วินาทีที่ร่างของคาอินหายไปจากหน้าประตูและปรากฏขึ้นตรงหน้าในชั่วพริบตา โลกทั้งใบของเอลาร่าก็พลันหยุดหมุน เวลาดูเหมือนจะยืดออกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป แต่มันคือ ความคลุ้มคลั่ง ที่เป็รูปธรรม มันหนักหน่วงเสียจนอากาศรอบตัวสั่นะเื ไอเย็นะเืที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงกว่าพายุหิมะในขั้วโลก มันกัดกินเข้าไปในิัและแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก
เอลาร่ายังคงอยู่ในอ้อมแขนของอิซาเบลล่า แต่เธอรู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าของคาอินที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่ง่แขน ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาราวกับรูปสลัก บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะ ดวงตาสีเืที่เคยมีประกายอ่อนโยนยามมองเธอ บัดนี้ลุกโชนเป็สีแดงฉานราวกับถ่านที่คุโชนอยู่ในเตาหลอม มันคือดวงตาของนักล่าที่กำลังจะฉีกกระชากเหยื่อให้เป็ชิ้นๆ เขี้ยวแหลมคมของเขาปรากฏออกมาจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เส้นเืดำปรากฏขึ้นจางๆ รอบดวงตา เป็สัญญาณของความโกรธที่ใกล้จะถึงขีดสุดของแวมไพร์
"ปล่อย-เธอ-ลง" คาอินเค้นเสียงออกมาทีละคำ มันไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็คำขู่ฆ่าที่ชัดเจนที่สุด
แต่แทนที่จะหวาดกลัว อิซาเบลล่ากลับแสยะยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความท้าทายอย่างที่สุด เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ลุกเป็ไฟของคาอิน ก่อนจะจงใจกระชับอ้อมแขนที่โอบอุ้มเอลาร่าให้แน่นขึ้นอีกนิด เป็การแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่มีวันทำตามคำสั่งนั้น
"ทำไมล่ะ...คาอิน?" อิซาเบลล่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท "กลัวหรือไง? กลัวว่าเด็กคนนี้จะติดใจ 'บทเรียน' ของข้า...มากกว่า 'การลงโทษ' ที่เอาแต่ใจของเ้า"
คำว่า "ติดใจ" คือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง!
"ข้าบอกให้ปล่อย!!!"
คาอินคำรามลั่น เสียงของเขากระแทกใส่โสตประสาทของเอลาร่าราวกับค้อนปอนด์ คลื่นพลังมหาศาละเิออกจากตัวเขาจนหน้าต่างทุกบานในเซฟเฮาส์สั่นะเือย่างรุนแรง เขาพุ่งเข้าใส่อิซาเบลล่าด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าไม่ทัน มือของเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเอลาร่า แต่เป้าหมายคือการกระชากเธอออกจากอ้อมแขนของอิซาเบลล่า
แต่อิซาเบลล่าเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ในฐานะลูกครึ่งซัคคิวบัสที่มีสายเืแวมไพร์เช่นกัน ความเร็วของเธออาจไม่เท่าคาอินที่เป็เืบริสุทธิ์ แต่สัญชาตญาณของเธอนั้นเฉียบคมกว่า เธอใช้จังหวะที่คาอินพุ่งเข้ามา หมุนตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วราวกับนักเต้นระบำ ทำให้มือของคาอินคว้าได้เพียงอากาศว่างเปล่า
