มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่37 ใต้พื้นห้อง

ซางกัวหยวนถึงกับตัวแข็งกับข้อเสนอของเหลียนเฟ่ย นี่มันการรีดไถชัดๆแต่จะทำอย่างไรเล่าในเมื่อมันเป็นคนเปิดศึกครั้งนี้แต่มันก็ยังดึงดันถึงที่สุด

“ฉันยอมรับไม่ได้หรอกนี่มันมากเกินไป”เหลียนเฟ่ยยิ้มแล้วเอาปืนชี้ไปยังลูกชายมันทันที ซางกัวหยวนใจหล่นวูบ

“ฉันถามความเห็นตั้งแต่เมื่อไรแกเลือกข้อสองดองไม่ใช่หรอ”

“อย่าๆฉันยอมแล้ว”

“หึ…ท่ายังโยกโย้อีกครั้งเดียวฉันจะคิดว่าแกเลือกข้อแรก”มันรีบพยักหน้าเหมือนไก่จิก

“แน่นอนว่านายสามารถซื้อหุ้นคืนได้นะแต่ว่าฉันให้เวลาแค่สิบปีเท่านั้นหากเกินสิบปีฉันจะไม่รับข้อเสนอ”ซางกัวหยวนถึงกับอยากจะลุกไปบีบคอเหลียนเฟ่ย สิบปีงั้นหรือพูดบ้าอะไรสามสิบปียังหาเงินมาซื้อคืนไม่ได้เลย มีเพียงธุรกิจเล็กๆของมันเท่านั้นที่สามารถเอากลับคืนมาได้ ซางกัวหยวนรู้แล้วว่าไม่ควรไปยุ่งกับตระกูลเหลียนตราบใดที่มีเหลียนเฟ่ยอยู่ 

“เอาล่ะเซ็นสัญญาโอนหุ้นซะอ่อฉันเตรียมเงินมาให้ด้วยนะ”เหลียนเฟ่ยดีดเงินให้ซางกัวหยวนไป

“หนึ่งหยวน”!!!ซางกัวหยวนกัดฟันรับเงินหนึ่งหยวนไป สีหน้ามันตอนนี้น่าเกลียดสุดๆ ซางกัวหยวนมือสั่นระรัวเมื่อจับปากกา ธุรกิจของมันสิบทอดกันมาเป็นร้อยปี ทั้งการค้าหยก โรงแข่งม้า ธุรกิจนำเข้าเสื้อผ้าและสิ่งทอ รวมไปถึงการส่งออกทางการเกษตร ยังไม่รวมถึงธุรกิจมืดอีกนับไม่ถ้วน  แต่ตอนนี้ต้องแบ่งกำไรให้ศัตรูถึงครึ่งหนึ่ง นี่ไม่ไม่ต่างกับการทำนาบนหลังคนเลยไม่ใช่หรือ ซางกัวหยวนได้แต่ถอนใจ 

“เอาล่ะเราจะมาพูดกันถึงเทียนถงคนนั้นกับนิกายหมอผีของมัน”ซางกัวหยวนทำหน้างุนงงก็เขาบอกเรื่องทุกอย่างไปแล้วไม่ใช่หรือ

“ฉันบอกทุกอย่างให้ฟังไปแล้วไม่ใช่หรือไงยังต้องการอะไรอีก”เหลียนเฟ่ยขมวดคิ้ว ใจของซางกัวหยวนหล่นวูบ

“มันบอกอะไรอีกไหมฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันต้องการแค่เงินไม่กี่ร้อยล้าน”ซางกัวหวนนั่งนึกถึงคำพูดของเทียนถง จากนั้นตามันก็เบิกกว้าง

“มีเรื่องหนึ่ง”

“ไหนว่ามาหน่อย”มันบอกว่าต้องการที่ดินทางเหนือของเธอที่เป็นสวนดอกไม้นั่น”เหลียนเฟ่ยยิ่งงงหนักที่นั่นไม่เห็นมีอะไรสร้างอะไรก็ไม่ได้มันไม่ใช่แหล่งธุรกิจแม่เธอจึงทำสวนดอกไม้

