ตอนที่ 2 แผนการ
[ก่อนอื่นต้องหาทางหลบหนีออกไปจากที่นี้ และหาทางจัดการกลุ่มโจรเสือดำให้ได้ มิฉะนั้นหากหนีไปเพียงอย่างเดียว อาจเกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นอีกในอนาคต และไม่ให้มาสร้างความวุ่นวายได้อีกต่อไป จึงเห็นว่าการตัดไฟต้นลมจะเป็การดีที่สุด]
[อย่างน้อยต้องมีทักษะการต่อสู้ติดตัวแล้ว]
เนื่องจากโลกนี้คือโลกกำลังภายใน พลังคือทุกอย่าง ซูเวนตัดสินใจต้องรีบหาสำนักเพื่อเข้าร่วมกลายเป็ศิษย์ของสำนักโดยเร็ว เพื่อจะได้รับการเรียนรู้จากทักษะการต่อสู้มาติดตัวเอาไว้ ถ้าเกิดเข้าสำนักใหญ่มีโอกาสที่จะได้รับทักษะสุดยอดมาอีกด้วย
ซูเวยที่ปรับตัวรับกับสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างรวดเร็ว แล้วพิจารณาหาทางอยู่รอดให้ได้บนโลกที่พลังคือทุกสิ่งในทันที
หลังจากวางแผนสิ่งที่ต้องทำบนโลกใบนี้เสร็จแล้ว ซูเวยเริ่มปฎิบัติแผนการหลบหนีออกจากห้องขังแห่งนี้ก่อนเป็อย่างแรก
โดยสิ่งแรกที่ตัดทิ้งไปได้เลยคือ การใช้กำลังพังประตู ด้วยร่างกายเด็กอายุสิบห้าปีไม่มีทางจะพังประตูไม้แข็งได้แน่ แล้วยิ่งคิดจะปีนหลบหนีออกไปทางหน้าต่างก็ไม่สามารถทำได้ เพราะห้องนี้อยู่สูงหลายชั้น
จากความทรงจำใน่ระยะเวลาที่ถูกขังมาห้าวัน ตนจดจำได้ดีว่าจะมีการจัดส่งอาหารให้วันละมื้อเพื่อป้องกันไม่ให้อดตาย
[จริงสิ... วิธีนี้อาจได้ผล]
หลังจากนึกถึงการส่งอาหารของพวกโจรขึ้นมา ทำให้นึกได้ว่าพวกโจรไม่ได้เดินเข้ามาส่งอาหารเหมือนแบบปกติทั่วไป แต่ใช้การนำถาดอาหารลอดผ่านช่องว่างขนาดเล็กตรงด้านล่างใต้ประตูเข้ามาทุกครั้ง
"ต้องรีบละ" ซูเวยเห็นว่าเวลาการส่งอาหารของวันนี้ใกล้มาถึงแล้ว จึงรีบดำเนินการตามแผนที่คิดเอาไว้ จัดการรีบมองหาสิ่งของมีคมบริเวณโดยรอบห้องจนพบเห็นเศษไม้บนพื้นไม้ที่ลอกออกมาตรงเท้า
นำเศษไม้ด้ามปลายแหลมกรีดข้อมือตัวเอง เพื่อให้ิัได้ลอกออกมา จากนั้นมีเืแดงสดไหลมาตามาแที่เกิดขึ้น
ซูเวยต้องทำอย่างระมัดระวังด้วยความแม่นยำ รอบคอบ และใจเย็น เพื่อไม่ให้ไปโดนเส้นเืใหญ่จนเสียเืตายได้
จากนั้นฉีกเสื้อผ้าม้วนเป็ก้อนกลมๆเร่งรีบนำมาหนีบใต้รักแร้เพื่อห้ามเืให้หยุดไหลก่อนถึงเวลาที่โจรจะนำอาหารมาส่ง
เอี๊ยดอ๊าด
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังออกมามากขึ้นเรื่อยๆเป็สัญญาณว่าโจรกำลังเดินนำอาหารมาตามเวลาที่คำนวณพอดีเป๊ะ
"เด็กคนนั้นเป็ยังไงบ้าง"
"ป่านนี้คงนอนหลับอยู่"
"ดูแลให้ดีละ... ตระกูลซูจะต้องนำเงินมาไถ่ตัวมันกลับไปแน่"
"ไม่ต้องห่วง...ข้าเฝ้าอยู่หน้าห้องตลอด"
ช่องว่างใต้ประตูก็เปิดออกมาถาดอาหารได้ถูกสอดเข้ามาด้านในตามปกติ
เวลาผ่านไป 2-3 นาที
โจรได้ทำการสอดอาหารเข้ามาแล้ว แต่อาหารที่วางอยู่บนถาดกับยังอยู่ครบถ้วนเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววของการแตะต้องอาหาร หรือหยิบอาหารบนถาดออกไปเลย
"ได้เวลากินข้าวแล้ว" โจระโขึ้นมาเพื่อทำการปลุก หลังจากคาดเดาได้ว่าบางทีซูเวยอาจกำลังหลับเพลินจนลืมเวลาอาหาร
เมื่อะโเรียกเสร็จก็สอดถาดอาหารเข้าไปดังเดิม จนเวลาล่วงเลยมาห้านาที
อาหารบนถาดยังอยู่ครบไม่มีการเปลี่ยนแปลง หรือแตะต้องใดๆเลยทั้งสิ้น
โจรส่งอาหารเห็นว่ามีน้ำสีแดงไหลออกมาตรงร่องใต้ประตู เมื่อสังเกตุดูดีๆแล้วใช้นิ้วมือััดูก็พบว่ามันไม่ใช่น้ำแดง แต่มันเป็เืคนที่ยังคงมีอุณหภูมิอุ่นๆอยู่เลย
โจรส่งอาหารรีบตอบสนองขึ้นมาทันที
"รึว่า... เด็กนั้นจะเกิดอะไรขึ้น!!!" ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
โจรเกิดอาการกระวนกระวายหลังจากเห็นเด็กนอนกับพื้น ข้อมือหงายออกมาเห็นาแที่มีเืไหลออกมาอย่างชัดเจน
โจรเฝ้าหน้าห้องมีสีหน้าเปลี่ยนไป เมื่อตนรับหน้าที่เฝ้าห้องขังซูเวยซึ่งหากหัวหน้ารับรู้เื่นี้เข้าว่าตัวประกันได้รับาเ็ ตนจะต้องได้รับการลงโทษสถานหนักแน่นอน
"รีบห้ามเืเด็กนี้ก่อน" โจรส่งอาหารเอ่ยออกมาอย่างเร่งรีบ หลังจากเห็นเืยังคงไหลออกมาไม่หยุดหย่อน จนโจรเฝ้าหน้าห้องจัดการฉีกเสื้อเพื่อนำผ้ามาพันแผลไม่ให้ซูเวยตายได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นตนเองคงโดนหัวหน้าฆ่าตายตามเด็กด้วย
ซูเวยค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆหลังจากรับรู้ได้ว่าโจรทั้งสองคนเข้ามาทำการรักษาาแตรงข้อมือให้อย่างใกล้ชิดแล้ว