ข้ามโลกมาเป็นเซียนกระบี่ยอดนักต้มตุ๋น

จะมาขุดหลุมเอาตอนนี้ย่อมไม่ทันการแน่แล้วแต่โชคดีที่นอกเมืองจูเซียนยังมีรูที่ขุดไว้ก่อนอยู่!

ครั้งก่อนตอนที่ตระกูลหวังถอนตัวออกจากเมืองจูเซียนในชั่วข้ามคืนจางเจิ้งเต้าเองก็เคยใช้อุโมงค์สายนี้มาแล้ว!ปากทางเข้าอุโมงค์อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่งนอกเมืองจูเซียนจางเจิ้งเต้ามุ่งหน้าไปอย่างตื่นเต้น

“ตูมมม!”

จางเจิ้งเต้าเมื่อเข้ามาได้ลึกพอสมควรก็จัดการถล่มทางเข้าจนหินผาร่วงกราว

“แกว้ก!” “แกว้ก!”………………

ฝูงกระเรียนหยุดเท้ากันตัวโก่งนอกปากถ้ำทั้งหมดต่างมีสีหน้าไม่น่าดูอย่างที่สุด สุดท้ายได้แต่หันมาทางจางเสินซวี

“ศิษย์พี่เสินซวีจางเจิ้งเต้าไอ้ลูกตะพาบนั่นหนีลงดินไปแล้ว พวกเราจะทำยังไงกันต่อดี?” ศิษย์พรรคอีกาทองคำคนหนึ่งถามอย่างร้อนใจ

“มันจะมุดอยู่ใต้ดินไปตลอดชีวิตเลยรึไง? แล้วต่อให้มันหลบอยู่ในนั้นกระเรียนมงกุฎแดงของเราก็ยังระบุตำแหน่งมันได้อยู่ดีไม่ว่ามันจะหนีไปไหนพวกเราก็จะขุดตามจนเจอข้าขอดูหน่อยเถอะว่ามันจะหนีไปได้อีกสักกี่น้ำ!” จางเสินซวีเอ่ยด้วยแววตาเยียบเย็น

“ทราบ!” ศิษย์พรรคอีกาทองคำขานรับ

“แล้วก็ข้านึกว่าจางเจิ้งเต้ามันพาหวังเค่อบินหนีไปด้วยกันเสียอีก ข้าไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมจางเจิ้งเต้าถึงได้มีพลังปฐมธาตุมากพอที่จะใช้กระบี่บินได้นานขนาดนี้ที่แท้หวังเค่อนั่นกลับเป็นหุ่นไล่กา? หวังเค่อไม่ได้หนีไปกับมันแต่แรกแล้ว!”จางเสินซวีเอ่ยเสียงต่ำ

“งั้นตอนนี้พวกเราจะทำยังไงกันดี?” ศิษย์พรรคอีกาทองคำคนหนึ่งถามอย่างสับสน

“แบ่งคนไว้จับตาดูจางเจิ้งเต้า คนที่เหลือ ไม่สิกระเรียนทุกตัวจงออกไปสำรวจตรวจสอบพื้นที่แถบนี้ให้หมด หวังเค่อจะต้องหนีไปได้ไม่ไกลแน่เมื่อหามันเจอแล้วให้รีบมารายงานข้าทันที!” จางเจิ้งเต้าสั่งเสียงต่ำ

“ทราบ!” ศิษย์พรรคอีกาทองคำขานรับ

“ศิษย์พี่วางใจได้เลยกระเรียนมงกุฎแดงพรรคอีกาทองคำเราสายตาว่องไวดุจสายฟ้า ขอเพียงหวังเค่อโผล่หน้ามารับรองว่ามันหนีไม่รอดเด็ดขาด!” ศิษย์พรรคอีกาทองคำคนหนึ่งคันไม้คันมือ

เมืองจูเซียน ตระกูลเนี่ย

หวังเค่อรู้ว่าศิษย์พรรคอีกาทองคำป้วนเปี้ยนอยู่แถวเมืองจูเซียนแล้วมันจะยอมเสนอหน้าออกมาได้อย่างไร?

