### ???? ตอนที่ 6: ข้ามเส้น...จนถอยไม่ได้
เวลาล่วงเลยมาถึงเกือบเที่ยงคืน
**มุกดา** ยืนอยู่หน้าคอนโดสูงใจกลางเมือง ใบหน้าของเธอไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในใจถึงได้มาที่นี่
แต่ความรู้สึกเดียวที่เธอแน่ใจคือ...
> เธอ "อยากเจอเขา"
> อยากเห็นหน้าเขา อยากฟังเสียงเขา
> และเธอไม่อยากจบเกมนี้ด้วยคำว่า "แพ้"
นิ้วเรียวแตะกดชั้นบนสุด ริมฝีปากเม้มแน่น
ขาของเธอสั่น...แต่หัวใจกลับร้อนระอุอย่างแปลกประหลาด
---
**ประตูห้องเปิดออกช้าๆ**
**เข้ม** ยืนอยู่ตรงนั้น — ในเสื้อยืดตัวบางสีเทา กางเกงลำลองธรรมดา แต่กลับดูดีจนเธอแทบกลืนน้ำลายไม่ลง
ดวงตาเขานิ่ง...แต่ไม่แข็ง
ริมฝีปากเขาเม้มสนิท...แต่ดูเหมือนกำลังเก็บอะไรไว้ข้างใน
“คุณมาทำอะไร”
เสียงของเขาแหบพร่า ต่างจากทุกครั้งที่ได้ยิน
“ฉัน…คิดถึงคุณ”
เพียงคำนั้น — เขาดึงเธอเข้าไปในห้องทันที
ประตูปิดลงอย่างแรงตามแรงอารมณ์
**จูบแรกพุ่งเข้ามาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า**
เขาตรึงร่างเธอไว้แนบประตู มือแกร่งลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะสอดเข้าใต้เสื้อผ้า
มุกดาครางแ่ในลำคอ มือของเธอกอดเขาแน่น ร่างแนบกันไม่มีช่องว่าง
**“คุณ้าฉันจริงๆ ใช่ไหม?”**
เสียงเธอสั่นหวิวเมื่อเขาละจากริมฝีปากมาไล้จูบที่ซอกคอ
“ฉันเก็บมันไว้จนไม่ไหวแล้ว มุกดา...”
เขากระซิบติดริมฝีปาก มือปลดกระดุมเธอออกทีละเม็ดช้าๆ ราวกับ้าจดจำทุกวินาที
---
**ภายในห้องนอน**
ไฟสลัว กลิ่นกายของทั้งสองผสมปนเปไปกับเสียงหอบหายใจรุนแรง
ผ้าห่มหล่นกองอยู่ปลายเตียง เสื้อผ้าถูกทิ้งเรี่ยราดจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็ใคร
**เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นชัดเจนในห้องเงียบ**
เสียงลมหายใจที่ถี่แรง เสียงครางแ่เบาที่สั่นสะท้านออกมาจากลำคอของเธอ
**“เข้ม…”** เธอเรียกชื่อเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่ร่างกายโยกตอบรับแรงปรารถนา
เขาจับมือเธอแน่น นิ้วเกี่ยวกันเหมือนจะไม่ยอมปล่อย
ริมฝีปากเขาจูบเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยอ่อนขนาดนี้
“ั้แ่วันแรกที่เห็นเธอ...ฉันก็ห้ามใจไม่ได้แล้ว”
---
**หนึ่งชั่วโมงต่อมา**
มุกดานอนซบอกเปลือยของเขา เสียงหัวใจเขาเต้นดังอยู่ข้างหู
นิ้วของเขาลูบผมเธอเบาๆ ต่างจากทุกภาพที่เธอเคยเห็นเขาในออฟฟิศ
เธอเอ่ยเสียงเบา
“นี่เราข้ามเส้นกันแล้วใช่ไหม?”
เข้มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงต่ำแต่ชัดเจน
**“ไม่รู้ว่าเธอเข้ามาตอนไหน…”**
**“แต่ตอนนี้...เธออยู่ในใจฉันเต็มไปหมดแล้ว มุกดา”**
---
6K
