ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่37

        คนทรยศ

        อู๋กวนชะงักงันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือ ความหวาดกลัว

        เมื่อไหร่...มันมาอยู่ด้านหลังข้า?!

        เขาเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตปรับแต่งพลังขั้นสูงสุด!การจะลอบโจมตีเขาโดยที่ไม่รู้สึกตัว ไม่ใช่เรื่องที่ใคร ๆ ก็ทำได้ นอกจาก…

        ดวงตาของเขาสั่นไหวหนักขึ้นก่อนที่คำตอบจะชัดเจนในหัวของเขาเอง

        ไม่มีใคร นอกจากหัวหน้าที่สามารถทำเช่นนี้ได้แล้วใครกันที่ทำแบบนี้กับเขา!

        เสียงของหมิงเยว่หลานดังขึ้นอีกครั้ง

        ราบเรียบ เย็นชา ปราศจากอารมณ์ใด ๆราวกับเป็นเพียงการกล่าวข้อเท็จจริง

        “ข้ามิใช่ปล่อยไป...”

        “แต่เจ้าไม่ต้องทำเช่นนั้นเพราะว่าเจ้า...ต้องตายก่อนเป็นคนแรก”

        ดวงตาคมปลาบของนางกวาดมองตรงไปที่ร่างของเขา

        “อู๋กวนเจ้าคือผู้นำของพวกทรยศเหล่านั้นมิใช่หรือ... หรือคิดว่าข้าไม่รู้”

        หมิงเยว่หลานกล่าวพลางยกถ้วยชาขึ้นดื่มอีกครั้งราวกับกำลังดื่มในยามพักผ่อน ไม่ใช่ในขณะที่ลงโทษผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างโหดเหี้ยม

        ท่วงท่าของนางเรียบง่ายและสงบนิ่ง

        หาได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อยกับภาพที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า

        อู๋กวนกัดฟันแน่นดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและสำนึกผิดที่สายเกินไป

        “ห...หัวหน้า ข้า...”

        เขาพยายามเอ่ยวาจาขอความเมตตาแต่ไม่ทันจบประโยค

        กึก!

        กระบี่สีขาวที่เสียบทะลุร่างของเขาอยู่บิดหมุนในพริบตา

        พลังปราณวิญญาณที่สะสมไว้ภายในตัวกระบี่ระเบิดออกทันทีจากแกนกลางราวกับพายุหมุนที่ระเบิดออกจากภายใน

        ตูม!

        ร่างของอู๋กวนระเบิดแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในชั่วพริบตาทว่าพลังปริศนาที่ควบคุมแรงระเบิดนั้นกลับบีบอัดเศษซากไม่ให้กระจายเละไปทั่วห้องโถง

        เศษเลือดและเนื้อที่ควรสาดกระเซ็น...ถูกพลังลมปราณกักไว้แน่นหนา

        ทุกสิ่งทุกอย่างสงบนิ่ง

        เหลือเพียงเศษธุลีของร่างทรยศที่ถูกทำลายจนสิ้นไร้ทางฟื้นคืน

        อู๋กวน...ตายแล้ว

        ผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มกลีบบุปผาและหนึ่งในเสาหลักของเมืองอวี้หยาง สิ้นสภาพกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตาเดียว

        ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเงียบงันกลางห้องโถง

        ชายชราผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากเงามืดเบื้องหลังเสียงก้าวย่างของเขาเบาราวกับสายลมที่แผ่วผ่านยอดไม้ในฤดูใบไม้ร่วง

        ชายชราผู้นี้ร่างสูงโปร่งเส้นผมสีเงินยาวประบ่า รวบไว้ด้วยเชือกผ้าสีขาวจางเขาสวมอาภรณ์ยาวสีขาวสะอาดที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดีชายเสื้อคลุมและแขนเสื้อมีลายปักเมฆสีเงินอ่อนล้อมขอบผ้าอย่างประณีตด้านในเผยให้เห็นชุดนักพรตที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านป้ายหยกสลักอักขระแขวนไว้ที่ข้างเอว ขยับไหวตามจังหวะก้าวเดินเบาๆ

        ปลายแขนเสื้อกว้างของเขาเผยให้เห็นมือที่เรียวยาวแม้จะมีริ้วรอยของวัย แต่กลับมั่นคงและเปี่ยมด้วยพลังปราณนิ่งสงบ

        ในมือข้างหนึ่งของเขาถือกระบี่สีขาวปลาบใบกระบี่ยังคงเปื้อนรอยเลือดสีคล้ำของอู๋กวนที่เพิ่งถูกสังหารไปเมื่อครู่

        ด้ามกระบี่สลักลายเมฆและพยัคฆ์ฟ้าพาดผ่านปลายพู่กระบี่สีขาวปลิวเบา ๆ ในทุกจังหวะลมหายใจของเขา

        เมื่อชายชราก้าวหยุดลงเขาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างเคารพต่อสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แฝงความเคร่งขรึม

        “คุณหนู...ให้บ่าวเฒ่าจัดการพวกตระกูลหลี่ให้สิ้นซากเลยดีหรือไม่ขอรับ”

        หมิงเยว่หลานยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งใบหน้างดงามอ่อนเยาว์คล้ายสตรีวัยเยาว์ ยังคงเปี่ยมไปด้วยความสงบนิ่งทว่าสายตากลับทอแววขี้เล่นคล้ายเด็กหญิงกำลังแกล้งหยอกผู้ใหญ่

