Pioneer Era

“คุณเปอร์ไซด์!? ทำไมถึงมาอยู่ในป่าแบบนี้ได้ละครับ! ”

คนที่ปรากฏตัวอย่างไม่ให้ทันตั้งตัวนั้น คือสาวสองพันปีเผ่ามนุษย์นก [เปอร์ไซด์]

เห็นหน้าตายังสาวแรกรุ่นคล้ายคนอายุ 15-20 แบบนี้ ความจริงคือมีอายุระดับป้าที่เหยียบ 39 ปี จะย่างเข้าปีที่ 40 แล้ว...

“แบบว่า~♬ พอจบวันงานคอนเสิร์ตในวันที่ 7 มาได้ประมาณสองวัน ก็เกิดนึกครึ้มอยากเดินป่าเล่น~ แต่ไม่รู้ทำไม เดินไปเดินมากลับเจอแต่ต้นไม้~♪ เลยยังหาทางกลับเมืองไม่ได้ละนะ แฮะ แฮะ แฮะ (◕‿◕❀)

”

พูด [แฮะ แฮะ แฮะ] แล้วตามด้วย (◕‿◕❀) มันคืออะไรกันครับ?

ไม่ต้องมาทำเป็นแอบแบ้วเลยครับคุณป้า…

“เอซ… แอบด่าพี่สาวสุดน่ารักคนนี้อยู่ในใจใช่หรือเปล่า~? ”

“...เปล่าครับ”

[เปอร์ไซด์] คือไอดอลรุ่นคุณป้าที่โด่งดังมากจากยุคของพ่อแม่ราว 19 ปีที่แล้ว

เธอเป็นเผ่ามนุษย์นกที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ ผมสีแดงสดตัดสั้นหวีเข้าทรง มีเส้นผมเรด้าชวนดูขบขัน และมีขนปีกสีแดงสลับขาวเรียงตัวสวย

ตัวเล็ก บอบบาง ดูน่ารักน่าทนุถนอมชวนให้รู้สึกอยากปกป้องเหมือนกับลูกนกลูกแมว

เคยมีช่วงหนึ่งที่เธอหายตัวไปไม่ออกงาน จนคนนึกว่าเธอเลิกร้องเพลงไปแล้ว จนกระทั้งกลับมารับงานเชื่อมสัมพันธ์ในวันที่ 7 ของเดือนนี้ที่ผ่านมา

หลายคนจึงคิดว่านี่เป็นการหวนคืนวงการของเธอ

แต่ผมรู้ความจริงของสาเหตุที่เธอหายตัวไป

เพราะว่าเป็นเพื่อนบ้านเรือนเคียงที่สนิทกับคุณแม่มาก

ความจริงคือเธอเป็นพวกหลงทิศจนน่าตกใจตากหาก...

ที่เคยหายตัวไปไม่ออกงานหลายสิบปีนะ ไม่ใช่เพราะขี้เกียจทำงานหรืออยากเก็บตัวอะไรหรอกนะ

เธอก็แค่หลงทิศไปเป็นปีเท่านั้นเอง

“ความจริงก็ลองบินสูงเพื่อหาทางกลับแล้วน้า~ แต่ว่าพอบินสูงกว่า 15 เมตร ก็โดนหอคอยยิงแสงปิ้ว ๆ ใส่อีก ถึงจะบินหลบได้ แต่มันก็น่ารำคาญ แต่พอบินต่ำ วิสัยทัศน์ก็แย่อีก สุดท้ายเลยยิ่งหลงทิศหนักกว่าเดิมนะ~♪”

“ครับ… งั้น… ขอให้โชคดี ส่วนผมขอก่อนนะครับคุณเปอร์ไซด์”

“อืม~ โชคดีน้า~ ขอให้สนุกกับการออกเดทน้า~”

“...ไม่ได้เดทครับ”

ว่าแล้วก็รีบชิ่งหนีออกมาก่อนเลยดีกว่า

“เอะ? เออ? ไม่เป็นไรหรือ!? ทิ้งเอาไว้แบบนี้จะดีหรือ? เดียวสิ! รอฉันก่อนสิ! ”

กรีดรีบวิ่งไล่ตามหลังผมมาด้วยใบหน้าที่งุนงง

ในตอนนั้นเอง---

“ลืมไป! เดียวสิ! เจ้าหนูเอซอย่าทิ้งกันไปแบบนี้สิ! ฉันไม่อยากหลงทิศเป็นปีเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วนะ! เจ้าหนูออกไซด์ที่เป็นมังกรเลี้ยงของฉันมันมาที่ทวีปนี้ด้วย มันไม่มีคนคอยป้อนอาหารให้ ป่านนี้คงหิวโซแย่แน่! ไม่รู้ว่าต้องลำบากออกไปล่าเอง หรือว่ากำลังทนหิวรอฉันกลับไปอยู่ก็เป็นได้นะ! ”---

