เสียงกระทบกันของโลหะคละเคล้าไปกับเสียงหอบหายใจของคนเริ่มฝึกดาบ ในวันนี้ผู้มาจากต่างแดนก็ยังกอบกุมดาบแล้วกวัดแกว่งหลังจากที่หายดีเคยะได้กลับมาเรียนดาบอีกครั้งเขาพ้นจากการแกว่งดาบ 100 รอบและเพิ่มกำลังกายจนมีแรงพอจะเหวี่ยงเ้าแท่งเหล็กนี่ เพราะยังเป็มือใหญ่ดังนั้นดาบที่อยู่ในมือจึงยังเป็ดาบไม้
“ช้าไป!” เสียงดุดันและใบหน้าดูดีแม้จะมีเหงื่อชุ่มนั้นพาให้เคยะตาลายไม่ถึงหนึ่งนาทีดิลุคก็งัดดาบไม้ในมือของเขาปลิวลอยไปเป็รอบที่สิบของวันเคยะอ้าปากค้างแต่กลับถูกอีกฝ่ายย้ำเตือน “อย่าหยุด!”
อย่าหยุด...แต่ดาบฉันลอยไปแล้ว..
“เ้ายังมีร่างกายอยู่!” ไม่ว่าอีกฝ่ายสะบัดมือที่ถือดาบไปอีกทางกำหมัดมันเป็หมัดตรงที่เร็วจนเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินเข่าอ่อนเสียแต่ดยุกผู้นั้นหยุดเอาไว้ก้มลงมองอีกฝ่ายที่ลงไปคลุกคลานบนสนามหญ้าก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าดาบหลุดจากมือใช้ทุกส่วนของร่างกายซะ”
“อ๊ะ ..”
“ข้าจะสอนการต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับเ้าด้วย!” ดิลุคถอนหายใจเขามองเรือนร่างตรงหน้าก่อนหน้านี้คุณชายเคย่าผอมมากราวกับจะหักได้ทว่าในยามนี้กลับเริ่มมีกล้ามเนื้อมันกลับขับให้เรือนร่างนั้นน่ามองมากขึ้น เขาโน้มตัวยื่นมือตรงไปข้างหน้าเ้าแมวทำแก้มป่องชั่วครู่ท่าทีของมันน่ารักจนอดแอบยิ้มไม่ได้ “วันนี้พอแค่นี้”
“จริงหรือ?” เคยะยิ้มกว้างในที่สุดการเคี่ยวกรำร่างกายก็จบแล้ว ชายหนุ่มจับมือข้างนั้นที่ช่วยดึงให้ลุกขึ้นอดมองสองมือที่ผุผองจนถลอกเพราะกำดาบไม้ไม่ได้ “ดิลุคขอมือหน่อยสิ”
“?” แม้จะยังคงสับสนแต่ดิลุคก็ยื่นมือให้อย่างว่าง่ายเขาเห็นเคยะลูบไล้ฝ่ามือเขาไปมา
“คิดมาั้แ่แรกแล้วว่ามือเ้าด้านจังเลยทั้งที่เป็ถึงดยุกมันคงเพราะเ้าฝึกฝนมาชั่วชีวิตสินะ”
“อื้อ” ดยุกแรควินเดอร์ผู้ได้ชื่อว่าอัจริยะกำมือตัวเองมองหน้าคนที่เป็เพียงคู่หมั้นแต่ในนามก่อนจะคลี่ยิ้ม
บางครั้งการที่มีคนเข้าใจตัวเองแม้จะไม่ต้องพูดออกมามันกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นถึงเพียงนี้ ...เ้าแมวของเขานี่ช่างน่ารักเหลือเกิน