“ไหนเล่ารายละเอียดมาหน่อย”ซางกัวหยวนคิดไปถึงตอนนั้นอีกครั้ง

“ฉันจำได้มันบอกว่าดินที่นั่นพิเศษมากๆเท่านั้น”เหลียนเฟ่ยคิดถึงวัยเด็กที่เธอช่วยแม่เธอทำสวนเธอก็พบอะไรแปลกๆเช่นกัน เช่นเห็นมดที่ตายแล้วขยับร่างกายได้หลายชั่วโมงก่อนจะหยุดเคลื่อนไหว แต่มันจะเกี่ยวกันหรือไง แต่นั่นอาจจะเป็นความทรงจำเด็กๆที่คิดไปเอง

“ฉันคงต้องไปสืบดูหน่อยแล้ว”เธอคิดในใจ จากนั้นซางกัวหยวนก็เอ่ยถาม

“ฉันอยากรู้ว่าใครช่วยตระกูลเหลียน”เหลียนเฟ่ยแสยะยิ้ม

“นั่นไม่ใช่ธุระของนายหรอกบางทีการที่รู้มากไปอาจทำให้ตายไวก็ได้”ซางกัวหยวนถึงกับหน้ากระตุก

“อย่าถามมากความเซ็นครบหรือยัง”มันถึงกับไร้คำพูดนี่มันเพิ่งถามไปครั้งเดียวไม่ใช่หรือไง 

เสียงโทรศัพท์ของเหลียนเฟ่ยดังขึ้น เธอกดรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทั้งที่ตัวเธอยังมีคราบเลือดติดอยู่เต็มตัวแต่ยังยิ้มออกมาขนาดนี้ 

“ว่าไงหมิงกวง”

“เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่าเมื่อเช้าเธอโทรหาฉันดูจะมีเรื่อเครียดๆพวกเราช่วยได้นะ” หมิงกวงรู้ดีว่าตระกูลเธอหากไม่มีเรื่องร้ายแรงจะไม่ขอความช่วยเหลือเด็จขาด แต่เมื่อเช้าโทรมาย่อมไม่ธรรมดาถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องบินก็ตาม

“โอนายจักการเครื่องบินให้ฉันก็พอแล้วฉันอาจไปขึ้นเครื่องช้าหน่อยนะ”

“งั้นหรือ ฮ่าๆ ไม่มีปัญหาแล้วเธอได้เจอเขาไหม”เหลียนเฟ่ยหัวเราะ

“เจอสิแต่ฉันผิดหวังนิดหน่อยดูเหมือนเขาไม่ชอบหลานฉัน”

“ฮ่าๆไหนว่าหลานเธอสวยมากๆไงล่ะแล้วเป็นไงเขาไม่สนใจหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิเขาไม่ชอบหลานของฉัน คงเพราะนิสัยของหลานฉันเธอคิดว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางนั่นล่ะ” เหลียนซูได้แต่มองตาปริบๆเมื่อเห็นน้องสาวพูดถึงลูกสาวตัวเอง มู่หวานเองก็ไม่ต่างกันพวกเขาตามใจเธอมากไปจริงๆนั่นแหละ

“งั้นหรือแบบนี้เธอคงไม่สมหวังแล้วฮ่าๆ”

“เห้อช่างเถอะแล้วนายอยู่ไหน”

“ฉันอยู่ปักกิ่งกำลังจะไปป่าทางแอฟริกาใต้เตียวกังบอกว่าเมียของเขาไปเที่ยวมาปรากฏว่ามีการขุดพบนครโบราณอยู่น่ะ”เหลียนเฟ่ยพลันลุกขึ้น

“อะไรนะ”!!!ดวงตาเหลียนชิงเป็นประกาย

“นายไปเมื่อไร”หมิงกวงหัวเราะ

“ฉันไม่แปลกใจเลยทำไมเธอหาสามีไม่ได้”เหลียนเฟ่ยทำหน้าดุ

“นายอยากตายหรอ”

“ฮ่าๆน่าจะเป็นเดือนหน้านะตอนนี้ทางรัฐบาลที่นั่นยังไม่เปิดให้เข้าไปพวกเขาขอสำรวจก่อน”