***ในเวลาเดียวกันนั้น

ณ บ้านพักของผู้อำนวยการแผนกวิทยาศาสตร์ [ยะมะโตะ]

“กิ้ว! ”

“เป็นหวัดหรือออกไซด์? ”

“กรรร? ”

“ไม่ดีเลยนะ มาผมให้ดูแลตามใจชอบ แล้วยังมาจามใส่เครื่องเรือนจนสกปรกแบบนี้ รักษาสุขภาพหน่อยสิเจ้านะ อ๊ะ! รีบมากินเนื้อเบฮีมอธระดับพรีเมี่ยมแสนแพงของโปรดของเจ้าเร็ว! ”

“กรู! ~”

ดูท่าว่ามังกรเกล็ดสีน้ำตาล [ออกไซด์] ที่เป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของเปอร์ไซด์ จะอยู่ดีกินดีกว่าที่เคยเสียด้วยซ้ำ…

***

---“เพราะงั้นฉันถึงต้องรีบกลับไป ฝากช่วยทีนะเจ้าหนูเอซ! ”

“ขอปฏิเสธครับ…”

“ทำไมละ! ”

คุณป้าเปอร์ไซด์ว่าเช่นนั้นแล้วบุกเข้ามาเขย่าตัวทั้งน้ำตา

เมื่อเสื้อยืดกับมินิสเกิร์ตสีแดงน่ารักที่สวมใส่ดูสกปรกเปรอะเปื้อน ผนวกกับสายตาที่ช้อนมองขึ้นมาด้วยความวิงวอน จึงทำให้รู้สึกชวนน่าสงสาร--- ซะทีไหนละ

คิดว่าจะหลอกผมได้หรือครับคุณป้าเปอร์ไซด์?

“ไม่ก็คือไม่ครับ ตอนนี้กำลังออกตามหาดิวซ์อยู่นะครับ”

“หนูดิวซ์? ทำไมต้องตามหา? เกิดอะไรขึ้นหรือหนูเอซ? ”

ด้วยเหตุนี้ เลยทำให้ต้องมาเสียเวลาย้อนเล่าเรื่องราวอีกรอบให้คุณป้าเปอร์ไซด์ฟัง…

“--- ประมาณนี้ครับ”

“อืม~ เข้าใจละ คุณหนูน่ารักที่เป็นแฟนของหนูเอซตรงนั้นมีชื่อว่า [กรีด] กำลังตามหาคนที่ชื่อ [ซุนไกท์] ส่วนหนูเอซเองก็กำลังตามหาน้องสาวที่หลงป่าไป งั้นเดียวพี่สาวคนนี้จะช่วยให้เอง! ”

“เอ๊!? น่ารัก!? แฟนของเอซ!?! ”

ยัยหุ่นกระป๋องเริ่มหน้าแดงพร้อมกับปิดตัวไปมาอย่างเขินอาย

เป็นหุ่นยนต์นี่อายเป็นด้วยเรอะ?

“ไม่ใช่แฟนครับ…”

เพราะงั้นเลยต้องรีบพูดปฏิเสธออกไปก่อน

“นี่เสียเวลามากแล้ว รีบ---”

“---ว่ายังไงนะคะคุณ [วิญญาณ] ? ให้ไปที่ภูเขาลูกนั้นน่าจะช่วยแก้ปัญหาได้? งั้นไปตรงนั้นกันเร็วหนูเอซ! ”

ในตอนนั้นเองที่คุณป้าเปอร์ไซด์ใช้ปีกข้างหนึ่งชี้ไปที่ภูเขาไฟที่อยู่ไกลสุดลูกตาตรงหน้า

วิญญาณ อีกแล้ว…

นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่แปลกประหลาดของคุณป้าเปอร์ไซด์

ตั้งแต่จำความได้ มันจะมีบางครั้งที่คุณป้าเปอร์ไซด์พูดกับตัวเองแบบนี้ แล้วบอกว่ากำลังคุยกับคุณวิญญาณอยู่

แถมคุณป้ายังเป็นคนที่เชื่อเรื่องเล่าอย่างจริงจังของตำนาน [เผ่าที่หก] ที่เป็นเผ่าลึกลับแยกออกมาจากเผ่าทั้งห้าของทวีปคริสตัล

เห็นบอกว่า [วิญญาณ] ที่คุยด้วยนั้น คือเผ่าที่หกที่ว่านี่ละ

เป็นคนที่เพี้ยนจริง ๆ …

“รีบไปเร็ว! ”