พอพังประตูตระกูลเนี่ยเข้ามาแล้วหวังเค่อก็มายืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ที่มีหลังคาคุ้มหัวต่อให้บนฟ้ามีกระเรียนมงกุฎแดงสักหมื่นตัวก็ไม่มีทางมองเห็นใบหน้ามันได้แน่

ตนไม่จำเป็นต้องโหมไฟใส่ตระกูลเนี่ยอีกแล้วเพราะไฟโทสะได้ถูกจุดขึ้นมาอย่างเต็มพิกัดเป็นที่เรียบร้อย

ตระกูลเนี่ยเคยวางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วไม่รู้ว่ามีคนกี่มากน้อยที่ต้องข่มกลั้นความอาฆาตพยาบาทเอาไว้แต่วันนี้พวกมันต่างก็ได้ลิ้มลองโทสะพวกนั้นไปจนหมดสิ้น

“หาเจอหรือยัง หาฮูหยินหวังเจอแล้วหรือยัง?” มีคนตะโกนถาม

“ยังเลย ยังไม่เจอ เนี่ยเทียนป้าเองก็ด้วย!”

“หาต่อไป เงินลงทุนของข้าขึ้นอยู่กับฮูหยินหวังแล้ว!”

......

.........

...

.........

“จะต้องมีห้องลับซ่อนอยู่แน่ รีบหาเร็ว!”

.........

ไม่ต้องรอให้หวังเค่อเปิดปากทุกคนก็ช่วยหวังเค่อตามหาองค์หญิงโยวเยว่กันเอง

ศิษย์ตระกูลเนี่ยต่างก็ถูกพวกมันต่อยตีจนหน้าบวมหัวปูดจากนั้นก็ถูกลากตัวไปยังลานจัตุรัสหน้าห้องโถงใหญ่ที่หวังเค่ออยู่

“เลิกตีข้าได้แล้ว ข้าไม่รู้จริงๆว่าท่านประมุขอยู่ที่ไหน!”

“เลิกตีเถอะ ข้าไม่มีเงิน ไม่มีเลยสักแดงเดียว!”

.........

“นั่นมันของวิเศษ ศาสตราวุธข้านะ ไม่ใช่ของเจ้าอย่ามาแย่งข้า!”

.........

......

ตระกูลเนี่ยตกอยู่ในความโกลาหลไปพักหนึ่ง

“พวกเจ้าทำอะไร? ประมุขหวังยังอยู่ที่นี่ประมุขหวังพาพวกเจ้ามาเอาเงินที่พวกเจ้าหามาด้วยความยากลำบากกลับไปไม่ใช่พาพวกเจ้ามาปล้นชิง เร็วรีบเอาเงินกับของวิเศษที่เพิ่งใส่ลงในกระเป๋ากางเกงออกมาเดี๋ยวนี้!”

......

“พูดถูกที่สุดหยูกยาของเก่าแก่พวกนี้ใช่ของพวกเจ้ามั้ย? เป็นของพวกเจ้ารึไง?พวกเจ้าปล้นกันชัดๆ!”

...

‘ตัวช่วย’ ของหวังเค่อที่แฝงอยู่ในฝูงชนยังคงยึดมโนธรรมเป็นมั่นเหมาะแผดเสียงตำหนิพวกที่ละโมบเกินตัวแว้ดๆ คนพวกนั้นทำท่าจะเมินใส่แต่ประมุขทุกคนต่างก็ยังไม่ได้เงินคืน ดังนั้นจึงไม่ปล่อยให้พวกมันก่อเรื่องเด็ดขาด

ไม่นาน เงิน ของวิเศษ ยา เคล็ดวิชาที่อยู่บนตัวศิษย์ตระกูลเนี่ยทุกคนก็ถูกนำมากองอยู่ในสวนแต่ละคนจับจ้องกันจนตาแดง รอให้หวังเค่อแบ่งสมบัติ

หวังเค่มองออกถึงความใจร้อนของทุกคน มันสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยขึ้นว่า“เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนนี้เรายังไม่เจอตัวเนี่ยเทียนป้าประมุขทุกท่านโปรดสงบจิตสงบใจกันก่อน ใช้ของพวกนี้หักลบเงินจากแผนการลงทุนว่าอย่างไร?”

