ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

"จริงๆ นะเจ้าคะ! แต่นายน้อยพายเรือเป็นด้วยหรือเจ้าค่ะ"แน่นอนว่านางไม่เคยนั่งเรือมาก่อน ตอนนี้ถึงได้ดีอกดีใจมาก ที่ซานหลงจะพานางนั่งเรือที่เขาสร้างขึ้น เป็นคนแรก"เอ่อ! ไม่เป็นนะ คงต้องให้ลุงหม่าไปด้วย! ".....เด็กหนุ่มสตั้นกับคำถามไป 3 วิ เขายิ้มแห้งๆ ออกมาแล้วตอบคำนาง อี้หลันเงียบ อึ้ง!"ข้าก็พายเรือไม่เป็น ขอรับ! "หม่าเหลียงเอ่ยขึ้น ยิ่งทำให้ทั้งสองเงียบเข้าไปอีก"ต้องฝึก ถึงข้าจะไม่เคยพาย แต่ข้ารู้ว่าจะต้องทำยังไง จะให้ดี ลุงหม่า ท่านไปหาคนที่เคยพายเรือ หรือ พายเรือเป็นมาให้ข้า ถ้าไม่มี ข้าจะฝึกข้ารู้วิธีพายแค่ไม่เคยพายเท่านั้น ทำได้แล้วข้าจะสอนพวกท่านทีหลัง"เด็กหนุ่มเอ่ยคำออกมาด้วยความฮึกเหิม ถึงเขาจะไม่เคยกินไก่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักไก่ จากการเสพ YouTube จำนวนมากมาจากโลกอนาคต ถึงจะไม่เคยลงมือ แต่เขาก็รู้ และเห็นมามาก วิธีการนะเขารู้ ที่เหลือก็แค่ลงมือทำ"นายน้อย ชั่งเรื่องเรือก่อนเถอะเจ้าคะ ตอนนี้ข้ามีเรื่องที่ต้องปรึกษาท่าน"อี้หลันเอ่ยคำ หลังจากทำใจได้แล้ว"มีอะไรหรือ ยุ่งยากจนเจ้าจัดการไม่ได้เชียวหรือ""ก็ไม่เชิงเจ้าคะ ตอนนี้วัตถุดิบ ในการทำบาร์บีคิวมีไม่พอเจ้าคะ สับปะรด กระเจี๊ยบ เห็ด และ ผักที่จำเป็น ใกล้จะหมดฤดูกาลของมันเต็มทีแล้ว เราจึงหามาได้ไม่มาก ท่านมีผักใหม่ๆ มาแนะนำไหมเจ้าคะ" นางรู้ว่าซานหลงรู้จักผักมากมายในป่านี้ บางทีเขาอาจจะมีผักที่พวกนางไม่รู้จัก และสามารถนำมาทดแทนผักที่ขาดแคลนไปก็เป็นได้"ไม่มีอะ"เด็กหนุ่มตอบคำออกมา ดับความหวังของนางจนหมดสิ้น"อ่า แบบนี้ก็แย่แน่ๆ เจ้าคะ"อี้หลันถอนหายใจยาวออกมา หากไม่มีวัตถุดิบ เหลือแต่หมูหมัก มันจะเรียกว่าบาร์บีคิวได้อย่างไร"ไม่มีเราก็ขายอย่างอื่น อืม!! ข้าคิดก่อน อะไรดีนะ หมูหันเป็นไง"ซานหลงเสนอ"หมูหัน!!!! คืออะไรหรือเจ้าคะ"คิวสองแถวบนหน้าสวยๆ ย่นเป็นปม"เจ้าไม่เคยเห็น! "นางส่ายหน้า"ลุงหม่าเคยเห็นไหมขอรับ"เขาถ่ามหม่าเหลียงที่ยืนอยู่ข้างๆ"ไม่ขอรับ! "หม่าเหลียงตอบออกมาซื่อๆ"นั้นไง!! เด็กหนุ่มชี้มือไปเบื่องหน้า หม่าเหลียงมองตามมือนายน้อยไป เห็นแค่กราบเรือวางอยู่ อี้หลันที่ยืนอยู่ตรงข้ามพวกเขาหันหลังกลับไปดู นางก็เห็นแค่กราบเรือเช่นกัน"ฮ้าๆๆ ลุงหมาท่านเห็นไหม เห็นหมูหันไหม""เห็นมีแต่กราบเรือขอรับ"หม่าเหลียงตอบคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย"แล้วใครหันละไม่ใช่หมูหรือ ฮ้าๆๆๆ "เด็กหนุ่มหัวเราะออกมา ปล่อยให้ทั้งสองคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก (มุกฝืดชะมัด)"เอ่อ!!! อะแฮ่ม ตอนนี้เราไปหาท่านพ่อดีกว่า จะได้แจ้งรายการสิ่งที่ต้องใช้ ในการทำหมูหัน"ซานหลงเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน เพราะไม่มีใครเข้าใจมุขของเขา เด็กหนุ่มเดินนำออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งทั้งสองให้ยืนงงอยู่อย่างนั้น"หมูหัน...