ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ
ตอน ยั่วคุณหมอ
วันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของน้ำฟ้า เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณหว่างขา ความเจ็บแปล๊บแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้เธอต้องเดินกะเผลก ขาถ่างเล็กน้อย
คุณหญิงยายสังเกตเห็นอาการผิดปกติของหลานรัก เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "หนูน้ำฟ้า เป็อะไรไปจ๊ะ ทำไมเดินแปลกๆ"
น้ำฟ้าใเล็กน้อย "อ๋อ! คือหนู หนูปั่นจักรยานล้มมาน่ะค่ะคุณยาย" เธอโกหกคำโต พยายามทำสีหน้าให้ดูเป็ปกติที่สุด
คุณท่านตาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ใกล้ๆ ได้ยินเข้าก็รีบเข้ามาหาหลานรักทันที
"ตายแล้ว! เจ็บมากไหมลูก" คุณท่านตาลูบหัวน้ำฟ้าด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรค่ะคุณตา แค่นิดหน่อยเอง" น้ำฟ้าตอบพลางยิ้มแหยๆ
คุณหญิงยายเดินเข้ามาใกล้ จับแขนน้ำฟ้าอย่างอ่อนโยน "ไม่ได้การแล้ว! ต้องไปหาหมอเดี๋ยวนี้"
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในตัวเมือง คึกคักไปด้วยผู้คน ผู้ป่วยและญาติเดินไปมาอย่างขวักไขว่ กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ น้ำฟ้าในชุดเดรสยาวสีชมพูอ่อนที่ดูเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นเตี้ย เดินกระเผลกตามคุณท่านตาและคุณหญิงยายไปยังแผนกตรวจร่างกาย
คุณท่านตาจัดการเื่เอกสารต่างๆ ให้เรียบร้อย คุณหญิงยายนั่งอยู่ข้างๆ น้ำฟ้า คอยลูบแขนปลอบโยนด้วยความเป็ห่วงอย่างเห็นได้ชัด
ไม่นานนัก พยาบาลก็เรียกชื่อน้ำฟ้า เธอเดินเข้าไปในห้องตรวจด้วยใจที่เต้นระรัว เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบกับหมอหนุ่มหน้าตี๋ สวมแว่นตา นั่งอยู่บนเก้าอี้
"เชิญครับ" หมอหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
น้ำฟ้าเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามหมอ คุณท่านตาและคุณหญิงยายยืนรอหน้าห้อง
หมอหนุ่มมองหน้าตาของน้ำฟ้าอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่า "คุณน้ำฟ้า หมอหมอตรวจดูอาการหน่อยนะครับ"
ความรู้สึกผิดบาปและความกังวลถาโถมเข้ามาในใจของน้ำฟ้า เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอไม่ใช่แค่การปั่นจักรยานล้ม
น้ำฟ้ารู้สึกถูกชะตากับคุณหมอหนุ่มเป็อย่างมาก เขาหล่อขาวหน้าตี๋ ใส่แว่นตา ดูคล้ายพระเอกที่เป็หมอในซีรีส์เกาหลีไม่มีผิด ใบหน้าของเขาดูใจดีและอบอุ่น
คุณหมอเริ่มตรวจร่างกายเบื้องต้น วัดจังหวะการเต้นของหัวใจและวัดความดัน ทุกอย่างเป็ปกติหมด จากนั้นหมอก็ขอตรวจดูขาที่น้ำฟ้าบอกว่าเจ็บ เธออ้าขาเล็กน้อยแล้วดึงชายเดรสถลกขึ้นมาจนเห็นขาอ่อน หมอลองคลำบีบดูตามจุดต่างๆ แต่น้ำฟ้าก็ตอบว่าไม่เจ็บ เพราะจุดที่เจ็บจริงๆ ของเธอมันคือบริเวณเนินหน่าวที่บวมปลั่ง และปากร่องสวาทที่บานแดงจนแทบจะหุบไม่ลง
