[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 44 การตื่นรู้ครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษย์ 

        หลินเจี้ยนหลูมองลู่เฉิงเฟิงขึ้นลงอย่างพิจารณา ก่อนจะเบ้ปาก “ที่นายบอกว่ามีอย่างอื่นอีก มันคืออะไร? ถ้าเป็นไม้จิ้มฟันเล็ก ๆ ของนายล่ะก็ เลิกพูดไปเลยดีกว่า ฉันไม่ต้องการใช้มันแคะขี้ฟันหรอกนะ” 

        คำพูดนี้ แม้จะไม่ได้ทำร้ายรุนแรง แต่ก็เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม

        มุมปากของลู่เฉิงเฟิงกระตุกสองสามครั้ง แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน คิดในใจ ‘แม่แกเถอะ ซักวันฉันจะให้เธอได้ส่องกล้อง จะได้รู้ว่า ‘การยัดลงกระเพาะในครั้งเดียว’ มันเป็นยังไง!’

        หลินเจี้ยนหลูก็ไม่ได้ยั่วยุเขาอีก

        ทั้งคู่เดินทางมาถึงบ้านของลู่เฉิงเฟิงด้วยความเงียบสงบ 

        ทันทีที่เดินเข้าประตูมา ก็เห็นพยัคฆ์โลหิตนั่งอยู่บนโซฟา  เท้าพาดอยู่บนโต๊ะเตี้ยด้านหน้า ดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ ดูทีวี ท่าทางสบายอกสบายใจ

        “เธอนั่งก่อน ฉันขอหาเข็มขัดแป๊บนึง เดี๋ยวออกมา” 

        ลู่เฉิงเฟิงพูดกับหลินเจี้ยนหลู จากนั้นก็เดินไปเตะเท้าของพยัคฆ์โลหิตที่พาดอยู่บนโต๊ะลง ก่อนจะเดินดึงกางเกงกลับเข้าห้องไป

        พยัคฆ์โลหิตมองลู่เฉิงเฟิง แล้วหันกลับมามองหลินเจี้ยนหลู “ทำไมเขาดูเหมือนไม่พอใจ? พวกเธอไปทำอะไรกันมา? เข็มขัดหายไปไหน?” 

        หลินเจี้ยนหลูมองสำรวจการตกแต่งบ้านไปด้วย พลางตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ก็ทำสิ่งที่นายกำลังคิดอยู่ในหัวนั่นแหละ เข็มขัดที่ใช้มัดขาดไปน่ะ”

        พยัคฆ์โลหิตสีหน้าแข็งค้าง “รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        หลินเจี้ยนหลูชายตามองเขา “ทำไม อิจฉาเหรอ? พวกนายสองคนก็เล่นได้นะ ให้ลู่เฉิงเฟิงมัดนายสิ”

        พยัคฆ์โลหิตตึงไปทั้งหน้า สั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ คิดในใจว่า ‘หรือฉันควรไปดีกว่า? น่ากลัวเกินไปแล้ว’

        ตอนนั้นเอง ลู่เฉิงเฟิงก็ออกมาจากห้องพร้อมคอมพิวเตอร์พกพา

        เขาล็อกอินเข้าธนาคารในดาร์กเว็บ ใส่หมายเลขบัญชี แล้วส่งพิวเตอร์พกพาให้หลินเจี้ยนหลู

        หญิงสาวรับมา มองดูแวบหนึ่ง จากนั้นนิ้วทั้งสิบก็เต้นระบำอย่างรวดเร็วบนแป้นพิมพ์

        ลู่เฉิงเฟิงไปที่เครื่องกรองน้ำดื่มเพื่อรินน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง

        พยัคฆ์โลหิตเข้าไปใกล้ มองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างอยากรู้อยากเห็น

        ลู่เฉิงเฟิงผลักหัวใหญ่ของเขาออกไปอย่างรังเกียจ “ไปอยู่ข้าง ๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายควรดู”

        ชี้พยัคฆ์โลหิตจ้องเขาแล้วถามว่า “มีอะไรที่ฉันดูไม่ได้หรือไง?”

        “ไม่เหมาะสำหรับเด็ก” 

        พยัคฆ์โลหิตรู้สึกว่าตัวเองโดนดูหมิ่น จึงส่งเสียงฮึดฮัดแล้วหันไปดูโทรทัศน์แทน

        ลู่เฉิงเฟิงกวาดตามองแล้วขมวดคิ้ว คนคนนี้กำลังดูการ์ตูนแกะน้อยกับหมาป่าสีเทาอย่างเพลิดเพลิน

        “การ์ตูนเด็ก ๆ”

        หลินเจี้ยนหลูเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้ผู้ชายแบบหมาป่าสีเทา?”

