ฮูหยินเหนือชะตา กลับมาพลิกรัก (อัพทุกวัน)

ตอนพิเศษ จุดเริ่มต้นของเด็กชาย

ณ สกุลเจีย (จวนแม่ทัพใหญ่)

เด็กชายวัย 9 ขวบ เจียหรานเฮ่านั่งยองอยู่ใต้ต้นหางนกยูงในสวนหน้าบ้าน นิ้วมือน้อย ๆ จิ้มลงที่ลานดินค่อย ๆ ขีดเขียนอักษรในผืนธรณีด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ส่วนเจียหลงอู้ เจ้าขอทานน้อยที่เคยเป็นเด็กเร่ร่อนไร้หัวนอนปลายเท้า ตอนนี้กลายเป็นคุณชายรองสกุลเจียไปโดยปริยาย เดิมทีหลงอู้พูดน้อยเป็นทุนเดิม พอเห็นหรานเฮ่าไม่มีความสุข ตัวของหลงอู้เองก็พลอยฟ้าพลอยฝนไม่มีความสุขตามไปด้วย

ขณะเดียวกันนั้นเด็กชายบ้าพลังที่อ่อนกว่าหรานเฮ่าและหลงอู้หนึ่งปีก็วิ่งเข้ามาทักทายด้วยทีท่าเป็นมิตร “พี่ใหญ่พวกเราไปฝึกวรยุทธกันเถอะ” เจ้าเด็กทึ่มหลิวจ้านซูพยายามเขย่าหัวไหล่ของหรานเฮ่าเป็นจังหวะเพื่อเรียกสติ

เจ้าเด็กบ้าพลังคนนี้จะขยันไปไหนกันเล่า อายุเพิ่งจะเข้าแปดขวบแต่โหมฝึกกระบี่ราวจะไปออกรบในวันถัดไป สมกับที่เป็นบุตรชายของหน่วยองครักษ์อหังการจริง ๆ “ข้าไม่ไป ข้าเบื่อ!”

หรานเฮ่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ทนความน่ารำคาญของจ้านซูไม่ไหว แต่เมื่อหรานเฮ่าแหงนหน้ากลับไปมองผู้น้องพร้อมกับทำตาขวางสื่อความหมายว่าอารมณ์ไม่ดี จ้านซูได้แต่ชะงักงันรีบถอนมือกลับมาซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างน่าเอ็นดู

“เหตุใดใต้ขอบตาขอบท่านพี่ดำคล้ำน่ากลัวนัก!” จ้านซูเปล่งเสียงใสถามด้วยสีหน้าไขสือ

“หากย้อนเวลากลับไปได้ หนึ่งปีก่อนข้าไม่ควรช่วยท่านพ่อลักพาตัวท่านแม่ และไม่ควรพูดกรอกหูท่านพ่อทุกวันว่าข้าอยากมีน้อง! ดูอย่างตอนนี้สิจวนสกุลเจียของข้ากลายเป็นคอกหมูไปแล้ว ตลอดทั้งคืนน้องสาวของข้าที่ยังเป็นทารกเอาแต่ร้องไห้ระงม สามเดือน! สามเดือนเต็ม ๆ ที่ข้าไม่เคยได้นอนหลับเต็มอิ่มในตอนกลางคืน” หรานเฮ่าพรั่งพรูความรู้สึกที่อัดอั้นในใจออกมาราวกำลังปลดทุกข์

“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล ไม่กี่เดือนข้างหน้าประเดี๋ยวนางโตขึ้น…ก็หยุดร้องไห้เอง” มือเล็ก ๆ ของจ้านซูตบหัวไหล่ของผู้พี่อย่างเห็นอกเห็นใจ คำปลอบใจเหล่านี้ควรจะทำให้หรานเฮ่ารู้สึกดีขึ้นมิใช่หรือ เหตุใดยังมีสีหน้าหมองหม่นอยู่อีก

“นางโตขึ้นแล้วอย่างไร ในเมื่อบัดนี้ท่านแม่กำลังตั้งท้องน้องอีกคน! แต่ช่างเถอะ! ข้าเป็นพี่ใหญ่ บัดนี้มีน้องถึงสองคนควรจะรักน้องถึงจะถูก” หรานเฮ่าไม่ได้เกลียดการมีน้อง และไม่ได้เกลียดที่มารดาให้กำเนิดสมาชิกใหม่ของจวน หรานเฮ่าแค่หงุดหงิดที่ไม่ได้พักผ่อนในตอนกลางคืน แต่ถึงจะไม่ชอบใจอย่างไร เจ้าหนุ่มน้อยหน้านวลคนนี้ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานะพี่ใหญ่ของจวนให้ได้ในเร็ววัน

“โชคดีที่ยังมีหลงอู้ให้พึ่งพา หากชีวิตของข้าขาดหลงอู้ไปสักคนคงแย่แน่ เรือนของหลงอู้อยู่ท้ายจวน ดังนั้นข้าจึงปีนเตียงของเขาทุกคืน เป็นความลับขั้นสุดยอดของข้ากับเขาเชียวนะ จ้านซู…เจ้าอย่าได้แพร่งพรายเชียว” หรานเฮ่าเป็นฝ่ายเล่าความลับระหว่างตนเองกับหลงอู้ให้จ้านซูฟัง เพราะหรานเฮ่าให้ความสำคัญกับญาติผู้น้องคนนี้ไม่แพ้กัน

