อาณาจักรนิรันต์

“ไอ้เจ้าบ้านี่! นี่แกจะฆ่าฉันรึไงเนี่ยเดวิด!” อาเธอร์ตะโกนลั่น ดวงตาวาววับด้วยความเจ็บปวดปนโกรธ แขนขวาที่หักบิดเบี้ยวจากกำปั้นของเดวิดสั่นระริก เลือดซึมจากรอยแตกบนผิวหนัง

“ขอโทษที พอดีผมอยู่ในโหมดพร้อมรบอยู่ ทำให้ผมคุมแรงไม่ได้ เลยใส่แรงมากไปหน่อย” เดวิดหันไปตอบอาเธอร์ด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ขนาดนี้มันไม่หน่อยแล้วโว๊ย!” อาเธอร์สูดลมหายใจลึก ดึงแขนที่ผิดรูปจัดท่าราวหมอกระดูกมืออาชีพ กร๊อบ! เสียงกระดูกดังขึ้นเป็นระยะ แผลสมานตัวทันที ผิวหนังปิดสนิท คราบเลือดแห้งหลุดร่วงราวไม่เคยเกิดขึ้น อาเธอร์สบัดแขนไปมาเพื่อตรวจสภาพว่าพร้อมใช้งานแล้วหรือยัง

ภาพแขนที่หักจนน่าจะสาหัสสมานตัวในพริบตาทำให้ทหารคาร์ทุซนับร้อยที่ล้อมเต็นต์บัญชาการขนลุกซู่ เสียงเกราะสั่นระงมจากความหวาดกลัว แม้แต่คาเรซที่เห็นพลังนี้ของอาเธอร์มาหลายครั้ง แต่เขาเองก็ยังแอบขนลุกด้วยความกลัวไม่ได้

“โอเคกลับมาเหมือนเดิมแล้ว” อาเธอร์เลิกสบัดแขนไปมาแล้วหันไปหาเดวิดแล้วยิ้มให้ “งั้นก็ดีแล้ว จะได้จัดเต็มกับพวกคาร์ทุซได้เต็มที่ไงล่ะ!”

อาเธอร์และเดวิดตั้งท่าพร้อมสู้ พวกเขาจับอาวุธในมือแน่น เดวิดจับมีดสั้นสองเล่มแล้วควงหมุนไปมา อาเธอร์จับหอกตั้งท่าพร้อมพุ่งชน

“Game on!” อาเธอร์พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่มันกลับหนักแน่น จากนั้นทั้งสองก็พุ่งไปต่อกรกับทหารคาร์ทุซนับร้อยที่รอพวกเขาอยู่

เสียงโห่ร้องดังสนั่น กองทัพคาร์ทุซนับร้อยกรูกันเข้ามา ราวกับคลื่นเหล็กทะลักเข้าหาเหยื่อ อาเธอร์แสยะยิ้ม หอกในมือสะบัดแวววาว เขาพุ่งตัวเข้าใส่แนวหน้าทหารคาร์ทุซ หอกในมือแทงทะลุเกราะทหารคนแรก ฉึก! เลือดพุ่งกระจายราวน้ำพุ เขาดึงหอกออก หมุนตัวเหวี่ยงหอกตีศีรษะทหารคนที่สอง กระโหลกแตกเสียงดัง ร่างล้มลงทันที ทหารคาร์ทุซสามคนยกโล่พุ่งเข้ามา เขากระโดดหมุนตัวกลางอากาศ หอกฟาดลงตรงช่องว่าง เลือดและชิ้นส่วนเกราะกระจาย 

ข้าง ๆ กัน เดวิดพร้อมกับมีดสั้นคู่ในมือวาดเส้นเป็นลายเลือด ร่างทหารสามคนที่พุ่งเข้ามาล้มลงแทบจะพร้อมกัน คอถูกกรีดจนหลอดลมขาด แขนถูกเฉือนจนดาบร่วง และอีกคนถูกแทงทะลุซี่โครงตายคาที่ เดวิดมองไปรอบๆ ช้า ๆ สายตาเย็นเฉียบเหมือนกำลังวาดลายพู่กัน ไม่ใช่ฆ่าคน

