“พี่เพชรคะ แวะนี่หน่อยค่ะ”
“ได้สิ”
“ตรงนั้นด้วย หนูอยากไปดู”
“จ้าๆ จะเข็นไปล่ะนะ”
ลิลี่พึ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน เธอยังต้องนั่งรถเข็นอยู่ โดยระหว่างนี้เธอทำกายภาพบำบัดไปด้วย เพื่อให้ร่างกายสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง
อันที่จริงลิลี่ไม่ได้แย่ถึงขนาดต้องนั่งรถเข็น หากมีไม้คำเธอก็พอจะไปไหนมาไหนได้ แต่เพชรเป็นห่วงเธอ จึงซื้อรถเข็นมา และอาสาพาเธอไปไหนมาไหนแทนในช่วงนี้
“วันนี้เราจะไปเที่ยวแถวเยาวราช แถวบ้านเพชรยังไงล่ะ” พลอยใสกล่าวขณะเข็นด้านท้ายรถเข็นของลิลี่ ขณะที่เพชรกำลังคุยกับพ่อค้าขายเกาลัดอยู่ ก่อนที่เพชรจะมอบเกาลัดให้ลีลี่
“มันร้อนนะ ระวังหน่อย” เพชรเตือนขณะที่ลิลี่เริ่มบีบดเม็ดเกาลัด เธอวางมันบนตักของเธอ และค่อยๆบรรจงแกะกินอย่างช้าๆ
ลิลี่นั้นต้องการจะสร้างความทรงจำร่วมกับเพชรข้างนอกเกมทันที เธอไม่ต้องการให้ร่างกายของเธอเป็นอุปสรรค เธอฝืนใช้ไม้ค้ำเดินไปไหนมาไหนกับเพชร ถึงแม้จะเป็นแค่รอบโรงพยาบาลเท่านั้น เพชรรู้สึกไม่สบายใจที่จะให้ลิลี่ลำบาก เลยลงท้ายด้วยการซื้อรถเข็นไฟฟ้าราคาแพงให้
“เยาวราชจะกี่ปีกี่ชาติ ก็แน่นคับคั่งเหมือนเดิมนะ”
พลอยใสกล่าวขณะมองกลุ่มนักท่องเที่ยวลงมาเดินบนเขตพื้นถนนรถวิ่ง สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย กลื่นอาหารและควันไฟพลุ้งพล่านไปทั่ว รวมทั้งเสียงดังจ้อแจ้ของชาวจีนแผ่นดินใหญ่ นี่คือเยาวราชที่เพชรเจออยู่ทุกวัน
“ขอโทษนะ เบื่อหรือเปล่า” เพชรกล่าวขณะเห็นลิลี่มองไปมองมา ใบหน้าเรียวเล็กเหลืองนวลของเธอเริ่มมีเงื่อไหลย้อย ทั้งๆที่เป็นเวลาเย็น แต่ด้วยสถาณที่ๆคนคับคั่ง จึงแทบไม่ต่างอะไรกับยามบ่าย
“ร้อนนิดหน่อยค่ะ” ลิลี่กล่าว “เริ่มหิวแล้วด้วย”
“งั้นเราไปหาอะไรทานกันเลยเถอะ” เพชรกล่าว “กินข้าวที่ร้านฉันและกัน ส่วนตอนเย็นๆเดี๋ยวพาไปสยาม”
เพชรพาลิลี่เข็นไปยังภัตตาคารหรูแถวเยาวราช มันคือร้านของบ้านเขานั่นเอง ในตอนบ่ายๆนั้นลุกค้าจะยังไม่ค่อยเยอะ แต่พอตกเย็นถึงมืด ร้านของเขาจะแน่นไปด้วยผู้คนตลอด
ช่วงเย็นถึงดึกๆ ที่บ้านของเพชรจะมีลูกจ้างคอยดูแล ส่วนในวันหยุด ตอนเช้าถึงเที่ยงเพชรจะลงไปช่วยล้างจานด้วย รวมถึงเตรียมโต๊ะ เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย
ถึงแม้ลูกค้าจะเยอะ และมีลูกค้าบางคนมองลิลี่แปลกๆ เพราะเธอนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ทว่าที่นั่งห้องVIPบนชั้นสองนั้นเว้นว่างเอาไว้ เพื่อเตรียมรอต้อนรับลิลี่โดยเฉพาะ
