Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด To Live To Fight

“ข้าคงไม่สามารถสัญญาว่าจะพาพวกเจ้ารอดไปได้ตลอดการเดนทางอย่าว่าแต่ชฟิมบุนวินเตอร์ฤดูหน่าวครั้งใหญ่ได้ ครอมไม่สนใจว่าพวกเจ้าจะอยู่หรือจะตายแต่ข้าจะจดจำพวกเจ้าไว้หากพวกเจ้าสู้ตายขณะที่มีดาบอยู่ในมือ”

คัลโบกมือขึ้นเป็นสัญญาณ

“เดินทางได้”

ไม่มีเสียงไชโยโห่ร้อง

ไม่มีเสียงให้กำลังใจแก่กันและกัน

มีแต่การยอมรับความเป็นจริงที่เยียบเย็น

ทุกคนสัมผัสได้ถึงความเยียบเย็นยในมือของตนเอง

อาวุธในมือคือสิ่งเดียวที่ทำให้เรารอดได้

นั่นคือสิ่งที่ครอมสอนเราเอาไว้

เมื่อเราไม่ใช่นักบวชเคลริกหรือจะขายวิญญาณตนเองเป็นวอร์ล็อค

เราต้องฝ่าฟันไปด้วยกำลังของตัวเราเองเท่านั้น

Scout หน่วยสืบข่าว

ได้ส่งไปก่อนทั้งทหารที่ขี่ม้าไปล่วงหน้ารวมไปถึงชาวบ้านที่มีอาชีพนายพรานที่รู้จขักเส้นทางดีทำให้เรามีเป้าหมายในการเดินทาง

คัลเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุดแม้รู้ว่าเสี่ยงอันตรายและมีศัตรูก็ตามเพราะการเดินทางที่ยาวนานที่ท่าทางจะเป็นเส้นทางที่DM ให้เราเลือกนั้นท่าทางจะมีโอกาสที่เจอศัตรู Encounterมากกว่า

ส่วนใหญ่ตัวเลือกช๊อยส์จะเป็นประมาณนี้

ทางยาวใช้เวลานาน เจอศัตรูเก่งน้อยกว่า

ทางสั้นใช้เวลาน้อย เจอศัตรูเก่งกว่า

แต่สำหรับนักผจญภัยที่มีการใช้คาถาได้จำกัดแล้วการเจอศัตรูน้อยครั้งก็ดีต่อตนเองมากกว่าแม้ทางเทคนิคศัตรูที่เราเจออาจจะเก่งกว่าก็ตาม

แต่การทำศึกต่อเนื่องโดยไม่ได้คิดว่าคนของเราจะเหนื่อยอ่อนเป็นระยะเวลายาวนานนั้นไม่ใช่เรื่องดี

และที่สำคัญ

คัลหันไปมองเส้นทางในป่า

เขารำคาญพวกที่ใช้คาถาทำนายติดตามตัวเขามาตั้งนานแล้ว

เจอกับพวกคนที่หวังเล่นงานเขาตอนที่ยังมีกำลังเต็มจำนวนอยู่นั้นดีกว่าตอนที่ผมร่างกายเหนื่อยอ่อนแล้ว

ทำไมเราต้องปฏิเสธการเลือกสถานที่ต่อสู้ในขณะที่เรายังได้เปรียบด้วยล่ะ

ขบวนทหารและชาวบ้านที่หนีภัยนั้นเดินไปอย่างเงียบเชียบ