ปราณ จอมคนเหนือพิภพ ภาคปฐมบท

บทที่ 48

เจ้าแห่งหมัด VS พยัคฆ์มรกต

        “ไอ้เจ้าเด็กบ้านี่...จะกวนประสาทข้าไปถึงไหนกัน...มรกตเพลิง”

        พิมพ์ลภัสพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วลูกไฟสีเขียวขนาดเล็ก พุ่งออกจากหมัดขวาเข้าหาปราณเด็กชายก็ไวพอที่จะฉากหลบให้พ้นวิถีหมัดเสียงผู้ชมฮือฮากับการหลบหมัดมรกตเพลิงจากพิมพ์ลภัสได้อย่างน่าทึ่ง

        “หนอยแน่...เจ้าเด็กนี่...ดูซิจะเก่งได้อีกกี่น้ำ”พิมพ์ลภัสปล่อยมรกตเพลิงจากหมัดซ้าย-ขวาไม่ยั้ง ไม่มีการปราณีใดๆ ทั้งสิ้น

        พลังลูกไฟสีเขียวเล็กๆประดังถาโถมเข้าหาร่างของปราณไม่ยั้ง จนกลายเป็นออร่าสีเขียวแผ่ไปทั่วบริเวณ

        เมื่อเห็นไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบพิมพ์ลภัสก็หยุดยืนหอบหายใจ แล้วรอจนควันสีเขียวค่อยๆ จางลง

        เจอเข้าแบบนั้นผู้ชมบางคนก็เอามือปิดตาบางคนก็ต่างคิดว่าปราณคงไม่รอดแน่ๆ

        แต่สกุลโอฬารปฐพีและสกุลฤชากรต่างนั่งเฉยๆไม่สะทกสะท้านใดๆ

        พิมพ์ลภัสยกมือขึ้นหนึ่งข้างราวกับว่าได้ประกาศชัยชนะแล้ว แต่ไม่มีเสียงเฮตามที่เธอพยายามทำเธองงว่าทำไมไม่มีเสียงเชียร์เธอ เพราะทุกครั้งที่เธอชนะคู่ต่อสู้เธอจะยกมือเป็นสัญญาณว่า การต่อสู้ได้จบลงแล้ว 

        แต่เมื่อควันค่อยๆจางหาย ร่างของปราณยังคงอยู่ที่เดิมในท่าประสานมือสองข้างขึ้นปิดบังใบหน้าและลำตัวเอาไว้โดยมีออร่าสีขาวห่อหุ้มร่างอีกทีหนึ่ง

        เสียงปรบมือเกรียวเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่เป็นอะไร

        พิมพ์ลภัสเบิกตาโตไม่เชื่อว่าพลังที่เธอปล่อยไปขนาดนี้จะไม่สามารถทำอะไรปราณได้

        ‘ขนาดเพื่อนๆ ของข้าเจอแบบนี้ ยังไม่เคยมีใครรอดได้ เจ้ามันแน่มากต่อไปข้าจะไม่ออมมือก็แล้วกัน’

        “พี่สาว!!! พลังของเจ้า ถ้าเปรียบเทียบกับปรมาจารย์เศก ยังห่างชั้นมากนัก”ปราณยิ้มมุมปาก

        ในขณะที่พิมพ์ลภัสยืนหอบและเมื่อได้ยินชื่อของท่านลุง ก็ทำเอาเธอเลือดขึ้นหน้า

        “แกไม่มีสิทธิ์เอาข้าไปเปรียบเทียบกับคนแบบนั้น”

        เธอกำหมัดแน่นเร่งพลังพยัคฆ์มรกตให้หลั่งไหลออกมาได้ไวขึ้น มือสองข้างยกขึ้นระดับไหล่

        “กรงเล็บคำราม”

        พอเธอกำหมัดพลันก็ปรากฏกรงเล็บข้างละ3 ซี่ ที่ปลายหมัด แต่มีขนาดที่เล็กและไม่ได้น่ากลัวเท่าปรมาจารย์เศก

        เธอพยายามตะปบร่างน้อยๆของปราณ ที่ตอนนี้ปราณเริ่มจับการเคลื่อนไหวของพิมพ์ลภัสได้แล้วแต่เขาต้องการดูว่าเธอจะใช้อะไรอีกบ้าง