“ทั้งที่มีงานยุ่งยังมาซ้อม่เช้ากับข้าได้ทุกวันอีกนะ” เพราะร่วมห้องกันมานานเคยะถึงรู้ว่าดิลุค่นี้ทำงานหนักมากเพียงไรั้แ่งานเลี้ยงและการทลายที่ประมูลทาสทำให้รู้ว่ามีขุนนางชั้นสูงข้องเกี่ยวกับการทุจริตและค้าทาสมากเพียงไหน ถึงเกมนี้จะเน้นฉากอย่างว่าทว่าเมืองแห่งนี้ถูกตั้งเอาไว้เป็เมืองแห่งอิสระที่ทุกคนล้วนมีอิสระในตนเองจะไม่มีใครถูกบังคับการค้าทาสในเมืองนี้จึงเป็โทษที่ร้ายแรง
“วันนี้ข้าคงไม่ได้ไปส่งเ้า” วันนี้เป็วันที่เคยะจะได้รับรางวัลจากองค์จักรพรรดิ์ดูเหมือนคนสำคัญของต่างแดนจะมาพบด้วย “พกดาบเล่มนั้นไปด้วย”
“มันงามเกินไปสำหรับมือสมัครเล่น” เคยะหยอกเย้าอีกฝ่ายไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไรที่พวกเขาจับมือได้อย่างเป็ธรรมชาติเ้าตัวยืดเส้นยืดสายก่อนคุณชายอัลเบอริชจะไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมเข้าวังเขาก็หันไปประกบริมฝีปากกับอีกฝ่ายมันเป็ความนุ่มนิ่มจนอยากจะแนบลงไปอีกครั้งทว่าคนที่ถูกแมวเลียปากไม่ยอมให้จบแค่นี้มือกร้านที่จับดาบมาทั้งชีวิตประคองใบหน้านุ่มนิ่มแนบชิดลงไปครานี้คือจูบที่เร่าร้อนและดูดดื่มจนอัศวินในคฤหาส์ต้องพากันหลบหลีกจากบริเวณ ดยุกที่ได้ชื่อว่าดยุกสีเืที่แสนโเี้พอมีคนรักก็พาให้ร้อนวูบวาบหน้าสีเืสูบฉีดไปหมดข้ารับใช้ล้วนแอบดีใจทว่าบางคนก็รู้สึกว่านายท่านประเจิดประเจ้อไปไหมขอรับ
จูบหวานนั้นเป็่เวลาที่น่าเสียดายที่ต้องละจากแต่อย่างไรเคยะก็ต้องเดินต่อไปเขาละจากริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นก่อนไปอาบน้ำแต่งตัวไม่ลืมที่จะหยิบดาบที่ได้รับพระราชทานขึ้นรถม้า ตอนที่โบกมือลาเขาเห็นเอลเซอร์เอารายการของมาให้หางตาของชายหนุ่มเห็นตัวอักษรผ่านตา ‘อัญมณีสำหรับเทียร่า’
ดิลุคนั้นมีเทียร่าอยู่แล้วหนึ่งอันมันเป็อันที่ให้เขายืมใส่ในงานเลี้ยงดูเหมือนเขาจะตั้งอกตั้งใจทำอีกอันหนึ่ง เอาเถอะมันคงเป็งานอดิเรกของคนรวยเพราะแค่เห็นราคาของประดับและตัวโครงเคยะก็ไม่กล้าคิดว่าจะซื้อที่ดินได้กี่ผืน
การเดินทางไปยังพระราชวังนั้นราบรื่นกว่าที่คิด่นี้ดยุกผู้นั้นยุ่งไม่น้อยเคยะจึงคิดเอาไว้เขาจะใช้เวลาขากลับไปแวะที่บ้านแล้วอยู่นั่นเสียสักอาทิตย์หนึ่ง แน่นอนว่าเขาไม่ได้ขออนุญาติเอาไว้ก่อนวันนี้พี่ชายของเขาเดนสเลฟก็ยังอยุ่เคียงข้างองค์าา ผมสีทองและใบหน้าของเขายังคงโดดเด่นไม่อยากจะอวยพี่ชายแต่เคยะคิดว่าเดนสเลฟนั้นเป็ชายหนุ่มรูปงามที่แสนน่าหลงใหล ทำไมตัวละครแบบีน้ไม่ได้เป็หนึ่งในตัวละครจีบได้กันนะ