เดวิดเคลื่อนไหวอีกครั้งราวกับเงา ทหารคาร์ทุซสี่คนยกดาบฟันพร้อมกัน เดวิดก้มหลบ ใบมีดเฉือนผ่านอากาศเหนือศีรษะ เขากระโดดถีบทหารราวกับเขาเป็นกำแพง ลอยตัวเองขึ้น หมุนมีดกรีดคอสองคนแรก เลือดพุ่งเป็นสายอย่างแม่นยำ! พอร่างเขาลงพื้น เขาปัดดาบของทหารคนที่สาม แพล่ง! ส่วนมีดอีกเล่มแทงเข้าต้นขาคนที่สี่ ทหารคนนั้นล้มลงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

คาเรซตะโกนจากด้านหลัง “ตั้งแถว! ใช้หอกยาว!” ทหารคาร์ทุซเรียงแถวเป็นกำแพงโล่ หอกยาวนับสิบชูขึ้น อาเธอร์ยิ้มกว้าง “เข้ามาเลย!” เขาวิ่งตรงเข้าใส่ หอกสามเล่มพุ่งมาที่หน้าอก เขาเอียงตัวหลบอย่างรวดเร็ว รีบคว้าหอกเล่มหนึ่งแล้วดึงทหารที่ถือหอกเข้ามา แล้วใช้หอกของตัวเองที่ถืออยู่อีกข้างแทงทะลุเกราะทหารคนนั้น ฉึก! เลือดไหลนอง เขาจับร่างทหารที่ไร้วิญญาณโยนไปกระแทกกำแพงโล่ แถวทหารโล่แตกกระจายตื่นตระหนก

เดวิดพุ่งเข้าช่องว่างที่อาเธอร์สร้างขึ้น มีดสั้นกรีดแขนทหารคนหนึ่ง เลือดซึมเป็นสาย เขาหมุนตัว ปัดหอกสองเล่มที่พุ่งมา แพล่ง! แพล่ง! เสียงโลหะดังสนั่น เขาถีบตัวกระโดดขึ้น เหวี่ยงมีดขว้างเข้าไปที่หน้าผากทหารคนหนึ่ง ร่างล้มลงทันที เดวิดกลิ้งตัวคว้ามีดจากพื้น แล้วฟันต่อเนื่อง ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา ทหารสามคนล้มลงในพริบตา เลือดไหลนองพื้น 

อาเธอร์ถูกหอกแทงเข้าที่ไหล่จากด้านหลัง ฉึก! เลือดพุ่ง แต่แผลสมานตัวทันที “มันเจ็บนะโว้ย!” เขาคว้าทหารที่แทงเขา ดึงเข้ามาใกล้ แล้วใช้ด้ามหอกทุบหน้าจนฟันหักและหน้ายับ ร่างล้มลงทันที เขาหมุนหอก ฟาดเป็นวงกว้าง ทหารสี่คนกระเด็นไปกระแทกเต็นท์ ผ้าใบฉีกขาด เสียงกรีดร้องดังตามมา

เดวิดตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับนายทหารร่างยักษ์ชที่ถือดาบสองมือ เขาฟันลงด้วยแรงมหาศาล เดวิดก้าวถอยหลังหลบ ใบมีดเฉือนพื้น ฝุ่นฟุ้ง เขาฟันเล็งไปที่เดวิดอีกครั้ง เดวิดหมุนตัว ใช้มีดสั้นตีดาบให้เบี่ยงไป แล้วแทงเข้าที่ช่องเกราะใต้รักแร้ เลือดพุ่ง นายทหารคำราม ล้มคุกเข่าลงทันที เดวิดไม่รอช้า เขากระโดดเหยียบไหล่นายทหารร่างยักษ์ ถีบตัวลอยขึ้น หมุนมีดแล้วขว้างไปที่ทหารอีกคนที่กำลังยกหอกอยู่ใกล้ๆ ‘เป๊ะ!’ มีดปักเข้าต้นคอ ร่างล้มลงทันที

