Veonestra: สงครามวันพิพากษา

หลายวันผ่านพ้นไปหลังเหตุการณ์โศกนาฏกรรมและการโจมตีอาณานิคมต่าง ๆ ในพื้นที่ Y Zone ยานรบเคลื่อนที่พิทักษ์โลกขนาดมหึมาอย่าง ORCA ยังคงปฏิบัติภารกิจลาดตระเวนเหนือชั้นบรรยากาศอย่างต่อเนื่องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่มีวันหยุดพัก

ภายในห้องบัญชาการหลัก แผนที่โฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ลอยเด่นอยู่กึ่งกลางห้อง แสดงข้อมูลสภาพภูมิประเทศแบบเรียลไทม์ของพื้นที่แนวตั้งรับทั้งหมด ทว่าภาพที่ปรากฏกลับชวนให้ผู้พบเห็นต้องใจหาย... จุดสัญญาณสีแดงเข้มจำนวนมากผุดพรายขึ้นเป็นระยะตามพิกัดอาณานิคมผู้รอดชีวิตต่าง ๆ ราวกับเซลล์มะเร็งร้ายที่กำลังกระจายตัวกัดกินโลกใบนี้ไปทั่วทุกตารางนิ้ว

สืบเนื่องจากเหตุการณ์วิกฤตการณ์เก็บเกี่ยวผลึกจีโนซิสในช่วงที่ผ่านมา ส่งผลให้ความถี่ในการปรากฏตัวและการเคลื่อนไหวของการ์เลนอสเพิ่มสูงขึ้นอย่างผิดปกติจนน่าเหลือเชื่อ ราวกับมีเจตจำนงลึกลับของใครบางคนอยู่เบื้องหลัง คอยบงการและเร่งเร้ากระตุ้นให้พวกมันหลุดจากรังออกมาเคลื่อนไหวล่าอาณานิคมมนุษย์เร็วขึ้น

"เรียนผู้บังคับบัญชา! ได้รับรายงานด่วนพบฝูงการ์เลนอสเคลื่อนตัวบริเวณอาณานิคมหมายเลข 81 ครับ!" เสียงเจ้าหน้าที่ฝ่ายโอเปอเรเตอร์รายงานขึ้นด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "จำนวนโดยประมาณเป็น Class 1 กว่าสองร้อยตัว... และตรวจพบการตอบสนองของ Class 2 อีกหนึ่งตัวในพิกัดเดียวกันครับ!"

ผู้การโรซาเลียที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าจอหลักพยักหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายประกายเด็ดขาด "ส่งหน่วย Vanguard ลงพื้นที่กวาดล้างทันที"

"รับทราบ!"

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้าเหนือพื้นที่รกร้างและแห้งแล้งของ Y Zone

ยานลำเลียงพลความเร็วสูง VTOL สองลำบินฉวัดเฉวียนฝ่ากลุ่มเมฆหมอกควันสีเทาอยู่เหนือสมรภูมิ เบื้องล่างในหุบเขาหินสีดำสนิท ฝูงการ์เลนอสนับร้อยตัวกำลังกรีดร้องคำรามและเคลื่อนพลผ่านช่องเขา ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะได้ก้าวข้ามไปยังเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งดิ่งตกลงมาจากฟากฟ้าประดุจดาวหางเพลิง!

ตูมมมมมมมมมมม—!!!!

แรงกระแทกมหาศาลจากการทิ้งตัวทำลายล้างก่อให้เกิดระเบิดสนั่นหวั่นไหว พื้นดินแตกกระจายเป็นวงกว้างทลายหลุมยักษ์กึ่งกลางฝูงสัตว์ประหลาด ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นควันหนาทึบและเศษหินที่ปลิวว่อน ร่างของริน อาซากิ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเหยียดตรง นัยน์ตาสีแดงเพลิงส่องประกายเจิดจ้าลุกโชนไปด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้

"เริ่มปฏิบัติการค่ะ!"

เพียงสิ้นสุ้มเสียง แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าก็แตกออก ร่างของเธอพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าดั่งลูกกระสุน หมัดเพลิงสีแดงทองอัดแน่นไปด้วยพลังลีซิลนอสกระแทกเข้าใส่ส่วนหัวของการ์เลนอสตัวแรกอย่างแม่นยำจนร่างของมันระเบิดกลายเป็นเศษชิ้นเนื้อในพริบตา เด็กสาวหมุนตัวหลบการโจมตีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดขาเตะศัตรูอีกตัวลอยลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับปลดปล่อยเปลวเพลิงเผาผลาญร่างของมันจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง

ทว่า... ในขณะที่รินกำลังระเบิดพลังต่อสู้อย่างดุดันและบ้าคลั่งอยู่กึ่งกลางวงล้อม บนยอดเนินหินสูงด้านหลัง สมาร์ตบอร์ดแสดงสถานการณ์รบกลับสะท้อนภาพของ อายาโกะ ที่ยืนกอดอกพิงดาบคาตานะมองดูการต่อสู้นั้นอยู่เงียบ ๆ ด้วยสายตาเรียบเฉย

"ยังเหมือนเดิมเลยสินะ เจ้าไก่เพลิง..." หญิงสาวผมดำพึมพำกับตัวเองเบาๆอย่างขี้เล่น พลางส่ายหัว "ใช้พละกำลังสิ้นเปลืองเกินไปแล้วน๊าา~~"

.

