(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 130 ซุนดาร์…มือขวา CEO บริษัท Gogle

ภายในห้องอาหารในประเทศไทย ล้วนเป็นไปอย่างคึกคัก บริกรของโรงแรมได้เข็นอาหารจำนวนมากที่มีราคาแพง เข็นเข้าออกห้องอาหารของพีทอย่างคึกคัก เติมอาหารและเครื่องดื่มไม่มีขาด

แต่ทว่าเจ้าภาพในมื้อนี้ที่ตอนนี้กำลังเข้าประชุมอยู่ในตึกสำนักงานแห่งหนึ่งในใจกลางกรุงเทพ กลับไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เลย

“คุณเอลริค คุณบอกว่าคุณได้มีโอกาสสนทนากับนักพัฒนา Rayzen แล้วใช่ไหม…เขาว่ายังไงบ้าง?” หนึ่งในผู้บริหารของบริษัท Gogle เอ่ยถามด้วยความร้อนอกร้อนใจ เมื่อรับรู้ว่าการสนทนาระหว่างเอลริคและนักพัฒนา Rayzen มีเรื่องที่ผิดใจกันอยู่เล็กน้อย

“จะบอกว่าดีไม่ใช่ จะไม่ดีก็ไม่เชิง…ในส่วนตัวของผมมองว่า ดูเหมือนเขากำลังเตือนพวกเราอยู่ครับ” เอลริคได้บอกเล่าการสนทนาทั้งหมดให้กับที่ประชุมได้รับฟัง ถึงเรื่องที่นักพัฒนา Rayzen ไม่พอใจ ที่บริษัท Gogle ของพวกเขา

ไม่มีมาตรการจัดการกับบริษัทรีวิวหน้าม้า ที่เกิดขึ้นในช่วงเกม Farmday ถูกรีวิวโจมตี ซึ่งผู้บริหารที่ได้ยินเรื่องนี้และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการรับสินบนใต้โต๊ะจากบริษัทรับจ้างรีวิวก็ตบโต๊ะด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร ถึงได้กล้ามาขู่บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างพวกเรา…เขาไม่รู้เหรอ หากเราจะจัดการกับเขา แอปฯของเขาไม่มีทางได้ผุดได้เกิดแน่” ผู้บริหารรูปร่างอ้วนคนหนึ่งพูดผ่านหน้าจอวิดีโอคอความรู้สึก ด้วยท่าทางโกรธและดูร้อนตัว

ซึ่งก็มีผู้บริหารอีกหลายคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน พยักหน้าเห็นด้วย…หากแต่ว่าในขณะที่ทุกคนกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น มีหนึ่งในผู้บริหารที่เป็นมือขวาของ CEO บริษัท Gogle ที่ชื่อว่า ‘ซุนดาร์’ ได้ยกมือขึ้น

ทันใดนั้นทั่วทั้งประชุมหรือในวิดีโอคอลทั้งหมดก็พลันเงียบเสียงลง ชายที่ชื่อว่าซุนดาร์คนนี้เป็นชายชาวอินเดีย ที่เป็นถึงมือขวาของ CEO บริษัทของพวกเขา

โดยปกติแล้วการประชุมส่วนใหญ่จะมีผู้บริหารหรือหัวหน้าสายงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้นที่จะเข้าร่วมประชุม หากแต่วันนี้การประชุมของบริษัท Gogle ได้มี มือขวาของ CEO ได้มาเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วย

“ผมคิดว่าเขามีคุณค่าพอที่จะตักเตือนพวกเราได้” ปกติแล้วซุนดาร์จะไม่ค่อยพูดมากนัก เพราะปกติเขามักจะคร่ำเคร่งอยู่กับผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของบริษัท Gogle ไม่ว่าจะเป็น เว็บเบราว์เซอร์ แพลตฟอร์มมือถือและGogle Map

