ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]

        สถานการณ์บนท้องฟ้าตอนนี้ได้เข้าขั้นวิกฤตแล้ว

        ความเร็วของศพโลหิตนั้นสูงมากๆอีกไม่นานมันก็จะสามารถประชิดตัวเป้ยเค่อได้แล้วพลังชั่วร้ายที่ปกคลุมรอบตัวมันนั้นทำให้เป้ยเค่อต้องกลั้นหายใจเอาไว้จนหน้าแดงก่ำ

        มันคือพิษที่ร้ายแรงถึงชีวิตแม้แต่ม่านพลังป้องกันยังถูกกัดกร่อนแม้แต่ดาบจักรพรรดิเสวียนเทียนยังถูกทำให้กร่อนจนหักครึ่งได้จะสูดดมมันเข้าไปไม่ได้เด็ดขาด

        “ดอกบัวทะเลคราม!!”

        เป้ยเค่อถอยหนีออกมาอย่างเร่งรีบ สองมือของเขาขยับไปมาเพื่ออัญเชิญดอกบัววิเศษขนาดยักษ์ออกมาหนึ่งดอกแต่ละกลีบล้วนแหลมคมดุจคมมีด พลันพุ่งออกไปใส่ศพโลหิตทันที

        ด้านข้างนั้น

        โม่เชาหยันและสัตว์อสูรบินได้ที่เร็วที่สุดของเขาก็ได้บินมาถึงทันพอดีแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

        “ถอย ไปซะ!!!!”

        โม่เชาหยันระเบิดพลังฟ้าดินปริมาณมหาศาลออกมาทั่วทั้งตัวในมือของเขายังถือกระบองไม้ไผ่สีเขียวมรกตขนาดใหญ่เอาไว้ด้วยบริเวณปลายกระบองนั้นมีรูปสลักของเทพสมุทรที่สลักเอาไว้อย่างละเอียดสมจริงราวกับมีชีวิตอยู่ด้วยตอนที่เหวี่ยงมันไปมานั้น มันก็ได้สร้างคลื่นน้ำปกคลุมไปทั่วท้องนภาด้วย จนดูเหมือนกับว่าได้ย้ายเอาผืนทะเลทั้งแผ่นไปวางไว้บนท้องฟ้าก็ไม่ปาน

        กระบองแห่งเทพสมุทร

        ทรัพย์สมบัติที่ตกทอดมาเป็นเวลายาวนานของเผ่าฝูโปก็ถูกยืมออกมาด้วยเช่นกัน

        โม่เชาหยันใช้งานพลังของกระบองเทพสมุทรทะเลที่ไร้ขอบเขตนี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นยักษ์สายหนึ่ง พุ่งเข้าสาดซัดใส่ศพโลหิตพร้อมกับดอกบัวพลังจิตดอกนั้นของเป้ยเค่อด้วย

        ในขณะเดียวกันอินทรีย์เกล็ดเขียวก็ได้สะบัดปีกทั้งสองข้างเพื่อยิงขนนกอันแหลมคมจำนวนนับไม่ถ้วนตามออกไปด้วยอย่างบ้างคลั่งทั้งหมดทั้งมวลล้วนมุ่งหน้าเข้าใส่ศพโลหิต

        นี่คือการโจมตีประสานกันระหว่างสองยอดฝีมือระดับอวิ้นหลิงขั้นสูงสุดและสัตว์อสูรระดับราชันอันแข็งแกร่งอีกหนึ่งตัว

        แต่เดิมแล้วบนโลกใบนี้ไม่ควรมีสิ่งใดสามารถต้านรับการโจมตีต่อเนื่องอันน่าหวาดกลัวขนาดนี้ได้

        แต่น่าเสียดาย

        ศพโลหิตมันเป็นปีศาจสุดชั่วร้ายที่ความแข็งแกร่งของมันนั้นอยู่เหนือภพภูมินี้ไปแล้ว

        โฮกก!!!!