"ช้าไปนะ...สุดหล่อ" อิซาเบลล่าหัวเราะเยาะ "ดูเหมือนว่าความโกรธจะทำให้เ้าช้าลงนะ"
"แก!" คาอินตวัดสายตาอาฆาตมองตาม เขากำลังจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง แต่แล้วจมูกของเขาก็ได้กลิ่นบางอย่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้น...กลิ่นที่ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาชะงักงันไปชั่วขณะ
มันคือกลิ่นของ น้ำรัก ของเอลาร่า...ที่ยังคงสดใหม่และชุ่มฉ่ำอยู่บนเสื้อผ้าของเธอ และมันผสมปนเปกับกลิ่นกายอันเป็เอกลักษณ์ของอิซาเบลล่าอย่างแยกไม่ออก มันคือหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าอิซาเบลล่าไม่ได้แค่ "สอน" แต่ได้ทำให้เอลาร่าไปถึง "จุดสุดยอด" มาแล้ว
ภาพในหัวของคาอินฉายชัดขึ้นมาทันที...ภาพของอิซาเบลล่าที่กำลังปรนเปรอเอลาร่าด้วยวิธีการของซัคคิวบัส ภาพของหลานสาวที่กำลังบิดเร่าด้วยความสุขสมอยู่ภายใต้ร่างของศัตรูหัวใจ...ภาพนั้นแทงทะลุหัวใจที่เ็าของเขาจนแหลกละเอียด ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในตอนนี้ไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป...มันคือ ความหึงหวง ที่รุนแรงราวกับไฟนรก
"ข้าจะฆ่าแก..." คาอินพึมพำเสียงเย็นะเื ดวงตาของเขากลับมาสงบนิ่งอย่างน่ากลัว แต่นั่นคือสัญญาณที่อันตรายที่สุด
"น่าเบื่อชะมัด" อิซาเบลล่าเบ้ปาก "พูดเป็อยู่คำเดียวรึไง? แต่ก่อนที่เราจะไปถึงขั้นนั้น..." เธอหันมายิ้มหวานให้เอลาร่าที่ยังคงตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ "ข้าว่า...เราควรจะพานางฟ้าตัวน้อยคนนี้ไปพักผ่อนก่อนดีกว่า...ดูสิ...หมดแรงไปเลย"
พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้คาอินได้ทำอะไรอีกต่อไป เธอใช้พลังของเธอพุ่งทะยานขึ้นไปยังชั้นสองในชั่วพริบตาเดียว ทิ้งให้คาอินยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องล่างเพียงลำพัง
ปัง!
อิซาเบลล่าใช้เท้าถีบประตูห้องนอนของเอลาร่าให้เปิดออก ก่อนจะวางร่างที่อ่อนปวกเปียกลงบนเตียงนอนที่นุ่มที่สุดอย่างอ่อนโยน
"คุณอิซาเบลล่า...คุณคาอิน..." เอลาร่าพยายามจะพูด แต่เสียงของเธอสั่นเครือจนฟังไม่เป็ศัพท์
"ชู่ววว..." อิซาเบลล่าใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของเอลาร่าเบาๆ "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น...ตอนนี้...เ้าต้องพักผ่อน"
เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดนอนผ้าไหมเนื้อดีออกมา ก่อนจะหันกลับมามองเอลาร่าที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"ถอดเสื้อผ้าออกซะ...แล้วไปอาบน้ำ" อิซาเบลล่าสั่งเสียงเรียบ "กลิ่นของข้าที่ติดอยู่บนตัวเ้า...มันยั่วยุเขามากเกินไป...ข้าไม่อยากให้เ้าต้องมารับมือกับอารมณ์คลั่งของเขาในตอนนี้"
เอลาร่ามองอิซาเบลล่าอย่างไม่เข้าใจ "แต่...แต่คุณจงใจยั่วเขาไม่ใช่เหรอคะ?"