ซุนดาร์มีฐานะและตำแหน่งที่สูงมากจนแม้แต่ CEO คนปัจจุบันอย่าง ‘ลอว์รี่ เพจ’ ก็ยังให้ความเคารพในความสามารถของเขา จนแต่งตั้งให้ ซุนดาร์ขึ้นมาเป็นมือขวาของตัวเองและจากการแต่งตั้งนี้ก็เพื่อที่จะให้ซุนดาร์ได้เรียนรู้ประสบการณ์การบริหารองค์กรนั่นเอง

ไม่มีใครรู้ว่า CEO คนปัจจุบันของบริษัท Gogle อย่าง ‘ลอว์รี่ เพจ’ คิดอะไรถึงได้แต่งตั้งมือขวาขึ้นมามีบทบาทในด้านบริหาร

แต่กระนั้นจากสถานะของซุนดาร์และความสามารถของเขาก็มากพอที่จะปิดปากผู้บริหารของบริษัท Gogle ได้

“เอลริค คุณทำงานได้ดีมาก…ต่อจากนี้ผมจะรับช่วงต่อจากคุณเอง” ซุนดาร์กล่าวขอบคุณเอลริคสำหรับผลงานในวันนี้ ก่อนที่ซุนดาร์จะเปิดอีเมลที่ทางด้านของนักพัฒนา Rayzen ส่งมาให้กับบริษัทของพวกเขา ขึ้นโชว์ให้ผู้บริหารทุกคนได้ดู

“ผู้บริหารหลายๆ ท่านอาจจะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ในอีเมลฉบับนี้คืออะไร…แต่สำหรับผม อีเมลฉบับนี้มีมูลค่าหลายพันล้านดอลล่าห์หรือมากกว่านั้น” ซุนดาร์พูดจบก็นำโค้ดที่ได้รับมาจากนักพัฒนา Rayzen ใส่ลงไปใน ระบบ Gogle Map

ซึ่ง Gogle map คืออีกหนึ่งผลิตภัณฑ์ที่บริษัทของพวกเขากำลังทุ่มเงินมหาศาล จำนวนหลายหมื่นล้านดอลล่าห์ เพื่อสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา

อย่างไรก็ตามแม้การพัฒนานี้จะดำเนินการอยู่ แต่มันก็เปิดให้ทุกคนใช้งานไปพร้อมๆ กับการพัฒนา เพื่อที่บริษัทจะได้เปิดรับปัญหาที่เกิดขึ้นกับผลิตภัณฑ์ของพวกเขาและแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นไปพร้อมกันๆ โดยให้ผู้ใช้เป็นคนทดลองนั่นเอง

นี้ถือเป็นการให้ผู้ใช้งานเป็นผู้ค้นหา bug และปัญหาของผลิตภัณฑ์ โดยที่บริษัท Gogle ไม่จำเป็นต้องจ้างพนักงานทดสอบมาหาปัญหาให้กับแอปฯนี้ของพวกเขาเลย ถือเป็นนโยบายอันฉลาดล้ำที่เป็นตัวของซุนดาร์นี้แหละ ที่เสนอให้กับ ลอว์รี่ เพจ ผู้เป็น CEO ได้ดำเนินการผลิตภัณฑ์นี้

แต่กระนั้นในคณะที่ผู้บริหารหลายคนกำลังไม่เข้าใจในสิ่งที่ ซุนดาร์ กำลังจะสื่อ…ทางด้านของซุนดาร์ก็ได้เรียกใช้งานโปรแกรมที่น่าจะเป็นโปรแกรมรีโมตควบคุมระยะไกล เพื่อเข้าถึง Source Code เบื้องหลังของ Gogle Map ขึ้นมาต่อหน้าทุกคน

แน่นอนในคณะผู้บริหารทุกคนในที่นี่ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้บริหารระดับสูง ทุกคนต่างเซ็นสัญญาปกปิดความลับเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หากใครนำ Source Code หลุดออกไปภายนอก อย่าได้คิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อีกเลย

ผู้บริหารทุกคนไม่กล้ามองไปที่หน้าจอของซุนดาร์ที่ตอนนี้ปิดไปบางส่วนแล้ว เหลือเพียงหน้าจอที่แสดงผลิตภัณฑ์ Gogle Map ของพวกเขาที่กำลังทำงานอยู่