        ปีศาจที่พลังชั่วร้ายสูงเทียมฟ้านี้อ้าปากตะโกนก้องอย่างโกรธเกรี้ยวมันพ่นคลื่นเลือดออกมาจากปากของมันซึ่งสามารถทำลายดอกบัวที่กำลังพุ่งมาให้แหลกสลายได้ในทันทีคลื่นพลังชั่วร้ายของมันปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

        มันยังยื่นอกรับการโจมตีจากคลื่นยักษ์และขนนกของอินทรีย์เกล็ดเขียวเอาไว้โดยไม่หลีกหนี

        ร่างกายที่ดูเหมือนจะเน่าเฟะไปหมดแล้วนั่นกลับมีความแข็งแกร่งที่ยากเกินจะจินตนาการอยู่ทำให้ไม่สามารถสร้างบาดแผลใส่มันได้โดยง่าย ต่อให้มันมีบาดแผลก็จะถูกพลังชั่วร้ายสีเลือดนั่นรักษาอย่างรวดเร็วจนฟื้นสภาพกลับเป็นเหมือนเดิม

        การโจมตีอันทรงพลังทั้งสามครั้งไม่สามารถทำอะไรปีศาจร้ายตัวนี้ได้เลย

        โฮก!!

        ศพโลหิตยิ่งสู้มันยิ่งเก่งการโจมตีของศัตรูยิ่งรุนแรงยิ่งไปกระตุ้นความบ้าคลั่งและอำมหิตของมันให้มากขึ้นไปอีก

        สองมือของมันพลันหดกลับลงมา จากนั้นก็ใช้พละกำลังอันมหาศาลอย่างบ้าคลั่งผลักออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงจนเหมือนกับว่าจะสลัดแขนตัวเองให้หลุดก็ไม่ปาน

        ซูมม

        คลื่นโลหิตจำนวนมหาศาลคับฟ้า พลังชั่วร้ายที่ปกคลุมไปทั่วนภา

        ศพโลหิตตอนนี้เหมือนเปลี่ยนตัวเองให้เป็นประตูของเขื่อนยักษ์ก็ไม่ปานเลือดสีแดงจำนวนมหาศาลไร้ขีดจำกัดถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในร่างกายเพียงพริบตาเดียวก็กลายเป็นคลื่นยักษ์สายหนึ่งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งอยู่บนฟ้า

        มันไม่ใช่กระบวนท่า และไม่ใช่เคล็ดวิชาใดๆ

        มันแค่ใช้พลังชั่วร้ายที่มีอยู่ในตัวอย่างมหาศาลจนไร้ขีดจำกัดสร้างการโจมตีสุดสิ้นหวังแบบนี้ขึ้น

        การโจมตีนี้ไม่มีทางหลบพ้นเพราะมันได้ปกคลุมไปทั้งท้องฟ้าและผืนดินแล้ว

        การโจมตีนี้ไม่มีทางป้องกันได้น้ำเลือดนั่นมันมีพิษร้ายแรงเกินไปแตะโดนนิดเดียวก็จะถูกกัดกร่อนจนเน่าเฟะไปถึงกระดูก

        โอ้สวรรค์!!

        จบสิ้นแล้ว...

        คนที่อยู่เบื้องล่าง พอเห็นภาพทะเลเลือดที่เหมือนอยู่ในวันสิ้นโลกนั่นแล้วจิตใจของพวกเขาก็ตกลงสู่ความสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง

        นี่มันไม่ใช่การต่อสู้ระดับเดียวกันแล้ว

        มันคือปีศาจที่กำลังไล่ฆ่าคนฝ่ายเดียวชัดๆ เลย

        คลื่นทะเลเลือดอันไร้ขอบเขตได้ซัดเข้าใส่อินทรีย์เกล็ดเขียวของโม่เชาหยันก่อน สัตว์อสูรที่มีความแข็งแกร่งระดับอวิ้นหลิงขั้นท้ายตนนี้พอถูกคลื่นโลหิตซัดใส่ ก็ไม่สามารถทำได้แม้แต่จะดิ้นรนพลันถูกคลื่นนั้นกลืนกินลงไปและละลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของคลื่นโลหิตนั่นทันที