หลังภารกิจสิ้นสุดลงอย่างราบรื่น ณ ห้องฝึกซ้อมหมายเลข 3 ภายในยาน ORCA

ปั๊ก!

"โอ๊ย...!"

เสียงดาบไม้กระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องเป็นทำนองดุดัน ก่อนที่ร่างของรินจะหงายหลังล้มก้นกระแทกพื้นห้องฝึกอย่างแรง...และนี่นับเป็นรอบที่หกของวันแล้วที่เธอต้องลงไปนอนนับดาวบนพื้น

อายาโกะลดดาบไม้ในมือลงช้าๆ เธอยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ "ลุกขึ้นมาสักทีสิริน การฝึกของพวกเรายังไม่จบนะ"

"ค่ะ..." เด็กสาวตอบรับเสียงอ่อย เธอพยายามยันกายลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง เหงื่อเม็ดโตไหลอาบชโลมทั่วใบหน้าและแผ่นหลังจนชุดฝึกซ้อมเปียกชุ่ม "คือว่า...แผลเก่าขยับยาก... เอ้ย ไม่ใช่สิ ฉันทำพลาดตรงไหนอีกแล้วเหรอคะ รุ่นพี่อายาโกะ"

"แน่นอน" อายาโกะตอบกลับทันควันโดยไม่รักษาน้ำใจ "ตราบใดที่เธอยังจับดาบและกวัดแกว่งมันราวกับกำลังถือค้อนปอนด์อยู่แบบนี้ เธอก็ไม่มีวันผ่านฉันไปได้หรอก คิคิ"

รินทำหน้าเหวอ ตาโตด้วยความไม่เข้าใจ "เอ๊ะ? ดาบกับค้อนมันมีวิธีใช้ต่างกันลิบลับเลยนะคะรุ่นพี่!"

"ใช่ โครงสร้างอาวุธมันต่างกัน" อายาโกะพยักหน้ารับ แววตาคมกริบดั่งใบมีดจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นน้อง "แต่ท่วงท่าการฟันรวมถึงวิถีดาบของเธอ... มันไม่ได้ต่างอะไรจากการหยิบเหวี่ยงค้อนทุบหินเลยสักนิด"

"..." รินถึงกับเงียบกริบทันทีเพราะเถียงไม่ออก

ตลอดเวลาที่ผ่านมานับตั้งแต่ได้รับพลังมา เธอมักจะอาศัยและพึ่งพาพลังสายเลือดลีซิลนอสเป็นหลักมาโดยตลอด ใช้ความเร็วอันเหนือธรรมชาติ ใช้พละกำลังทำลายล้างมหาศาล และใช้เปลวไฟทองคำแผดเผาทุกสิ่งจนราบคาบ แต่เธอกลับแทบไม่เคยเรียนรู้เทคนิค ศิลปะการต่อสู้ หรือทักษะการควบคุมร่างกายอย่างจริงจังเลย

อายาโกะหมุนดาบไม้ในมือไปมาเบาๆ ท่วงท่าดูเป็นธรรมชาติและสง่างาม "จงจำไว้...การต่อสู้ที่แท้จริงไม่ใช่การเค้นพลังทั้งหมดออกไปใช้ให้มากที่สุดเพื่อข่มขวัญศัตรู แต่คือการจัดสรรและใช้พลังงานเท่าที่จำเป็นในจุดที่ถูกต้องต่างหาก"

"..."

"ถ้าวันหนึ่งเบื้องหน้าของเธอไม่ใช่พวกสัญชาตญาณสัตว์ร้าย แต่เธอต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีสติปัญญาและแข็งแกร่งพอ ๆ กับตัวเอง... การเหวี่ยงหมัดแกว่งดาบมั่ว ๆ ด้วยอารมณ์และพลังดิบแบบนี้แหละ ที่จะกลายเป็นใบสั่งตายย้อนกลับมาฆ่าตัวเธอเอง"

คำพูดเตือนสติอันเย็นเยือกทว่าเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ของอายาโกะทำให้รินนิ่งอึ้งไป ภาพใบหน้าอันน่าหวาดหวั่นของ สตีฟ พลันผุดขึ้นมาในหัวสมองของเธอโดยไม่รู้ตัว...สตีฟ ที่เป็นการ์เลนอสระดับ Class 4 ตัวตนที่แข็งแกร่งและอำมหิตเกินกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยพบเจอมาในชีวิต ศัตรูที่ต่อให้เธอจะระเบิดเพลิงฟินิกซ์ออกมามากเท่าไหร่ก็ไม่อาจสั่นคลอนเขาได้

"เข้าใจแล้วค่ะ..." เด็กสาวสูดลมหายใจลึก แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อายาโกะเห็นดังนั้นจึงเผยแววตาพึงพอใจเล็กน้อย ก่อนจะยกดาบไม้ขึ้นตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง "งั้นก็เข้ามา...มาเริ่มกันใหม่ ฮึ่บ!"

หลายวันต่อมา การฝึกซ้อมอันเข้มงวดปางตายยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง

ทุกครั้งที่เสร็จสิ้นภารกิจภาคสนาม รินจะพา juggle ร่างกายที่เหนื่อยล้าตรงมาที่ห้องฝึกซ้อมหมายเลข 3 ทันทีโดยไม่คิดจะไปพักผ่อน บางครั้งเธอโดนฟันจนล้มลุกคลุกคลาน บางครั้งโดนเตะสกัดขาจนเสียหลัก และบางครั้งก็โดนอายาโกะใช้ดาบไม้เคาะหัวจนต้องร้องโอดโอยเอามือกุมหัวด้วยความเจ็บ

ทว่าทีละเล็กทีละน้อย... ร่างกายและทักษะของรินก็เริ่มซึมซับและพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่เคยบ้าระห่ำอาศัยเพียงพลังไฟคั่งล้วน ๆ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล มีชั้นเชิง และเป็นการต่อสู้ที่มีรูปแบบแบบแผนรัดกุมมากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ค่ำวันหนึ่ง หลังจากการฝึกซ้อมอันยาวนานสิ้นสุดลง

ทั้งสองคนพาร่างที่เหนื่อยล้ามานั่งพักผ่อนอยู่บนดาดฟ้าเรือเรือนกระจกสำหรับสังเกตการณ์ของยาน ORCA สายลมเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศพัดผ่านผิวไปเบา ๆ รินนั่งชันเข่าดื่มเครื่องดื่มชูกำลังอึกใหญ่ พลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานยักษ์ที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับบนห้วงอวกาศอันมืดมิด

"นี่...รุ่นพี่อายาโกะคะ" รินเอ่ยทำลายความเงียบ

"หืม?" อายาโกะที่กำลังใช้ผ้าขาวเช็ดทำความสะอาดดาบจริงคู่ใจขานรับสั้น ๆ

"ทำไม...รุ่นพี่ถึงยอมสละเวลามาเหนื่อยสอนทักษะดาบให้ฉันล่ะคะ ทั้ง ๆ ที่ปกติรุ่นพี่ดูไม่ค่อยชอบยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นแท้ ๆ"

อายาโกะชะงักมือที่กำลังเช็ดดาบไปเล็กน้อย แววตาของเธอวูบไหวสั่นคลอนชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามฉบับของตัวเอง "ไม่รู้สินะ..."

"เอ๊ะ? ไหงงั้นล่ะคะ" รินประท้วง

"คงเป็นเพราะ...เธอมันเป็นยัยเด็กที่น่ารำคาญล่ะมั้ง"

"..."

"แถมยังโง่เง่า...ชอบแหว่งดาบมั่วๆและฟลุ๊คฟันโดยพวกการ์เลนอส"

"..."

"และชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายทำเรื่องบ้าๆ อยู่เรื่อย"

"..." รินเริ่มทำหน้าบูดหน้าเบี้ยวแก้มป่องด้วยความงอนที่โดนรัวคำด่าใส่หน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง อายาโกะกลับค่อย ๆ ลดดาบลงแล้วหันมามองหน้าเธอ พร้อมกับเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาตรงมุมปาก—รอยยิ้มที่อ่อนโยนและหาดูได้ยากยิ่งกว่าสิ่งใดในหน่วย Vanguard

"แต่เธอก็เป็นเด็กดี...ดีเกินไปด้วยซ้ำ" หญิงสาวผมดำเอ่ยเสียงนุ่มลง "คนแบบเธอ.. ไม่ควรจะมาจบชีวิตหรือตายเร็วเกินไปในสนามรบหรอกนะ ริน"

รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความซาบซึ้ง ความขุ่นเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างกังวาน "ขอบคุณมากนะคะ รุ่นพี่อายาโกะ!"

อายาโกะเพียงแค่ยักไหล่แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหน้ากลับไปทอดสายตามองหมู่ดาวบนฟากฟ้าอันไกลโพ้น ในช่วงเวลาสั้น ๆ ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น กำแพงล่องหนระว่างเธอทั้งสองคนที่เคยหนาแน่นและห่างเหิน ค่อย ๆ พังทลายลงอย่างช้า ๆ จากจุดเริ่มต้นที่เป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมทีมตามหน้าที่ ตอนนี้พวกเธอจับมือข้ามผ่านจนกลายเป็นสหายรบที่สามารถเบนหลังชนกันและไว้วางใจชีวิตให้แก่กันได้อย่างแท้จริง

[จบตอนที่ 27: คมดาบและเปลวเพลิง]