ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         ในขณะที่อี้เฉินปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไป พร้อมกับการหยั่งรู้ของเขา ข่าวคราวของเขาก็เริ่มเบาบางไปบ้างแล้วในยามนี้ ทัพเสริมของต่างดินแดนเอง ต่างก็ส่งกองกำลังพล เข้าไปบุกยึดยัง เขตที่ราบสูง ชิงไห่ ซึ่งเป็นเขตการสู้รบ ที่จะรุกล้ำไปยังทะเลทราย ซินเจียง ทำให้บริเวณนั้นกลายเป็นสงครามใหญ่ จุดชี้วัดที่สำคัญ ว่าผู้ใดจะกุมความได้เปรียบ ของสงครามมหาทวีป ของ ขั้นพลัง เทพสวรรค์ จะเป็นผู้ใดที่ได้ถือครอง กุมชัยชนะเหนืออีกดินแดน 
 

         ผู้ฝึกตนของดินแดนเทพ พวกเขาก็ไม่ยินยอมเช่นกัน จึงทำให้บริเวณนั้นเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ ดุเดือดเลือดพล่าน อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนทุ่งหญ้าท่ามกลางเนินเขาโล่ง อาบย้อมไปด้วยโลหิตจนแดงฉานอีกครา

         ทว่าในช่วงเวลาที่ไหลผ่านไปถึง 20วัน อี้เฉินที่ได้สมุนไพรที่ช่วยเพิ่มการหยั่งรู้ ทำให้วิชาต่างๆ ที่เขาสำแดง ภายในทะเลความรู้ค่อยๆ ถูกเขาขัดเกลาจนไปอยู่ระดับสูง จนเข้าขั้นแตกฉานในวิชาที่เขามี อักขระที่หลั่งไหลออกมาพรั่งพรู เริ่มค่อยๆ ถูกอี้เฉินทำการสลักลงไปภายในทะเลความรู้ สลักสร้างญาณ วิเศษ ของเขาเองขึ้นมาช้าๆ

          ญาณ วิเศษนั้นอี้เฉินเริ่มที่จะรับรู้ได้แล้วว่า มันไม่ใช่วิชาหลักที่เขาจะสำแดงออกมา มันก็คือการสร้าง ญาณ วิเศษที่จะยกระดับ ศักยภาพของเขาขึ้นไปสู่จุดสูงสุด

          อี้เฉินนำการสลักลวดลายที่เขาได้หยั่งรู้มา สร้าง ญาณ วิเศษ เพิ่มพูนศักยภาพด้านกายาของตน จากเลือดภายในทะเลความรู้ที่เขา ได้ใช้มันในการสลักขีดเขียนลงไป ทำให้ใบหน้ากลางหน้าผาก เกิดแสงโลหิต ทอแสงประกาย ปรากฏตราประทับเลือดขึ้นมา

         ส่งให้กายาอี้เฉินเดือดพล่าน เลือดภายในกายเต้น เร้าๆ ขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ส่งให้ศักยภาพของเขาเพิ่มพูนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่กระดูกศักดิ์สิทธิ์ ที่ถือกำเนิดเกิดใหม่ สงบนิ่งไม่มีการกระตุ้นใดๆ มานานนม ยังเต้น เร้าๆ ขึ้นมาปรากฏอักขระ เปล่งแสงท่ามกลางหน้าอกอี้เฉินขึ้นมา แม้กระดูกศักดิ์สิทธิ์ สีขาวราวไขมันแพะ จะขนาดไม่ถึงครึ่ง เชียะ แต่มันกลับปลดปล่อย ความน่าคร้ามเกรงออกมาไม่ขาดสาย

          ถึงแม้อักขระ บนกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ยังเลือนรางอยู่มาก ยากที่จะให้อี้เฉินได้ศึกษาหยั่งรู้มัน เสียงถอนหายใจยาวออกมา ทุกคราที่จ้องมองกระดูกศักดิ์สิทธิ์ แต่มันก็ทำให้อี้เฉินดีใจขึ้นมาไม่น้อย เมื่อเขาสลักสร้าง ญาณ วิเศษ ระดับต่ำขึ้นมาได้สำเร็จเป็นที่เรียบร้อย

        จนบัดนี้อี้เฉินอยากที่จะ พูดคุยถกเถียงกับผู้มีความรู้ ขีดเขียนตำราเส้นทางของตนเองขึ้นมา หรือไม่ก็นั่งศึกษาตำราวิชา ต่างๆ ของเหล่าผู้เฒ่าชรา เพื่อเพิ่มพูนศักยภาพ กลบจุดบกพร่อง ของญาณ วิเศษที่เขาสร้างขึ้นมา

“เช่นนั้น ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่า ญาณวิเศษ รอยสลักเลือด แล้วกัน หวังว่าข้าจะยกระดับ ญาณ วิเศษไปอยู่ระดับสูงได้ในอีกสักวัน”