        ‘ทำไมการเคลื่อนไหวของรุ่นพี่ช่างเชื่องช้าไม่แตกต่างกับตอนที่ข้าสู้กับวิทยาเลย...หรือว่านี่คือขีดจำกัดของระดับ 16’

        ไม่ว่าจะตะปบลงไปกี่ครั้งปราณก็กระโดดหลบได้ทุกครั้ง เธอได้แต่ตะปบลม ใบหน้าสีขาวของเธอ เริ่มมีเลือดสูบฉีดจนกลายเป็นสีแดงด้วยความโกรธ แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรเด็กน้อยได้ เหมือนการเล่นไล่จับ

        “บะบะบะบ้าน่า...ลูกของข้าฝึกกรงเล็บคำรามมายาวนาน ไม่เคยพลาดเป้าแต่กลับตะปบเจ้าเด็กปราณไม่โดนเลย มันยังไงกันแน่?”

        อัครยุทธ์ดุสิตดูไปก็ลุ้นไปมือทั้งสองกำพนักวางแขนไว้แน่น บีบจนมันแทบจะแหลกคามือเพราะเขาเองไม่เคยเห็นความสามารถของใคร ที่จะหลบหลีกกรงเล็บคำรามของลูกสาวได้

        รุ่นพี่สุดสวยเคลื่อนที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด พลังตะปบเริ่มอ่อนแรง ปราณกระโดดเข้าหา

        ในจังหวะที่เธอตะปบลมไปหนึ่งข้างหน้าแข้งขวาของเด็กน้อย ซัดเข้าลำตัวของรุ่นพี่จนตาถลน กรงเล็บคำรามอันตรธานหายในทันที เธอร้องลั่นเมื่อโดนเตะสีข้างโดยไม่ทันระวัง

        “ข้าจะบอกเจ้าอย่างหนึ่ง อย่าเผลอ”

        ปราณตวัดขากลับมายืนมั่นคงห่างจากร่างพี่สาวสุดสวย ที่ใบหน้าบูดบึ้งเขาพูดพร้อมยกนิ้วชี้ซ้ายขึ้นเพื่อเป็นการเตือนพี่สาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนลานประลองมือข้างหนึ่งของเธอ ลูบที่สีข้างไปมา เพื่อคลายความเจ็บ

        “แกกล้ามาก แล้วยังกล้ามาสอนข้าอีก”

        “ก็ในเมื่อพี่สาวอยากแสดงความสามารถก็เอาออกมาข้าจะได้แสดงบ้างจะได้สมน้ำสมเนื้อกัน”

        ปราณเริ่มมีการขยับตัวในขณะที่พิมพ์ลภัสค่อยๆ พยุงตัวเองให้ยืนขึ้น เสียงปรบมือเป็นกำลังใจพลางเรียกชื่อเธอลั่น และช่วงจังหวะนี้เอง ปราณก็ไม่รอช้า...

        “หมัดอินทรีทะยาน”

        แสงออร่าสีขาวสองสายพุ่งเป็นเกลียวออกจากหมัดขวาของปราณตรงเข้าท้องพิมพ์ลภัสอย่างจังเพราะเธอหันไปหาคนที่ส่งเสียงพอดี

        “โอ้ยยยยย”

        ร่างของเธอที่กำลังจะยืนมั่นคงก็พุ่งลงไปนอนตามเดิม คราวนี้เธอใช้มือกุมท้องที่โดนพลังหมัด 

        “ขี้โกง เจ้าขี้โกง เล่นตอนเผลอ”

        คนที่เชียร์พิมพ์ลภัสเห็นแบบนั้นก็พูดกดดันตามๆ ไปบ้าง

        ปราณเงยหน้ามองตามเสียงแล้วส่งยิ้มยะเยือก แค่เด็กน้อยแสดงรอยยิ้ม ก็ทำเอาคนที่พูดชะงักและเงียบในทันทีเพราะปราณยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากแล้วพูดดังๆ