        ส่วนเป่ยเค่อและโม่เชาหยันนั้นกำลังจะถูกคลื่นกลืนกินในไม่ช้านี้แล้ว

        ตอนนั้นเอง

        ผู้คนก็ได้เห็นประกายแสงสีเงินที่บินไล่ตามอยู่ตลอดเวลาก่อนหน้านี้ในที่สุดมันก็ไปถึงแล้ว

        หลินหยางส่งเสียงแจ้งเตือนไปทั่วบริเวณอีกครั้ง “ทำไมไม่หนีมาทางข้า...เกือบจะตามมาไม่ทันแล้วนะ!!!!”

        ผู้คนไม่ทันได้ตอบสนองต่อคำพูดสุดโอหังนี่

        เห็นแต่เพียงว่า พริบตามานั่นเอง ทะเลเลือดอันกว้างใหญ่ก็ได้มาถึงตรงหน้าของทั้งสามคนแล้ว

        มีหลายคนที่ปิดตาลงไปก่อนเพราะทนดูภาพอันสิ้นหวังและโหดเหี้ยมที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ไหว

        แต่ในพริบตาที่พวกเขากำลังจะปิดตาลงแนบสนิทก็พลันมีประกายแสงสีแดงที่ส่องสว่างจนแสบตาที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน

        นั่นอะไรน่ะ?

        ผู้คนทั้งหมดต่างก็อึ้งไป

        บนฟ้านั้น ภายในทะเลเลือดอันแน่นหนานั่นมีแสงสีแดงขนาดมหึมารูปทรงสี่เหลี่ยมสายหนึ่งปรากฏขึ้นมันเป็นดั่งเขื่อนยักษ์อันแข็งแกร่งที่กั้นขวางคลื่นอำมหิตสีแดงเอาไว้

        ทั่วทั้งบริเวณตอนนี้เงียบลงจนได้ยินกระทั่งเสียงเข็มตก

        พวกเขาเห็นแต่เพียงว่าแสงศักดิสิทธิ์รูปทรงสี่เหลี่ยมสีแดงนั่น รูปร่างของมันดูคล้ายกับโล่อันหนึ่งที่สามารถยืนหยัดต้านรับการโจมตีสีชาดอันไร้ขีดจำกัดนั่นได้อย่างน่าภาคภูมิใจไม่ว่าการโจมตีสุดชั่วร้ายของศพโลหิตจะต่อเนื่องแค่ไหน จะมหาศาลมากเพียงใดมันก็จะยังยืนหยัดได้โดยไม่ไหวติง คอยปกป้องพวกของหลินหยางทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลังเอาไว้อย่างแข็งขัน

        การโจมตีของศพโลหิตนั้นต่อเนื่องนานถึงหนึ่งนาทีกว่า

        ไม่มีใครกล้าคิดเลยว่าถ้าตัวเองต้องไปอยู่ท่ามกลางทะเลเลือดแบบนั้นแล้วจะถูกหลอมละลายกลายเป็นสภาพแบบไหน

        แต่หลังจากที่คลื่นโลหิตหายไปหมดแล้วนั้นผู้คนก็มองเห็นเงาร่างทั้งสามสายที่ยังมีสภาพสมบูรณ์พร้อมอยู่รวมไปถึงเงาร่างสีแดงเลือดที่กำลังคำรามเกรี้ยวกราดอย่างต่อเนื่องด้วยความพิโรธ

        ผู้คนที่กำลังดูอยู่ตอบสนองกันด้วยความดีใจสุดขีด

        เหล่าคนของขุมอำนาจทั้งสีฝ่ายที่แต่เดิมได้ตกลงสู่ความสิ้นหวังไปแล้วนั้นตอนนี้พวกเขาตื่นเต้นจนเกือบจะกำหมัดตัวเองจนแหลกไปแล้วในแววตาของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความยินดี

        ผู้คนอยากจะโห่ร้องดีใจแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าการต่อสู้มันยังไม่จบลงแต่ตอนนี้แสงแห่งความหวังได้เริ่มส่องประกายเล็กๆ ขึ้นในใจของผู้คนแล้ว

        กลับกัน ก็ถึงคราวของฝ่ายลัทธิหมื่นวิญญาณที่ต้องลำบากแล้ว

        ยินโม่ซางที่แสยะยิ้มสบายใจตลอดเวลาเองก็ได้เก็บรอยยิ้มของตัวเองกลับลงไปแล้ว

        ดวงตาสีขาวหม่นของยินจิ่วโยวนั้นกลิ้งกลอกไปมา

        ผีแก่ทั้งสองตัวกำลังถามคำถามเดียวกันอยู่ว่า... เป็นไปได้อย่างไร?

        บนท้องฟ้านั้น

        เป้ยเค่อและโม่เชาหยันที่เพิ่งหนีพ้นจากความตายมาได้นั้น มีสีหน้าขาวซีดลงเล็กน้อยแต่ที่ทำให้พวกเขาทำตัวไม่ถูกมากกว่าก็คือชายหนุ่มลึกลับในชุดเกราะสีเงินตรงหน้าพวกเขาและก็โล่เทพในมือของเขาที่ตอนนี้กำลังเปล่งประกายสีแดงเพราะความร้อนออกมา

        “ท่านคือ?” ทั้งสองคนจำไม่ได้ว่าบนทวีปชี่อู่มียอดฝีมืออายุน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

        “ลงไปก่ออนค่อยว่ากัน” หลินหยางไม่มีเวลาว่างมาอธิบาย

        ทั้งสามคนค่อยๆ ร่อนลงมากำลังจะกลับถึงพื้น

        แต่ศพโลหิตยินเซ่าเทียนตรงหน้ามีหรือที่มันจะยอมลามือง่ายๆมันกำลังจะลงมือไล่ตามอยู่แล้ว แต่อยู่ๆ ก็มีลูกธนูขนาดยักษ์บินพุ่งเข้าใส่มันอย่างรุนแรงจนถูกซัดกระเด็นไปอีกทาง

        ผู่อาหมาน

        ภายในกลุ่มของราชอาณาจักรเหมิงจี๋เลี่ยที่อยู่บนพื้นนั้น

        ผู่อาหมานที่ในมือกำลังถือ “ธนูหมาป่าทองคำ” เอาไว้พร้อมกับที่อีกข้างถือ “ศรเขี้ยวหมาป่า” ขึ้นมาประทับบนตัวธนู จากนั้นก็ยิงออกไปทีเดียวสามดอกจนกลายเป็นประกายแสงเทวะที่รวดเร็วดุจอัสนี

        นี่คือสุดยอดยุทธภัณฑ์ที่ตกทอดกันมายาวนานของราชอาณาจักรเหมิงจี๋เลี่ย พลังของมันแข็งแกร่งไม่ธรรมดาสมกับเป็นสมบัติชาติจริงๆ

        ศพโลหิตนั่นถึงกับถูกยิงจนตัวทะลุ โดนปักค้างอยู่บนพื้น

        การโจมตีนี้ก็เพื่อถ่วงเวลาให้พวกหลินหยางทั้งสามคนสามารถกลับลงพื้นได้อย่างปลอดภัยและได้มีโอกาสตั้งตัวเพื่อไปต่อกรกับศพโลหิตนั่นใหม่อีกครั้งหนึ่ง

        พื้นที่ทั่วทั้งหมดพลันตกสู่ความเงียบอีกครั้ง

        ผู้คนมองเห็นยินเซ่าเทียนที่พอถูกปักลงบนพื้นแล้วก็ดิ้นพล่านพร้อมส่งเสียงคำรามออกมา

        มันยันตัวลุกขึ้นนั่งถึงแม้ว่าร่างกายของมันจะถูกธนูอันแหลมคมยิงทะลุไปถึงสี่รูแต่มันก็ดูไม่เจ็บปวดและไม่คิดถอยหนีเลยสักนิดประกายแสงโลหิตบนตัวมันกลับยิ่งเข้มขึ้นด้วยซ้ำ

        “พวกเจ้า... รนหาที่ตาย!!!!”