คุณป้าเปอร์ไซด์ทำท่าจะวิ่งเข้ามาใกล้พวกเราสองคน

ชิบหายแล้วไง

“รีบหนีเร็วกรีด! ”

“เอ๊? ทำไม!? อะไร? เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมเอซต้องทำหน้าซีดเป็นไข่ต้ม---”

เพราะว่าคุณป้านะไร้เดียงสามากนะสิ

ถ้าคิดจะทำอะไร ก็มักจะลากคนอื่นให้ทำตามอย่างบริสุทธิ์ใจจนรู้สึกปวดหัวไปตาม ๆ กัน

อย่างเช่นที่กำลังจะเกิดขึ้น ณ ตอนนี้...

มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก

วินาทีแรก แขนของพวกเราสองคนถูกปีกที่อ่อนนุ่มของคุณป้าคว้าเอาไว้ก่อนที่จะได้ทันหนีออกมา

วินาทีที่สอง พวกเราถูกพละกำลังอันน่าเหลือเชื่อของคุณป้าวิ่งตัดผืนป่าไปที่ภูเขาไฟสีแดงฉาน

ถูกวิ่งพาไปด้วยความเร็ว จนตัวของพวกเราสองคนลอยขึ้นมาจากพื้น เหมือนกับเป็นเพียงแค่เศษผ้าที่พริ้วไปตามแรงลมแบบนั้น…

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! เร็วไปแล้วค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!? ”

เสียงของกรีดกำลังดังโหยหวนไปทั่วป่าและขุนเขา

ส่วนผมนั้นกำลังทำใจหลับตายอมรับชะตากรรมอยู่…

นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยรู้เกี่ยวกับคุณป้าเปอร์ไซด์

นั่นคือเธอมีพละกำลังกับความว่องไวเหนือเผ่ามนุษย์นกจนน่าตกใจ…

“จะชนต้นไม้แล้ววววว! ”

“ไม่ชนหรอก~ ฮึบ~”

คุณป้าเปอร์ไซด์วิ่งลอดผ่านแมกไม้ที่ขวางทางได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ความเร็วไม่ลดลง ราวกับมองเห็นอนาคตล่วงหน้าได้

อีกเรื่องที่แปลกของคุณป้า… คือเธอสามารถรับรู้อันตรายล่วงหน้าได้เหนือเผ่ามนุษย์นกคนอื่น ๆ เลยละ

อย่างเลเซอร์ที่ยิงมาจากหอคอยโนอาร์ใจกลางทวีปดรีมแลนด์แห่งนี้ คุณป้ายังสามารถบินหลับมันได้หน้าตาเฉยเลย

ไอเลเซอร์นั่นนะ ขนาดระบบหลบหลีกรุ่นล่าสุดของยานรบยังหลบได้นานแค่ 5 วินาทีเองนะ

แต่คุณป้ากลับสามารถหลบได้ทุกนัดตอนช่วยยัยลี่ในตอนที่เดินทางมาที่นี่…

เห็นคุณป้าบอกว่าเผ่ามนุษย์นกนั้น มีสัญชาตญาณรับรู้อันตรายที่แหลมคมมาก

ยิ่งถ้าฝึกฝนมันมาก ๆ จะยิ่งเฉียบคมจนถึงขนาดรับรู้อนาคตล่วงหน้าได้เลยละ

แต่พูดตามตรงว่ายังไม่เคยเห็นมนุษย์นกคนไหนไปถึงขอบเขตนั้นได้ นอกจากคุณป้าเปอร์ไซด์

อย่างไฮเจนที่เป็นเพื่อนของน้องดิวซ์ ยังทำได้แค่ระดับปกติทั่วไป คือแค่รับรู้สึกได้ว่า “เฮ้ย รู้สึกอันตราย! ” ล่วงหน้าราวสองสามวินาทีแค่นั้นเอง

มันไม่เหมือนกับของคุณป้า ที่รับรู้ได้ราวกับมองเห็นว่าจะมีอะไรพุ่งเข้ามาตรงไหน เวลาไหนแบบนั้น

***ผ่านไปสิบนาที

“รถด่วนเปอร์ไซด์ พามาส่งถึงที่แล้วค่ะ~! ”

“ตา--- ตาลายไปหมดแล้วค่ะ…”

“อยากอ้วก…”

สุดท้ายก็ถูกพามาที่เขตภูเขาไฟของทวีปจนได้

แต่อย่างน้อยก็พอจะทำให้รู้ ว่ากำลังอยู่ภาคเหนือของทวีปที่เป็นเขตภูเขาไฟอันร้อนระอุ