        ลู่เฉิงเฟิงโต้กลับว่า “ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้ผู้หญิงแบบหมาป่าสีแดง? หมาป่าสีเทาจับแกะไม่ได้สักตัวเป็นเวลาหลายปี แต่เธอก็ยังอยู่เคียงข้างเขา กินแกลบกับผักดองด้วยกัน ไม่เคยทิ้งกันเลย”

        “นายรู้ได้ยังไง? นายบอกว่ามันเด็ก ๆ ไม่ใช่หรอ?” พยัคฆ์โลหิตมองเขาด้วยสายตาดูถูก

        ลู่เฉิงเฟิงหน้าแดงแล้วพูดว่า “เอ่อ... ฉันแค่ได้ยินคนอื่นเขาพูดกันน่ะ”

        ในตอนนั้นเอง หลินเจี้ยนหลูก็พูดอย่างดีใจว่า “เรียบร้อยแล้ว”

        ดวงตาของลู่เฉิงเฟิงสว่างวาบขึ้นมา เขาเพิ่งจะชะโงกหน้าไปดู ก็ได้ยินเสียงร้อง “ว้าว” ของหลินเจี้ยนหลู เขามองดูแล้วก็อุทานออกมาเช่นกัน ตาเบิกโพลง

        พยัคฆ์โลหิตชะโงกหน้ามาดู แต่ไม่เห็นอะไรเลย คอมพิวเตอร์ของลู่เฉิงเฟิงติดฟิล์มกันการแอบมอง แต่เขาก็ร้อง ‘ว้าว’ ออกมาเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสองคนนี้ร้อง ‘ว้าว’ ทำไม แต่ถ้าตัวเองไม่ร้องบ้างก็ดูเหมือนจะไม่กลมกลืนกับคนอื่น

        ลู่เฉิงเฟิงไม่สนใจไอ้โง่คนนี้ เขามองตัวเลขบนหน้าจอแล้วน้ำลายไหล เขานับดูแล้วพบว่ามีถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้านเต็ม ๆ

        “ไอ้หมูอ้วนฟรานซิสนี่ ในองค์กรนักฆ่าเทพมรณะ มันก็แค่ผู้นำระดับล่าง ๆ แต่กลับโกงเงินไปมากขนาดนี้เชียว?”

        หลินเจี้ยนหลูแค่นเสียงออกมา “พวกผู้นำใหญ่ ๆ ถูกจับตามองจากตาหลายคู่ ไม่กล้าทำอะไรตามใจชอบมากนัก พวกผู้นำเล็ก ๆ นี่แหละที่เป็นหนูใหญ่ตัวจริง โลภไม่มีที่สิ้นสุด”

        ใบหน้าลู่เฉิงเฟิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบคอมพิวเตอร์ แต่หลินเจี้ยนหลูกลับปิดฝาคอมพิวเตอร์พกพาลงเสียงดัง ‘พั๊บ!’

        ลู่เฉิงเฟิงมองเธอ ในใจของเขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

        หลินเจี้ยนหลูยิ้มอย่างเย้ายวน “แบ่งกันครึ่งครึ่งสิ”

        ลู่เฉิงเฟิงแน่นอนว่าไม่ยินยอม “ทำไมต้องแบ่งด้วย?”

        “ก็เพราะตอนนี้นอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครรู้รหัสผ่านนี้ไง”

        “ทำไมเธอไม่ไปปล้นล่ะ?”

        หลินเจี้ยนหลูมองเขาอย่างประหลาดใจ “ฉันไม่ได้กำลังปล้นอยู่หรอกเหรอ?”

        ลู่เฉิงเฟิงกระตุกมุมปาก “เธอไม่มีจรรยาบรรณในอาชีพเลยหรือไง? ค่าใช้จ่ายของเธอฉันจ่ายให้แล้วนะ”

        “ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่านายต้องการถอดรหัสบัญชีธนาคารในดาร์กเว็บ ฉันจะคืนเงินหนึ่งล้านให้นาย แล้วเราสองคนก็แบ่งเงินนี้กันคนละครึ่ง”

        “เธอคิดไปเองหรือเปล่า ไม่มีทาง”

        หลินเจี้ยนหลูลุกขึ้นยืนตรง ยื่นหน้าเข้าใกล้ลู่เฉิงเฟิง ลมหายใจหอมหวาน “คนโง่ เงินนี้อยู่กับฉัน ถ้านายจัดการฉันได้ ทั้งคนทั้งเงินก็จะเป็นของนาย”

        ทั้งใบหน้างดงามของหลินเจี้ยนหลู ทั้งริมฝีปากแดงดั่งเชอร์รี่ ราวกับกำลังล่อลวงให้เขาจุมพิต เขาเกือบจะทนไม่ไหวและจูบเธอ ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองห่างกันเพียง 0.01 มิลลิเมตร ลู่เฉิงเฟิงก็ลุกขึ้นทันทีและถอยห่างออกไป

        ดวงตาของหลินเจี้ยนหลูฉายแววประหลาดใจ เขาทนได้หรือ? นี่ทำให้เธอสงสัยในเสน่ห์ของตัวเอง

        ลู่เฉิงเฟิงเอามือเท้าสะเอว ก้มมองเธอ “เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ กลอุบายสาวงามใช้กับฉันไม่ได้หรอก เธอแบ่งครึ่งก็เท่ากับ 750 ล้าน เธอรู้ไหมว่าเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ฉันสามารถสร้างฮาเร็มขนาดใหญ่ได้ จะเอาสาวสวยแบบไหนก็ได้”

        “แม้แต่การซื้อบริการ ฉันก็สามารถซื้อจากใต้ไปเหนือ จากเหนือไปตะวันตก ฉันสามารถซื้อบริการได้ทั่วโลก ชีวิตแบบนี้มันไม่หอมหวานหรือไง?”