และไม่กี่นาทีต่อจากนั้น เมื่อซุนดาร์ถอนมือและสายตาออกมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา ทันใดนั้นหน้าจอ Gogle Map ก็ทำการโหลดตัวเองเพื่อเริ่มประมวลผลใหม่

ขั้นตอนนี้ใช้เวลาในการประมวลผลค่อนข้างนาน แต่ด้วยความที่ซุนดาร์ได้ตั้งค่าให้มันทำงานแค่ในเฉพาะรัฐแคลิฟอร์เนีย อันเป็นสำนักงานใหญ่ของพวกเขาเท่านั้น จึงทำให้การประมวลผลไม่ได้นานอย่างที่คิด เพียงไม่กี่นาทีหน้าจอโหลดก็ครบ 100%

ผลิตภัณฑ์ Gogle ได้รีเซตตัวเองกลับมาทำงานอีกครั้ง หากแต่คราวนี้มันมีบางอย่างที่แปลกตาออกไป

ผู้บริหารทุกคนสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ได้ เพราะทุกคนต่างก็เคยใช้งาน Gogle Map กันมาแล้วจนคุ้นชินมือเป็นอย่างดี ‘สัญลักษณ์รูปคนตรงมุมขวาล่างมันคืออะไร?!’

“นี้คือของขวัญที่นักพัฒนา Rayzen มอบให้กับพวกเราและเจ้าสิ่งนี้มีมูลค่าหลายพันล้านดอลล่าห์ที่ผมพูดไปยังไงล่ะ” พูดจบซุนดาร์ก็คลิกไปที่เครื่องหมายคนตรงมุมขวาล่าง ก่อนที่ภาพ Gogle Map จะพุ่งลงไปยังพื้นที่เบื้องล่างหน้าตึกสำนักใหญ่งานของพวกเขา

ภาพที่ปรากฏขึ้นมา มันเหมือนกับพวกเขาลงไปเดินอยู่เบื้องล่างถนนด้วยตัวเอง มีลูกศรซ้าย-ขวา มีกรอบสี่เหลี่ยมตามป้ายบอกทางต่างๆ เพื่อซูมและขยายตัวหนังสือ

‘บ้าไปแล้ว! Gogle Map ของเราทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?’

‘นี้มันเหมือนกับฉันลงไปเดินข้างล่างตึกด้วยตัวเองเลย’

‘ทุกคนดูสิ มันสามารถเดินไปตามท้องถนนต่างๆ ได้หมดเลย นี้นับว่าเป็นอีกก้าวที่สำคัญของผลิตภัณฑ์ของพวกเราจริงๆ!’

ผู้บริหารภายในห้องประชุมและที่วิดีโอคอลผ่านระบบประชุมระยะไกล ช็อกจนแน่นิ่งไปหมดแล้ว

พวกเขาได้แต่อ้าปากค้างกับสิ่งมหัศจรรย์นี้ เฉกเช่นเดียวกับซุนดาร์ที่ยิ้มไม่หุบ…เขาพอใจกับของขวัญชิ้นนี้มาก จนแทบจะขอข้อมูลเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวจากนักพัฒนา Rayzen เพื่อโทรไปขอบคุณและขอให้เขาได้ตอบแทนของขวัญชิ้นนี้จากเอลริคที่ประจำอยู่ที่ประเทศไทยเลยด้วยซ้ำ

“เอาล่ะ! เรื่องนี้ผมอยากให้ทุกคนเก็บเป็นความลับเอาไว้ก่อน ผมและทีมงานยังต้องปรับปรุงระบบอีกสักเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมันไปใช้จริง” ซุนดาร์ยกมือขึ้นอีกและทั่วทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง อย่างไรก็ตามคราวนี้ ซุนดาร์ไม่ได้หันไปคุยกับเหล่าผู้บริหารในที่ประชุมอีกแล้ว

เขาได้ขยายหน้าต่างสนทนาที่เป็นการประชุมทางไกลของเอลริคขึ้นมากลางจอ จนเอลริคที่เป็นพนักงานที่มีตำแหน่งต่ำต้อยที่สุดในห้องประชุมนี้ เกือบจะหงายท้องตกเก้าอี้