ภูเขาไฟที่ร้อนระอุจนแผ่นดินเป็นเปลวเพลิง ดินแดนที่มีชื่อของนรกอันนามว่า [มหาตาปนมหานรก]

เป็นหนึ่งในดินแดนอันตราย ที่แม้แต่ชนเผ่าท้องถิ่นอย่างชนเผ่าสัตว์ยังไม่กล้ามาตั้งรกรากเป็นถิ่นฐานอยู่อาศัย

มันเป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยสีเหลืองของแร่กำมะถันบริสุทธิ์ กับสีแดงฉานของลาวา และเปลวไฟสีน้ำเงิน 600 องศาเซลเซียสที่ลุกไหม้ อันเนื่องจากก๊าซกำมะถันและก๊าซอื่น ๆ จำนวนมากที่ถูกแรงดันอัดจนเป็นของเหลวปะทุขึ้นมาสัมผัสกับอากาศของโลกภายนอก

ตามผิวดินที่เว้นว่างจากลาวากับเปลวไฟสีเงิน คือต้นไม้ไฟที่มีผิวเปลือกสีน้ำตาล ใบสีแดงกับน้ำเลี้ยงที่เป็นสารไวไฟ ต้นหญ้าดาบที่มีใบแหลมคมเทียบเท่าคมดาบอันตราย กับต้นหญ้าด้ายดำที่เป็นเส้นบาง ๆ สีดำกระจายไปทั่วทุกพื้นที่

นอกจากต้นไม้ท้องถิ่นที่คุ้นตาดีเหล่านี้ ยังมีต้นไม้ประเภทใหม่ที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนรวมอยู่ในนั้นด้วย

มันเป็นพืชที่คล้ายกับใบหญ้าสีเขียวสูงหนึ่งเมตรครึ่ง

แต่รูปร่างของมันนั้น กลับมีลักษณะคล้ายปากกระบอกของท่อเหล็ก

ในตอนนั้นเองที่มีสัตว์รูปร่างคล้ายหมีไร้ขน แต่มีเกล็ดหุ้มตัวเหมือนงูเดินผ่านมา

มันเดินเข้าไปใกล้ต้นหญ้าที่เป็นท่อกลม ๆ เหล่านั้น ก่อนจะเริ่มใช้กรงเล็บหยิบพวกมันมาเข้าปากเพื่อกิน

ในพริบตานั้นเองที่ส่วนหัวของเจ้าหมีถูกอะไรบางอย่างทิ่มทะลุจนตายคาที่

ท่อทรงกลมของต้นหญ้า ได้ยิงอะไรบางอย่างออกมาแทงทะลุใส่หัวของมัน

บางทีคงเป็นเมล็ดพืช…

เมล็ดพวกนั้นมีลักษณะตรงปลายแหลมคมเหมือนกับหอก และมีสีเหลืองน่ากลัว

เมื่อแทงทะลุแล้ว เมล็ดทรงหอกก็แตกตัว ก่อนจะกลายเป็นเปลวเพลิงสีน้ำเงินลุกไหม้สุกสว่างแผดเผาหัวเจ้าหมีจนกลายเป็นเถ้าถ่านไป…

กลิ่นฉุนของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่ลุกไหม้ได้ลอยเข้ามาแตะจมูก เลยทำให้เดาได้ว่าสารเหลวที่แตกออกมาจากข้างในเมล็ดนั้น บางทีอาจจะเป็นสารจำพวกกำมะถัน

มันคงถูกอัดแน่นอยู่ในเมล็ดนั่นละ แต่การที่ทำให้กำมะถันที่มีจุดหลอมเหลวที่ 115.21 องศาเซลเซียส กับมีจุดวาบไฟ 205 องศาเซลเซียส กลายเป็นของเหลวอยู่ในเมล็ดแล้วลุกไหม้เป็นไฟได้นี่….

มันทำได้ยังไงกันนะ? เพราะเหนือผิวดินที่ต้นไม้ขึ้น มันไม่น่าจะร้อนถึงขนาดนั้นหรอก

เอาเถอะ คิดไปก็ปวดหัวเปล่า...