“ดาบเล่มนั้นช่างเหมาะกับเ้าเสียจริง” คำเอ่ยของท่านาาพาให้เคยะยิ้มรับเขามองใบหน้าที่อ่อนโยนของพี่ชายแล้วก็โค้งคำนับ ดาบที่เคยะรับมานั้นเป็ดาบสีเงินรูปทรงธรรมดาด้ามจับเป็โค้งฝักดาบสีน้ำเงินประดับด้วยเงินมันดูไม่ใช่ดาบมีค่าอะไรเพียงแค่เมื่อมองลงไปที่มันเคยะก็พบว่ามันไม่ธรรมดา
‘คุณสมบัติ : สามารถสร้างเกราะเพื่อปกป้องผู้ใช้ 5 นาที สามารถใช้ได้ 1 ครั้งต่อ 1 วัน ความสามารถทั่วไป เพิ่มความไว+10 ‘
ไอเท็มแบบนี้ในเกมไม่เห็นมีเลยถึงรูปทรงของมันจะไม่สวยแต่สำหรับคนธรรมดาที่หลุดเข้ามาในต่างโลกโดยไม่รู้จักวิชาการต่อสู้อย่างน้อยก็พอยืดชีวิตไปได้สักครู่
“เื่ทักทายน่าเบื่อนะพอเถอะ เ้าเป็คนเก็บของคนของเราไว้ใช่ไหมต้องขอขอบคุณมาก” น้ำเสียงทุ้มนุ่มมันเป็เสียงที่เคยะไม่มีวันเพราะตัวละครตัวนี้เป็ที่นิยมมาก โรซาเลียเองก็ชอบมาทำให้เขาต้องเล่นรูทของคนคนนี้ไปถึงสามครั้ง ทว่าการพบกันในเกมกับการพบในชีวิตจริงนั้นไม่เหมือนกันสมแล้วที่เป็ตัวละครยอดนิยมเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองก็รู้สึกถึงรังสีคนหน้าตาดีที่ฉายออกชัดจนแทบแทงทะลุผ่านร่างกาย
จักพรรดิ์แห่งดินแดนโบราณจงหลี่ เขาเป็ตัวละครยอมนิยมของเกมนี้ด้วยรูปร่างสูงเพรียว หน้าตาที่มองได้ทั้งงดงามและหล่อเหลาในเวลาเดียวกัน ั์ตาสีอำพันคมเน้นหางตาด้วยเครื่องสำอางเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบประกอบกับความรู้และประวัติที่ไม่ธรรมดาทำให้เขาเป็คนที่เรียกว่าเกือบสมบูรณ์แบบ ...ถ้าถามว่าทำไมว่าเกือบละก็เหตุผลข้อนั้น
“ขอเพียงข้าน้อยได้ทำประโยชน์ให้ท่านก็ยินดีมากแล้ว”
“ช่างเป็เด็กที่ไม่เลวเสียจริง เราก็อยากตบรางวัลเ้าอย่างงามทว่าเราลืมพกเงินมา”
ใช่แล้ว...ข้อเสียของตัวละครตัวนี้คือชอบลืมพกเงินทั้งที่ใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายอย่างกับาา เห็นผู้พัฒนาเกมบอกว่ามันเป็กิมมิกโมเอะพ้อยที่น่ารักตัดความสมบูรณ์แบบของเขาออกหน่อยทำให้สาวๆ ชอบ แต่สำหรับผู้ชายอย่างเคยะแล้วเกิดคุณเป็สาวมาเดทกับแฟนหนุ่มที่ลืมพกเงินมันไม่แย่เอาหรือ