“เอลริค คุณไปบอกนักพัฒนา Rayzen หรือถ้าไม่สามารถติดต่อเขาได้ก็ให้บอกกับลูกศิษย์ของเขาเป็นการส่วนตัวว่าเรื่องที่เขาไม่พอใจ ทางบริษัท Gogle ของเราจะจัดการให้ในทันทีและจะแก้ไขมันไม่ให้เรื่องลักษณะนี้เกิดขึ้นอีกในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นแอปฯตัวไหนหรือของนักพัฒนาคนไหนก็ตาม…นี้คือคำสัญญาจากฉัน” ซุนดาร์พูดจบเขาก็หันไปมองผู้บริหารหลายคน ที่นั่งเหงื่อตก เลิ่กลั่ก อยู่ไม่สุข ด้วยสายตาที่เฉียบขาด

ก่อนที่การประชุมของบริษัท Gogle จะจบลงไปในที่สุด…พร้อมกับ ติ้ง~!

‘เงิน 463,230.84 ได้ถูกตัดผ่านบัตรเครดิตของคุณ เมื่อเวลา 14.27 นาที!’

เอลริคช็อกไปแล้ว เมื่อจู่ๆ เงินของเขาได้ถูกหักออกจากบัตรเครดิตไปมากกว่า 4 แสนบาท

เขารีบโทรไปยังธนาคารทันทีหลังจากการประชุมได้จบลง เพื่อสอบถามถึงจำนวนเงินที่ถูกหักไป ก่อนจะพบว่ามาจากโรงแรม xxx ที่เขาได้เชิญพีทไปรับประทานนั่นเอง ทั้งนี้เพื่อความแน่ใจว่าเงินที่ถูกหักไปเป็นค่าอาหารจริงๆ

ทางด้านของเอลริคจึงได้โทรหาพี่แพรเป็นการส่วนตัว ก่อนจะแทบน้ำตานองหน้า เมื่อยอดทั้งหมดที่ถูกหักจากบัตรเครดิตเป็นค่าใช้จ่ายจากอาหารในมื้อที่ผ่านมาจริงๆ

‘กินบ้าอะไรกันเกือบ 4 แสน?!’ เอลริคแทบอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น เขานั่งนิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง โชคยังดีที่ได้สติกลับคืนมาเร็วหน่อย เมื่ออีกหนึ่งข้อความเด้งเข้ามาในมือถือของเขา

มันเป็นข้อความชื่นชมการทำงานที่ส่งตรงมาจากซุนดาร์ มือขวาของ CEO บริษัทของเขานั่นเอง

‘4 แสนบาท แลกกับคำชมจากท่านซุนดาร์โดยตรง…ถือว่าคุ้มค่า’ เอลริคลุกขึ้นสูดหายใจเพื่อตั้งสติ ก่อนจะลุกออกจากห้องเพื่อออกไปรายงานผลกาประชุมให้กับ พนักงานบริษัทของเขาได้รับฟังว่าพวกเขาได้รับคำชมเชยมาจากหัวหน้าผู้บริหารซุนดาร์ และมีความเป็นไปได้ว่าไตรมาสนี้พวกเขาน่าจะได้รับโบนัสกันไม่น้อยอย่างแน่นอน

‘แบบนี้ต้องฉลอง!’ ไมเคิลมือขวาของเอลริคที่รับรู้เรื่องทุกอย่างในวันนี้ ยกเว้นค่าอาหารที่เอลริคได้เสียไป ได้ตะโกนเชียร์โดยมีพนักงานอีกหลายคนเฮลั่น

แต่ทว่า “กินเลี้ยงกับผีนะสิ…ไม่มีการฉลองอะไรทั้งนั้น กลับไปทำงานกันได้แล้ว ปัง~!” เอลริคได้ยินคำว่าฉลองก็รู้สึกเจ็บแปลบๆ ขึ้นมา ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ไล่พนักงานที่กำลังส่งเสียงเชียร์ ยืนงงกันเป็นไก่ตาแตก