ประมุขทุกคนแม้จะหวังสมบัติเหล่านี้แต่ก็ระลึกได้ว่าของพวกนี้ไม่อาจหักล้างกับเงินที่ต้องขาดทุนไปได้การหาตัวเนี่ยเทียนป้าให้เจอจึงจะเป็นหัวใจสำคัญในเมื่อวันนี้ศิษย์พรรคอีกาทองคำอย่างหวังเค่อเอ่ยปากแล้ว อย่างไรก็ต้องไว้หน้ามันอยู่

“ตกลง!” ประมุขทุกคนตอบรับ

“ประเสริฐรบกวนทุกท่านช่วยเอาสัญญาแผนการลงทุนออกมาเทียบกับจำนวนเงินที่ต้องคืนด้วย!”หวังเค่อเอ่ย

“ได้!” ทุกคนตอบรับอย่างแข็งขัน

พวกที่อยู่เรือนน้ำชากงอี้จัดการเรื่องการแลกเงินอย่างคล่องแคล่ว

ใช้ทรัพย์สินของตระกูลเนี่ยมาชดใช้หนี้ที่เกิดจากแผนการลงทุนของหวังเค่อ!ทำเรื่องดีด้วยเงินของผู้อื่น! หวังเค่อจะเข้าไปขวางได้อย่างไร?

วันนี้มีสายตาหลายพันคู่กำลังจับจ้องเงินก้อนนี้อยู่เพราะงั้นนำเข้ากระเป๋าตัวเองไม่ได้แน่ มิสู้ปล่อยไปจะดีกว่า อย่างไรซะก็ไม่ใช่เงินตัวเองแต่ถ้าจะทำให้ชื่อเสียงของตนดีขึ้นได้แล้วทำไมจะไม่ทำล่ะ?

“สอบปากคำต่อ ฮูหยินข้าจะต้องอยู่ที่ตระกูลเนี่ยศิษย์ตระกูลเนี่ยอย่างพวกเจ้าจะต้องมีสักคนที่รู้! หากไม่ยอมบอกงั้นก็จงมองดูบุคคลผู้เป็นที่รักของพวกเจ้าเจ็บตัวไปก็แล้วกันเพราะงั้นรีบบอกข้ามาได้แล้วว่าฮูหยินของข้าอยู่ที่ไหน!” หวังเค่อเอ่ยเสียงต่ำ

“อ้าก!”

ศิษย์ตระกูลเนี่ยทุกคนต่างก็ถูกทรมานในนั้นมีอยู่สองสามคนที่ทำหน้าเหยเกพลางคิดในใจว่าที่แท้ข้าควรพูดหรือไม่ควรพูดดีนะ? แต่ท่านประมุขกำชับไว้แล้วว่าให้ตายยังไงก็ห้ามพูดแต่ ตอนนี้จะทำยังไงดีเล่า?

จริงสิ เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ท่านประมุขจะต้องได้ยินอย่างแน่นอน ในเมื่อท่านประมุขไม่โผล่มาแปลว่าท่านไม่อนุญาตให้เราบอกพิกัดที่ซ่อน พวกเรายังคงกัดฝันฝืนทนกันต่อไปเถอะ!

ภายในคุกน้ำตระกูลเนี่ย

เนี่ยเทียนป้าสาละวนอยู่กับกระบี่บินได้ยินเสียงตะโกนบางเบาดังมาจากภายนอกเป็นพักๆ

“เสียงอะไร?” เนี่ยเทียนป้าหันสายตาไปทางปากทางเข้าประตูหินของคุกน้ำอย่างฉงน

“เสียงของคนที่จะมาช่วยชีวิตข้าอย่างไรล่ะ!”องค์หญิงโยวเยว่ที่อยู่ไม่ไกลยิ้มไม่หุบ

“ช่วยชีวิตเจ้า? ฮ่า ฮ่าฮ่าองค์หญิงโยวเยว่ เจ้าฝันหวานเกินไปแล้ว! ใครจะช่วยเจ้าออกไปได้? ในเมืองจูเซียน ข้าก็คือฟ้า ใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้ทั้งนั้น!”เนี่ยเทียนป้ายิ้มเย็น

“เจ้าจะไม่ออกไปดูหน่อยหรือ?” องค์หญิงโยวเยว่ยิ้มถาม

องค์หญิงโยวเยว่รู้สถานการณ์ภายนอกชัดเจน รู้ว่าหวังเค่อกำลังถือแต้มต่อจึงไม่กลัวเลยสักนิด