คาเรซมองความโกลาหลจากแนวหลัง ดวงตาเบิกกว้าง ‘สองคนนี้…จัดการทหารของข้าอย่างง่ายดาย!’ เขาคิด หัวใจเต้นแรง เขาตะโกน “ใช้เวท! ระเบิดไฟ!” ทหารเวทสามคนยกคทา ออร่าเวทสีแดงพุ่งออก ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งมาที่อาเธอร์และเดวิด อาเธอร์ยกหอกปัด ลูกไฟเบี่ยงไปกระแทกเต็นท์ เปลวเพลิงลุกท่วม “ร้อนเป็นบ้าเลย!” เขาตะโกนพร้อมกับสะบัดแขนที่ไฟกำลังลุกไหม้อยู่ บาดแผลไฟไหม้รุนแรงจนแขนเขาเต็มไปด้วยแผลไหม้สีดำ แต่ไม่นานมันก็ลอกคราบออกกลับมาเป็นสีเนื้อเหมือนเดิม เขาหันไปหาเดวิดที่ลูกบอลไฟกำลังพุ่งเขาไปหา เขาตะโกน “เดวิด ระวังหลัง!”

เมื่อเดวิดได้ยิน เขาหมุนตัวทันที เขาปามีดสั้นปัดลูกไฟอีกดวงที่พุ่งมา ตูม! ลูกไฟระเบิดกลางอากาศ ควันและฝุ่นฟุ้งกระจาย เขาวิ่งกระโดดทะลุผ่านควัน พุ่งเข้าใส่ทหารเวท กรีดคอคนแรก ฉึก! คนที่สองพยายามยกคทาขึ้น แต่เดวิดเร็วกว่า มีดแทงเข้าหน้าอก ร่างล้มลง คนที่สามตื่นตระหนก พยายมวิ่งหนี แต่เดวิดขว้างมีด ปักเข้าหลังคอ ฉึก! เขาแน่นิ่งไปเลย เดวิดเดินไปดึงมีดออกช้าๆ เลือดไหลนองเต็มพื้น

อาเธอร์ถูกทหารห้าคนรุมล้อม หอกและดาบพุ่งเข้ามาจากทุกทิศ เขาหมุนหอกปัด โลหะกระทบกันดังสนั่น แพล่ง! แพล่ง! หอกแทงเข้าต้นขาเขา เลือดพุ่ง “อ๊าาาา!” เขาคำราม คว้าหอกศัตรู ดึงทหารเข้ามา ใช้เข่ากระแทกหน้า ร่างล้มลง เขาเหวี่ยงหอกฟาดวงกว้าง ทหารสามคนกระเด็น เลือดและฟันกระจาย

เดวิดเผชิญกำแพงโล่อีกชุด ทหารคาร์ทุซเรียงแถวแน่น หอกยาวพุ่งออกมา เขากลิ้งตัวหลบ ใช้มีดสั้นตีหอกให้เบี่ยง แล้วพุ่งเข้าใส่ช่องว่าง กรีดขานายทหารคนหนึ่งจนร่างล้มลง เขาเหยียบโล่กระโดดขึ้น เหวี่ยงมีดขว้างไปที่ตาทหารอีกคน ทหารกรีดร้องล้มลง เดวิดกลิ้งไปคว้าดาบจากศพ แล้วลุกขึ้นฟันต่อเนื่อง ทหารสองคนล้มลงในพริบตา เลือดไหลเป็นทาง

อาเธอร์มองคาเรซที่ยืนสั่งการอยู่ด้านหลัง เขาวิ่งฝ่าทหารคาร์ทุซ หอกในมือแทงและฟาดไม่หยุด ทหารล้มลงเป็นแถว เลือดและเกราะแตกกระจาย เขาถูกดาบฟันที่หลัง เลือดพุ่ง แต่แผลสมานทันที เขาหันหลังจับหอกแทงทะลุเกราะทหารคนนั้น ร่างลอยไปกระแทกทหารคนอื่น แถวแตกกระจาย