        ยินโม่ซางที่อยู่ด้านหลังตอนนี้ยิ้มไม่ออกแล้วตอนนี้มันระเบิดจิตสังหารอันบ้าคลั่งออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจ “ศิษย์พี่จิ่วโยวสั่งให้เซ่าเทียนไปฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ ทั้งเป็นเลย!!!!”

        การกระทำของพวกมันลัทธิหมื่นวิญญาณในวันนี้มันชัดเจนมากว่าพวกมันต้องการที่จะเปิดศึกกับขุมอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดของทั้งดินแดนภาคตะวันตกและภาคใต้

        พวกมันต้องการจะสังหารเหล่าตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดของอีกฝ่ายเพื่อที่จะได้เริ่มแผนการอันบ้าคลั่ง เข้ายึดครองดินแดนภาคตะวันตกและภาคใต้ และอาจจะลามไปทั่วทั้งทวีปชี่อู่เลยก็เป็นได้

        ศพโลหิต คือไม้เด็ดสำหรับแผนการนั้น

        และเพื่อการนั้น พวกมันถึงกับยอมสังเวยผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งที่สุดในลัทธิหมื่นวิญญาณอย่างยินเซ่าเทียนซึ่งเขายังเป็นวัยหนุ่มอยู่ด้วยซ้ำทั้งหมดก็เพื่อที่จะได้ครอบครองพลังที่แข็งแกร่งพอจะยึดครองโลกใบนี้ได้

        แต่ตอนนี้ พลังที่ทรงพลังที่สุดนี่กลับถูกชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินที่อยู่ๆก็โผล่พรวดออกมาท้าทายอำนาจเสียอย่างนั้น

        นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!!!!

        ยินโม่ซาง ยินจิ่วโยวหันมาจ้องเขม็งไปที่หลินหยางพร้อมกันจากนั้นก็พึมพำในปากออกมาพร้อมกันว่า

        “ฆ่ามันซะ!!!!”

        โฮก!!!!

        ศพโลหิตตะโกนออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง ดวงตาแห่งความตายคู่นั้นของมันจับจ้องมาที่หลินหยาง

        ผู้คนเองก็หันสายตามามองที่หลินหยางเหมือนกัน

        ความประหลาดใจที่มีก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้วความคิดดูถูกเองก็ไม่เหลือแล้วเช่นกัน

        ผู้คนทั้งหลายต่างก็กำลังคาดหวังว่าเทพสงครามชุดเกราะเงินที่ลอยล่องมาจากฟากฟ้าผู้นี้จะสามารถหยุดยั้งพลังแห่งความชั่วร้ายบ้าคลั่งนี่ได้

        ศพโลหิตก้าวเดินตรงดิ่งมาทางหลินหยางประกายแสงสีเลือดบนตัวมันเดี๋ยวดับเดี๋ยวสว่างวูบวาบเป็นช่วงๆเหมือนว่ามันจะกำลังปรับสมดุลพลังชั่วร้ายในตัวของมันอยู่

        การโจมตีบนฟ้าเมื่อครู่นี้ได้เผาผลาญพลังของมันไปไม่น้อย

        แต่สีหน้าของหลินหยางกลับไม่มีท่าทางเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อยเขาแค่โบกมือเบาๆ หนึ่งที แล้วกล่าวกับสองคนข้างหลังเขาว่า

        “พวกเจ้าไปรออยู่ข้างๆ ก่อน”

        อ่า...

        ทั้งคนของเผ่าฝูโปและราชอาณาจักรเทียนฉางต่างก็ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว