เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

  ครู่ใหญ่ชั้นที่6แทบไม่เหลือจอมยุทธ์อยู่…

          สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี เดินทางฝ่ามาครึ่งทางของห้องโถงสายฟ้า จู่ๆ นางเห็นร่างชายหนุ่ม ใส่ชุดเกาะเก่า ผุ พัง เปล่งแสงพร่างพราว ดูสง่าเหมือนราชันหนุ่มย่างก้าว ผ่านตัวนางไปแบบเลือนรางชั่วครู่ 

           สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี ทำท่าคล้ายครุ่นคิด เหมือนเคยเจอเจ้าหนุ่ม หน้าตาหล่อพอดูได้คนนี้จากที่ไหน ทว่านางนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก “เขาเป็นใครกัน ช่างคุ้นตาข้าแปลกๆ?”

เมื่อเฉินหนานคลี่ยิ้ม ออกมาให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี เสี้ยวแวบหนึ่ง เขาก็หายไปจากครรลองสายตาเย็นชาของอีกฝ่าย วูม!

           …ก่อนไม่นานที่ตี้เทียนเดินลงมา เห็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี จะคำนับทักทายนางด้วยความแปลกใจ ทว่าสภาพพวกเขาดูไม่ได้ “แม่นางหยุนซี เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” 

ครั้นตี้เทียนคิดว่า นางเป็นคนขึ้นไปชั้นสูงสุดเสียอีก พลันต้องกลอกตามองนาง เล็กๆ ด้วยสายตาประหลาด

สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซีกล่าวตอบเสียงเย็นชา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเหมือนโดนสตรีลากไปตบหน้ากลางสี่แยกให้อับอาย 

          “สหายเต๋าตี้เทียน เหมือนว่าคราวนี้ เจ้าจะเก็บเกี่ยวผลพลอยได้มาไม่น้อยเลยนะ ชั้นสูงสุดของหอคอยสายฟ้า มีอะไรอยู่บ้าง โปรดช่วยแถลงไข ให้ข้ารับฟังได้หรือไม่?”

ตี้เทียนทำหน้าอึ้งงันไปเล็กๆ ก่อนกล่าวออก “เราเดินลงไปพูดคุยด้านนอกเถอะ” 

พร้อมตี้เทียนโบกฝ่ามือ เป็นมารยาท “เชิญแม่นางหยุนซี” 

พร้อมความคิดภายในใจ ตี้เทียน เริ่มตีกันยุ่งเหยิง ‘หรือว่าจะเป็นคุณชายหาญเซิ่ง แห่งศาลานรกกัน ที่พิชิตหอคอยสายฟ้า ชั้นสูงสุดได้กัน’ 

           …และแล้วความคิดนั้นก็ถูกกลบฝังลงไป เมื่อเห็นคุณชายแห่งศาลานรก มาต้อนรับพวกเขา หลังจากหลายชั่วยามที่พวกเขาเดินลงไปเจอกันชั้นที่3

ก่อนพวกตี้เทียน เดินกลับออกมาด้านนอก หอคอยสายฟ้าก็กินเวลาไปเกือบหนึ่งวัน กว่าจะผ่านพ้นประตูธรณีแสง วูม! 

           เสียงตบมือของผู้คนภายในเมืองกรูเข้ามาต้อนรับ พลันดังออกมาระเบ็งเซ็งแซ่ พร้อมสายตาหมู่ชนคาดหวังอยากรู้ว่า ด้านบนชั้นสูงสุดของหอคอยสายฟ้า มีอะไรรอคอยพวกเขาอยู่กันแน่

           เสียงสตรีศักดิ์สิทธิ์หยุนซี กล่าวเสียงเรียบ พลันทำให้ผู้คนจอมยุทธ์ ด้านนอกเกิดความฮือฮา “สหายเต๋าตี้เทียน บอกพวกเรามาได้แล้วกระมัง เจ้าได้อะไรจากหอคอยสายฟ้าชั้นบนสุด?”

“หืม ไม่ใช่คนจากโลกเบื้องบนหรือที่ขึ้นไปยังชั้นบนสุดสำเร็จ” จอมยุทธ์จ้องมองตี้เทียน เริ่มต่างพากันพูดคุย 

“อืมๆ ข้าได้ยินชื่อศิษย์พี่ตี้เทียน พิชิตหอคอยสายฟ้าชั้นสูงสุดได้จริงๆ หรือ?” คำพูดนี้ดังออกไปทั่ว จนหลายคนแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง

ก่อนหมู่ชนมาห้อมล้อมค่อยๆ เงียบปาก เมื่อผู้อาวุโสบางคน กระแอมไอออกมาขัดจังหวะ รอฟังคำตอบของตี้เทียน 

          แม้แต่เฉินหนาน อยู่ห่างออกไปบริเวณโรงน้ำชา ปล่อยตัวองค์หญิงเหยาหนิง ออกมาแล้ว ยังคอยดูเหตุการณ์ เรื่องสนุกอยู่ ห่างๆ “ดูซิเจ้าจะพูดอย่างไร ตี้เทียน?”

           องค์หญิงเหยาหนิง เห็นเฉินหนานพูดพึมพำยิ้มประหลาดกับตนเอง นางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “เจ้า กล้าถอดหน้ากาก ออกแล้วงั้นหรือ เฉินหนาน ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีแค้นกับเจ้าเลยนะ” 

พร้อมนางเอาผ้าเช็ดหน้าติดตัว มัดมือมีโลหิตไหลให้อีกฝ่าย

            เฉินหนานรีบจุปาก ให้เหยาหนิงอย่าเพิ่งรบกวน เมื่อเห็นอาการ ตี้เทียนสงบนิ่งตอนนี้ ทว่าภายในใจอีกฝ่าย คงสับสนกระอักกระอ่วน จนอยากจะชักตายแล้วกระมัง

            ก่อนเสียงนั้นกล่าวออกแบบขอไปที “ชั้นบนสุดของหอคอยสายฟ้า นั้นไม่มีอะไรเลย” ตี้เทียนกล่าวออก เขาก็ละจากกลุ่มฝูงชน ให้หมู่ชนอึ้งงันไปกับคำตอบกันหมดแล้ว 

ทว่าหน้าตี้เทียนที่เดินจากไปหน้าดำเป็นก้นตูดหม้อไหม้ ราวกับอมสิ่งปฏิกูลไว้ภายในปาก ครั้นรับรู้ต้องมีคนยิ้มหัวเราะเขาภายในมุมมืดแน่

“หมายความว่าอย่างไร คำพูดของศิษย์พี่ใหญ่สำนักธารสวรรค์?”

ชายหนุ่มอีกทิศทางหนึ่ง ก็กล่าวขึ้นมาเช่นกัน “ไม่แปลกไม่ใช่หรือ ที่ผู้คนจะเก็บความลับ ของล้ำค่าที่พวกเขาได้มาไว้กับตัว”

“อืมๆ มันก็มีเหตุผล” เสียงกลุ่มคนกล่าวเห็นด้วยก็มีอยู่ไม่น้อย

เกรงว่าจะมีแต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี มองแผ่นหลังตี้เทียนจากไป ช้าๆ 

              จู่ๆ นางทำหน้าครุ่นคิด กับตนเองขึ้นมาไม่ตก ‘หรือว่าจะเป็นเจ้าหนุ่มสวมชุดเกาะ ผุ พัง คนนั้นขึ้นไปพิชิตชั้นบนสุด ได้ก่อนตี้เทียน…กัน?’ ก่อนนางพลันกวาดสายตา มองหาเฉินหนาน รอบๆ ทว่ากลับไม่พบคนเช่นนั้น 

ทำให้คุณชายหาญเซิ่ง แห่งศาลานรก พลางต้องเอ่ยถาม “แม่นางหยุนซี ท่านคิดอะไรขึ้นได้หรือ?”

             หญิงสาวผู้มีผ้าบางปกปิดใบหน้า รีบกล่าวสวนทันควัน “ไม่มีอะไร! เกรงว่าที่นี่คงจะไม่เหลือสมบัติล้ำค่า วิชาสืบทอด ให้เราค้นหาอีกต่อไปแล้ว” 

             พร้อมกลุ่มคนที่เดินทางมาแสวงโชค ภายในหอคอยสายฟ้า เริ่มที่จะเดินทางจากไป เหมือนกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี ที่คิดบัญชี รอชายหนุ่มสวมหน้ากาก กลับออกมาจากหอคอยสายฟ้า ยังต้องยอมถอดใจจากไปแต่โดยดี

ข้อนี้เฉินหนานที่ไม่ได้ใส่หน้ากากลงมา ทำให้สตรีเย็นชา มอบน้ำเต้าหล่อเลี้ยงให้เขา เหมือนนางจะไขว้เขวไม่น้อย

             แต่ไม่ใช่สำหรับเหยาหนิง ที่ได้ยินคำตอบ นางมองตาขวาง ไปให้ผู้คุ้มกัน อย่างเฉินหนานตลอด ในช่วงสองชั่วยาม รอพ่อบ้านจวน ห้าวเต๋อ พาตัวกลับพระราชวัง “เฉินหนานหรือว่าจะเป็นเจ้า พิชิตหอคอยสายฟ้าชั้นบนสุดได้กัน?” 

ภายในเรือนรับรององค์ชายเหยากวาง ตอนนี้มีคนอยู่ไม่มาก เนื่องด้วยองค์ชายที่รับรู้ของล้ำค่าบนชั้นสูงสุด ไม่ได้ตกเป็นของคนจากโลกเบื้องบน 

            องค์ชายเหยากวาง ก็แสดงความยินดีออกมาอย่างไม่ปิดบัง เมื่อจัดงานดื่มสังสรรค์ ทำให้ภายในจวนเรือนพักรับรอง ผู้คนพากันไปพูดคุยกับองค์ชายไม่ขาด

            เฉินหนานภายในห้องส่วนตัวองค์หญิง จึงพูดคุยได้อย่างสบายใจ เมื่อยื่นขวดหยกหนึ่ง ออกไปให้เหยาหนิง ด้วยสายตาปลาตาย ทว่ามีความมั่นใจไม่น้อย “ค่าไถ่ตัวของข้า เพียงพอหรือไม่?”