“ขอเพียงท่านดปรดแบ่งปันความรู้ของท่านจากบ้านเกิดให้แก่ข้าที่ไม่เคยก้าวย่างไปยังอาณาจักรก็ถือเป็พระคุณแล้วขอรับ” แม้จะตอบไปตามมารยาทแต่เคยะ้าได้พื้นที่ส่วนตัวที่จะคุย จักรพรรดิเลิกคิ้วมองดูเขาแต่ก็โบกมือให้พวกเขาใช้เวลาด้วยกันท่ามกลางห้องรับรองที่หรูหรานั้นมีสร้อยคอเ้าปัญหาวางอยู่ตรงหน้า ผู้เป็าาต่างแดนเพียงแค่ยกชาขึ้นจิบวันนี้เขาอยู่ในชุดเป็ทางการพาให้ทั่วทั้งร่างนั้นสง่างามเขาเพียงแค่วางถ้วยลงและเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบง่าย
“เ้า้าสิ่งใดเด็กน้อย?” จงหลี่หยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นเขาวางมันลงผ้าเช็ดหน้าสีขาวมันดูเป็ผ้าธรรมดาแต่เคยะมองเห็นคุณสมบัติของผ้าผืนนั้นมันคือผนึกจงหลี่จะผนึกสร้อยเส้นนี้จนกว่าจะกลับไปยังมือองค์หญิงฮูเต๋า ตามเนื้อเื่สร้อยเส้นนี้ถูกโจรกรรมและถูกประมูลมายังต่างแดนมันเป็ของรักของหวงขององค์หญิงที่องค์าาจงหลี่ตามใจที่สุดตามเนื้อเื่คนที่มาคือองค์หญิงฮูเต๋าและาา องค์หญิงพอพระทัยที่นักบุญอีเทอร์นำของที่หวงแหนกลับมาจึงได้เอ่ยชวนอีเทอร์ไปเที่ยวดินแดนตัวเองที่นั่นอีเทอร์จะพบเจอตัวละครจีบได้และเริ่มรูทจีบได้
การที่องค์หญิงไม่มาแปลว่าเนื้อเื่ของเกมเปลี่ยนงั้นหรือ?
“เอ่อ...”
“ข้าถนัดการพูดคุยแบบกันเองมากกว่าหวังว่าเ้าจะทำเช่นนั้น” จงหลี่ยังคงเป็เช่นเดิมเขากำลังบอกเคยะไม่ให้ใช้คำาาศัพท์ในการพูดคุย ความจริงพวกาาในเกมจีบหนุ่มนี่ค่อนข้างปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปไหมองค์าาเวนติก็ตรัสกับเขาว่าให้พูดสบายๆ เช่นกัน
“ข้ากระหม่อนผู้ต่ำต้อยอยากจะขอบังอาจไปเที่ยวชมเมืองของท่านได้หรือไม่ ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็เมืองที่สวยงามอัดแน่นไปด้วยประวัติศาสตร์ยาวนาน” เคยะมองนิ้วมือเรียวขาขององค์าา จงหลี่เป็คนหน้าตาดีแม้เขาจะยกน้ำชาขึ้นดื่มก็ดูสูงส่งราวกับเทพเ้า
“เด็กน้อยข้าคิดว่าเ้ายังไม่ได้พูดสิ่งที่้าออกมา “ถ้วยน้ำชาถูกวางลงั์ตาสีอำพันเรืองรอง
หลอกลวงเขาไม่ได้จริงๆ ...
“ข้าอยากเป็พลเมืองของท่าน “ตัวประกอบที่สมควรตายสูดลมหายใจเพราะนี่คือหนทางเดียวที่จะหลบจากการถูกฆ่าได้ “ข้าไม่้าบรรดาศักดิ์ขอเป็เพียงข้ารับใช้ที่ต่ำต้อยก็เป็พระคุณแล้ว”
“หืม ...” จงหลี่กอดอกั์ตาคู่สวยหรี่ลงาาผู้ดำรงตำแหน่งมานานนึกคำของเพื่อนเก่าได้ “ข้าไม่ได้พาฮูเต๋ามาเพราะได้ยินว่าต้องมาพบคนที่แต่งงานแล้วมันคงไม่เหมาะสมที่เ้าหญิงยังไม่แต่งงานมาพบชายหนุ่มที่กำลังหวานชื่นกับสามี เ้าจะไปเป็พลเมืองข้าทั้งสามีและตัวเ้าเลยหรือไม่?”
สามี ...ใคร???
