังหน้าแล้วจึงเห็นว่าเขาหน้าแดงมาก

“ท่านเป็นไข้เหรอ” อันดาเอาคืน ใช่ว่าจะมีเขาฝ่ายเดียวที่มียิ้มพิฆาต

“คิดว่านะ พวกเจ้าซ้อมกันไปก่อน อันดาไปตรวจข้าหน่อย สิบสองไม่ต้องตามมีข้าอยู่ข้าดูแลนางเอง” ว่าแล้วก็จูงกึ่งลากอันดากลับเข้ามาที่ห้องพัก

“มีอะไรหรือ” อันดาถาม

“ไม่มี แค่อยากอยู่กับเจ้า” แม่ทัพหยาง

“หยางเจียจุ้น ท่านจะทำให้ข้าไม่มีหน้าไปไหว้บรรพชนผู้ก่อตั้งต้าซานนะหากท่านเป็นอย่างนี้” วันๆ จะมาทำตัวคลั่งรักไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ด้วยกันแต่ตอนนี้อยู่ในสภาวะบ้านเมืองประหนึ่งไก่บินสุนัขกระโดด

"ให้คนเห็นอย่างนั้นน่ะดีแล้ว แต่ก่อนจะทำหนักข้อข้าต้องขออนุญาตเจ้าก่อน” แม่ทัพหยาง

“ทำไม” อันดาถาม

“เพราะมันยังไม่รู้ว่าเราเอาอาวุธเข้ามาได้อย่างไร แต่สิ่งที่ข้าคิดไม่ทันคือการเอาอาวุธออกจากห้องของเจ้า ตอนนี้ข้าให้หยวนอิงปล่อยข่าวลือออกไปว่าการทำห้องให้เจ้าเป็นเรื่องบังหน้า แต่ห้องของเจ้านั้นมีอุโมงค์เชื่อมต่อ เพื่อขนย้ายอาวุธเข้ามา” แม่ทัพหยางตอบ

“ท่านจะให้พวกนั้นคิดว่าท่านหลอกใช้ข้าในการใช้ข้าบังหน้าเรื่องอุโมงค์ใช่หรือไม่” อันดาอึ้งในความฉลาดของแม่ทัพหยาง เพราะเขาทำให้ทุกคนคิดว่าเขาแค่หลอกใช้เธอไม่ได้ชอบ แล้วยังหลอกล่อให้คนที่ต้องการอาวุธเข้ามาติดกับด้วย

“อัจฉริยะ” อันดามองหน้าคนรักคนใหม่อย่างทึ่ง คนเก่าภาพลักษณ์อาจจะดูน่าเกรงขามทรงพลังแต่คนนี้หล่อฉลาด ที่จริงก็เป็นคนเดียวกันนั่นเองแต่หยางเจียจุ้นคนนี้แค่โกนหนวดเขาก็ดูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ที่เก่งที่สุดคือทำให้เจ้ารักข้าได้” แม่ทัพหยางจับแก้มนวล

“ขี้โม้ ข้ายังไม่เจอใครมากมายต่างหากหรอก ท่านน่ะโชคดีแล้ว” อันดาบีบจมูกเขาเล่น

“ที่จริงก็อยากกลับเมืองหลวงเร็วๆ เหมือนกันนะ” จะได้ขอสมรสพระราชทาน

“ช่วงแรกๆ ท่านอาจจะตื่นเต้น แต่อีกหน่อยท่านก็จะรู้สึกจืดจางไป” อันดาตอบ

“ใครบอกเจ้า” แม่ทัพไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เธอจะมาปรามาสเขาเช่นนี้

“พ่อข้า ลุงชาง เปาโล นีล ดิมิทธี่ อลัน แมกซ์ เอาเป็นว่าทุกคนเลย” อันดาบอก เพราะเธอเป็นแก้วตาดวงใจ บรรดาพ่อๆ ลุงๆ ทั้งหลายก็ใส่ความคิดหลายอย่างให้เธอเตรียมตัวและหวาดกลัวเอาไว้บ้าง เพื่อเธอจะได้ไม่คาดหวังมากเกินไป พวกเขามักจะแสดงด้านมืดของผู้ชายให้เธอได้เห็น เวลาที่เธอเจอคนที่น่าสนใจเธอก็มักจะไม่ค่อยกระตือรือร้น

ผิดกับการที่ได้มาเจอหยางเจียจุ้น เขาต่างออกไป เขาให้ความรู้สึกทุ่มเท และอุทิศตนให้เธอ เขาใส่ใจเธอแม้เรื่องเล็กน้อย เขาดูแลเธอ เพราะแม้จะเคยเป็นไข่ดาวของทีม แต่พวกผู้ชายเหล่านั้นก็ไม่มีใครประคบประหงมเธออย่างที่หยางเจียจุ้นทำ เหตุเพราะอยากฝึกให้เธอแข็งแกร่ง แต่ว่าความรักที่ได้จากพ่อและลุงๆ อาๆ ทั้งหลายก็ไม่เหมือนที่ได้จากหยางเจียจุ้นเลย

เธอจึงลองเสี่ยงดู แต่พอมาถึงจุดๆ นึงเธอก็ยังนึกถึงคำพูดของลุงชางว่า

“ไม่ใช่ว่าเขาจะรักหนูน้อยลง แต่ความตื่นเต้นนั้นจะถูกเปลี่ยนเป็นความรับผิดชอบ พวกผู้ชายน่ะไม่ค่อยมีความสม่ำเสมอหรอกนะเรื่องการปฏิบัติตัว เพราะพวกเขามักมีเรื่องที่ต้องคิดต้องทำมากมาย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรักหนูน้อยลง ลุงหมายถึงว่าถ้าเขารักหนูจริงๆ น่ะนะ” ลุงชางเคยว่าเอาไว้อย่างนั้น

“ผู้ชายน่ะมักมองว่าความรักเป็นเรื่องส่วนตัว งานและสังคมเป็นเรื่องความรับผิดชอบ ดังนั้นบางคนเลยให้น้ำหนักไปที่งานและเพื่อนฝูงมากกว่าคนรักของเขา” นีล

“พ่อก็ไม่ค่อยรู้เรื่องความรักเท่าไหร่หรอกไม่อยากนั้นคงไม่โสดมาจนถึงป่านนี้” นั่นเป็นสิ่งที่ฟาเบรียนพูดก่อนที่เขาจะรู้ใจตัวเองว่าผูกพันกับดาเนียล่าไปแล้ว

อันดาเล่าสิ่งที่เธอได้ยินมาจากลุงๆ ของเธอให้หยางเจียจุ้นฟัง

“ช่างเป็นมุมมองที่น่าสนใจ แต่ว่านะแม้นว่าข้าไม่เคยเคยมีความรักมากก่อน ข้าบอกไม่ได้ว่าข้าจะกระตือรือร้นเช่นนี้ไปตลอด แต่เรื่องนึงที่ข้ามั่นใจคือว่าข้าไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากเจ้า

ผู้ชายอย่างข้า ขอเพียงแค่คนคนเดียว คนที่เป็นคนของหัวใจ และเมื่อพบเจ้าข้าก็มั่นใจ แม้ตอนนั้นอาจจะลังเลเพราะคิดว่าเจ้าเป็นผู้ชาย แต่ตอนที่เจ้าจมน้ำหายไปนั้นข้าคิดว่าข้าโง่เหลือเกินที่ปล่อยเจ้าหลุดมือไป” หยางเจียจุ้นผู้อ่อนโยนและหล่อเหลา