และหลังจากที่เอลริคปิดประตูไป เขาก็ไม่รอช้า เขาเองก็ลืมที่จะขอข้อมูลติดต่อจากพี่แพร เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์ของพีท แต่เมื่อคิดไปคิดมาเอาไว้ทีหลังก็ยังไม่สาย แต่สิ่งที่ตอนทำก่อนในตอนนี้คือรายงานผลการประชุมจากบริษัทของเขา ส่งอีเมลให้กับนักพัฒนา Rayzen ได้รับทราบ

เอลริคเขียนอีเมลถึงนักพัฒนา Rayzen ตามคำพูดของซุนดาร์ ที่ให้สัญญากับการแก้ไขปัญหานี้อย่างครบถ้วนไม่มีตกไปสักคำ ซึ่งทันทีที่ส่งออกไป เอลริคก็ไม่ได้คาดหวังว่านักพัฒนา Rayzen จะตอบกลับมาสักเท่าไร

เพราะปกติแล้วเขาก็ส่งอีเมลหานักพัฒนาผู้นี้อยู่ทุกวัน แต่ก็ไม่เคยได้อีเมลตอบกลับมาเลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้นวันนี้มันกลับผิดคาด…ติ้ง~!

อีเมลจากนักพัฒนา Rayzen ตอบกลับเขามาแล้ว [ผมคาดหวังว่าความจริงใจของบริษัท Gogle จะแก้ปัญหาให้กับผมได้จริงๆ และขอขอบคุณแทนนักพัฒนาทุกคนในแพลตฟอร์มนี้ด้วย…ด้วยความเคารพ]

เอลริคแทบหยุดหายใจกับอีเมลตอบกลับนี้ เขารีบส่งต่อให้ซุนดาร์และผู้บริหารทุกคนต่อทันที ซึ่งในกลุ่มผู้บริหารของ Gogle ก็เป่าปากด้วยความดีใจที่สามารถแก้ไขปัญหากับนักพัฒนา Rayzen ได้เรียบร้อยแล้ว

[น้าผี คุณจ๊อบส์เป็นอะไรเหรอครับ…เห็นปิดห้องเงียบมานานแล้ว?] ในขณะที่พีทกินเลี้ยงเสร็จ เขาก็ได้แยกย้ายและเดินทางกลับบ้าน ซึ่งในระหว่างที่กำลังส่งฝ้ายกลับบ้านนั้น ตัวของพีทก็ได้สังเกตว่าสตีเฟ่น จ๊อบส์ค่อนข้างเงียบผิดปกติ แถมตอนนี้ยังปิดห้องเงียบขังตัวเองไว้เพียงลำพังอีกด้วย

[จนป่านนี้ยังไม่มีอีเมลมาจากบริษัท Pineapple เลยนะสิ] น้าผีถอนหายใจพลางมองไปยังห้องของสตีเฟ่น จ๊อบส์ที่ปิดสนิท จนแม้แต่เอไออัลฟ่าที่เป็นเหมือนกับลูกของสตีเฟ่น จ๊อบส์ ได้แสดงอีโมชัน ทำหน้าเศร้าผ่านทางหน้าจอให้กับพีทได้รู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วย

‘คุณจ๊อบส์คงจะผิดหวังอยู่สินะ?’

พีทพูดกับตัวเอง ก่อนที่ตัวเขาจะลากกระเป๋ากลับเข้าบ้านที่มีแม่ของเขารอรับอยู่ “ไปจีนเป็นยังไงบ้าง สนุกไหม?” แม่ของพีทเข้ามาสวมกอดชายหนุ่ม ซึ่งพีทก็กอดตอบและได้ยื่นของฝากให้กับแม่ของเขา ต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นขนมที่รดาแนะนำว่าอร่อย ชาสมุนไพรจีนและที่สำคัญของที่จะขาดไม่ได้คือ บัวหิมะ ที่ครั้งหนึ่งประเทศไทยมองว่าเป็นยาครอบจักรวาลนั่นเอง