          ครั้นสิ้นคำพูดของเขา อี้เฉินเขาก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย เมื่อรับรู้ว่ามีกองทหาร กำลังเคลื่อนพล ไปยังเขตทัพหน้า “พวกเจ้าอย่าถือโทษ โกรธแค้นข้าล่ะ ถือว่าเป็นคราวซวยของพวกเจ้าแล้วกัน”

         ชั่วขณะอี้เฉิน โบกฝ่ามือแหวกห้วงมิติ ออกไปขวางกองทัพนับร้อยในทันใด นายกองเฉินหมิง ที่ขี่สัตว์อสูรเขาถึงกับต้องหรี่ ดวงตาจนเล็กแคบ หยุดทัพอย่างกะทันหัน “หืม!! อี้เฉิน ไอ้เวรมันหายหัวไปนาน ไม่คิดว่ามันจะกล้าปรากฏตัว ต่อหน้ากองทัพนับร้อยเช่นนี้”

          ก่อนที่เหล่านักรบคนอื่นๆ จะหยุดม้ามังกรที่พวกเขาขี่มากะทันหัน ทำให้ม้ามังกรร้อง ฮี้ฮี้!! มีท่าที แตกตื่นกันอยู่ไม่น้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าอี้เฉิน ก่อนพวกเขาเหล่านักรบ จะจ้องมองศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า อย่างอี้เฉิน ด้วยอายสังหาร เข่นฆ่า ออกมาอย่างไม่ปรานี

          เฉินหมิง คำรามออกมาเสียงดังกู่ก้อง “อี้เฉิน อยู่ต่อหน้าพวกเรา เหล่านักรบทั้งกองร้อย เจ้ายังจะกล้าปรากฏตัวออกมา รนหาที่ตายอีกเช่นนั้นหรือ เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า” ก่อนชายหนุ่มที่ยืนบนหลังสัตว์อสูรโลกันตร์ จะชี้กระบี่สีแดงชาด ออกมาหาอี้เฉิน พร้อมกับเหล่านักรบ ที่นำศาสตราวุธออกมาถือ แค่นเสียงฆ่า!!คำรามออกมาดังกึกก้อง พร้อมกับพุ่งเข้าประหัตประหารอี้เฉิน อย่างไม่มีหวาดเกรง อายสังหารสาด เท ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

          อี้เฉินสำแดง ญาณวิเศษ รอยสลักเลือด ออกมาในทันใด ทำให้กลางหน้าผากปรากฏ ตราประทับเลือดขึ้นมาจนเด่นชัด เลือดภายในกายเดือดพล่าน ขึ้นมาอย่างรุนแรงในฉับพลัน ปลดปล่อยคลื่นปราณพลัง ที่น่าคร้ามเกรงออกมาไม่ขาดสาย ม้ามังกรที่เหล่านักรบขี่ ต่างก็แตกตื่นขึ้นมาโดยพลัน เมื่อพวกมันรับรู้ถึงพลังที่ล้นทะลักทลาย

         ก่อนหอกเลือด อี้เฉิน จะปรากฏออกมาที่ปลายฝ่ามือของเขา หวดฟาดออกไปด้านหน้าอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดวงแหวนสีแดง ปลดปล่อยมังกรปราณพลังสีแดงฉาน ออกไปโจมตีจนเกิดเสียงปัง ดังออกมากึกก้อง เก้าชั้นฟ้า ส่งให้ร่างเหล่าจอมยุทธ์ที่หลบไม่ทัน ร่างแตกระเบิดเป็นหมอกเลือดในพริบตา

        เฉินหมิงที่เห็น ฤทธิรณ การต่อสู้ของ อี้เฉินเพิ่มพูน ไปมากกว่ายามที่พวกเขาพบเจอกันในยามก่อน   แถมไอ้แต้มกลางหน้าผากอี้เฉิน นั้นมันคืออะไรกันแน่ มันก็ถึงกับทำให้เขากำหมัดไว้จนแน่นจนเกิดเสียงฝ่ามือดังออกมากรอบแกรบ! สบถด่าเอ่ยสั่งการเหล่านักรบออกไปในทันใด “มันมีแค่คนเดียว ไม่ต้องหวาดเกรงมัน ฆ่าสังหารมันลงเสีย”

นักรบที่มองหน้ากัน ต่างก็ขานรับ “น้อมรับคำสั่ง” พร้อมกับเสียงฆ่า!คำรามที่ตะโกนก้อง ดังไล่หลังออกมาไม่ขาดสาย

         อี้เฉิน จ้องมองศัตรูเบื้องหน้าต่างก็กำศาสตราวุธไว้ในมือจนแน่น พุ่งปราดเข้ามาเข่นฆ่าเขา อย่างไม่มีหวาดเกรง ส่งให้ฝีเท้าอี้เฉินถอยร่นออกไปช้าๆ