"แล้วเจ็บตรงไหนกันแน่ครับ" หมอหนุ่มถามด้วยความเป็ห่วง
น้ำฟ้าชี้มือลงมาที่เป้ากางเกงในลูกไม้สีฟ้าอ่อนที่เธอสวมอยู่
"ตรงนี้ค่ะ คุณหมอเปิดดูนะคะ แต่อย่าบอกคุณตากับคุณยายนะคะว่าหนูมีอะไรกับผู้ชายมา ที่เจ็บก็เพราะแบบนั้นแหละค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบแ่เบา แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หมอหนุ่มถึงกับตาค้าง ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที มือที่กำลังจะััขาอ่อนของน้ำฟ้าชะงักไป เขาค่อยๆ เอามือที่สั่นเทาของเขาจับบริเวณเป้ากางเกงในของน้ำฟ้าเบี่ยงชิดขาซ้ายเล็กน้อย จนทำให้ร่องสาวและเนินน้อยของเธอเปิดอ้าให้เห็นร่องรอยบวมช้ำอย่างชัดเจน
"บวม บวมเลยนะครับ ครั้งแรกเหรอครับ" หมอหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ปากของเขาสั่นเล็กน้อย หัวของเขารู้สึกหนักอึ้งจนแทบจะเงยขึ้นมามองหน้าน้ำฟ้าไม่ได้ เขาพูดกับเธอในสภาพที่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับกำลังหายใจรดหว่างขาขาวเนียนของเธอ
"ทำให้หนูหายเจ็บได้ไหมคะ" น้ำฟ้าเอ่ยอย่างยั่วยวน ใบหน้าของเธอมองลงไปยังหมอหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าอยู่ ก่อนจะแกล้งอ้าขาออกเล็กน้อย
หมอหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มือของเขาลูบไล้ไปตามร่องสาวสีแดงช้ำอย่างแ่เบา "เดี๋ยวจะให้ยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบไปทานนะครับ"
"ทำได้แค่นี้เหรอคะ" น้ำฟ้าเอ่ยอย่างท้าทาย ดวงตาของเธอเป็ประกายวาววับ
ฟุ่บ! คุณหมอไม่รอช้า เขาทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเก้าอี้ คลานเข่าแทรกตัวเข้ามายัดกลางสองขาของคุณหนูที่อ้าออกอย่างรวดเร็ว เขาก้มหน้าขาวๆ ลงแล้วแลบลิ้นร้อนๆ เลียปาดร่องสาวของเด็กสาวจากล่างขึ้นบนซ้ำๆ ซากๆ
แผล๊บ! ๆ ๆ
เสียงลิ้นกระทบกลีบเนื้อดังแ่เบา
อร๊ะ! อร๊าาา! น้ำฟ้ากรีดร้องออกมาด้วยความสยิวเสียว เธอใช้สองมือจิกผมของคุณหมอแน่น แล้วกดใบหน้าของเขาบดกับร่องสาวของตัวเองด้วยความเสียวซ่าน
"หลานร้องเจ็บอะไรน่ะ" เสียงของคุณหญิงยายเอ่ยขึ้นอย่างใจากหน้าห้องตรวจ
"โดนหมอฉีดยากระมัง" คุณท่านตาตอบอย่างใจเย็น
ภายในห้องตรวจ แสงไฟสว่างจ้าส่องกระทบภาพเบื้องหน้า หมอหนุ่มยังคงละเลงลิ้นเลียร่องสาวของน้ำฟ้าอย่างไม่หยุดยั้ง แผล๊บ! ๆ ๆ ๆลิ้นร้อนๆ ของเขาตวัดเลียและฉกเข้าฉกออกรูของคุณหนูอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ความเสียวซ่านแล่นแปล๊บไปทั่วร่างของน้ำฟ้าจนเธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ น้ำเสียวไหลออกมาเลอะเต็มแว่นตาของคุณหมอ