“ทำไมปิดม่านกันเงียบเชียวล่ะคะ ห้องนั้น”
ลิลี่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ห้องโต๊ะจีนติดแอร์ห้องใหญ่ที่สุดบนชั้นสองปิดม่านเงียบเชียบ ในขณะที่เพชรกำลังเข็นรถเข็นเพื่อให้ลิลี่เข้าไปใกล้ๆ
เมื่อประตูบานเลื่อนถูกเลื่อนออก เสียงพลุกระดาษดังต่อเนื่อง แพร แจ็ค เมย์ สา อาทิตยา สิทธา พ่อและแม่ของลิลี่ต่างรอเธออยู่
“ยินดีด้วยที่ได้กลับมา”
“ยินดีด้วยน้า”
“คบกับเพชรยาวๆ และมีลูกมีหลานเต็มเมืองล่ะ”
ประโยคสุดท้ายลิลี่ยิ้มแห้งๆ เธอพึ่งอายุสิบสี่ พูดเรื่องแต่งงานนั้นช่างไกลตัว แน่นอนว่าคนพูดคือแพรนั่นเอง
แน่นอนว่าคนที่จองห้องแอร์ส่วนตัวชั้นสอง คือพ่อและแม่ของลิลี่ เขากันการอีกฝ่ายเลี้ยงฟรีๆ จึงทำเรื่องสั่งจองและจ่ายเงินอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพ่อและแม่ของเพชรก็ยังแถมเมนูที่ดีที่สุดของร้านอีกสามเมนูให้ฟรีๆ ทุกเมนูนั้นใส่หูฉลาม เป๋าฮื้อ ปูและกุ้งชั้นดี ซึ่งเป็นของที่ดีที่สุดของร้านนี้แล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เพชรเห็นกลุ่มเพื่อนนอกเกม แจ็คนั้นเป็นหนุ่มผิวคล้ำท่าทางเอาเรื่อง ส่วนสาเป็นสาวร่างผอมบางรุ่นราวคราวเดียวกับลิลี่ ในขณะที่เมยืเป็นเด็กแว่นท่าทางคงแก่เรียน และคนที่เขาแปลกใจที่สุดก็คือสิทธา น้องของอาทิตยา รายนั้นเป็นลุกครึ่งฝรั่ง ดูไม่เหมือนอาทิตยาเลยแม้แต่น้อย
“เพชรกับลิลี่ และพวกเธอจะเข้าไปเล่นเกมMROต่อไหมคะ” สาเอ่ยถามขณะทานอาหาร ลิลี่พยักหน้ารับก่อนจะกล่าว
“คงสามเดือนหลังจากนี้น่ะค่ะ เพราะหมอต้องให้ทำกายภาพก่อน หากเล่นเกมเลยร่างกายจะไม่ฟื้นตัวเอา”
“ที่จริงแม่ไม่อยากให้ลูกกลับไปหรอกนะ” แม่ของลิลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล “กลัวเกิดอะไรผิดพลาด และลูกอาจกลับมาไม่ได้อีกน่ะ”
“หนูไม่ได้ตัวคนเดียวนะคะ” ลิลี่กล่าว “หนูยังมีพี่เพชร และเพื่อนๆอยู่ทั้งคน”
“ว่าแต่ลิลี่ได้เข้าไปสร้างตัวละครหรือยังจ๊ะ” คราวนี้พลอยใสกล่าว “อยากรู้จังเลย ว่าถ้าลิลี่อยู่ในฐานะผู้เล่น เะอจะเล่นอาชีพอะไร”
“อันที่จริงแล้วลิลี่โดนทาบทามมาน่ะ” เพชรกล่าวก่อนจะมองไปที่ลิลี่ “บริษัทMROสาขาญี่ปุ่น แต่งตั้งเป็นกรณีพิเศษให้ลิลี่สวมบทบาทเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ต่อไป เธอจะต้องคอยทำหน้าที่มอบเควสและดูแลผู้เล่นที่อยู่ในสังกัดของเผ่าจันทรา จนกว่าภารกิจจะจบ”