“ข้าได้รับข้อมูลมาผิดงั้นหรือ?”
“เป็แค่คู่หมั้นขอรับ” เคยะย้ำทั้งที่ในหัวใจก่อเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด “ข้ากับเขาเราหมั้นกันด้วยความจำเป็ ดังนั้นหากท่านจะเมตตาให้ที่หลบหนีแก่ข้าผู้ต่ำต้อย”
ใช่แล้วพวกเราเป็แค่คู่หมั้นแค่ในนาม ...พวกเราไมได้หมั้นกันด้วยความรัก...สถานะของเขาและดิลุคก็แค่เหยื่อและผู้ล่าเท่านั้น...มันเป็เช่นนั้น...ดังนั้น...ขอร้องละ...หัวใจ...อย่าเจ็บอีกเลย
“เ้า้าเช่นนั้นหรือ?” ผู้อยู่มาเนิ่นนานเก็บสร้อยไว้ในกระเป๋าเสื้อ “ทั้งที่กำลังลังเลงั้นหรือ?”
“มันเป็หนทางเดียวขอรับ”
นี่คือหนทางเดียวที่จะหลบหนีจากบทตายของคุณชาย เคย่า อัลเบอริชได้ ตัวประกอบที่สมควรตายั้แ่ฉากแรกนั้นไม่มีตัวเลือกให้มากนัก เคยะรู้ดีว่าเขาไม่ใช่นักบุญตัวเขาไม่ได้น่ารักและมีเสน่ห์ขนาดให้ผู้ชายหลงใหลจนเป็พลังได้เขามีเพียงตัวคนเดียวที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด
ไม่อยากตาย ...เพราะไม่อยากตายดังนั้นจึงต้องลุกขึ้น
“เพื่อนข้าบอกว่าอยากจะดื่มเหล้าคุยเื่เก่าๆ ข้าคงอยู่ที่นี่อีกสักระยะอีกหนึ่งอาทิตย์ให้หลังหากเ้ายัง้าจงมาหาข้าเพื่อกลับพร้อมกัน”
************************************
“ช่างน่ายินดีที่อีกไม่นานจะเสร็จแล้วขอรับ” เสียงของคนสนิทเรียกสติดิลุคที่กำลังจดจ่อกับโครงภาพวาดของเทียร่าในมือได้ ท่านพ่อของเขาเคยทำมันมาก่อนและจดบันทึกเอาไว้อย่างดีเหลือก็แค่เลือกอัญมณีและตกแต่งมัน
“เดิมทีข้านึกว่ามันจะใช้เวลามากกว่านี้โชคดีที่ท่านพ่อเก็บแม่พิมพ์โครงของเทียร่าเอาไว้” ชายหนุ่มสีแดงผู้ได้ชื่อว่าดยุกสีเืใช้นิ้วเกลี่ยยังภาพวาดเทียร่าที่ตนกำลังทำ เขา้าให้รูปแบบส่วนใหญ่คล้ายกับของที่ท่านแม่สวมใส่
“ข้าคิดว่าอัญมณีสีแดงตรงกลางนี่ไม่ค่อยเข้าไปเสียหน่อยขอรับนายท่าน” เอลเซอร์มองสีเงิน ฟ้า น้ำเงินแล้วมีสีแดงตัดแล้วรู้สึกไม่เข้าอย่างน่าประหลาดเสียแต่เทียร่าชิ้นนี้ถูกออกมาอย่างดีลวดลายของมันสามารถซ่อนสีที่ไม่เข้ากันให้ดูไม่โดดมาก
“หึ” ดยุกสีเืเพียงแค่พ่นลมหายใจจ้องมองหินสีแดงที่เป็อัญมณีหลักตรงนั้น
มันไม่แปลกไม่ใช่หรือเพราะท่านพ่อเองก็เอาสีสันของตัวเองแทรกสอดลงไป พวกเขามองดูภาพวาดนี้ในขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าควรหาอัญมณีประดับเพิ่มไหมชายหนุ่มก็ได้รับการแจ้งว่าว่าที่เ้าของเทียร่ากลับมาแล้ว
“่นี้กุหลาบในสวนที่จัดใหม่สวยมากขอรับนายท่าน” พอได้ยินว่าคุณชายเคย่ากลับมาแล้วเอลเซอร์ก็ทำตามสิ่งที่หัวหน้าแม่บ้านสั่งเสียเอาไว้ “นายท่านไม่เคยพาคุณชายเดินชมสวนเลยั้แ่ที่คุณชายมาที่นี่ วันนี้อากาศดีไม่ลองชมดอกไม้ก่อนรับประทานอาหารค่ำกันละขอรับ?”