“โอเคฉันไปด้วย”เหลียนเฟ่ยตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางอีกครั้ง

“เธอไม่ลองชวนเขาดูล่ะ”

“เหอะๆ…ตอนนี้เขาน่าจะยังไม่สะดวกนะต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่ะ”

“อ่อจริงด้วยฉันต้องเตรียมของขวัญให้เขาเสียหน่อย”

“งั้นค่อยเจอกัน”เหลียนเฟ่ยวางสายไป สายตาคนทั้งสามมองมาที่เธอ

“นี่เธอคิดว่ากำลังนั่งดูทีวีอยู่บ้านหรือไง”เหลียนซูทนไม่ไหว

“เอาเถอะน่าพี่เรื่องใกล้จบแล้ว”เหลียนซูทำหน้าป่วยๆในขณะนั้นเองซางตงเจี่ยก็ได้สติขึ้นมา มันมึนงงแล้วมองไปที่พ่อของมันที่กำลังเซ็นสัญญา มันมองผ่านๆก็ต้องตะตะลึง ก็สัญญาที่พ่อมันเซ็นน่ะปล้นกันชัดๆเลย แล้วพ่อของมันก็ยังยอมอีก

“พ่อทำไรระนี่มันหุ้น50เปอร์เลยนะ”เหลียนเฟ่ยขมวดคิ้ว เพี้ยะ!!!

“ใครให้แกพูด”ฟันของซางตงเจี่ยกระเด็นออกมาทันที เหลียนเฟ่ยหันกระบอกปืนไปที่หัวของซางตงเจี่ยทันที เมื่อซางกัวหยวนเห็นดังนั้นก็ตระหนกทันที

“อย่าๆเขาเพิ่งได้สติยังไม่รู้สถานการณ์จึงพูดอะไรไม่คิด”

“งั้นหรือ”ปัง!!!ซางตงเจี่ยร้องลั่น โอ้ย!!!!เยี่ยวแตกทันที

“ลูกพ่อไม่นะ ไม่ๆ”

“อย่ามาสำออยฉันแค่ยิงถากๆมันไม่ตายหรอกที่นี้ก็คงได้สติแล้วนะ”มันเอามือกุมแขนตัวเองเอาไว้ยังร้องไม่หยุดแล้วหันไปที่ศพน้องชายของมันจากนั้นเสียงของมันก็หายไปมีแต่เสียงอู้อี้ในลำคอ เหลียนเฟ่ยแสยะยิ้มออกมาแล้วมองไปที่มัน ซางตกเจี่ยถอยออกห่างทันที

“ทีนี้แกก็เซ็นได้แล้วใช่ไหม”เอกสารหลายสิบฉบับทำให้การเซ็นสัญญาต้องใช้เวลามาก ซางกัวหยวนอ่านหลายรอบกว่าจะยินยอมเซ็น ความจริงไม่ต้องอ่านมันก็น่าจะต้องรู้ว่ายังไงหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ต้องตกเป็นของตระกูลเหลียนอยู่แล้ว ที่เหลียนเฟ่ยไม่ยึดมาทั้งบริษัทเพราะเธอไม่มีเวลาบริหารสู้ให้คนทำงานให้แล้วเอากำไรไม่ดีกว่าหรือ

ทางเหลียนชิงที่ตอนนี้ยังไม่ทราบสถานการณ์ดีเท่าไรแต่พอรู้ว่าเฉินหนานช่วยคุณย่าเอาไว้เธอก็ได้แต่ขอบคุณเขา เธอไม่ได้ชอบเฉินหนานแต่เธอก็คิดว่าเขาพิเศษกว่าคนอื่นเขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นๆที่ชอบเธอเพราะความสวยร่ำรวยเธอมองหน้าชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ตรงหน้าเธอรู้สึกว่าทำไมเขาถึงต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อตระกูลของเธอ จากนั้นเธอก็นึกถึงคำที่อาของเธอพูดว่ารู้จักกัน

“เป็นไปได้ไหมว่าสองคนนั้น”เธอหัวเราะแล้วส่ายหน้าเป็นไปไม่ได้

“นี่ฉันคิดบ้าอะไรเนี่ยให้ตาย”เหลียนชิงหัวเราะเบาๆ จากนั้นเธอก็ไปห้องคุณย่าเธอ ทว่าเธอก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงดังจากด้านหลัง