“เจ้าอยากให้ข้าออกข้าก็ต้องไป? วันนี้ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!รออาหญิงทวดข้ามาก่อนเถอะ ฮึ่ม!” เนี่ยเทียนป้าแค่นเสียงเย็น

เนี่ยเทียนป้าคิดในใจว่าจะต้องเป็นพวกประมุขตระกูลที่ไม่รู้จักตายพวกนั้นมาก่อปัญหาอีกแน่คิดจะเรียกร้องเงินล่ะสิ? ไม่มีให้หรอก! ตนเองเรียกระดมพลศิษย์ตระกูลเนี่ยทั้งหมดไว้แล้วยังต้องกลัวเหล่าประมุขอย่างพวกเจ้าไปทำไม แน่จริงก็ดาหน้ากันมาได้เลย!

ผ่านมาตั้งหลายวันพวกเจ้าก็ยังรวมตัวกันไม่ได้ แล้วข้าจะกังวลไปทำไม

อีกอย่างหากศิษย์ตระกูลเนี่ยรับมือไม่ไหวพวกมันก็ยังมารายงานได้มิใช่รึในเมื่อยังไม่มีใครรายงาน แล้วตนจะกังวลไปทำไม

ขณะที่เนี่ยเทียนป้ากำลังคิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือแต่มันกลับลืมไปว่าเพราะการหนีไปครั้งก่อนขององค์หญิงโยวเยว่มันจึงได้ออกคำสั่งลงไปว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามมารบกวนตนเองเป็นอันขาด

เพราะเหตุนี้หวังเค่อที่เพิ่งบุกเข้าตระกูลเนี่ยอย่างเอะอะมะเทิ่งจึงไม่ถูกขัดขวางเรื่องที่ศิษย์ตระกูลเนี่ยทุกคนถูกเล่นงานจนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ด้านนอกเนี่ยเทียนป้าเองก็ไม่ทราบกระทั่งแม้แต่เรื่องที่ทรัพย์สินในตระกูลถูกนำมาแบ่งสรรปันส่วนมันเองก็ไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เนี่ยเทียนป้าไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองถูกองค์หญิงโยวเยว่ขุดหลุมเล่นงานเข้าเสียแล้ว

จวบกระทั่งหนึ่งชั่วยามผ่านพ้นไปและบังเกิดเสียงดังขึ้นมานั่นเอง

“ตูม!”

ประตูหินของคุกน้ำพลันระเบิดออกเนี่ยเทียนป้าเปลี่ยนสีหน้าดันกายลุกพรวด

“ท่านประมุข ยกโทษให้พวกเราด้วยแต่พวกเราทนถูกพวกมันเฆี่ยนตีต่อไปไม่ไหวแล้ว! ท่านประมุขทำไมท่านถึงยังไม่ออกมาอีก พวกเรากำลังจะตายกันอยู่แล้ว!”เสียงร้องน่าอดสูของศิษย์ตระกูลเนี่ยดังมาจากนอกประตูหิน

เดิมหวังว่าท่านประมุขจะมาช่วยแต่สุดท้ายเนี่ยเทียนป้ากลับเป็นเหมือนตัวในกระดองทำให้ศิษย์ทุกคนต้องผิดหวังโดยสมบูรณ์จนท้ายที่สุดพวกที่รู้ตำแหน่งของคุกน้ำก็ยอมเปิดปากสารภาพออกมา

“อะไร?” เนี่ยเทียนป้าเปลี่ยนสีหน้า

“คุกน้ำ? ที่แท้ก็เป็นบ่อน้ำของตระกูลเนี่ยเนี่ยเทียนป้าช่างตบตาผู้คนโดยแท้” ประมุขท่านหนึ่งอุทานออกมา

“เปิดประตูหินได้ก็เปล่าประโยชน์ยกหินยกดินด้านบนบ่อออกให้หมด มา ช่วยกัน!” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ครืนน!”

ทันใดนั้นภายในคุกน้ำก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นส่วนบนสุดของคุกพลันถูกยกลอยออกไปแถบใหญ่ ดินหินรอบด้านถล่มลงมาโดยพลัน

“ระวัง!” หวังเค่อส่งเสียงมา

ตูมมม!