นอกจากต้นไม้ที่ดูอันตรายพวกนั้นแล้ว ที่นี่ยังมีสัตว์ร้ายหลากชนิดอยู่อาศัยรวมอยู่ด้วย

ซึ่งสัตว์ที่ปกครองภูเขานี้คือ [เนปเพรส เอจเนจ]

เห็นพวกชนเผ่าท้องถิ่นบอกว่ามันเป็นอสรพิษที่มีสิบหัว พ่นไฟออกมาจากปากได้ และยังมีขนาดตัวสูงเฉลี่ยถึงสิบเมตร ยาวอีกห้าสิบเมตร และมีเกล็ดสีเหลืองหนาที่สามารถแผ่ไอร้อนได้ถึงหนึ่งร้อยองศา

พวกมันมีนิสัยห่วงรัง ไม่ชอบให้มีสิ่งมีชีวิตอื่นมารุกราน และไม่ชอบออกจากเขตอยู่อาศัยของตัวเอง เลยทำให้ไม่พบสิ่งมีชีวิตตัวนี้ในเขตอื่นของทวีป

พวกมันมีเป็นจำนวนน้อย แต่เพราะมีขนาดตัวที่ใหญ่น่ากลัวกับพละกำลังที่แข็งแกร่ง เลยทำให้พวกมันกลายเป็นจุดยอดสุดของระบบนิเวศในเขตภูเขาไฟ

ข้อควรระวังอย่างหนึ่งสำหรับพวกมัน คือพวกมันมีความดุร้ายและขี้โมโหเป็นพิเศษมาก

“และนี่คือข้อมูลทั้งหมดที่พอจะรู้จากตำราเรียนที่เคยอ่านมาครับ”

“ฉลาดล้ำ! เอาสมองมาแบ่งให้ทางนี้บ้างสิ! ”

“เก่งสุด ๆ ไปเลยน้า~ พี่สาวเปอร์ไซด์คนนี้รู้สึกภูมิใจแทนเอรีสจริง ๆ ~”

สองสาวต่างกล่าวคำชมยกย่องให้

คุณป้าเปอร์ไซด์นะไม่แปลกใจ แต่ยัยหุ่นกระป๋องกรีดนี่สิ ทำไมถึงไม่รู้เรื่องแบบนี้กัน?

ตกลงในหัวของเจ้าหุ่นตัวนี้มันมีอะไรอยู่กันบ้างเนี่ย? หรือว่ามีแต่ความว่างเปล่าแบบนั้นหรือเปล่า?

“แล้ว… น้องดิวซ์จะมาอยู่ที่นี่แน่หรือครับคุณเปอร์ไซด์? ”

“คุณวิญญาณบอกมาแบบนั้นงะ~”

ก็รู้อยู่แล้วอะนะว่าจะตอบแบบนี้… แต่มัน… อดที่จะตั้งความหวังถามไม่ได้อยู่ดี.. แต่ก็ยังได้คำตอบ… แบบนี้…

สิ้นหวังแล้ว...

“คุณวิญญาณบอกว่าให้มาทางนี้ มีคนที่น่าจะช่วยหนูเอซได้อยู่ ตามมาเลย~”

“ครับ…”

ตอนนี้คงได้แต่ยอมตามใจคุณป้าไปก่อน

พวกเราสามคนเดินไต่เขาไปตามเส้นทางที่ไม่มีลาวา และเลี่ยงพวกพืชกับสัตว์อันตรายตามรายทางด้วยการนำทางของคุณป้า

“มาทางนี้ดีกว่า~ รู้สึกว่าปลอดภัยกว่าเยอะเลย~”

เธอเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยด้วยสัญชาตญาณ จนทำให้รู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่ทุ่งลาเวนเดอร์ที่แสนปลอดภัย

… สงบสุขดีแฮะ

ตอนที่เราออกเดินทางคนเดียว ต้องเจอกับการต่อสู้กับพวกสัตว์ป่าเพื่อเอาตัวรอดทุกวัน

แต่พอมีคุณป้านำทาง กลับกลายเป้นเดินทางที่ราบรื่นจนน่าตกใจไปแทน

มิน่ละ ถึงสามารถเอาตัวรอดในป่าได้เป็นวัน ๆ ทั้งที่มีนิสัยเรื่อยเปื่อยแบบนี้นะ

“เห็นเมืองด้วยแฮะ”

“ซุนไกท์อยู่ตรงนั้นสินะ ที่เมือง… ตรงไหน? ใจกลางทวีปหรือตรงริมหาดตรงนั้น? ”

“เมืองตรงริมหาดนะ จะไปเลยไหมละ? ”

“ไม่เอา เดียวหลงป่าอีกรอบแน่ ให้เอเลี่ยนอย่างนายนำทางให้ดีกว่า”

“...”

พวกเราเดินไต่ขึ้นเขาตรงไปที่ปากปล่องภูเขาไฟ จนถึงระดับที่สามารถเห็นทิวทัศน์ได้กว้างไกลไปทั่วทวีป

วิวสวยแฮะ…

ดินแดนที่เต็มไปด้วยหมู่เกาะลอยฟ้าตรงทิศตะวันตกเฉียงเหนือของทวีป

ใจกลางทวีปที่เป็นเมืองหลวงของชนเผ่าท้องถิ่นอันอุดมสมบูรณ์---

เดียวก่อน ทำไมเมืองมันถึงพังไปครึ่งแถบแบบนั้นกันฟะ?