        “ข้าเพิ่งเตือนพี่สาวเมื่อครู่เองว่าอย่าเผลอ...เขาไม่เชื่อข้าเอง...จะโทษต้องโทษเขา”

        จากนั้นก็มีเสียงโห่เหมือนตำหนิคนเชียร์พิมพ์ลภัสซึ่งตอนนี้เงียบกันหมด ในขณะที่เด็กปีหนึ่งส่งเสียงเชียร์ปราณกันถ้วนหน้า

        ยกเว้นก็แต่หงส์นราที่นั่งกอดอกด้วยความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ แม้ว่าเธอจะทึ่งในการต่อสู้ของปราณแต่เธอก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่า ถ้าเธอได้ขึ้นไปยืนบนนั้นบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเอาชนะเพราะออร่าวิหคอมตะของเธอก็รุนแรงเสียยิ่งกว่าออร่าใดๆ ...

        คำพูดดังๆของปราณแบบนั้น มันเท่ากับเป็นการตบพิมพ์ลภัสอย่างแรง...

        ‘ทำไมข้าต้องให้ไอ้เด็กอย่างแกมาสอนด้วย อายุเพิ่งจะไม่กี่ขวบยังปากดีอีกนะ’

        เธอรีบลุกขึ้นยืนจับจ้องที่ปราณไม่วางตาใจของเธอต่อว่าปราณ แต่การกระทำของเธอเริ่มรัดกุมตามที่ปราณสอนทุกอย่าง

        ‘เจ้าเด็กคนนี้ประสบการณ์ต่อสู้อาจจะสูงกว่าเราเสียด้วยซ้ำท่าทางการยืนที่สุขุม มั่นคง ไม่เปิดช่องว่างเลย’ 

        ความที่เคยเป็นคนเก่งได้อันดับหนึ่งมาตลอดเวลา มันทำให้เธอหลงระเริง จนลืมว่าตอนนี้เป็นการต่อสู้จริงๆไม่ใช่การฝึกซ้อมที่เพื่อนๆ จะยอมให้เธอเหมือนที่ผ่านมา

        ด้วยชื่อเสียงของสำนักเมฆมรกตพลังออร่าอันโหดเหี้ยม ทำให้เพื่อนๆ หลายคนหวาดผวา จนไม่มีใครกล้าทำให้เธอบาดเจ็บเพราะเกรงจะเดือดร้อนจากอัครยุทธ์ดุสิต ที่ใครๆ ก็รู้ว่ารักและหวงลูกสาวขนาดไหน

        แต่เด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนของเธอเด็กน้อยคนนี้ไม่รู้ประวัติความเป็นมาของเธอหรือสำนักเมฆมรกตด้วยซ้ำหรือเขาอาจจะกระทำเพื่อการแก้แค้นที่ถูกลอบสังหาร

        ‘ทำไมท่านลุงถึงไม่จัดการมันไปให้พ้นๆ จากมหาพิภพนี้ไปเสียข้าจะได้ไม่ต้องมาลำบาก แบกร่างขึ้นมาสู้ให้เสื่อมเสียเกียรติ’

        “ว่ายังไงล่ะพี่สาว? มีอะไรจะแลกเปลี่ยนกับข้าอีกไหม?ถ้าไม่มีข้าจะบุกบ้างล่ะนะ”

        ขณะที่ในหัวของพิมพ์ลภัสกำลังคิดเรื่องของปราณเขาก็เหลือบเห็นร่างน้อยๆ พุ่งเข้ามา พร้อมออร่าหมัดขวาที่เริ่มเปล่งแสง...

       “หมัดอินทรีทะยาน”

        ปราณส่งหมัดอินทรีทะยานออกไปอีกครั้งเธอหลบออร่าเกลียวคู่นั้นได้ แล้วก็ยิ้มดีใจ

        “หึหึหึ กระบวนท่านั้นของเจ้าอย่าเอามาใช้กับข้าเป็นหนที่สอง”

        พิมพ์ลภัสเริ่มผยองเพราะเห็นว่าท่าทางการปล่อยหมัดของปราณยังคงเหมือนเดิม

        ‘หมัดอินทรีทะยานของสกุลโอฬารปฐพี แม้จะรุนแรงแต่ก็โจมตีได้เพียงหน้าตรงเท่านั้น ถ้าเจ้าอ่านทิศทางการเคลื่อนที่ออกก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะหลบหมัดอินทรีทะยาน’

        คำสอนของท่านพ่อเมื่อคืนปรากฏขึ้นมาในหัว แม้หมัดอินทรีทะยานจะมีอานุภาพร้ายแรง แต่จุดอ่อนนั่นคือจะใช้เวลาในการปล่อยพลังหมัดอยู่ที่จุดเดิมอย่างมั่นคง ซึ่งมักจะชิงลงมือก่อนโดยที่คู่ต่อสู้ยังไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อมองเห็นทิศทางของหมัดแล้วการหลบหลีกและสวนคืนก็ไม่ใช่เรื่องยาก

        “หมัดอินทรีทะยานของเจ้า ข้ามองออกหมดแล้ว จะมาแบบไหนข้าก็หลบได้ยอมแพ้ข้าดีกว่าน่าปราณ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

        พิมพ์ลภัสเริ่มกลับมาแข็งแรงหลังจากที่ปราณปล่อยให้เธอได้หยุดหายใจแต่เธอยังไม่รู้ตัวว่าในขณะนี้ท่านพ่อของเธอนั่งกุมขมับ เพราะเห็นผลของการต่อสู้ได้ชัดแล้วว่าลูกสาวสู้เด็ก6 ขวบไม่ได้จริงๆ 

        ‘ถ้าเจ้าเด็กปราณจะใช้หมัดอินทรีทะยานต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อกี้นี้พิมพ์ลภัสก็แพ้แน่ๆ แต่เจ้าเด็กนั่นมันให้พิมพ์ลภัสได้หายใจฟื้นฟูพลังฌานมันสามารถอ่านออกถึงเพียงนี้เชียวหรือเนี่ย?’

        ปราณยืนยิ้มแล้วเอ่ยช้าๆ

        “ข้ารู้อยู่แล้วที่พี่สาวป้องกันได้ แต่ถ้าเจอแบบนี้ล่ะ?”

        ปราณบุกเข้าหาในระยะเกือบ1 เมตร แล้วปล่อยกระบวนท่าที่เขาเป็นผู้คิดค้น...

        “หมัดอินทรีทะยานแปดทิศ”

        ปราณได้โอกาสในการทดลองใช้จริงทำเอาท่านพ่อและคนอื่นๆ ที่รู้จักหมัดอินทรีทะยาน พากันลุกขึ้นยืนดูเพราะยังไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อนหรือได้เห็นมาก่อน...

        “หมัดอินทรีทะยานแปดทิศ...ยังไม่เคยได้ยินท่านี้มาก่อนเลย”

        “ข้ายังไม่เคยได้ยินท่านี้เหมือนกัน”

        “เจ้าไม่รู้หรือว่านี่เป็นกระบวนท่าใหม่ลำดับที่สองของสกุลโอฬารปฐพีที่คิดค้นโดยยุวาจารย์ปราณเชียวนะ”

        “หา!!!คิดค้นโดยยุวาจารย์ปราณ!!!”

        เมื่อผู้คนรอบข้างได้ยินดังนั้นก็พากันลุกขึ้นจ้องจนตาแทบไม่กระพริบ

        ในขณะที่ท่านพ่อ-ท่านแม่และคนใกล้ชิดของปราณพากันยืนยิ้ม เพราะเห็นศักยภาพกันมาบ้างแล้วคราวนี้จะได้เห็นใช้ในการต่อสู้จริงโดยผู้คิดค้นวัยเยาว์

        ‘ช่างเป็นพลังหมัดที่งดงามและว่องไวมากไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถปิดช่องว่างของหมัดอินทรีทะยานได้หมดจดเช่นนี้’

        ท่านพ่อเห็นการปลดปล่อยพลังหมัดผสมกับวิธีปฏิสัมพันธ์กับพื้นดินที่เพิ่งสอนไปเพียงไม่กี่วันก็ยิ่งเห็นชัดเจนว่าบุตรชายของตน กลายเป็น “เจ้าแห่งหมัด” ไปเสียแล้ว