“เดี๋ยวนะ” แจ็คเอ่ยถาม “พี่เพชร แบบนี้ก็เท่ากับว่าลิลี่อยู่กับพี่เหมือนเดิมน่ะสิ เพราะคนที่ครองมอนสเตอร์เผ่าจันทรา ก็มีแค่พี่และพวกผม”
“ใช่ค่ะ” ลิลี่กล่าว “ฉันสามารถล็อคอินเข้าเกมกลับร่างของลูนาเรียได้เหมือนเดิม ทำได้ทุกๆอย่างแต่จะต้องวางมือเมื่อเควสกอบกู้ปราสาทแสงจันทร์สิ้นสุดลง และให้ระบบปัญญาประดิษฐ์ควบคุมตัวละครลูนาเรียต่อไป”
“ทางกิลด์อะซูไรท์ยินดีช่วยทำเควสนะ” อาทิตยากล่าว “ตอนนี้กิลด์ของพวกเรากำลังจะเป็นที่หนึ่งล่ะ เพราะมันดาลาล่มสลาย แตกย่อยออกเป็นกิลด์เล็กถึงห้ากิลด์”
“แบบนี้อีกหน่อยคนที่จะครองเกมคงต้องเป็นพี่ยะหยาแน่ๆเลยสินะครับ” สมิทกล่าวพลางส่งยิ้ม “ถ้าไม่ว่าอะไรผมขอเมืองปกครองสักเมืองล่ะกัน”
“ถึงเวลานั้นฉันคงไม่จำเป็นต้องให้เมืองกับเธอแล้วล่ะเพชร” อาทิตยากล่าว “เพราะอีกกหน่อยดวงจันทร์ในเกมMROมันก็จะตกเป็นของเธอแล้วนี่”
ดวงจันทร์ ที่อยู่อาศัยของเผ่าจันทรา หรือดินแดนที่ลิลี่ปกครอง หากเธอทำเควสสำเร็จ แต่ทว่าจนถึงตอนนี้เขายังทำเควสปราสาทแสงจันทร์ไม่ถึงไหนเลยด้วยซ้ำ
“เควสปราสาทแสงจันทร์นั้นยังไม่เคยมีใครในโลกทำสำเร็จมาก่อน” พลอยใสกล่าว “ถ้าหากลิลี่ไม่ได้เจอกับคุณยูโกะ ป่านนี้ต้องใช้เวลากี่ปีกันนะ เะอถึงจะกลับร่างได้น่ะ”
ลิลี่ก้มหน้านิ่ง เธอเองก็กลัวเหมือนกัน ถ้าร่างภายนอกของเธอทนไม่ไหวแล้วตายไปก่อน บางทีเธออาจต้องติดอยู่ในเกมตลอดการ หรือไม่ก็หายไปเฉยๆ
“ถ้าหนูไม่เจอพี่เพชร หรือพี่เพชรไม่เลือกหนูตอนเริ่มเกม...ป่านนี้หนูก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง” ลิลี่กล่าวพลางกอดแขนเพชรแน่น ก่อนจะเอาหัวของเธอถูไถไหล่ของเพชร
พ่อกับแม่ของลิลี่มองแล้วส่งยิ้ม ในขณะที่เพชรกำลังเก้อเขิน ส่วนแพรนั้นแซวว่าให้ไปอยู่ญี่ปุ่นเลย พออายุสิบหกจะได้แต่งงานกันเสียที
“น่าสนนะคะพี่เพชร” ลิลี่กล่าวพลางมองหน้าอีกฝ่ายที่เริ่มแดงระเรื่อ “อีกแค่สองปีเอง ไม่ต้องรอนานด้วย”
“รอเราเรียนจบก่อนเถอะ” เพชรกล่าวพลางหัวเราะแห้งๆ “เพราะถ้าฉันเรียนไม่จบ ก็ไม่รู้ว่าจะหารายได้จากไหนมาเลี้ยงดูเธอล่ะนะ”
“หนูแค่แหย่เล่นค่ะ” ลิลี่กล่าวก่อนจะมองไปที่พ่อกับแม่ที่กำลังหน้าซีด “แม่หนูคงไม่อยากเลี้ยงหลานตอนนี้หรอก คงอยากเห็นหนูรับปริญญาก่อน”
“ตายแล้วยัยแก้ว” แม่ของลิลี่เผลออุทานออกมา “”ใครสอนลูกนี่ แก่แดดแก่ลมแล้วนะเรา
“ความรู้จากMROค่ะ” ลิลี่แกล้งพูดเล่นๆ ก่อนจะฉีกยิ้ม
“ตายละ งั้นสงสัยแม่ต้องสั่งปิดเซิฟเวอร์ที่ไทยซะแล้วสิ”
“อย่านะ!!”
ทุกๆคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ทำเอาแม่ของลิลี่ยิ้ม ก่อนจะทานข้าวโดยไม่พูดอะไรต่อ
“แต่งงานสินะ” จู่ๆพ่อของลิลี่ที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้น “เอ ถึงในโลกจริงจะยังแต่งงานกันไม่ได้ เพราะบรรลุนิติภาวะ แต่ไม่ใช่กับในโลกMRO”
พ่อของลิลี่ยิ้มน้อยๆ ในขณะที่แม่ของลิลี่มองตาขวาง
“วัฒน์คะ คุณนี่นะ”
“โถ่มล ใจร่มๆหน่อย ผมแค่สนับสนุนลูกสาวกับแฟนของเขาก็เท่านั้นเอง”
“งั้นเอาอย่างนี้สิคะ” อาทิตยากล่าว “เพชร ลิลี่ ทำไมเธอไม่แต่งงานกันในเกมก่อนล่ะ เกมMROเรามีระบบแต่งงานนะ แถมมอนสเตอร์กึ่งมนุษย์ สามารถแต่งงานกับผู้เล่นได้ด้วย”
“ถ้าเป็นในเกม ผมยินดีครับ” เพชรกล่าวขึ้นด้วยเสียงเรียบ ทำเอาลิลี่ตาลุกวาว
“แต่ลูกแก้วพึ่งอายุสิบสี่เองนะ” แม่ของลิลี่เอ่ยห้ามทันที
“แม่คะ หนูเปลี่ยนชื่อเป็นลิลี่แล้วค่ะ ลืมแล้วหรอ” ลิลี่กล่าวพลางทำแก้มป่อง จนแม่เธอต้องลูบหัวเพื่อง้อลูกสาว และลืมเรื่องที่คุยก่อนหน้าไปเสียสนิท
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ พ่อแม่ของเพชรก็แยกไปอีกห้องเพื่อพูดคุยกับพ่อแม่ของลิลี่เป็นการส่วนตัว ทางด้านพ่อแม่ของเพชรนั้นค่อนข้างนอบน้อม เพราะอีกฝ่ายค่อนข้างใหญ่โต พ่อของเพชรนั้นยินดีจะเลี้ยงอาหารฟรีๆด้วยซ้ำ แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นปฏิเสธ ซ้ำยังฝากฝังให้เพชรช่วยดูแลลูกสาวของพวกเขาด้วย
หลังจากนั้นรถยนต์หรูที่มีมูลค่ากว่าคันละห้าสิบกว่าล้านบาท ก็มาจอดที่หน้าภัตตาคารของเพชร ลิลี่โบกมือให้กับเขาครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปขึ้นรถพร้อมพ่อและแม่ แจ็ค สา และเมย์นั้นค่อนข้างตกใจที่เห็นรถราคาแพง แต่น่าแปลกที่ผู้คนแถวเยาวราชกลับไม่มีใครมองด้วยความสนใจ หรือสามารถดึงดูดสายตาคนแถวนี้ได้เลย
“สงสัยว่าไม่มีใครตกใจสินะ” เพชรกล่าวกับทั้งสามคน “รถทำนองนี้ผ่านเยาวราชค่อนข้างบ่อย เจ้าของร้านทองรายหนึ่งก็ขับรถรุ่นนี้ให้เห็นแทบทุกเย็น เขาเห็นกันจนชินล่ะ”
มือถือของเพชรสั่น เมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าลิลี่ส่งข้อความหาเขา
“เวลาสี่ทุ่มของวันนี้ เจอกันที่บ้านพกพาของเราค่ะ...ตั้งมันไว้ที่เดิมนะคะ หนูจะได้หาเจอ อย่ามาสายล่ะ”