เดวิดเคลื่อนไหวราวเงามรณะ ดาบในมือไล่ฟันและแทงไม่หยุด ทหารคาร์ทุซพยายามตั้งแถว แต่เขาเร็วกว่า กระโดดหมุนตัวกลางอากาศ และพุ่งฟันทหารสองคนพร้อมกัน เมื่อร่างลงพื้น เขาปัดดาบที่พุ่งมา แพล่ง! จากนั้นฟันดาบเข้าไปที่คอทหารคนหนึ่ง แล้วดึงดาบจากศพทหารคนนั้นมาไว้ที่มืออีกข้าง เขาพุ่งฟันอย่างต่อเนื่อง ทหารคาร์ทุซล้มลงราวใบไม้ร่วง

คาเรซถอยหลัง มองความโกลาหล เขารีบสั่งทหาร “ตั้งกำแพงโล่! ขวางพวกมัน!” ทหารคาร์ทุซที่เหลือพยายามตั้งแถว แต่ความตื่นตระหนกทำให้แถวสั่นคลอน อาเธอร์หัวเราะลั่น “ขนกันเข้ามาเลย!” เขาพุ่งเข้าใส่ หอกฟาดกำแพงโล่แตกกระจาย ทหารล้มลงเป็นแถว เลือดและเกราะกระจายเต็มพื้น

เดวิดตามติด ใช้ดาบทั้งสองมือฟันต่อเนื่อง ทหารคาร์ทุซล้มลงราวโดมิโน เขากระโดดขึ้น เหวี่ยงดาบขว้างไปที่ทหารเวทคนสุดท้ายที่พยายามร่ายเวท ดาบปักเข้าหน้าอก ร่างล้มลง คาเรซมองภาพนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว ‘ต้องทำอะไรสักอย่าง!’ คาเรซคิด

อาเธอร์และเดวิดยืนท่ามกลางกองศพและคราบเลือด เขาหอบเล็กน้อย กลิ่นคาวเลือดผสมควันแสบจมูก เต็นท์รอบข้างลุกไหม้ เปลวเพลิงสาดแสงส้มวูบวาบ ทหารคาร์ทุซเริ่มถอยร่น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อาเธอร์หันไปหาเดวิด ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เลวสำหรับการวอร์มอัพ!”

เดวิดมองนิ่ง ดวงตาเย็นชา เขาและอาเธอร์ทั้งสองจะหันไปเผชิญหน้ากับกำแพงทหารคาร์ทุซที่พยายามตั้งแถวใหม่ คาเรซยืนอยู่แนวหลัง ดาบในมือเรืองแสงด้วยออร่าเวทสีเขียว ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวปนโกรธ ‘สองตัวประหลาดนี้…เหมือนสัตว์ร้ายจากนรก!’ เขาคิด แต่ข่มใจไว้ สูดลมหายใจลึก “ใช้โล่แห่งแสง! เตรียมกางเสาไว้ห้าจุดรอบที่นี้!” เสียงเขาดังราวฟ้าผ่า

“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับท่านแม่ทัพ!” นายทหารตะโกนตอบ มือสั่นขณะถือคทาเวท ออร่าเวทสีขาวพุ่งออกจากคทา ทหารเวทห้าคนยืนประจำจุดรอบอาเธอร์และเดวิด ระยะห่างเป็นวงห้าเหลี่ยมสมบูรณ์ คาเรซยกมือขึ้น “เปิดใช้งาน! ขังมันเดี๋ยวนี้!”

ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งจากคทาทั้งห้า เชื่อมต่อกันเป็นกำแพงพลังงานโปร่งแสง ราวกระจกเรืองแสงที่ล้อมรอบอาเธอร์และเดวิด โล่พลังงานนี้สูงห้าเมตร อาเธอร์และเดวิดยืนนิ่ง มองกำแพงแสงที่ขังพวกเขาไว้ “บ้าเอ๊ย!…กับดัก!” อาเธอร์พูดขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว

อาเธอร์พุ่งไปที่กำแพงแสง หอกในมือฟาดลงเต็มแรง แกร๊ง! เสียงโลหะกระทบดังก้อง แต่กำแพงไม่สะเทือน เขาเตะสุดแรง แขนของเขากระแทกกับโล่แสงจนเกิดระลอก แต่โล่ยังคงอยู่ เขาต่อยกำปั้นเข้าไป กร๊อบ! กระดูกนิ้วหัก แต่สมานตัวทันที “บ้าชิบ! นี่เราต้องต่อยมันไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะพังเลยหรือไง?!” อาเธอร์ตะโกน หันไปหาเดวิด น้ำเสียงหงุดหงิด เขาต่อยโล่นั้นไปเรื่อยๆ มือและแขนของเขาจะหักและรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาต่อยโล่มันราวกับคนบ้า

เดวิดมองกำแพงแสง ดวงตาเย็นชาราวกับกำลังวิเคราะห์ ‘ควงมีดสั้น ฟันลงที่กำแพง แกร๊ง! ใบมีดสะท้อนกลับ แรงกระแทกทำให้แขนเขาสั่นเล็กน้อย “อย่าเสียเวลาเลย อาเธอร์” เขาพูดเรียบ “โล่นี้ไม่พังง่ายๆ หรอก” เขากวาดสายตามองทหารเวทที่ยืนประจำจุด

“แล้วจะให้ทำยังไงเล่า?” อาเธอร์ตะโกนถามขณะที่ยังต่อยโล่พลังงานนี้ไปเรื่อยๆ 

เดวิดคิดสักพัก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบราวเครื่องจักร “ต่อให้นายต่อยมันไปเรื่อยๆ มันก็ไม่พังหรอก โล่นี้มีคนร่ายเปลี่ยนไปมาตลอดทั้งห้าเสา พร้อมมณีเวทสำรองที่ไม่รู้ว่ามีอีกเท่าไหร่” เขากวาดสายตามองทหารเวทที่ยืนประจำจุด เงาของพวกเขาสั่นไหวในแสงจากโล่

“งั้นนายจะให้รออยู่ในนี้จนกว่าราเมซกับคาย่ามารึไง? แผนเฟสนี้ยังไม่สำเร็จเลยโว้ย!” อาเธอร์ตะโกน น้ำเสียงผสมความกังวลและหงุดหงิด “ถ้าพวกออกจากโล่บ้านี้แล้วไปทำตามแผนต่อไม่ได้ พวกนั้นได้ตายอยู่นอกกำแพงแน่!” อาเธอร์ต่อยกำแพงแรงขึ้นไปอีก ตุบ! ตุบ! กระดูกนิ้ว กระดูกมือ กระดูกแขน หักทะลุผิวหนังออกมาอย่างน่ากลัว 

เดวิดไม่ตอบ สายตาคมกริบกวาดมองรอบๆ อีกครั้ง ราวกำลังคำนวณ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบมณีเวทขนาดเล็กออกมา มันเรืองแสงสีเงินจางๆ ราวดวงจันทร์ยามค่ำ “ผมอยากลองอะไรหน่อย” เดวิดกำมณีเวทแน่น ออร่าเวทสีเงินพุ่งออกจากแขนเขา เขาพูดภาษาโบราณ สำเนียงแปลกประหลาดที่อาเธอร์ไม่เคยได้ยิน เดวิดก้าวไปข้างหน้า มณีเปร่งประกายราวไฟฉาย เขายกกำปั้น พุ่งเข้าใส่กำแพงแสงสุดแรง ตู้ม!

แสงเจิดจ้าสะเทือนไปทั่ว โล่พลังงานสีขาวแตกเป็นเสี่ยงๆ ชิ้นส่วนพลังงานกระจายราวเศษแก้วส่องแสง ทหารคาร์ทุซนับร้อยที่ยืนล้อมอยู่ถอยหลังกรูด เสียงเกราะสั่นระงมด้วยความหวาดกลัว

คาเรซยืนตาค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ‘เป็นไปไม่ได้…โล่แห่งแสงแตกได้ยังไง?!’ เขาคิด หัวใจเต้นแรงราวจะระเบิด 

อาเธอร์เองก็อ้าปากค้าง “นี้มันบ้าอะไรกัน?!” หันไปมองเดวิดที่ยืนนิ่ง มณีเวทในมือเขาดับแสงลง