หอคอยสีเทา… หนึ่ง… สอง… สาม… ทำไมถึงมีห้าเสาได้!? จำได้ว่าก่อนจะออกมาตามหาน้องดิวซ์ ยังพึ่งมีแค่สองหอคอยเองไม่ใช่เรอะ!?

แล้วเมืองท่าของพวกเราที่ทิศตะวันออก--- ทำไมถึงมีหลุมอุกกาบาตปรากฏขึ้นที่นอกเมืองกันได้เนี่ย!?

ระหว่างที่หายตัวไปเข้าป่าเพื่อตามหาน้องสาว มันเกิดบ้าอะไรขึ้นบนทวีปนี้กันบ้างเนี่ย!?

จะว่าไป ทำไมเลเซอร์จากหอคอยถึงไม่ยิงโจมตีใส่พวกเรากันนะ?

ระดับของพวกเราตอนนี้ น่าจะอยู่สูงจากระดับผิวดินด้านล่างมากกว่า 15 เมตร แต่กลับไม่มีเลเซอร์ยิงมาจากหอคอยใจกลางทวีปให้เห็น

แถมถ้ามาคิดให้ดี พวกหมู่เกาะที่ลอยบนฟ้าในทิศตะวันตกเฉียงเหนือเองก็ไม่ถูกยิงร่วงลงมาเช่นกัน

เป็นเพราะอะไร…

จริงสิ ลองถามขำ ๆ จากยัยหุ่นกระป๋องเล่นดูดีกว่า

“...กรีด เธอพอจะรู้หรือเปล่าว่าทำไมหอคอยโนอาร์ถึงไม่โจมตีพวกเราตอนนี้ กับหมู่เกาะที่ลอยฟ้าตรงนั้นนะ? ”

แต่เธอคงไม่ตอบกลับมาหรอก เพราะขนาดโนอาร์ยังเก็บงำแล้วหลอกคนในเผ่าว่าเป็นเทพเจ้า---

“ฉันเองก็ไม่รู้หรอก เพราะหน่วยความจำรับคำสั่งมันแยกจากกับของโนอาร์ แต่ถ้าให้เดา คงมีคนไปตั้งระบบคำสั่งเอาไว้แบบนั้น มันเลยล็อคเป้าเฉพาะ [สิ่งมีชีวิตที่ลอยเหนือผิวดินวัดขึ้นมา 15 เมตร] เพราะเอาจริง ๆ จะยิงลงน้ำ โจมตีลงบนพื้น ทำได้หมดแหละ ขอให้ระยะโจมตีไม่หลุดผิวโค้งของโลกก็พอ”

ดันตอบมาจริง ๆ ซะอย่างงั้น...

“ถ้ามีคนไปลงคำสั่งใหม่ เงื่อนไขการโจมตีก็จะเปลี่ยนไปได้เช่นกันด้วยนะ”

“... ขอถามอะไรหน่อย เงื่อนไขการรับคำสั่งของพวกเธอนี่ สามารถแก้ไขได้เองหรือเปล่า? ”

“ทำไม่ได้หรอก เพราะถูกลงคำสั่งเอาไว้แบบนั้น อย่างฉันเอง ยังไม่สามารถออกมาจากยานอย่างอิสระได้เลย ถ้าหากว่าไม่มีคำสั่งลงทะเบียนเจ้านายผู้รับใช้สั่งเอาไว้ ฉันก็เคลื่อนไหวตามใจชอบไม่ได้หรอกนะ”

“ไม่ใช่เธอพึ่งบอก ว่ายังไม่ทันพบเจ้านายที่ชื่อซุนไกท์เลยหรอกหรือ? งั้นแปลว่าเขาก็ยังไม่ได้มอบคำสั่งให้เธอออกมาจริงไหม? งั้นตอนนี้ การที่เธอกำลังเดินและตัดสินใจตามหาเขาด้วยสำนึกของตัวเองอย่างมีอิสระมันแปลว่าอะไรกัน? ”

“เรื่องนั้น--- เออ… จริงด้วยแฮะ”

ยัยหุ่นกระป๋องเบิกตาโตด้วยความตกใจ

ถึงจะยังไม่มีหลักฐานใด ๆ มายืนยัน แต่พอจะสรุปได้จากพฤติกรรมของยัยนี่แล้ว ว่าระบบอัจฉริยะโบราณของที่นี่ มีจิตสำนึกอิสระมากพอที่จะตัดสินใจลงมือแหกกฏเกณฑ์ที่ตั้งเอาไว้ได้ด้วยตัวเอง