         ทว่าทุกท่วงท่าที่อี้เฉินร่ายรำหอกเลือดออกไป มันกลับ ส่งให้เลือดของเหล่านักรบ ที่พุ่งเข้ามาโจมตีตัวเขา หลั่งไหลออกมา จากแรงหวดฟาดที่รุนแรงของอี้เฉิน บางคนถึงกับตัวงอเป็นกุ้ง ถอยกรูด กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

        มีแม้กระทั่งนักรบ บางคนที่ดวงซวยถูกหอกเลือด อี้เฉิน แทงทะลุร่าง จนบาดเจ็บสาหัส ดวงตาในกรอบสายตาปรากฏ ความหวาดกลัว ในตัวอี้เฉินขึ้นมาทันใด

         ก่อนอี้เฉินจะระเบิดปราณพลังสีแดงออกมาพรั่งพรู ส่งให้เหล่านักรบ รอบตัวเขาที่พุ่งเข้ามาโจมตี ถอยกระเด็นออกไปถ้วนหน้า กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

“เป็นไปได้อย่างไร!”

“ไอ้เวรนี้มันมีพลังมากถึงเพียงใดกันแน่”

          พวกเขา แววตาฉายแวว หวาดกลัวในตัวอี้เฉินขึ้นมาในทันใด เมื่อเห็นหอกเลือดในมืออี้เฉิน ส่องสว่างขึ้นมาจนพร่างพราว แม้แต่ เฉินหมิงที่เฝ้ามอง ยังดวงตาหดเล็กลงแคบ

         เมื่อเห็นอี้เฉิน ปลดปล่อยหอกเลือดออกไปด้านหน้า ก่อนผสานอิน หมุนโคจรฝ่ามือ หอกเลือดที่อยู่เบื้องหน้าอี้เฉิน ก็แปรเปลี่ยนเป็นหอกปราณพลัง นับร้อยนับพันเล่ม ส่องสว่างท้องฟ้าจนพร่างพราว ก่อนจะถูกฝ่ามืออี้เฉินโบกสะบัด โจมตี หอกปราณพลังก็พุ่งปราดออกมา จากทิศทางด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับแค่นเสียง “ฆ่า!” ดังออกมากึกก้อง

          ส่งให้ร่างของ เหล่านักรบที่ถอยกระเด็น พรุนเป็นรังผึ้ง ตายตกลงไปในพริบตา ส่งกลิ่นอายคาวเลือดความตาย ลอยออกมาคละคลุ้งทั่วบริเวณในทันใด แม้แต่เฉินหมิงที่เห็นเหล่านักรบ ลอยกระเด็นร่างพรุนเป็นรังผึ้ง

         กลุ่มคนที่ไม่ได้เข้าไปโจมตีอี้เฉิน ยังพลอยตายตกไปด้วย มันก็ทำให้เขาหน้ามืดทะมึนไม่น้อย ก่อนยกกระบี่สีแดงชาด หวดฟาด หอกปราณพลังอี้เฉิน ที่พุ่งเข้ามาหาตัวเขา ออกในทันใด

          พวกกลุ่มคนต่างดินแดนที่เห็นอี้เฉิน สืบฝีเท้าท่ามกลางอากาศ มายืนมือไพล่หลังอย่างไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ประหนึ่งพวกเขาเห็น ราชันหนุ่ม ผู้โบกฝ่ามือประหัตประหาร ล้างบาง ปัดเป่าหมู่มาร มันก็ทำให้หัวใจของพวกเขา สั่นสะท้านไม่น้อย

          เฉินหมิง จ้องมองอี้เฉินด้วยสายตาดุร้าย ก่อนชี้กระบี่ไปหาอี้เฉิน หมายจะลงมือฆ่าสังหารเขาด้วยตัวของเขาเอง ทว่าในเสี้ยววินาที สัตว์อสูรที่เขาขี่ก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง จากความหวาดกลัวในตัวอี้เฉิน

         เมื่อมันเห็นอี้เฉินพุ่งปราด เข้ามาหาในฉับพลัน ก่อนส่งฝ่ามืออัดกระแทก ใส่มันอย่างรุนแรง ส่งให้ร่างใหญ่โตของสัตว์อสูรโลกันตร์ พุ่งเข้าหา เหล่านักรบกระอักเลือดกันออกมากองใหญ่ เพียงแค่กระบวนท่าเดียวนั้น มันก็ทำให้หลายคนต่างก็หัวใจสั่นสะท้าน รับรู้ได้เลยว่า บุรุษผู้นี้ เขาต้องเป็นผู้สูงส่งอย่างไม่ต้องสงสัย