“ข้า...”
“ข้าจะสั่งคนรับใช้ให้เตรียมไวน์กับอาหารค่ำไว้ที่โต๊ะในสวนขอรับนานทีทานอาหารนอกบ้านคงไม่เลวนัก” ชายหนุ่มคนสนิทผู้ทำงานมานานเหลือบมองกระดาษจดของหัวหน้าแม่บ้านที่ฝากฝังให้ตนไว้เมื่อเร็วๆ นี้
ข้อ 1. เมื่อคุณชายเคย่ากลับมาแล้วนายท่านอยู่บ้านให้เอ่ยปากไปชมสวนดอกไม้ ตอนนี้สวนดอกไม้ปลูกดอกไม้ใหม่ทั้งหมดเพื่อสร้างบรรยากาศแล้ว
ข้อ 2. หากนายท่านไม่ตอบรับในทันทีให้เอ่ยชวนไปรับประทานอาหารค่ำที่นั่นแทน
ข้อ 3. .....ข้อ ....
ในกระดาษนั้นมีหลายข้อเพียงแต่นายท่านของเขากลับเสร็จั้แ่ข้อ 2 ดังนั้นพวกเขาจึงได้จัดเตรียมอาหารค่ำก่อนเวลาเพียงเล็กน้อยในสวนกุหลาบที่ถูกถอนของเก่าแล้วปลุกใหม่หมดเมื่อได้ก้าวเข้าสวนมาพร้อมสำรับอาหารเอลเซอร์ก็คิดว่าอเดลีนเพื่อนร่วมงานของเขาลงทุนเหลือเกินเพราะสวนในตอนนี้มีเพียงกุหลาบสีน้ำเงินและสีแดงบานสะพรั่ง
“ข้าเพิ่งเคยทานอาหารในสวนเลย สมกับเป็สวนของท่านดยุกช่างงดงามเหลือเกิน” คุณชายรองแห่งตระกูลอัลเบอริชปรากฎตัวพร้อมกับอเดลีนที่ตามหลังมา เอลเซอร์สบตากับหัวหน้าแม่บ้านพวกเขาส่งสายตาชั่วครู่ก่อนรีบตระเตรียมสำรับอาการบนโต๊ะไม่ลืมรินไวน์ชั้นดีที่คุณชายชอบแล้วออกห่างจากสวน
เคยะ หรือชื่อในที่แห่งนี้คือ เคย่า อัลเบอริชรู้สึกประหม่าแม้เขาจะร่วมนอนกับดิลุคในทุกคืนแต่การอยู่ในสถานที่โรแมนติกราวกับเทพนิยายสองต่อสองเป็ครั้งแรก เ้าตัวรับประทานอาหารกับเ้าบ้านจนเสร็จทว่าไม่รีบร้อนตามคนรับใช้มาเก็บ เขายังอ้อยอิ่งชื่นชมบรรยากาศเดินวนรอบพุ่มดอกไม้ที่ตกแต่งเอาไว้รอบโต๊ะอาหาร มือคว้าแก้วไวน์ขึ้นมาหมุนวนกลิ่นของดอกกุหลาบคละเคล้ากับกลิ่นหอมของไวน์ชั้นดีการได้ดื่มด่ำไวน์ไปพร้อมมองของสวยงามช่างสุนทรีย์เหลือเกินแน่นอนว่าดยุกผู้นั้นก็ถูกจัดในหมวดทิวทัศน์ที่งดงาม
แม้ในโลกนี้จะพบคนหน้าดีมากมายแต่เคยะก็ชอบเครื่องหน้าของดิลุคที่สุด ใบหน้าเรียวปากนิดจมูกหน่อย ั์ตาสีสวยกลมโตและผิวขาวนวลราวงาช้างขับให้ดวงหน้านั้นดูน่ามองไม่น้อย เขาเป็คนชอบผู้หญิงน่ารักมากกว่าผู้หญิงสวยและดิลุคก็น่ารักมาก