หรือก็คือ ถ้าหากวันหนึ่งยัยหุ่นโนอาร์ที่เห็นไร้เดียงสาเกิดดันมองดิวซ์กับพวกเราเป็นภัยอันตราย ยัยนั่นก็จะสามารถสั่งโจมตีฆ่าพวกเราด้วยอาวุธโบราณของทวีปนี้ได้ในทันทีนั่นละ

แย่ละสิ แบบนี้คงต้องหาทางรับมือในอนาคตเอาไว้หน่อยเสียแล้ว

“ว่าแต่เธอนี่ใจดีจังนะ นึกว่าเรื่องพวกนี้จะเป็นความลับที่บอกไม่ได้เสียอีก เพราะไม่เห็นโนอาร์คนนั้นบอกอะไรสักอย่างเลย”

“ก็มันเป็นความลับของผู้สร้างพวกเรา ที่ไม่ควรให้พวกเอเลี่ยนรู้---...รู้...รู้ไปแล้ว…”

พอรู้ตัวว่าหลุดพูดอะไรออกมา ยัยหุ่นกระป๋องก็ทำตาปรือราวกับกำลังจะร้องไห้

“ฮึก… อีกแล้ว…เรื่องสำคัญแบบนี้… แต่กลับหลุดพูดออกไป... ฉันมัน... ชอบเป็นแบบนี้ทุกที… ไร้ประโยชน์… ทำได้แต่ถูกล้อเล่นใส่… แค่ควบคุมประชากรเต่าในสวนสนุกก็ยังทำไม่ได้… เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว...”

“อ่าว ๆ เอซทำเด็กผู้หญิงร้องไห้หรือคะ? ”

“เปล่าครับ…”

เรายืนมองใบหน้าของเด็กสาวเมดผมเงินด้วยความรู้สึกเวทนา

ผมเรด้าของเธอทิ้งตัวลงอย่างหมดแรงจนชวนดูน่าสงสาร

ช่วยไม่ได้วุ้ย

“ไม่เป็นไร เรานะไม่เอาไปบอกใครหรอก”

“...ไม่เชื่อ”

“เชื่อเถอะ เพราะเราเองก็ยังไม่อยากตายนะ”

อันนี้พูดจริง

ความลับของสิ่งที่หลับใหลในทวีปนี้ ความลับที่ยัยหุ่นโนอาร์ไม่ยอมปริปากพูดแม้แต่กับเจ้าสิงโตคนนั้น คิดว่าถ้ามีคนเอาไปแฉจะเกิดอะไรขึ้นกันละ?

ถึงจะไม่รู้ว่าโนอาร์คนนั้นมีนิสัยยังไง แต่ในอดีตมันมีสาเหตุที่ทำให้อารยธรรมล้ำยุคล่มสลายอยู่ โดยมีแค่ระบบหุ่นยนต์อย่างพวกเธอที่รอดมาได้

แถมพวกเธอยังเลือกที่จะปกปิดมันให้เป็นความลับจากเผ่าตัวเองอีกด้วย

จะบอกว่ามีอันตรายบางอย่างซ่อนอยู่ในประวัติศาสตร์อย่างงั้นหรือ?

แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่รู้

ถ้ายังไม่แน่นอนถึงความปลอดภัยหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตกับทวีปนี้ แล้วจะให้พูดซี้ซั้วออกได้ยังไงกันจริงหรือเปล่า?

พอพูดถึงเหตุการณ์ในอดีตแล้ว---

“แล้วเธอพอจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเธอให้เราฟังได้หรือเปล่า? ”

“นั่นไง ปากบอกจะไม่พูด แต่เล่นถามแบบนี้ใครจะเชื่อนายกันยะ? คราวนี้ไม่หลุดบอกให้เอเลี่ยนอย่างนายรู้หรอก”

ก็นั่นสินะ… แม้แต่ยัยหุ่นกระป๋องยังไม่อยากบอก งั้นมันคงมีความลับอันตรายจริง ๆ อย่างที่คิดนั่นละ

แต่เพราะแหย่มากไปหน่อย ตอนนี้ยัยนี่เลยทำท่าจะร้องไห้ออกมาให้เห็น

ช่วยไม่ได้ คงต้องใช้วิธีนี้ปรับอารมณ์เธอแล้ว...

“ขอบคุณนะ”

“ขะ--- ขอบคุณอะไรของแกไอเอเลี่ยนจอมเจ้าเล่ห์! ”

“ขอบคุณที่ใจดีไม่ฆ่าปิดปากไง”

“!?! ”

ว่าแล้วเธอก็หน้าแดงแปรดเป็นลูกตำลึง…

หุ่นยนต์หน้าแดงได้ด้วย?