“น้ำ…ขอน้ำหน่อย”เธอหันไปมองเห็นเขาที่พูหดอกมาทั้งๆที่หลับตา เธอกำลังจะเรียกแม่บ้านแต่ว่าก็เห็นน้ำตั้งอยู่ตรงหน้าพอดี เธอรินน้ำใส่แก้วแล้วประคองเขาขึ้นมาจากนั้นก็ป้อนหน้าให้เขา เฉินหนานได้กลิ่นหอมของสาวน้อยเขาจึงยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะว่ามันทำให้สดชื่นขึ้นเขาจึงหลับอย่างสบายใจ

“ตาบ้านี้มายิ้มให้ฉันทำไม”เธอเองก็ยิ้มออกมา จากนั้นเธอก็ไปห้องคุณย่าของเธอเมื่อเปิดประตูเข้ามาย่าของเธอกำลังอ่านข่าวหนังสือพิมพ์อยู่ และหันมามองเธอที่เดินเขามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เขาเป็นไงบ้าง”เจียวเชิงรู้สถานการณ์เบื้องต้นจากแม่บ้านแล้ว เหลียนชิงตีหน้ามึน

“ใครหรือคะคุณย่า”เจียวเชิงยิ้ม

“ก็แฟนหลานไงได้ข่าวว่าเขาช่วยชีวิตย่าและตระกูลเราไว้”แค่กๆ

“หนูไม่ใช่แฟนเขาที่สำคัญเรียกว่าเพื่อนยังไม่ได้เลย”ย่าเธอยิ้ม

“ทำไมล่ะหลานของย่าสวยขนาดนี้เขาไม่ชอบคนสวยหรอกหรอ”เธอยิ้มเจื่อน

“ก็ใช่สิคะเขาไม่ชอบคนสวย ที่เขาช่วยน่าจะเป็นเพราะคุณน้าเฟ่ย”

“อย่างนั้นหรอน่าเสียดาย”เหลียนชิงงุนงง

“เสียดายอะไรกันคะ”

“หลานไม่รู้หลอกว่าการที่เขาต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคนที่ไม่มีผลกับชีวิตเขานั่นแปลว่าอะไร”

“แปลว่าอะไรคะ”เจียวเชิงยิ้มอย่างอบอุ่น

“สักวันหลานจะรู้เอง”เหลียนชิงไม่เขาใจเธอกอดคุณย่าแล้วหอมแก้มเธอจากนั้นเธอก็ออกไปจากห้องของคุณย่า เธอสับสนแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงเธอรู้สึกคันๆในหัวใจ

เมื่อสัญญาทั้งหมดถูกเซ็นมู่หวานก็จัดเก็บทุกอย่างลงกระเป๋าจากนั้นเธอก็ เพี้ยะ!!!ตบไปที่หน้าของซางกัวหยวน เธอต้องการปลดปล่อยอารมณ์โกรธ

“ค่อยโล่งหน่อยแก่นี่มันเลวสุดๆจริงๆถึงกับลงมือกับคุณแม่”ซางกัวหยวนหันมามองตาขวาง เหลียนซูเข้ามาห้ามเธอ

“ใจเย็นๆก่อนแต่ที่รัก ให้ตายฉันทำไมถึงไม่ฆ่ามันนะ”เหลียนซูเองก็เก็บอารมณ์ไม่ไหวเช่นกัน

“เอาล่ะจบเรื่องแล้วหวังว่าพวกแกคงไม่คิดทำร้ายตระกูลฉันอีกนะไม่งั้นฉันคงไม่ใจดีขนาดนี้”ซางกัวหยวนหน้ากระตุก

“ใจดีน้องสาวแกสิ ถ้านี่ใจดีแล้งใจร้ายของเธอคืออะไร”มันสบถด่าในใจ เมื่อคุยเรื่องสัญญาจบลง ก็มีชายวัยกลางคนดินเข้ามา