ความสัมพันธ์ของเด็กชายทั้งสามเปรียบเสมือนพี่น้องร่วมสาบานที่สามารถตายแทนกันได้ ดังนั้นเรื่องน้อยใหญ่อันใดไม่สมควรปิดบังกัน หลังจากแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแล้ว สำหรับหรานเฮ่าเองไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดอันใด เพราะเขาทั้งสองต่างเป็นบุรุษเหมือนกันไม่ได้เป็นบุรุษกับสตรีเสียหน่อย นอกจากนี้ยังเป็นพี่น้องที่ใช้แซ่เดียวกันด้วย

แต่หรานเฮ่าคงลืมคิดไปว่าหลงอู้ไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของสกุลเจีย ครั้นจ้านซูได้ฟังเรื่องนี้จากปากผู้พี่ เจ้าเด็กจ้านซูสะดุ้งตัวโหยงขนแขนลุกพลัน จากนั้นชี้นิ้วไปที่โคนต้นหางนกยูงที่หลงอู้ยืนกอดอกพิงหลังอยู่ พร้อมกับกล่าวน้ำเสียงสั่นระสายว่า

“คืนก่อนข้าขอนอนกับท่านพ่อ ทั้งที่พวกเราเป็นบุรุษเหมือนกัน แต่ท่านแม่กลับไม่ยินยอมให้บุตรอย่างข้านอนด้วย ไม่เพียงเท่านั้นท่านแม่ว่ากล่าวตักเตือนอีกว่า มีเพียงคนที่เป็นสามีภรรยากันเท่านั้นจึงจะนอนร่วมเตียงกันได้ ดังนั้นพวกท่านทั้งสองก็…” จ้านซูเลิกคิ้วหลิ่วตาขณะพูด

“เจ้าเด็กโง่ เรื่องหลอกเด็กพวกนี้เจ้าก็เชื่องั้นหรือ?” หรานเฮ่ารีบลุกขึ้นเขกกระบาลผู้น้องพร้อมลั่นวาจาเชิงตำหนิ

ขณะที่สองพี่น้องทุ่มเถียงกันอยู่นั้น หลงอู้ที่ยืนนิ่งเงียบคล้ายคนใบ้ ได้แต่ผินยิ้มออกมาเล็กน้อย หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าพวงแก้มของชายหนุ่มเริ่มมีสีชมพูอ่อนปนแซม นั่นมันเหมือนท่าทีเขินอายของสตรีไม่มีผิด และเพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้ผู้ใดเห็นใบหน้าของตน หลงอู้จึงใช้วรยุทธกระโจนตัวขึ้นไปยืนบนกิ่งต้นหางนกยูง จากนั้นกระโดดข้ามกำแพงไปหยุดยืนบนถนนเส้นหลัก

หลงอู้เลือกที่จะเดินเตร่เบียดเสียดหมู่คนในตลาดหลวงท่ามกลางความวุ่นวาย ดูภายนอกเจียหลงอู้คนนี้อาจจะดูเย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็ง แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนที่อ่อนโยนและใส่ใจผู้อื่นมากที่สุด นั่นก็เพราะมือซ้ายของเขาถือห่อขนมแป้งเปี๊ยะไส้ถั่วที่หรานเฮ่าชอบที่สุดติดมือมาด้วย ครั้นเดินเหินจนสบายใจเด็กชายก็พร้อมจะกลับเข้าจวนแล้ว ทว่าในขณะนั้นเองหลงอู้เหลือบเห็นความผิดปกติรอบกายจึงสาวเท้าเร็วขึ้น

แต่แล้วเด็กชายที่อยู่ลำพังนอกจวนก็ถูกล้อมโดยชายแปลกหน้า แม้ว่าหลงอู้จะมีวรยุทธติดตัว แต่เขาใช้มันปกป้องตัวเองได้เพียงผิวเผินเท่านั้น สุดท้ายก็แพ้พ่ายและถูกจับตัวไปในที่สุด…

ขอบคุณที่อ่านเรื่อง ฮูหยินพลิกชะตา กลับมาพลิกรัก จนจบนะคะ หวังอย่างยิ่งว่านิยายที่ไรท์เขียนจะสร้างความผ่อนคลายให้กับนักอ่านที่น่ารักได้เป็นอย่างดี สุดท้ายนี้ไรท์อยากขอความเห็นจากคุณนักอ่าน ว่ายังอยากอ่านภาคต่อไปของหรานเฮ่า กับ หลงอู้ไหมคะ แนวเรื่องของทั้งคู่จะเป็นนิยายวายนะคะ ถ้าคุณนักอ่านที่น่ารักของไรท์อยากจิ้นน้อง สามารถคอมเม้นแจ้งไว้ได้เลยน้า