สร้างมาดีจริง ๆ

“จะ--- ใจดีอะไรกัน! ... แต่ถ้าสำนึกในความใจดีนี้ ก็เก็บมันเป็นความลับลงหลุมไปด้วยซะละเจ้าเอเลี่ยนมนุษย์! แล้วฉันคนนี้จะใจดียอมละเว้นชีวิตให้ โฮ่ โฮ่ โฮ่! ”

เธอว่าเช่นนั้น

พอพูดเหมือนกับว่าเธออยู่สูงส่งกว่าหน่อย ก็ทำให้เธออารมณ์กลับมาดีตามเดิมได้ในทันทีเลยแฮะ

ค่อยยังชั่วหน่อย

เพราะเราไม่อยากเดินทางไปพร้อมกับบรรยากาศที่หมดหม่องหรอกนะ

“รู้จักวิธีทำให้แฟนกลับมาอารมณ์ดีด้วยนะนี่~ ร้ายไม่เบาเลยนะหนูเอซ~”

ก่อนจะโดนคุณป้าเปอร์ไซด์แซวปิดท้ายเช่นนั้น...

“ก็บอกว่าไม่ใช่แฟนยังไงเล่า…”

พวกเราใช้เวลาเดินปีนเขาอีกราวหนึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็มาถึงปากปล่องภูเขาไฟ

“ถึงแล้ว! คุณวิญญาณบอกว่าให้สิ่งที่นอนอยู่ข้างในนี้ช่วยตามหาคนได้ละ~”

“ข้างใน? ”

เราลองก้มลงไปมองข้างในปากปล่องภูเขาไฟ

ข้างในปากปล่องนั้น มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังนอนอยู่ท่ามกลางซากโครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายกับงูที่มีสิบหัว

เจ้าตัวที่นอนลงบนซากภูเขากระดูกนั้น มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ควรมีเฉพาะในทวีปคริสตัล ทวีปบ้านเกิดของผมเท่านั้น

มันคือ [มังกร]

แต่เจ้ามังกรตัวนี้ออกจะแตกต่างจากที่เคยเห็นอยู่

มันมีเกล็ดสีดำอมแดงที่ส่องประกายราวกับเหล็กกล้าชั้นดี

มีปีกที่กว้างถึงหนึ่งร้อยเมตร กับขนาดตัวที่ใหญ่ถึงห้าสิบเมตร

เป็นตัวตนที่ดูพิเศษ และทรงอำนาจมากกว่ามังกรปกติที่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต

แล้วในตอนนั้นเอง ที่เรานึกถึงข่าวลือในรั้วโรงเรียนที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณเดือนที่แล้ว

ที่มีคนโพสในกระทู้ ว่าพบเงาดำขนาดใหญ่บินออกไปจาก [ต้นไม้โลก] ของทวีปของคริสตัล

หรือว่าจะหมายถึงเจ้าตัวนี้?

เจ้าตัวที่ปรากฏอยู่ในตำนานของเผ่ายักษ์ อสูรแห่งการกลืนกินในตำนานของทวีป

ตัวที่ถูกเรียกว่า---

“สายพันธุ์พิเศษในตำนาน [มังกรทมิฬ] ? ”

เรารีบหันไปมองหน้าคุณป้าเปอร์ไซด์

แต่ทว่าคุณป้าในตอนนี้---

“อุ้ย! นึกว่าคุณวิญญาณจะนำมาหาใคร ที่แท้ก็คุณที่นอนพุงกะทินี่เอง~♬ คิดถึงจัง~ คุณที่นอนค่ะ~ ช่วยพี่สาวคนนี้หน่อยตามหาคนหน่อยจิ~♪”

---กำลังลงไปคลุกพุงกะทิของมังกรสีดำอย่างสนิทชิดเชื้อแบบไม่กลัวตายอยู่

เดียว เดียว เดียว!

ถ้าเจ้านี่อาละวาดขึ้นมา มีหวังได้ตายยกทีมกันหมดเลยนะครับคุณป้า!

เห็นเศษกระดูกตรงนั้นหรือเปล่าครับ! อยากเป็นอย่างพวกนั้นหรือครับคุณป้า!

แต่ก่อนที่จะได้ทันหยุดความบ้าระห่ำอันไร้เดียงสาของคุณป้า เจ้ามังกรมันก็ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนเสียแล้ว…

ขอโทษนะดิวซ์ ดูท่าชีวิตของพี่ชายคนนี้คงต้องมาจบลงตรงนี้ วันนี้แล้วละ