“เราขุดพื้นออกแล้วครับมีห้องลับอยู่ด้วยครับ”เหลียนเฟ่ยยิ้มออกมา

“พาฉันไปดูหน่อย”ซางกัวหยวนเองก็สนใจที่ในบ้านของมันมีห้องลับ 

“พี่กับมู่หวานจะกลับเลยหรือเปล่า”ทั้งสองลังเล

“ฉันอยากไปดูห้องลับเหมือนกัน”

“ได้งั้นเราไปดูกัน”

“แต่ว่ามันเปิดไม่ออกไม่ว่าผมจะใช้อะไร”ชายวัยกลางคนพูดออกมา

“ฉันไปดูเองเดี๋ยวก็รู้ว่าเปิดได้ไหม” ซางกัวหยวนและลูกชายก็ตามไปด้วยเช่นกัน เมื่อเดินออกมาปรากฏว่าศพทั้งหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เมื่อมาถึงห้องทำพิธีก็พบว่ามีประตูที่พื้นมีรวดลายโบราณเขียนกำกับเอาไว้ เหลียนเฟ่ยมองก็รู้ทันทีว่านี่คืออะไร เธอขุดสุสานมานับร้อยแห่งจะไม่รู้ได้ยังว่านี่คืออะไร

“ถึงกับลงอาคมป้องกันไว้เลยดูเหมือนว่ามันจะย้อนกลับมาเอาของข้างในสินะ”เหลียนเฟ่ยถ่ายรูปแล้วส่งไปให้ใครบางคน ไม่นานก็มีข้อความส่งมาหาเธอ มันเป็นวิธีคลายอาคม เธออัดพลังฉีลงไปที่นิ้วมือจากนั้นก็ลากเส้นตามวิธีที่ส่งมา มันเป็นตัวอักษรถึงเจ็ดสิบตัวเธอลากเส้นเชื่อมโยงทำลายตัวอักษรหากผิดพลาดมันจะระเบิดทันที อักษรทั้งหมดมีทุกตัวอักษรจะมีคำเฉพาะต้องเข้าใจความหมายมันถึงจะสามารถคลายมันออกได้ ความยากของมันคือผู้เขียนอาคมวางคำเฉพาะไว้กี่ชั้นเหลียนเฟ่ยมีเหงื่อผุดออกมาจาหน้าผาก คำแรกถูกคลายออกแล้ว ทว่าปะตูยังไม่ปิดออกเหลียนเฟ่ยลากนิ้วต่อไป ครั้งนี้ยากกว่าเดิมคำเฉพาะมีความยาวมากเธอใช้พลังไปไม่น้อย หากเฉินหนานเห็นอาคมแบบนี้ล่ะก็เขาคงหัวเราะจนตาย เขาแค่กระดิกนิ้วอาคมพวกนี้ก็หายไปแล้วอย่างไรก็ตามในโลกนี้การคลายอาคมเป็นอาไรที่ยากมาก คำที่สอบคลายออก เนื่องจากว่าเวลาของเทียนถงมีน้อยมันจึงลงไว้ได้แค่สามชั้นและอันสุดท้ายยากสุดๆ 

“ให้ตายไอ้หมอผีนั่นซ่อนอะไนไว้กันแน่ถึงได้ลงอาคมยากขนาดนี้”เหลียนเฟ่ยสบถออกมาแล้วขยับนิ้มต่อไป พลังของเธอถูกใช้ไปจนเกือบหมดในอาคมสุดท้ายทว่าความพยายามของเธอก็ไม่สูญเปล่า กึกๆ…

#ต้องขออภัยที่ลงช้ามีผู้อ่านหลายท่านบอกว่าเดินเรื่องเร็วไปจึงปรับพล็อตเรื่องนิดหน่อยไม่ให้มันเร็วเกินไปพยามเล่าแบบละเอียดไม่รู้ว่าจะโอเคไหม มีหลายคนถามมาว่าฮาเร็มไหม ขอตอบว่าอยากให้ติดตามไปครับเรื่องที่มีผู้หญิงมาชอบพระเอกเยอะมันเรื่องปกติของคนหล่อนะครับนี่แค่เปิดเรื่องเองนะครับพระเอกต้องเดินทางไปอีกหลายที่มากๆและมีคนที่ต้องพบเจออีกมมาก#