ระบบร้านอาหารสุดยอด กับภารกิจพลิกชีวิต พิชิตเงินล้าน

บทที่ 39 ข้างบ้านทะเลาะกัน

น้ำมันสนค่อย ๆ ละลายกลายเป็นของเหลวข้นหนืดสีใส พ่อไป๋หยิบไม้บรรทัดสแตนเลสเก่า ๆ มาคนในน้ำมันสน

ไป๋เยี่ยนึกออกแล้ว นั่นมันเครื่องเขียนสมัยเขาเรียนมัธยมปลายนี่นา

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะจะได้เอากลับมาใช้ใหม่ด้วย

พ่อไป๋ทาน้ำมันสนข้น ๆ ลงบนหัวหมูอย่างทั่วถึง ตรงไหนมีขนก็ทาทับลงไปหนา ๆ

จากนั้นก็รอให้น้ำมันสนแข็งตัว

อีกด้านหนึ่ง แม่ไป๋กำลังทำความสะอาดเครื่องใน

ไป๋เยี่ยไม่ได้เอาเครื่องในทั้งหมดมา

แค่เอาไส้ใหญ่ ตับหมู และไตหมูสองอัน ส่วนที่เหลือคนในบ้านไม่ค่อยชอบกิน ก็เลยฝากไว้ที่ร้านคุณจางคนขายเนื้อ ใครอยากกินก็ซื้อไป

ตอนนี้แม่ไป๋กำลังทำความสะอาดไส้ใหญ่

ถึงแม้ว่าจะมีมันติดอยู่หน่อยจะอร่อย แต่แม่ไป๋กับไป๋อันอันไม่ชอบ ดังนั้นพ่อลูกตระกูลไป๋จึงได้แต่มองแม่ไป๋กลับด้านในของไส้ใหญ่ออกมา แล้วขูดไขมันออก

ไส้ใหญ่อร่อยก็จริง แต่ทำความสะอาดยาก แม่ไป๋ให้ไป๋อันอันไปหยิบน้ำส้มสายชูกับแป้งถั่วเหลืองมา แล้วขัดถูทีละนิด จนกว่าเมือกบนผิวจะหมด ไขมันก็ถูกขูดออกจนหมด จนไม่มีกลิ่นเหม็น

บางคนชอบกลิ่นเครื่องใน บอกว่าถ้าไม่มีกลิ่นนี้ไม่อร่อย ห้ามล้างจนสะอาดเกินไป แต่จริงๆ แล้วกลิ่นเครื่องในไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความสะอาด ถึงจะล้างจนสะอาด ก็ยังมีกลิ่นเฉพาะตัวอยู่ดี

พ่อไป๋นั่งยอง ๆ ล้างตับหมูอยู่ข้าง ๆ ตับหมูก็ต้องล้างหลายรอบ แต่ไม่ยุ่งยากเท่าไส้ใหญ่

พอล้างตับหมูเสร็จ น้ำมันสนก็แข็งตัวพอดี

ไป๋อันอันเดินเข้าไปดู เห็นพ่อไป๋หาจุดที่ลอกง่าย แล้วค่อย ๆ ดึงออก ขนหมูก็หลุดติดออกมาด้วย

ไป๋อันอันมองจุดที่ลอกออกไปก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

สะอาดมากจริง ๆ

ผิวหนังเนียน ๆ ไม่มีขนแม้แต่เส้นเดียว ไป๋อันอันยังเอานิ้วไปสัมผัสด้วย

เห็นไป๋เยี่ยเดินผ่านมา ไป๋อันอันก็ดึงเขาเข้าไปดูด้วย

ไป๋เยี่ยหัวเราะ "น้องสาว พี่ชอบตอนที่เธอทำหน้าแบบไม่เคยเห็นโลกมาก่อนแบบนี้นะ"

"ฮึ่ย! ฉันไม่เคยเห็นนี่นา จะไปรู้ได้ยังไง แล้วก็นะพี่ พ่อกับแม่ทำงานกันหมด ทำไมพี่ไม่ทำอะไรเลยล่ะ?"

