"ท่านแม่ เล่าให้ข้าฟังอีกครั้งก่อนข้านอนได้หรือเปล่า"
จิ้งจอกน้อยตัวสีขาว กระเซ้าเหย้าแย่จิ้งจอกสูงวัยตัวหนึ่ง
จิ้งจอกผู้เป็พ่อ ได้แต่หัวเราเบาๆในลำคอกับท่าทีออดอ้อนของลูกสาวผู้ไม่รู้จักโต"ได้ๆ ข้าจะเล่าให้เ้าฟังอีก"
"ขอบคุณท่านแม่..." จิ้งจอกน้อยยิ้มกริ่ม
ดวงตาเป็ประกายวาวทุกครั้งที่ได้ฟังเื่นี้
"เมื่อหนึ่งแสนกว่าปี ก่อนเ้าจะเกิดมีตำนานรักสามภพ กล่าวไว้ว่า องค์หญิงจิ้งจอก ได้วิ่งเล่นซุกซน แอบหนีออกนอกถ้ำขณะที่นางกำลังวิ่งเล่นรอบๆป่านั้น ด้วยความซุกซน
และไม่เคยออกนอกถ้ำเลยทำให้นางได้หลงทางแล้ว ได้พบเจอบุรุษผู้หนึ่งกำลังนอนไม่ได้สติเมื่อนางเดินไปดูรอบๆ ชายหนุ่มผู้นั้น มีเืไหลอาบ คล้ายกับว่าได้รับาเ็นางจึงวิ่งหาสมุนไพร บดเคี้ยวในปาก แล้วคายใส่แผลของเขาแต่เหมือนแผลนี้ใกล้หัวใจยิ่งนัก สมุนไพร ไม่สามารถเยียวยาได้นางจึงหยิบดาบที่วางข้างๆเขา ตัดหางตัวเองออก เพื่อแปลงเป็
ยาวิเศษหยดลงไปในาแ ทำให้าแนั้นปิดสนิทลง ราวกับว่า
ไม่เคยถูกมีดแทงมาก่อนความเจ็บร้าวจากการตัดหางตัวเอง เทียบเท่ากับมีดหมื่นเล่ม
ทิ่มแทงทะลุหัวใจปวดร้าวยิ่งกว่าอัสนีย์วัสสันของ์เป็ร้อยๆสาย"
"เป็ข้าคงไม่ยอมตัดหางตัวเองแน่ๆเหมือนตายทั้งเป็"
"แม่ดีใจที่เ้าคิดแบบนี้ หนิงเอ๋อว์หางของเ้ามีค่ามาก มหาศาลเหล่าสามพิภพ
ล้วนก่อา ฆ่าเผ่าเราล้มตายมากมายเพื่อของวิเศษสิ่งนี้ จงรักษาไว้ให้ดี" ราชินีเหล่าฝูงจิ้งจอกขาวพร่ำย้ำเตือนบุตรสาวของตนเองอีกครั้ง
"ท่านแม่ย้ำข้าทุกวัน จนข้าจำได้ขึ้นใจแล้วเล่าต่อเถอะๆ ข้าอยากฟัง" จิ้งจอกน้อยเบียดตัวเข้าไปใกล้ผู้เป็แม่หางสีขาวทั้งเก้ายาวสะบัดไปมาด้วยความดีใจ
"องค์หญิงเมื่อตัดหางตัวเองเสร็จก็นอนหมดสติข้างกายเขาเมื่อตื่นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม หันไปเจอแผ่นหลังของชายผู้ที่นางช่วยชีวิตเขาแล้วเขาก็ช่วยชีวิตนาง ใบหน้าหล่อเหลาที่ทั่วหล้ามิมีใครเทียมได้ ช่างเย้ายวนจนทำให้ไม่อยากจากเขาไปใหน นางจึงแปลงร่างเป็คน คอยอยู่เคียงข้างเขาและเขาเองก็รักนางมาก จนยอมละทิ้งตำแหน่งเทพเซียน หนีลงมาอยู่บนโลกมนุษย์กับนางทั้งคู่รักกันอย่างหวานซึ้งเป็พันๆปี จนตายจากกัน..."
"หาว..." ดวงตากลมโตเริ่มปรือเปลือกตาหวานค่อยๆปิดลงเมื่อเื่เล่าอันแสนสนุกจบลง
"เมื่อไหร่ข้าจะแปลงร่างเป็คนได้บ้างนะ"
"อย่างเ้าคงต้องถือศีล บำเพ็ญตบะเป็ หมื่นปีนอนเถอะองค์หญิงของพ่อ" ผู้เป็พ่อกล่าว ก่อนจะล้มตัวนอนลงข้างกายภรรยาและลูกสาว
223K