หลังจากหินถล่ม ฝุ่นควันจางหาย คุกน้ำใต้ดินก็เปิดเผยสู่สายตา

องค์หญิงโยวเยว่ซ่อนตัวอยู่ริมกรงขัง นางปลอดภัยไร้เรื่องราวแต่เนี่ยเทียนป้าทางด้านข้างกลับหน้าดำหน้าเขียว สีหน้าไม่น่าดูอย่างถึงที่สุด

“ดะ ได้ยังไง?” เนี่ยเทียนป้าเบิ่งตามองยอดฝีมือนับไม่ถ้วนบนนั้น

ตนกักตนแค่ครู่เดียวไฉนจึงมีคนมาหาเยอะแยะปานนี้ได้? ยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงเรียงนามของเมืองจูเซียนต่างก็มากันพร้อมหน้า?ในเคหาสน์ บนยอดเรือน ทั้งหมดล้วนเป็นคน? คนพวกนี้บ้าไปแล้วรึ?แม้แต่ตระกูลเนี่ยของข้าก็ยังจะกล้าบุกเข้ามา

“หวังเค่อ?” เนี่ยเทียนป้าเล็งเห็นหวังเค่อที่อยู่ใจกลางฝูงชนก่อนต้องอุทานออกมา

ไม่ใช่ว่าตนให้จางเสินซวีไปขวางหวังเค่อไว้หรือไง? แล้วทำไมหวังเค่อถึงได้โผล่มาที่เมืองจูเซียนได้?พวกจางเสินซวีมัวทำอะไรกันอยู่? เป็นขยะกันทั้งกลุ่มเลยรึไง?

อีกอย่าง ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คนทั้งเมืองไม่อยากฆ่าหวังเค่อกันแล้วหรือ?ทำไมแต่ละคนถึงยิ้มแป้นตามตูดหวังเค่อกันต้อยๆ? พวกเจ้าสติฟั่นเฟือนกันไปหมดแล้วรึไง?

“เนี่ยเทียนป้า! เจ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย!”หวังเค่อมองเนี่ยเทียนป้าด้วยสายตาเย็นชา

“ประมุขหวัง ฮูหยินของท่านอยู่ด้านล่างนั่น!”

.........

“ฮูหยินปลอดภัยดี!”

.........

“เร็วเข้า พวกเราช่วยฮูหยินขยับหินพวกนี้ก่อนช่วยฮูหยินออกมา!”

.........

ยอดฝีมือแต่ละท่านช่วยกันคนละมือคนละไม้อย่างแข็งขัน

เนี่ยเทียนป้าก้าวเท้าออกมานอกหลุมพลางสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ

แม้ว่าศิษย์ตระกูลเนี่ยจะยังมีชีวิตอยู่ทว่าแต่ละคนต่างก็ถูกต่อยตีจนคางเหลือง สารรูปน่าดูชมเป็นอย่างยิ่ง!

“ท่านประมุข ทำไมท่านถึงเพิ่งโผล่มาเล่า!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยที่หัวปูดหน้าบวมกันทุกคนร่ำร้องทันที

“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?พวกเจ้าหาที่ตายกันรึไง?” เนี่ยเทียนป้าคำรามใส่ยอดฝีมือรอบด้าน

“คนที่หาที่ตายน่ะมันเจ้าต่างหาก เนี่ยเทียนป้าเจ้าหลอกเอาเงินไปจากพวกเรา! วันนี้บิดามาทวงหนี้คืน!”

.........

“คืนเงินพวกเรามาเดี๋ยวนี้ บ้านเมืองมีขื่อมีแปเจ้ารู้หรือไม่ว่าบนโลกนี้สิ่งใดที่ทำให้เจ้ารู้สึกเจ็บปวดที่สุด? คือการที่คนเรามีชีวิตอยู่แต่เงินไม่มีอย่างไรล่ะ!”

.........

“คืนเงินมา!”

...

......