“ซื้อมาทำไมเยอะแยะ ทำไมไม่เก็บเงินเอาไว้บ้าง” แม่ของพีทเอ็ดพีทเล็กน้อย แน่นอนเธอยังไม่รู้ว่าพีทเป็นเจ้าของกิจการ เธอไม่รู้ว่าพีทมีเงินมากแค่ไหน เพราะพี่แพร พีทกลัวว่าเธอจะตกใจ เพราะลำพังแค่พี่แพรรู้ก็เกือบช็อกไปเหมือนกัน

“ของถูกๆ ทั้งนั้นครับและของส่วนใหญ่ก็เป็นของฝากจากคุณรดา ฝากมาให้แม่ครับ” แม่ของพีทรู้จักคุณรดา อนึ่งรู้จักว่าเธอคือเจ้านายของแพร

แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้จะรู้ว่าลูกสาวลาออกจากบริษัทสยามโนวากรุปมาแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ารดายังจะซื้อของฝากให้กับครอบครัวของเธออีก

“ลูกต้องขอบคุณ คุณรดาให้มากนะ เธอให้ทุนกับลูกตั้งเยอะ…แถมยังซื้อของฝากมาอีก ช่างเป็นคนที่มีน้ำใจจริง” แม่ยังคงพูดต่อพลางช่วยพีทนำเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าเพื่อเตรียมไปซัก แม้พีทจะบอกว่าตัวเขาจัดการเองได้ก็ตามที

แต่คนเป็นแม่ก็แบบนี้แหละ ไม่ว่าจะอายุเท่าไร เรามีเงินแค่ไหน เราก็ยังคงเป็นลูกของท่านอยู่ดี “แม่ครับทุนวิจัยที่พีทได้มาจากคุณรดา พีทจะเอามารีโนเวทบ้านใหม่นะครับ” อันที่จริงพีทสามารถซื้อบ้านให้กับแม่ได้สบายๆ แต่เชื่อเถอะแม่ของเขาไม่มีทางย้ายออกจากบ้านนี้แน่ๆ เพราะนี้คือบ้านที่พ่อกับแม่ของเขาช่วยกันซื้อ ตอนที่พ่อยังมีชีวิต การย้ายออกมันเลยเป็นเหมือนการทิ้งความทรงจำที่มีต่อพ่อของเขาไป

ฉะนั้นพีทกับพี่แพรจึงตกลงกันไว้ว่าจะเก็บบ้านหลังนี้เอาไว้และปรับปรุงมันให้กับแม่ของเขาแทน

ซึ่งการรีโนเวทนอกจากจะเสริมตัวบ้านให้ทันสมัยและแข็งแรงขึ้นแล้ว มันยังช่วยทดแทนโครงสร้างเดิมที่อาจจะผุพังไปตามกาลเวลาอีกด้วยและที่สำคัญเพื่อความสะดวกสบายของแม่ พีทจึงตั้งใจจะต่อเติมชั้นล่างเพื่อสร้างห้องให้กับแม่ เพื่อแม่ของเขาจะได้ไม่ต้องขึ้นลงบันไดให้ลำบากนั่นเอง

และหลังจากจัดการเรื่องบ้านเสร็จแล้ว มันก็น่าจะพอดีกับที่พีทต้องย้ายออกจากมหาลัยเสียที!

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ขอเปลี่ยนภาพหน้าปกนิยายนะครับ เนื่องจากภาพก่อนหน้านี้ ผู้แต่งได้ใช้ภาพ AI ในการสร้างภาพหน้าปก...หลังจากได้พินิจพิเคราะห์แล้ว ภาพจาก AI มันคือการทำร้ายเหล่านักวาดในทางตรงและทางอ้อม ซึ่งนิยายก็ถือเป็นศิลปะแขนงหนึ่ง ผู้แต่งจึงกราบขออภัยและขอเปลี่ยนภาพหน้าปกเป็นภาพที่ทำด้วยตัวเอง (หากผู้แต่งมีงบมากพอในการวาดภาพหน้าปก จะรีบจัดการให้ทันที) ขอบคุณและขอโทษทุกคนด้วยครับ

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy