เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้าสิบแปด นางเอกที่เข้มแข็ง

แฟมินิสม์มักจะบอกว่าสังคมนั้นปิดกั้นและกดขี่ข่มเหงผู้หญิงด้วยแนวความคิดบางอย่างอันเป็นการกระทำที่ชั่วร้ายของระบอบปิตาธิปไตย

หากมองในแง่หนึ่งก็คงจะจริงที่สังคมคาดหวังกับทั้งเพศชายและเพศหญิงนั้นแตกต่างกัน

แต่หากเราสังเกตลงลึกลงไปตามสื่อต่างๆที่สอนทั้งเพศชายและเพศหญิงเราจะค้นพบว่ามันไม่ใช่

One way street

การเดินทางไปทางเดียว

ว่าสังคมอาจจะคาดหวังให้เด็กผู้ชายอ่านแนวโชวเน็นแต่สิ่งที่เด็กผู้ชายจะได้พบในตอนจบของแนวโชวเน็นคือพระเอกที่หัวตั้งจะตัดผมเรียบร้อยบแบบนารุโตะและอิจิโกะพร้อมกับทำงานนั่งโต๊ะหรือเป็นโฮโบคนเพนจรหรือพนักงานกินเงินเดือนธรรมดาไม่ได้ใช้พลังที่มีอยู่ดุจเทพเจ้ามาเกิดของตนเองสร้างระบอบการปกครองแบบเทวราชาปกครองมนุษย์ปรกติที่ด้อยกว่าตนเองแต่อย่างใด

สังคมคาดหวังให้เพศชายก้มหัวและเป็นกลไกและเครื่องมือที่ดีอย่างหนึ่งของระบบ

แต่หากเราไปอ่านหนังสือโว๊กว๊ากอะฮั้นคู่เวรคู่กรรมที่มีเป้าหมายสำหรับกลุ่มนักอ่านหญิงเราจะค้นพบว่าทำให้เราเข้าใจจิตใจของกิลกาเมธแห่งจักรวาลเฟทเพิ่มมากขึ้น

เราคือคนพิเศษ

เรามีความสามารถเหนือกว่าคนอื่นๆ

เราสมบูรณ์แบบอยู่แล้วแค่ยังไม่มีใครมองเห็น

เรามีพลังในตนเองที่จะทำอะไรก็ได้

เราสมควรได้สิ่งนั้น

ทำให้เราสังเกตว่าแม้ในแนวโชวเน็นเราจะมีพระเอกสายเลือดเทพเจ้ากลับชาติมาเกิดประดุจ

God among us

เทพเจ้าในมวลมนุษย์

ก็ต้องมาต่อแถวในซูเปอร์มาเก็ตหรือเป็นโฮโบพเนจรตามชายหาดขุดหอยไปกับเด็ก

ไม่ได้ใช้ความสามารถของเทพเจ้าในตัวพระเอกโชวเน็นปกครองมนุษย์ที่ต่ำต้อยกว่าแต่อย่างใด

แต่สำหรับแนวผู้หญิงโชวโจวนั้นแตกต่างไป

แม้เธอจะเป็นเพียงสาวชาวบ้านธรรมดาก็ต้องสามารถตบหน้าท่านชาย/ชี๊ค/นายหัว/แชโบลให้เปลี่ยนแปลงกฎที่ท่านชาย/ชี๊ค/นายหัว/แชโบล/มาเฟียต่างๆเหล่านั้นวางไว้ให้คนของตนเองทำแต่การเข้ามาของนางเอกก็เริ่มทำให้ท่านชาย/นายหัว/ชี๊ค/แชโบล/ดอนนั้นจิตใจเปลี่ยนแปลงไปและกฎในองค์กรก็เปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน

คือความแตกต่างที่น่าสนใจเอามากๆ

ว่าแนวผู้หญิงโชวโจวยังจะพยายามเปลี่ยนกฎเกณฑ์ของสังคมที่เคยวางไว้มาก่อนมากกว่าแนวโชวเน็นของผู้ชายเสียอีก

ว่าแฮร์รี่พอตเตอร์อาจจะอยู่เฉยๆไม่อยากยุ่งอะไรกับการเมืองของพ่อมดในเกาะอังกฤษ

แต่เฮอร์ไมโอนี่จะทำทุกอย่างเพื่อผลักดันกฎหมายที่ตนเองต้องการให้ออกมาตามที่ตนเองต้องการให้ได้

คือลักษณะที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง

ถ้าหากมีผู้หญิงแค่คนเดียวก็ดีไปคงไม่เกิดปัญหา

แต่ปัญหาจากนิยายโรมานซ์เกิดขึ้นเพราะผู้หญิงในเรื่องดันเป็นคนที่มีนิสัยแบบเดียวกับกิลกาเมธเพราะไปอ่านนิตยสารผู้หญิงโว๊กว๊ากอะฮั้น คู่เวรคู่กรรม

ทำให้เมื่อกิลกาเมธสองคนมาเจอกันมันก็ต้องตีกันเข้าจนได้

แฮร์รี่ พอตเตอร์หรือพระเอกโชวเน็นที่ผมตนเองจนสั้นอยู่อย่างสงบสุขในสังคมได้

แต่เราจะเอาคนที่อีโก้สูงและสำคัญตนเองปานกิลกาเมธให้มาอยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างสงบสุขอย่างไร?

มีคำกล่าวว่าเด็กเดี๋ยวนี้เก็บตัวฮิคิโคโมริ ไร้ซึ่งความหวังในอนาคต

เจิดมองว้าแก้ปัญหาได้ง่ายมาก

ให้พวกเขาอ่านหนังสือ อะฮั๊น โว๊กว๊ากคู่เวรคู่กรรมตลอดฤดูร้อนไม่ให้อ่านหรือทำกิจกรรมอย่างอื่น

จบฤดูร้อนพวกเขาจะกลายเป็นคนใหม่ที่มีจิตใจปานกิลกาเมธที่คิดว่า

โลกนี้เราอยากได้อะไรเราต้องได้

เราสมควรได้รับมัน

เราเหนือกว่าคนอื่น

แบบเดียวกับที่นิตยสารพวก อะฮั๊นโว๊กว๊าก คู่เวรคู่กรรม พร่ำสอนคนอ่านของตนเอง

“พูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไรคะ”

ครูวิที่ได้รับการเคารพจากผู้คนมาตลอดเจอคำกล่าวของนงพะงาถึงกับโมโหขึ้นมา

นิสัยนางเอกนั้นเป็นอย่างกิลกาเมธมองว่าการได้รับความเคารพคือเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องเคารพตนเองที่เป็นตนเองอยู่แล้ว

ไม่มีความจำเป็นที่ต้องพิสูจน์ตนเองอะไรทั้งนั้น

คนที่ไม่เคารพตนเองนั่นต่างหากที่เสียสติหรือโง่เขลา

แต่นงพะงาก็บบเดียวกับนางพิมหรือวันทอง

ที่เป็นคนปากคอเราะร้ายบูลลี่ด่าว่าข้อด้อยของคนได้อย่างไม่เกรงใจใคร

ด่าขุนช้างหัวล้าน ทุ่งหมาหลงดงช้างข้าม ง่ามเทโพธิ์ ชะโดตีแปลง แร้งกระพือปีกฯลฯ

ยิ่งด่าปมด้อยหรือดูถูกฝ่ายตรงข้ามอย่างเจ็บแสบเท่าไร

คนอ่านก็คิดว่าพวกคุณเธอคือนางเอกที่เข้มแข็งมากเท่านั้น

“ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร พูดลอยๆผู้หญิงชั้นต่ำที่ไหนอยากรับก็รับไป”

นงพะงาตอบมุกดั้งเดิมของนางเอกที่เข้มแข็งกลับมา