“เ้าชอบงั้นหรือ?” รูปหล่อปูนปั้นเครื่องประดับสวยเอ่ยถามพาให้เคยะฉีกยิ้มกว้างหมุนแก้วไวน์ไปมา
“ชอบสิเพราะมันงดงามมาก”
ทั้งเ้าทั้งสวนแห่งนี้
“เช่นนั้นเรามารับประทานอาหารกันที่นี่ทุกวันดีไหม?” ดยุกสีเืมองดูใบหน้าคลี่ยิ้มของอีกฝ่ายเขาจับสังเกตว่าั้แ่กลับมาเ้าแมวสีน้ำเงินของเขาเหมือนมีเื่อะไรบางอย่างอยู่ในใจแม้จะมีรอยยิ้มแต่ั์ตากลับเศร้าสร้อยพอเห็นมันตาวาวกับสวนแห่งนี้กลับรู้สึกว่าการที่หัวหน้าแม่บ้านขอเบิกเงินเพื่อปรับสภาพสวนนี่ไม่เลวเสียจริง
“เอาสิ ...”
ทุกวัน...คำนั้นพาให้เคยะนึกถึงเื่ที่หลงลืมไปชั่วครู่เขาสั่งตัวเองให้ยิ้มเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตหมุนแก้วไวน์ดื่มรสชาติหวานล้ำปนแสบของไวน์ลงคอ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์พาให้เขามีความกล้าขึ้นเล็กน้อย
“อืม ...” ดิลุคลุกขึ้นตามเขาก้าวไปตรงหน้าเ้าแมวของเขาวันนี้มีเื่ในใจอยู่อย่างแน่นอน ั์ตาสีทับทิมทอดมองยังดอกไม้ตรงหน้านึกถึงความทรงจำจากปากของบิดา
‘ท่านแม่ของเ้านะเป็คนอ่อนโยนดังนั้นเวลาที่นางมีเื่เสียใจข้าก็มักจะมอบดอกไม้ให้ท่านแม่ของเ้า ‘
ท่านแม่ของเขาชื่นชอบดอกไม้ดังนั้นตระกูลแรควินเดอร์จึงมีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่มันถูกดูแลอย่างดีในทุกวันแม้ท่านแม่จะไม่อยู่แล้ว ...ดูเหมือนว่าเ้าแมวเหมียวตัวนี้ก็ชอบดอกไม้เช่นกันมันถึงได้มองอย่างเหม่อลอย
“เคย่า...” ดิลุคกระซิบเขายืนตรงหน้าของเ้าแมวปล่อยให้มันช้อนตาขึ้นมามอง ั์ตานั้นประดับด้วยดวงดารา ...เคยะสวย...เขางดงามเสมอไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
“หือ?”
“ข้า..” ดิลุคเอื้อมมือออกแรงบีบดอกไม้ก่อนแบมือตรงหน้าหมายจะให้อีกฝ่ายเพื่อปลอบใจเสียแต่ดอกกุหลาบสีน้ำเงินแสนงดงามที่เป็สีสันของเ้าแมวกลับร่วงโรยละเอียดสู่พื้นเพราะแรงของคนขยำ
“อ๊ะ...” เคยะชะงักั์ตาดวงดาราเบิกกว้างมองดูกลีบดอกไม้ที่ละเอียดร่วงหล่นสู่ผืนดิน กุหลาบสีน้ำเงินถูกขยี้ด้วยมือเพียงข้างเดียวราวกับจะบอกว่าเขาเป็เพียงเหยื่อที่จะกำก็สามารถฆ่าให้ตายได้
น่ากลัว...