"พี่ช่วยอะไรไม่ได้ ต้องรอทำอาหารฉลองวันปีใหม่พรุ่งนี้ นั่นแหละสนามแข่งของพี่!"

"ก็ได้ งั้นพี่ต้องทำอาหารอร่อย ๆ หลายอย่างนะ"

"ได้เลย อยากกินอะไรก็บอก"

"แล้วคืนนี้กินอะไรเหรอ?"

"คืนนี้กินตับผัด แล้วก็ผัดผักอีกสองอย่าง"

"อ๊ะ! รู้งี้ว่าคืนนี้มีของอร่อย ไม่น่าให้พี่เจียงฮ่าวกลับไปเลย" ไป๋อันอันพูดขึ้นมาทันที

"ไม่เป็นไร ต่อไปเขาก็มีโอกาสมากินอีกเยอะแยะ" ไป๋เยี่ยพูด "แล้วถ้าเขาไม่กลับ พี่ชายพี่สะใภ้ของเขาก็จะมาหาเรื่องอีก"

"อืม ครอบครัวเขานี่เรื่องเยอะจริง ๆ" ไป๋อันอันย่นจมูก "แล้วก็จางสือเลี่ยงกับแม่ของเขาที่อยู่บ้านข้าง ๆ ด้วย!"

"จริง" ไป๋เยี่ยก็รำคาญแม่ลูกบ้านข้าง ๆ เหมือนกัน

ตอนนี้บ้านข้าง ๆ ก็คึกคัก ลูกสาวคนโตของบ้านนั้นกลับมา แถมยังพาผู้ชายกลับมาด้วย

พี่สาวของจางสือเลี่ยงชื่อจางเยว่เลี่ยง อายุมากกว่าน้องชายสามปี ปีนี้อายุยี่สิบสี่แล้ว

หลังจากเรียนจบมัธยมปลายก็ออกไปทำงาน เงินเดือนทุกเดือนจะโอนเข้าบัญชีของแม่เธอ ซุนชุ่ยจวน ตามคำพูดของซุนชุ่ยจวนคือเก็บไว้ให้ลูกสาวเป็นสินสอด

แต่จริงๆ แล้ว เงินพวกนี้กลายเป็นเงินกินเปล่าของจางสือเลี่ยงไปหมดแล้ว

ครั้งนี้จางเยว่เลี่ยงกลับมา ซุนชุ่ยจวนตั้งใจจะหาคู่ให้ อยากได้คนในละแวกนี้ที่ฐานะดีหน่อย

ตามเงื่อนไขนี้ ปีนี้เธอติดต่อกับคนเยอะมาก ในที่สุดก็เจอครอบครัวที่ถูกใจ

บ้านนั้นเมื่อก่อนอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านพวกเธอ ฝ่ายชายตกงานแล้วก็เปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ต่อมาก็ร่ำรวย เลยย้ายไปอยู่ที่เมืองกับภรรยาและลูก

ว่ากันว่ามีบ้านสามหลังในเมือง เงินเก็บหลายล้าน แถมยังเป็นลูกคนเดียวอีกด้วย

ถึงแม้ว่าลูกชายบ้านนั้นจะตัวเตี้ย หน้าตาธรรมดา ไม่ใช่คนขยัน แต่ซุนชุ่ยจวนก็พอใจหลังจากไปเยี่ยมบ้านเขา

ผู้ชายจะหล่อไปทำไม ไม่ได้กินข้าวกินปลาด้วยหน้าตา มีเงินเยอะ ๆ นี่แหละสำคัญที่สุด บ้านก็หลังใหญ่โต...

แต่ไม่นึกเลยว่าหลังจากที่จางเยว่เลี่ยงกลับมา ทุกอย่างก็พังทลาย ลูกสาวของเธอกลับพาคนรักกลับมาอย่างเปิดเผย

ซุนชุ่ยจวนโมโหจนตบหน้าลูกสาว ด่าว่า "แกไม่รู้จักอายบ้างเหรอ?"