เพชรยิ้มให้กับข้อความ ก่อนที่เขาจะตอบตกลง รวมถึงระบุพิกัดตั้งบ้านพกพาของตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง
“สงสัยจัง นัดพบแบบนี้จะเซอร์ไพร์สอะไรเราน้า”
…………………………
เพชรนั้นเข้าเกมมารอตามที่ลิลี่กล่าว แต่เมื่อเขาเข้ามา เขาก็แปลกใจที่บ้านพกพาของเขาถุกตกแต่งด้วยลูกโป่งและริบบ้นสำหรับจัดงานปีใหม่ มีของกินมากมายกองบนโต๊ะอาหารตรงลานกว้างของบ้าน เขาพบว่าเพื่อนๆในเกมของเขามากมายรออยู่ก่อนแล่ว และก่อนที่เพชรจะได้ถามอะไร จดหมายส่งของก็เด้งขึ้นที่หน้าต่างของเขา
“[หน้าต่างระบบ: คุณได้รับชุดแต่งงานเจ้าบ่าวหนึ่งชิ้น จะสวมใส่เลยหรือไม่]”
“อะไรกัน”
ขณะที่เพชรกล่าวนั้น เขาก็พบกับพลอยใสในชุดเดรสสีขาว พลอยใสกระวิบว่าให้เขารีบสวมชุดแต่งงานในทันที เพชรจึงกดตอบรับ
ชุดเจ้าบ่าวสีครีมใหม่เอี่ยมสวมลงบนตัวของสมิท หลังจากนั้นก็มีเสียงระฆังดังก้องสะท้อน พร้อมกับเสียงไวโอลินและเปียโนบรรเลง มันคือทำนองเพลงสำหรับงานวิวาห์
ลิลี่ในชุดเจ้าสาวสีครีมเช่นเดียวกับสมิทเดินออกมาจากบ้านตรงหน้า พร้อมกับพ่อของเขาในชุดสูทสีดำจูงมือเจ้าสาวมาทางสมิท เขารู้ทันที ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“[ประกาศจากระบบ : มอนสเตอร์เจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ ขอผู้เล่นสมิทแต่งงาน กดยืนยัน เพื่อเข้าสู่พิธีวิวาห์ค่ะ]”
สมิทยิ้มรับน้อยๆ ก่อนที่เขาจะกดตกลง ทุกคนในลานบ้านล้วนส่งเสียงแสดงความยินดี ก่อนที่คุณยูโกะจะถูกเชิญมาทำพิธีแต่งงานเป็นกรณีพิเศษ
“อ่า ชีวิตในโลกMROของฉันสมบูรณ์แบบแล้วสินะ” สมิทกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะประทับริมฝีปากกับลิลี่ หลังจากคุณยูโกะประกาศให้จูบเจ้าสาวได้
“ฝากตัวด้วยนะคะ นับจากนี้ และตลอดไป” ลิลี่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากคลายริมฝีปาก
“ฉันก็เหมือนกัน” สมิทกล่าว “หลังเราเรียนจบ จัดพิธีแบบนี้กันข้างนอกเถอะนะ”
“ต้องที่ญี่ปุ่นล่ะ” ลิลี่กล่าวซ้ำ ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมา และไปสนุกสนานกับงานเลี้ยง ซึ่งมีทุกคนรออยู่
2.39M
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)