“เอ่อ...” ดิลุคเองก็ใไปชั่วครู่เช่นกันเพียงแค่ด้วยประสบการณ์แล้วเขาสามารถดึงสติตัวเองกลับมาได้ก่อนก่นด่าตัวเองในใจ
เมื่อกี้นี้ตื่นเต้นจนกะแรงพลาดงั้นหรือ ให้ตายเถอะไม่สมกับเป็ตัวเองเลย...ดิลุครู้ดีนับั้แ่มีคนตรงหน้ามันทำให้เขาไม่เป็ตัวของตัวเองแค่ไหน เ้าตัวเกาแก้มแก้เขินหันไปใช้สองมือประคองเด็ดดอกกุหลาบสีแดงขึ้นใหม่ไม่ลืมจะเด็ดหนามของมันออกก่อนยื่นตรงหน้าด้วยใบหน้าเขินอาย “เรามาเริ่มกันใหม่ได้ไหม?”
“เ้าหมายถึงดอกไม้ดอกนี้หรือพวกเรา?” เคยะจับมือที่สั่นเทาของตัวเองในยามที่นึกถึงสถานะเหยื่อของตนเองเพียงแค่คำถามนั้นดิลุคไม่ตอบเขาแสร้งยิ้มทั้งที่ในใจกรีดร้องราวกับ้าคำตอบ ชายหนุ่มรับดอกไม้มาประคองมันด้วยสองมือมองดูก้านที่ถูกริดหนามออกไปจนหมด...ดิลุคของเขาเป็คนอ่อนโยนช่างน่าอิจฉาคนรักของชายคนนี้ในอนาคตเหลือเกิน
ถ้าเคย่า อัลเบอริชไม่ถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของดยุดแรควินเดอร์เนื้อเื่จะเปลี่ยนแปลง ดิลุคจะไม่ถูกตัดสินปะาและมีชีวิตอย่างมีความสุข สักวันเขาอาจจะมีคนรักสักคน
ถ้าเพียงแต่เขาไม่ตายดิลุคก็จะไม่ตาย...
“คงต้องขอบคุณท่านดยุกสำหรับของขวัญแสนวิเศษเช่นนี้ “เคยะกำกุหลาบสีแดงสดราวกับสีสันของท่านดยุกเอาไว้ในอกเมินเฉยต่อเสียงกรีดร้องของหัวใจั์ตาสวยหรี่ลงมองบรรยากาศแสนสวยตรงหน้า “ข้าคงต้องขอตอบแทนเป็ค่ำคืนฝันดีของท่านสักคืน”
เขามีเวลาหนึ่งอาทิตย์ ....ดังนั้นนี่อาจเป็โอกาสสุดท้ายที่จะหลงเหลือความทรงจำไว้กับพวกเราทั้งสองคน ดิลุค แรควินเดอร์เคยให้สัญญาว่าจะไม่แตะต้องเขาเมื่อไม่ยินยอมเสียแต่หากเขาเป็คนร้องขอเองดังนั้นสัญญานั้นจึงเป็โมฆะ
****************************
หมายเหตุ : เทียร่า (เราใช้ทับศัพท์ไปเลยเพราะจะเรียกมงกุฎก็ฟังแปลกๆ) จากตอนก่อนเทียร่าเป็ของที่อนุญาติที่ให้ใส่ได้เฉพาะพวกราชวงศ์และเชื้อสายใกล้ชิดมากอย่างดยุกเท่านั้นเพราะงั้นคนที่มีสิทธิ์ทำได้มีแค่ดยุกสายเืใกล้และราชวงศ์เท่านั้น ถึงเทียร่ามักจะถูกส่งต่อจากแม่ให้ลูกสาว หรือให้กับสะใภ้ต่อแต่ปกติมักจะทำใหม่และพี่ดิลุคเขาก็กำลังทำใหม่ให้ยัยน้องอยู่
อนึ่งเทียร่าเป็ของที่ให้หญิงสาวที่มีสามีแล้วใส่เท่านั้น
3K