แล้วใครหัน"อี้หลันทวนคำ"อ้าก!!! นายน้อย นี่ท่านว่าข้าเป็นหมูเหรอ!!! อย่าหนีนะ"นางวิ่งตามออกไปทันที เด็กหนุ่มหัวเราะร่าวิ่งนำโด่งไปไกลแล้ว ทั้งคู่ทิ้งให้หม่าเหลียงยืนงงอยู่คนเดียวซานหลงมาถึงลานเชือดอย่างรวดเร็ว ถึงที่นี่จะถูกเรียกกว่าลานเชือด แต่ก็มีไว้สำหรับชำแหละซากสัตว์ที่ล่าได้มากกว่าเชือดสัตว์เป็นๆ เสียอีกซานหู่และคนของเขา กำลังง่วนอยู่กับการชำแหละ ซากหมูป่า และกวางป่าที่ล่าได้ อันที่จริง จำนวนสัตว์ที่ต้องล่า จำเป็นที่จะต้องเพิ่มขึ้นจากเดิมอย่างน้อย 2-3 เท่าจากที่เคยล่าอยู่ประจำ แต่ความเป็นจริงมันยังไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะจำนวน นายพรานที่ชำนาญการนั้นยังคงมีจำกัด การจะฝึกพรานให้เก่งกาจมันต้องใช้เวลาอยู่ไม่น้อย"อ่าวหลงเอ๋อ นี่เจ้าออกจากอู่ต่อเรือของเจ้าได้ด้วยหรือ"บิดาเอ่ยแซวขึ้นทันทีที่เห็นบุตรชายเดินเข้ามา"โธ่!! ท่านพ่อ ข้าแค่พยายามทำให้เสร็จเร็วที่สุดก็เท่านั้น เพราะข้ารู้ว่าท่านรอใช้เรือของข้าอยู่อย่างไรละขอรับ""ฮ้าๆๆ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้หรอก ดีนะที่เจ้าไม่ได้หอบผ้าหอบผ่อนไปนอนที่นั่นด้วยเลย ไม่อย่างนั้น ซานยี่คงบ่นให้ข้าฟังทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่ แล้วเป็นอย่างไร เรือเสร็จแล้วหรือถึงได้ออกมาได้""เสร็จแล้วขอรับ แต่ต้องรอชันแห้งอีก 2 วัน ถึงจะเอาลงน้ำได้ขอรับ แต่ติดปัญหาอยู่นิดหน่อย ท่านพ่อพายเรือเป็นไหมขอรับ""ไม่! ข้าไม่เคยพาย ตอนอยู่ที่เมืองหลวงก็มีแต่คนเรือพายให้นั่ง อย่าบอกนะว่า เจ้าหาคนพายเรือเป็นไม่ได้""ก็ใช่นะสิขอรับ! แต่ข้าให้ลุงหม่าไปหามาแล้วละขอรับ""อืม ข้าคิดว่าการพายเรือมันก็ไม่ได้อยากอะไรหรอก ไปฝึกพาย ตรงท่าน้ำประเดี๋ยวก็ทำได้เอง"ซานหู่แสดงความคิดเห็น"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันขอรับ แต่ถ้าหาคนที่คุ้นเคยกับเรือมาสอนมันก็จะง่ายขึ้นอีกมาก""อืม มันก็จริงของเจ้า...ว่าแต่วันนี้มีอะไรถึงได้มาถึงที่นี่ อย่าบอกนะว่ามาหาคนพายเรือ"บิดาถามขึ้นอีก"ฮ้าๆๆ ไม่ขอรับ พอดีข้าได้ยินมาว่า วัตถุดิบในการทำบาร์บีคิวกำลังจะหมดลง ข้าเลยจะทำหมูหันไปขายแทนนะขอรับ""หมูหัน!!! มันคืออะไรหรือ เหมือนหมูย่างหรือเปล่า""มันก็คล้ายๆ กันอยู่ขอรับ แต่หมูหันมันพิเศษกว่ามาก และรสชาติก็ต่างกันมาก ข้ารับรองเลยว่าถ้าท่านได้กินจะต้องติดใจแน่นอนขอรับ" นักวิจัยพันธุ์พืชกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ อย่าว่าแต่บิดาเลย ตัวมันเองก็นึกอยากกินอยู่เหมือนกัน"อ่า!! พอดีเลยท่านพ่อ วันนี้ท่านได้ลูกหมูป่ามาเยอะเลย แต่เอ๊ะ!! ทำไมวันนี้ท่านถึงได้ล่าพวกมันมาละขอรับ"ดีใจจบเขาก็ถามออกมาด้วยความแปลกใจต่อ"เฮ้อ! ทีแรกข้าก็ไม่อยากได้พวกมันเท่าไรหรอก แต่แม่ของมันดันถูกเสือขบตายไป จะปล่อยเอาไว้ พวกมันก็จะตายเปล่า