
ลู่อันเป็ไงบ้าง เ้าต้องจำข้าให้ได้นะ ข้าก็จะจำเ้าด้วย หากเราปลอมเป็ขันทีเป็ชายหน้าข้าคงเหมือนเสด็จพี่สาเหตุที่เรามาอยู่เมืองหลวงไม่แต่งเป็ชายข้าก็ไม่รู้ว่าเสด็จพี่ฝ่าาหน้าตาเหมือนข้าไหมหากเหมือนเราอาจทำให้เสด็จพี่เดือดร้อน เหลือไม่กี่วันแล้ว
ต้องรีบลอบเข้าวังหลวง ตามหาตำหนักและงานพิธีก่อน ข้าเป็ถึงองค์หญิงทึกคนกลับทิ้งข้า ข้าแค่จะอยากทวงคืน และอยากเจอเสด็จแม่เสด็จพี่ หลิงอิงในร่างอวี่หลิงคิด
ยังไงแม่นางข้าอยู่ในร่างเ้า ข้าจะทวงทุกอย่างที่เป็ของเ้าคืน ขอให้เ้าคุ้มครองข้าด้วยนะหากข้าใช้ร่างเ้าทำอะไรผิดไปข้าขออภัยด้วยหวังว่าท่านคงไม่โกรธข้าร่างเ้าสวยใช้ได้มีประโยชน์ก็จริงแต่ลำบากหน่อยช่างเถอะ ต่อไปนี้ข้าจะเป็ตัวของตัวเองแล้วนะเ้าอย่าได้โกรธข้าละ หลิงอิงนั่งคิดสักครู่ ก็รีบบอกลู่อัน ลู่อันเราต้องรีบแล้ว เข้าวังได้ค่อยวางแผนอีกทีข้าว่างในวังคงวุ่นวายคงไม่มีใครสนใจเราหรอกมั้งไปลองเสี่ยงดู ทั้งสองคนใส่เสื้อคลุมไปรอนางกำนันที่มาเอาผ้าในวัง พอเห็นนางกำนันกำลังจะกลับทั้งสองคนรีบถือผ้าเข้าไปกับเหล่ากำนันแล้วเข้าไปในวัง ทั้งสองคนเข้าไปในวังก็มองรอบๆ ลู่อันพูดขึ้นมาว่า โอ้โห วังหลวงใหญ่มาก ดูทางไหนก็สวยงาม แต่ทหารเยอะไปหน่อย เราจะเข้าไปหาแต่ละตำหนักเจอไหม พวกเ้าคุยอะไรกันรีบๆเดินตามมา นางกำนันคนหนึ่งพูดขึ้นหรือเ้าสองคนมาใหม่เลยไม่รู้สินะ ว่าวังหลวงแห่งนี้แต่ละตำหนักใช่ว่าใครจะไปไหนก็ได้ต้องได้รับอนุญาติก่อน ออกจากวังนี่ยาก แต่หลายวันนี้ต้องออกมาทำหน้าที่ ถ้าไม่ได้รับคำสั่งไม่มีป้ายก็ออกจากวังไม่ได้เช่นกันหากทำผิดก็รับโทษ ทั้งสองมองหน้ากัน โหดจัง อวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่า แล้วงานจะจัดวันไหนหรอคะ ไม่กี่วันนี้แหละ เอาละ เอาผ้าไปส่งเสร็จ ตามคนอื่นไป ตกแต่ง ตำหนักท้องพระโรง คนไม่พอ ทั้งสองคนได้แต่เดินตามนางกำนันคนอื่นไปตามที่ต่างๆ ทำงานไม่ได้หยุดพักเลยทั้งสองคนเหนื่อยมากจึงแอบมานั่ง ลู่อันจึงพูดขึ้นมาว่า พี่อวี่หลิง ลู่อันเหนื่อยและหิวมาก ให้กินก็นิดเดียว ทำงานทั้งวันไม่ได้พักเลย ทำไมถึงมีคนอยากทำงานในวัง ลู่อันมาเดี๋ยวข้านวดให้ พี่อวี่หลิง ลู่อันก็แค่บ่นไปงั้นๆแหละว่าแต่พี่เถอะจำอะไรได้บ้างเนี่ย ข้าจำอะไรไม่ได้หรอก ตอนนั้นแค่ 8 ขวบเอง ทำไมใครกันที่ใจร้ายกับพี่อวี่หลิงเช่นนี้ นางกำนันคนหนึ่งพูดขึ้นเ้าสองคน มานี่สิ เอาผ้านี้ไปทิ้ง ทั้งสองคนถือโอกาสนี้สำรวจตำหนักและเส้นทาง ตรงไหนก็มีทหารเต็มไปหมด แล้วเราจะทำอย่างไรละ ข้ามีวิธี แต่ตอนนี้ ต้องรอ เ้าค่ะ
หากโดนจับได้ ข้าคงพาเ้ามาลำบาก หากว่าเราทำสำเร็จเราคงต้องอยู่ในนี้คงจะลำบากเราอีกครั้ง ไม่เป็ไรเ้าค่ะขอให้พี่อวี่หลิงปลอดภัย ลู่อันก็ดีใจแล้วเ้าค่ะ ทั้งสองคนช่วยงานหลายวันจนใกล้วันเฉลิมฉลอง ก็ยิ่งต้องวางแผนให้รัดกัมมากยิ่งขึ้น ทั้งกลางวันกลางคืนลอบออกมาหาเส้นทางและทางที่ทหารมีไม่มากไม่เป็ที่สะดุดตา
ต้องเสี่ยงแล้วละหากโดนจับได้ก่อนก็โดนปะาชีวิต ลู่อันเ้าไม่ต้องตามข้านะหากพรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้น ถ้ามีโอกาสออกจากวังก็ออกไปใช้ชีวิตที่ดี จำเอาไว้นะ เ้าต้องมีชีวิตรอดออกไป ไม่นะพี่อวี่หลิงอย่าทำให้ลู่อันกลัวสิเ้าคะไม่ว่าท่านจะไปที่ไหนเจออะไรลู่อันพร้อมจะอยู่ข้างกายช่างเถอะ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้เราต้องเหนื่อยแล้วละ ทั้งสองคนก็เข้านอน