กลุ่มประมุขตระกูลตะโกนทวงหนี้เป็นเสียงเดียว

“พวกเจ้าไม่ไปเรียกร้องเอากับหวังเค่อมาเรียกร้องอะไรเอากับข้า?” เนี่ยเทียนป้าคำราม

“ข้าไม่ได้ติดเงินพวกมันเสียหน่อย!”หวังเค่อเปิดปากกล่าวคำ

เนี่ยเทียนป้าผงะไป พวกประมุขตระกูลเองก็พยักหน้าเห็นพ้องนี่เป็นความจริงหนี้ที่เกิดจากแผนการลงทุนก็เพิ่งจะถูกแบ่งสรรจัดการจนเสร็จสรรพไปเมื่อครู่นี้เองหวังเค่อไม่ได้ติดเงินเหล่าประมุขจริงๆ เดิมล้วนเป็นเงินที่เนี่ยเทียนป้ายืมไปทั้งสิ้น

“เงินข้าก็ถูกหวังเค่อหลอกเอาไปหมดแล้วพวกเจ้าไม่รู้รึไง?” เนี่ยเทียนป้าแผดเสียงด้วยโทสะ

ประมุขทุกคนมองมันด้วยแววตาดูแคลน อยู่ตรงหน้าหวังเค่อเจ้ายังมีหน้ามาหลอกพวกข้า?

ไม่รอให้เหล่าประมุขเปิดปาก หวังเค่อก็ชิงตะโกนขึ้นว่า “ก่อนอื่นอย่าเพิ่งพูดว่าใครหลอกใครเนี่ยเทียนป้า หนี้สินระหว่างเจ้ากับเหล่าประมุขมาเกี่ยวอันใดกับข้าด้วย? ยิ่งไม่ต้องพูดว่าข้าไม่ได้หลอกเจ้า!ต่อให้ข้าหลอกเจ้า แล้วนั่นไปเกี่ยวอะไรกับคนอื่นๆ ด้วย? คนที่ติดเงินพวกเขาคือเจ้าไม่ใช่ข้า!”

เนี่ยเทียนป้า “...!”

หวังเค่อหันหน้ามาทางยอดฝีมือจำนวนหลายพัน “ทุกท่านข้าหวังเค่อติดเงินพวกท่านอยู่หรือไม่? ต่อให้แค่เศษเสี้ยวเดียวพวกท่านบอกเนี่ยเทียนป้าหน่อยว่ามีหรือไม่มี?”

“ไม่มี!” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียว

เนี่ยเทียนป้า “...!”

ข้ากักตนครั้งนี้นานเกินไปหรือ? เมืองจูเซียนถึงได้เปลี่ยนไปซะขนาดนี้? คนพวกนี้เสียสติกันไปหมดแล้ว? หวังเค่อหลอกเอาเงินไปจากพวกเจ้าตั้งขนาดนั้นแต่พวกเจ้ากลับบอกว่าไม่มี? ระหว่างนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ฮูหยิน มาอยู่ใกล้ๆ ข้านี่!”หวังเค่อเรียกหาองค์หญิงโยวเยว่ที่กำลังถูกช่วยออกมา

องค์หญิงโยวเยว่ไม่ได้เอ่ยกระไร แต่เท้าของนางขยับเดินมาทางหวังเค่อ

“ฮูหยินเจ้า? ฮ่าฮ่า นางคือองค์หญิงโยวเยว่เจ้ายังมีหน้ามาแอบอ้าง?” เนี่ยเทียนป้าขณะกล่าวคำเสียงเย็นก็ตั้งท่าจะขวางองค์หญิงไว้

แต่พอพูดจบ ยอดฝีมือรอบด้านต่างก็มองเนี่ยเทียนป้าอย่างดูแคลนจนถึงขนาดนี้แล้วเจ้าก็ยังจะเรียกนางว่าองค์หญิงโยวเยว่? เจ้ายังคิดหลอกลวงพวกเราอยู่อีก?ไม่เห็นหรือไงว่านางเดินเข้าหาหวังเค่อเอง? ไม่ใช่ฮูหยินแล้วจะเป็นใคร?

“เฮอะ!” หวังเค่อเรียกกระบี่บินออกมาหน้าตัวรังสีสังหารตรึงอยู่บนร่างเนี่ยเทียนป้า

“เนี่ยเทียนป้า เจ้าอย่าได้ขยับตัวเชียวกระบี่บินของข้าไม่มีตาหรอกนะ!” หวังเค่อเอ่ยเสียงเย็น

กลยุทธ์เดิม?

เนี่ยเทียนป้าหัวร่อเสียงเย็น “กระบี่บินมือสองอีกแล้วรึไง? ไฉนครั้งนี้ถึงไม่ปล่อยควันแล้วเล่า?”