เลยต้องเอามานี่แหละ"บิดากล่าวออกมาด้วยความจนใจ พรานที่นี่ก็มีกฎของพวกเขาเช่นกัน ไม่ล่าสัตว์แม่ลูกอ่อน สัตว์ตั้งท้อง และ สัตว์ที่ยังไม่โตเต็มที่ นี่เป็นกฎที่ซานหลงตั้งขึ้น"เอ้อ! มันก็สมควรขอรับ ว่าแต่ ท่านพ่อ พอถึงหน้าหนาวแล้ว ลูกหมูพวกนี้จะรอดไหมขอรับ"เด็กหนุ่มถามเพราะความอยากรู้ อีกแค่เดือนเศษหิมะก็จะตกแล้ว อากาศจะเลวร้ายลงมาก"ข้าก็ไม่รู้หรอก! แต่น่าจะมีคนอื่นรู้ ลุงเปียว! ลุงเปียวขอรับ"ซานหู่ร้องเรียก เปาเปียว พรานมือดีชั้นครูของเขาให้มาหา"ขอรับ นายท่าน"เปาเปียวชายแก่ อายุ 50 วางมีดลงแล้วเดินเข้ามาหาอย่างว่องไว ซานหู่ยังไม่ทันเอ่ยอะไรออกมาบุตรชายก็ถามออกมาเสียก่อน"ลุงเปียว ลูกหมูพวกนี้ พอถึงหน้าหนาว พวกมันจะรอดจากอากาศหนาวได้หรือไม่ขอรับ"ซานหลถามขึ้นทันทีที่เปาเปียวเดินเข้ามาใกล้ๆ"อ่าวนายน้อย แฮะๆ ลูกหมูพวกนี้มักไม่ค่อยรอดขอรับ ถึงพวกมันจะมีโพรงสำหรับจำศีล แต่ถ้าอากาศหนาวมากและกินเวลานาน มันมักจะแข็งตายหรือไม่ก็ตายเพราะความหิว ต้วของพวกมันไม่โตเต็มที่ อาหารที่สะสมไว้จึงมีน้อย ไม่ก็ถูกพวกเดียวกันกัดกินนะขอรับ"เปาเปียวเป็นพรานป่า ท่ีชำนาญการ ออกล่าสัตว์มาตลอดทั้งปีก่อนที่จะกลายมาเป็นขอทานถึงจะมีฝีมือแต่ถ้าไร้ซึ่งธนู พรานป่ามือฉมังก็ไม่อาจล่าได้ ท่ามกลางป่าเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ จะเอามือเปล่าไปสู้กับเสือสางหรือ เป็นไปไม่ได้"โอ้ว!! แบบนี้น่าเสียดายแย่ ท่านพ่อ ในฝูงมีลูกหมูประมาณนี้อยู่เยอะไหมขอรับ"เด็กหนุ่มถามขึ้น"เยอะเลยละ ปกติก็ไม่มีคนล่าลูกหมูที่ยังไม่โตดี พวกนี้เท่าไร เพราะเนื้อมันน้อย"บิดากล่าวความเป็นจริงตามที่ตนรู้ออกมา"ใช่แล้วละขอรับ ลูกหมูพวกนี้เพิ่งหย่านมได้ไม่ถึง 3 เดือน ถึงจะมีเนื้ออยู่บ้างแต่กระดูกมันก็มาก สู้ล่าตัวใหญ่ๆ ไปเลยจะดีกว่าขอรับ"เปาเปียวเอ่ยสำทับมาอีกคน"ฮ้าๆๆ พวกท่านไม่รู้อะไร นี่แหละขออร่อยขอรับ ทำหมูหันกำลังเหมาะเลย เนื้อกรอบนุ่มอร่อยเลยละ"พูดไปแล้วน้ำลายของเขาก็แตกฟองออกมา เมื่อนึกถึงหมูหันจิ้มน้ำจิ้มแจ่วมะขามเปียกทีไร มันดีต่อใจเสียจริง"มันอร่อยขนาดนั้น!"บิดาถาม ตัวมันเห็นอาการของบุตรชายแล้ว ก็อดไม่ได้ที่อยากจะลอง"แน่นอนขอรับ มา เรามาเริ่มเตรียมวัถุดิบกันดีกว่า เอาหมูมาลุงเปียว""เอากี่ตัวขอรับนายน้อย""หมดนั้นแหละ"ลูกหมูที่กำลังเหมาะนอนเรียงรายกันอยู่ทั้งหมด โหลกว่าๆ เพราะป่าที่อุดมสมบูรณ์ ลูกหมูป่าหนึ่งแม่ถึงได้ดกขนาดนี้ อันที่จริง บางแม่ มีลูกถึง 20 ตัวเลย แต่ด้วยธรรมชาติของสัตว์ป่า ตัวที่รอด คือตัวที่แข็งแกร่งที่สุดจำนวนของมัน จึงถูกคัดสรรจากธรรมชาติอันโหดร้าย จนเหลือเฉพาะตัวที่คู่ควรให้รอดชีวิต

ขี้ชัน คือยางไม้ขอรับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

45.วิกฤตสับปะรด

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

45.วิกฤตสับปะรด

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้