อิซาเบลล่ายิ้มมุมปาก "ใช่...ข้าจงใจยั่วเขา...แต่ข้าไม่ได้อยากให้เขามาลงที่เ้า...เป้าหมายของข้าคือตัวเขาต่างหาก" เธอเดินเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้งและโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเอลาร่า "จำไว้นะเอลาร่า...าครั้งนี้...เป็าระหว่างข้ากับเขา...ส่วนเ้า...คือ 'รางวัล' สำหรับผู้ชนะ"
คำพูดนั้นทำให้เอลาร่ารู้สึกเหมือนเป็เพียงสิ่งของ แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น อิซาเบลล่าก็ยืดตัวขึ้นและพูดต่อ "ไปอาบน้ำซะ...ข้าจะรออยู่ข้างนอก...ถ้าเ้าไม่ออกมาภายในสิบนาที...ข้าจะเข้าไปอาบให้เอง"
คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เอลาร่ารีบลุกจากเตียงและคว้าชุดนอนวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที แม้ขาจะยังสั่นอยู่ก็ตาม
อิซาเบลล่ายืนมองประตูห้องน้ำที่ปิดลงด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อยๆ หายไปและแทนที่ด้วยแววตาที่จริงจัง เธอหันหลังกลับไปพิงกับผนังห้องและหลับตาลง...รอคอยการมาถึงของพายุลูกต่อไป
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นหลังจากผ่านไปเกือบสิบนาทีพอดี เอลาร่าเดินออกมาในชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาด ผมยาวของเธอยังเปียกหมาดๆ และมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อ แต่แววตาดูสงบลงกว่าเดิมเล็กน้อย
"ดีมาก" อิซาเบลล่าชมสั้นๆ "ขึ้นไปนอนบนเตียงซะ"
เอลาร่าทำตามอย่างว่าง่าย เธอสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้างเมื่อมีสิ่งกำบัง
อิซาเบลล่าเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียง เธอมองใบหน้าของเอลาร่าที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าจะสอนอะไรให้อีกอย่าง...แวมไพร์น่ะ...ยิ่งหึง...ก็ยิ่งหื่น"
เอลาร่าเบิกตากว้างกับคำพูดที่ตรงไปตรงมานั้น
"ตอนนี้...คาอินกำลังอยู่ในจุดที่ความหึงหวงและความปรารถนาในตัวเ้ามันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด" อิซาเบลล่าอธิบายต่อ "เขาเห็นร่องรอยของข้าบนตัวเ้า...เขาได้กลิ่นของข้าที่ผสมกับกลิ่นของเ้า...เขาจินตนาการไปถึงตอนที่ข้าทำให้เ้ามีความสุข...ตอนนี้ในหัวของเขา...มีแต่เื่ของเ้า...และเขากำลังจะมาทวงคืน 'ของๆ เขา' "
"แล้ว...แล้วหนูควรทำยังไง" เอลาร่าถามเสียงสั่น
"ไม่ต้องทำอะไร" อิซาเบลล่ายิ้ม "แค่เป็ตัวของเ้า...และรอดู...ว่าระหว่าง 'การลงโทษ' ของเขา...กับ 'บทเรียน' ของข้า...เ้าจะชอบแบบไหนมากกว่ากัน"
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตู "นอนซะ...คืนนี้...เ้าคงไม่ได้นอนหลับสบายๆ แน่"
อิซาเบลล่าเปิดประตูและเดินออกไป ทิ้งให้เอลาร่าอยู่กับความสับสนและความหวาดหวั่นเพียงลำพัง แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลงสนิท เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบสุดท้ายของอิซาเบลล่าที่ลอยตามลมเข้ามา
"อ้อ...และไม่ต้องห่วง...ข้าจะแอบดูอยู่ไม่ไกล...เผื่อว่าเ้าจะ้า 'ตัวช่วย' น่ะ"
ปัง!
ประตูห้องปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความมืดมิดที่น่าอึดอัด เอลาร่าดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร...ควรจะกลัวคาอิน...หรือควรจะตื่นเต้นกับคำพูดของอิซาเบลล่าดี
และแล้ว...เธอก็ได้ยินเสียงนั้น...
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเยือกเย็น...กำลังเดินตรงมาที่หน้าห้องของเธอ...
กึก...
เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าประตูพอดี...ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง...เป็ความเงียบที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงใดๆ...
แอ๊ดดดด...
ลูกบิดประตู...กำลังถูกหมุนอย่างช้าๆ...
104K