จางเยว่เลี่ยงร้องไห้ออกมาทันที คนรักของจางเยว่เลี่ยงก็ไม่พอใจ

ทั้งสองคบกันมาสามปี ปีนี้เพิ่งตกลงคบกัน คนรักที่เขาไม่เคยด่าสักคำ กลับถูกตบหน้าโดยไม่มีสาเหตุ เขาจะยอมได้ยังไง

พ่อของจางสือเลี่ยงก็ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้ มองภรรยาที่กำลังโมโห แล้วมองไปที่ชายหนุ่มที่ปกป้องคนรัก พลางจ้องมองพวกเขาทั้งสองด้วยความระแวง พ่อของจางสือเลี่ยงรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ก็ดูดี

"ชุ่ยจวนใจเย็น ๆ ก่อน! เยว่เลี่ยง พาคนรักเข้าบ้านมา อากาศหนาวจะตายอยู่แล้ว"

พอเห็นพ่อมีท่าทีปกติ จางเยว่เลี่ยงจึงพาคนรักเข้าบ้าน

ส่วนจางสือเลี่ยง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ราวกับกำลังดูเรื่องสนุกของคนอื่น ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับตัวเอง

"อย่าโกรธแม่เลย แม่ก็แค่เป็นห่วงลูกสาวปกติ แล้วบ้านพ่อหนุ่มอยู่ที่ไหนล่ะ?"

"สวัสดีครับคุณลุง ผมชื่อหลางจิ้ง ผมตามจีบเธอมาสามปี ปีนี้เพิ่งคบกันครับ"

"นี่คุณ พูดอะไรหน่อยสิ" พ่อของจางสือเลี่ยงมองไปที่ซุนชุ่ยจวน

จริงๆ แล้วเขายังไม่เข้าใจว่าภรรยากำลังโวยวายอะไร ลูกสาวอายุยี่สิบสี่แล้ว มีคนรักก็เป็นเรื่องปกติ ยิ่งกว่านั้น ชายหนุ่มคนนี้ก็ดูดี ถึงจะไม่ถูกใจ ก็ไม่น่าจะทำรุนแรงขนาดนี้

ซุนชุ่ยจวนตวาดเสียงดัง "อย่ามาพูดเรื่องนี้กับฉัน พวกแกคบกันไม่ได้ เลิกกันซะ! แล้วก็ไสหัวกลับไปที่ที่ควรอยู่ซะ!"

"ป้า ผมขอถามเหตุผลได้ไหมครับ?" หลางจิ้งพูดด้วยความโกรธ

"ฉันหาคู่ให้ลูกสาวฉันแล้ว พวกเขาจะแต่งงานกัน พรุ่งนี้ก็แค่ไปเจอกันตามมารยาท แกก็รีบจองตั๋วรถไฟกลับบ้านไปซะ"

"แม่! ทำไมล่ะ!" จางเยว่เลี่ยงลุกขึ้นยืน "ถ้าฉันไม่มีคนรัก แม่จะหาคู่ให้ ฉันก็ไม่เป็นอะไร แต่ฉันมีคนรักแล้ว พวกเราตกลงคบกันแล้ว ทำไมแม่ยังจะให้ฉันไปดูตัวอีกล่ะ!"

"ทำไม? ก็ฉันเป็นแม่แก! คู่ดูตัวของแกชื่อโจวต้าเหว่ย ฉันไปดูบ้านเขามาแล้ว บ้านเขามีรถ มีบ้านสามหลัง มีโรงงานเฟอร์นิเจอร์ แกแต่งงานไปก็สบาย ไม่ดีตรงไหน?"

เมื่อได้ยินชื่อโจวต้าเหว่ย สีหน้าของจางเยว่เลี่ยงก็บึ้งตึงทันที ส่วนจางสือเลี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะเยาะ

"ฮ่า ๆ ๆ นี่พี่ พี่จะแต่งงานกับไอ้โง่โจวต้าเหว่ยนั่นเหรอ!"