        “ลองดูเธอสิ นอกจากหน้าตาสวยแล้ว นิสัยก็จู้จี้จุกจิก ไม่อ่อนโยนเอาใจใส่เลย ถ้าฉันเลือกเธอ ก็ต้องบูชาเธอเหมือนบรรพบุรุษ ต้องรับผิดชอบเธอ เวลาเธอไม่พอใจ ฉันก็ต้องคิดหาวิธีง้อเธอ ยังต้องถูกเธอรังแก แล้วฉันจะได้อะไร?”

        “ถ้าฉันใช้เงินพวกนี้ไปหาผู้หญิง มันก็จะต่างออกไป พวกเธอไม่เพียงแต่ต้อนรับฉันอย่างอบอุ่น อ่อนโยนเอาใจใส่ แถมยังเก่งเรื่องบนเตียง ฉันไม่ต้องเหนื่อย พวกเธออยู่ข้างล่าง ฉันเหนื่อย พวกเธอก็อยู่ข้างบน”

        พยัคฆ์โลหิตปรบมือดังสนั่น ชูนิ้วโป้งให้ลู่เฉิงเฟิง “พูดได้ดีมาก ผมขอยกย่องคุณว่าเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะแห่งโลกมนุษย์”

        หลินเจี้ยนหลูโกรธจนหน้าเขียว จ้องพยัคฆ์โลหิตตาขวาง “นายหุบปากซะ เชื่อไหมว่าฉันจะวางยาทำให้นายเป็นใบ้?”

        พยัคฆ์โลหิตหดคอ หลบไปอยู่ข้าง ๆ นิ้ววาดวงกลมบนโต๊ะไปมา รู้สึกน้อยใจ บ่นในใจเงียบ ๆ ‘เรื่องอะไรของฉันล่ะ? คำพวกนี้ลู่เฉิงเฟิงเป็นคนพูดนะ แต่พูดได้มีเหตุผลสุด ๆ เลย’

        หลินเจี้ยนหลูจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิงเฟิง “นายว่าฉันไม่อ่อนโยน ไม่เอาใจใส่ ใช้ชีวิตไม่ดีงั้นเหรอ”

        ลู่เฉิงเฟิงเหลือบมองคอมพิวเตอร์พกพาในมือเธอ รีบส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พูด ฉันสาบาน ฉันว่าเธอทั้งอ่อนโยน ทั้งใจกว้าง งดงามไม่มีใครเทียบ”

        “จริงเหรอ นายคิดว่าฉันอ่อนโยน ใจกว้าง งดงามไม่มีใครเทียบจริง ๆ?”

        หลินเจี้ยนหลูค่อย ๆ ยกคอมพิวเตอร์พกพาในมือขึ้น ลู่เฉิงเฟิงเห็นแล้วใจสั่น กลัวเธอจะทุบคอมพิวเตอร์มูลค่าหนึ่งพันห้าร้อยล้านทิ้ง

        ลู่เฉิงเฟิงพยักหน้ารัว ๆ “จริงครับ จริงยิ่งกว่าไข่มุกเสียอีก”

        “งั้นแต่งงานกับฉันสิ” 

        “หา”

        ลู่เฉิงเฟิงถึงกับพูดไม่ออก

        “ว่าไง ไม่อยากแต่งเหรอ”

        “ไม่ใช่ ๆ ผมหมายถึง ผมไม่คู่ควร ผมมันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะไปคู่ควรกับคนงดงามไม่มีใครเทียบ สูงส่งอย่างคุณได้ยังไง”

        ลู่เฉิงเฟิงพูดพลางยื่นมือออกไปหยิบคอมพิวเตอร์พกพาอย่างระมัดระวัง 

        หลินเจี้ยนหลู ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หลบมือของลู่เฉิงเฟิง “ตอนนี้ฉันให้นายเลือกสองข้อ หนึ่ง แต่งงานกับฉัน สอง แบ่งเงินนี่ให้ฉันครึ่งหนึ่ง” 

        “นี่เธอกำลังทำให้เสือผอมโซอย่างฉันลำบากใจงั้นเหรอ”

        หลินเจี้ยนหลูยิ้มราวกับดอกไม้ “ก็กำลังทำให้เสือผอมโซลำบากใจนั่นแหละ จะทำไมล่ะ รีบเลือกสิ อย่ามัวแต่ลีลา” 

        ลู่เฉิงเฟิง กัดฟัน กำหมัดแน่น ยืดเอวขึ้นทันที “ให้เด็กๆ เลือกข้อสอบไปเถอะ ทั้งเธอกับเงิน เสี่ยเอาหมดนั่นแหละ”