        “ไม่ต้องหรอกเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

        นางวางถ้วยชาลงช้า ๆ แล้วเหยียดยิ้ม

        “แล้วอีกอย่างตอนนี้ข้าอยู่ในฐานะหัวหน้ากลุ่มกลีบบุปผาอยู่นะ”

        ชายชราได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจแผ่วเบา

        “เฮ้อ...คุณหนูขอรับแม้คุณหนูจะอยาก ‘เล่นสนุก’ แต่ก็ไม่เห็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงจนบาดเจ็บถึงเพียงนี้เลย”

        น้ำเสียงของเขาฟังดูเคร่งเครียดปนเหนื่อยใจแต่กลับแฝงความห่วงใยที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

        “ร่างกายของคุณหนูมีค่าล้ำเพียงใด...หากนายท่านทราบเข้าต่อให้ตระกูลหลี่จะมีหัวกี่หัว ก็เกรงว่าคงไม่พอรองรับโทสะของนายท่านเป็นแน่แท้”

        หมิงเยว่หลานหัวเราะเบา ๆรอยยิ้มของนางในยามนี้ดูซุกซนและสดใสยิ่งกว่าที่ผ่านมา

        “ข้าถึงบอกเจ้าอย่างไรล่ะว่าอย่าได้เอ่ยสิ่งใดให้ท่านพ่อรู้”

        นางเอนกายพิงพนักพิงของเก้าอี้ไม้ท่าทางคล้ายเด็กหญิงที่เพิ่งแกล้งใครสำเร็จแล้วพึงพอใจยิ่ง

        “ข้าเป็นผู้ฝึกตนเหตุใดจะบาดเจ็บไม่ได้กันเล่า? แค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น”

        ชายชรามองนางด้วยสายตาที่ผสมระหว่างความเอ็นดูและความเหนื่อยใจสุดท้ายก็ได้แต่ส่ายศีรษะอย่างอ่อนระอา

        “คุณหนู...เฮ้อ”

        ในแววตาของเขาแม้จะเคร่งขรึมและเยือกเย็นแต่กลับมีประกายบางอย่างคล้ายบิดาที่ไม่อาจขัดใจบุตรสาวของตนเองได้

        หมิงเยว่หลานที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นแนบเรียวปากพลันคล้ายจะนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ นางหันหน้ากลับไปมองชายชราข้างกายแววตาใคร่รู้วาบผ่านดวงตาคมคู่งามนั้นชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

        “จริงสิ...เจ้าเห็นว่าอย่างไรกับคนผู้นั้น?”

        คำถามนั้นแม้เอ่ยขึ้นราวกับพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศแต่ชายชรากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาที่เคยผ่อนคลายพลันจริงจังขึ้นทันที

        เขาทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้าคล้ายชั่งน้ำหนักสิ่งที่พบเห็นก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ลังเล

        “แปลก...ขอรับ”

        หมิงเยว่หลานเลิกคิ้วเล็กน้อยรอฟังคำอธิบาย

        ชายชราขยับมือข้างที่ถือกระบี่สีขาวแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเคร่งขรึมเต็มเปี่ยม

        “อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ปุถุชนไร้ซึ่งปราณวิญญาณในกาย หาได้มีเค้าลางของผู้ฝึกตนไม่...แต่ทว่าอาวุธที่เขาใช้กลับไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง”

        เขาหยุดเล็กน้อย คล้ายทบทวนสิ่งที่ตนเองประสบมากับตาก่อนเอ่ยต่อ

        “อาวุธนั้น...มีพลังพอจะสังหารตัวตนระดับหลอมกายาขั้นปลายได้อย่างง่ายดายโดยที่ระดับหลอมกายาขั้นปลายแทบจะไม่มีแม้แต่การต่อต้าน”

        หมิงเยว่หลานที่ฟังอยู่เงียบ ๆพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาสะท้อนแววประหลาดใจเล็กน้อย แต่ยังสงบนิ่ง

        ชายชราเอ่ยต่อทันทีไม่ปล่อยให้ช่องว่างของคำพูดยืดเยื้อ

        “อาวุธพวกนั้นหากเทียบตามโลกของพวกเรา ไม่ต่างจากอาวุธวิญญาณเลยด้วยซ้ำ...ไม่สิ ในบางแง่มุมยังแปลกประหลาดยิ่งกว่านั้นอีก”

        เขาสูดลมหายใจแผ่ว ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

        “ไม่เพียงแต่มีพลังทำลายสูงอาวุธที่เขาใช้ยังมีกลไกที่ซับซ้อนยิ่ง ข้าไม่เคยพบ ไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินการสร้างอาวุธลักษณะนั้นมาก่อน ทั้งรูปลักษณ์ ทั้งวิธีใช้งานทุกอย่างแตกต่างจากหลักการของอาวุธวิญญาณและอาวุธธรรมดาในโลกของผู้ฝึกตนโดยสิ้นเชิง”

        น้ำเสียงของชายชราแน่วแน่และชัดเจนราวกับถ่ายทอดข้อเท็จจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ

        เขายืนตัวตรง แม้จะเป็นบ่าวเฒ่าแต่บรรยากาศรอบกายกลับกดทับ

        “ดังนั้น...” ชายชรากล่าวสรุป “คนผู้นั้น...มิอาจประเมินด้วยสามัญสำนึกของเราได้เลยขอรับ”