คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[11 มีนาคม] 

ติ๊ง

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59] 

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 11 มีนาคม]

แสงสว่างวาบของหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าตัดผ่านความมืดมิดในห้องนอน 

ขับไล่ความดำมืดออกไปเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเหลือเพียงแสงเรืองรองจางๆ ที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

อคินดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีที่สติสัมปชัญญะถูกกระชากกลับมา 

เขายกแขนซ้ายขึ้นมากันระดับอกโดยอัตโนมัติ 

กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวเตรียมรับแรงกระแทกหนักๆ ของ 'เจ้าโบ้' ที่มักจะกระโจนใส่เขาทุกครั้งที่ลืมตาตื่น 

หรือไม่ก็เตรียมรับมือกับลิ้นสากๆ ของ 'เจ้าด่าง' ที่ชอบแอบมาเลียหูเขาตอนเผลอ

...หนึ่งวินาที...

...สองวินาที...

...ไม่มีแรงกระแทก...

...ไม่มีเสียงหอบหายใจแฮ่กๆ...

...ไม่มีเสียงเล็บขูดพื้นปูน...

แขนของอคินยังคงค้างอยู่กลางอากาศ สั่นระริกเล็กน้อย 

ก่อนจะค่อยๆ ตกลงข้างลำตัวอย่างเชื่องช้า ความเงียบในห้องนิรภัยคืนนี้ไม่ได้แค่เงียบ แต่มัน 'หนัก' จนหูอื้อ

"โบ้...?"

เสียงเรียกชื่อนั้นแหบพร่า ฟังดูแปลกแปร่งราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง 

มันก้องสะท้อนไปมาในห้องสี่เหลี่ยมคอนกรีต แล้วจางหายไปโดยไร้เสียงตอบรับ

อคินกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ กวาดสายตาฝ่าความมืดไปที่มุมห้องประจำ มุมที่มีผ้าห่มเก่าๆ กองอยู่

ว่างเปล่า...

รอยยุบตัวบนผ้าห่มยังคงรูปเป็นวงกลม เหมือนเพิ่งมีใครลุกออกไป 

แต่ไร้เงาของสิ่งมีชีวิต ขนสีน้ำตาลที่มักจะร่วงเกลื่อนพื้นหายไปจนผิดสังเกต

ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาจับขั้วหัวใจ 

อคินคว้าขวานดับเพลิงคู่กายที่วางแนบข้างตัว ถีบประตูเหล็กดัดออกไปอย่างแรง

ปัง!

เสียงโลหะกระทบกำแพงดังกึกก้องสะท้านไปทั่วโกดังร้าง แต่เสียงนั้นกลับยิ่งตอกย้ำความเงียบสงัดที่ตามมา

เขาวิ่งถลันออกไปที่ลานกว้างด้านหน้า 

แสงจันทร์สาดส่องลงมายังพื้นคอนกรีตแตกระแหง เผยให้เห็นภาพความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ

ประตูรั้วสังกะสีที่เขาจำได้แม่นว่าพันโซ่คล้องกุญแจไว้อย่างแน่นหนา... ยังปิดอยู่

แต่โซ่เส้นหนาที่เคยคล้องล็อคไว้อย่างดี ถูกปลดออกและห้อยโตงเตงอยู่กับเสา

"ไม่ใช่สัตว์อสูร..."

อคินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง เขาถลาเข้าไปคุกเข่าลงที่หน้าประตูรั้ว นิ้วมือสั่นเทาแตะลงบนพื้นดินลูกรังที่ยังชื้นแฉะ

หลักฐานทนโท่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

รอยรองเท้าคอมแบททหาร... ลึก หนักแน่น และมั่นคง ย่ำวนเวียนอยู่หน้าประตู

และข้างๆ รอยรองเท้าเหล่านั้น... คือรอยอุ้งเท้าสุนัขสามคู่

รอยเท้าเล็กๆ ของพวกมันไม่ได้มีร่องรอยการตะเกียกตะกายหรือถูกลากถู 

แต่มันย่ำเดินไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ เคียงคู่ไปกับรอยรองเท้าบูตเหล่านั้น

รอยเท้าคู่หนึ่ง น่าจะเป็นของเจ้าขาว มีการวิ่งวนเป็นวงกลมรอบรอยรองเท้าบูตคู่หนึ่งด้วยซ้ำ 

ร่องรอยของการ 'หยอกล้อ' และ 'ต้อนรับ' ปรากฏชัดเจนจนบาดตา

อคินค่อยๆ ไล่สายตาตามรอยเท้านั้นกลับมาที่โคนเสาใกล้ๆ

ชามสเตนเลสสามใบวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ แสงจันทร์สะท้อนผิวมันวาวของมันจนแสบตา

สะอาดเกลี้ยง...

ไม่มีอาหารหลงเหลือ

เขาหันขวับไปมองที่ราวตากเนื้อข้างตัวอาคาร 

เนื้อหนูยักษ์รมควันที่เขาบรรจงแล่ เนื้อหมาป่าทมิฬเกรดดีที่ตากลมไว้เต็มราว... ทุกชิ้นยังอยู่ครบ

ไม่มีร่องรอยการถูกแตะต้อง ไม่มีแม้แต่รอยฟัน หรือรอยนิ้วมือ

ความเข้าใจบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในสมองราวกับสายฟ้าฟาด 

อคินกำด้ามขวานแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อไม้ 

เลือดลมในกายสูบฉีดด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ระหว่างความโกรธ ความอับอาย และความน้อยเนื้อต่ำใจ

'คนกลางวัน' พวกนั้น... พวกเขามาที่นี่'

พวกเขาไม่ได้มาปล้นเสบียง... เนื้อรมควันโง่ๆ ของเขาไม่มีค่าพอให้หยิบฉวย

พวกเขาเลือกขโมยสิ่งที่ 'มีค่า' ที่สุดไป

พวกเขาเอาหมาทั้งสิบตัวไป... หมาที่มีชีวิต จิตใจ และความซื่อสัตย์... หรืออย่างน้อย เขาก็เคยคิดว่าพวกมันซื่อสัตย์

"ระบบ..."

น้ำเสียงของอคินแข็งกร้าว พยายามกดก้อนสะอื้นที่จุกขึ้นมาอยู่ที่คอ

"ตรวจสอบสถานะปาร์ตี้"

ติ๊ง!

หน้าต่างสถานะเด้งขึ้นมา พร้อมกับรายชื่อที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

[ปาร์ตี้: นักล่าราตรี]

[สมาชิก: 7/7]

[อคิน (หัวหน้าปาร์ตี้) ]

[โบ้ - สถานะ: ขาดการเชื่อมต่อ (ระยะทางเกินกำหนด) ]

[ด่าง - สถานะ: ขาดการเชื่อมต่อ (ระยะทางเกินกำหนด) ]

[ขาว - สถานะ: ขาดการเชื่อมต่อ (ระยะทางเกินกำหนด) ]

[ส้มซ่า - สถานะ: ขาดการเชื่อมต่อ (ระยะทางเกินกำหนด) ]

...

ตัวอักษรสีเทาหลังชื่อสหายทั้งหมด คือคำพิพากษาที่โหดร้ายที่สุด

"ระยะทาง... เกินกำหนด..."

อคินทวนคำนั้นซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ

"ทิ้งฉันไป..."

เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน

"พวกแกเลือกคนที่มีชีวิต... เลือกคนที่มีรถขับ... มีอาหารเม็ดเกรดพรีเมียมกิน... ใช่สิ อยู่กับฉันมันมีแต่เนื้อหนูสกปรกๆ นี่หว่า!"

อคินตะโกนก้องใส่ความมืด ขว้างขวานในมืออัดใส่กำแพงสังกะสีสุดแรงเกิด

เคร้งงง!

เสียงโลหะกรีดร้องบาดหู แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับเสียงกรีดร้องในใจเขา

เขาเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาในโกดัง ทรุดตัวลงนั่งข้างกองไฟที่มอดดับ 

เหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาที่เย็นชืด เขาจ้องมองเนื้อตากแห้งที่แกว่งไกวตามแรงลมที่พัดผ่านช่องประตู

มันไร้ค่า

ความพยายามของเขา การดิ้นรนเอาชีวิตรอดของเขา... มันไม่มีค่าพอที่จะรั้งใครไว้ได้เลย

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของมันดูแผ่วเบาและนุ่มนวลกว่าปกติ 

กรอบข้อความเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมสายตา ไม่ใช่ตรงกลางจอเหมือนทุกครั้ง

[อคิน... อย่าโทษตัวเองเลย... การจากลาเป็นเรื่องธรรมดาของโลกใบนี้]

[นายทำดีที่สุดแล้ว... เชื่อฉันสิ พวกมันคงมีเหตุผลของพวกมัน]

"หุบปาก!"

อคินตวาดลั่น มือหนาปัดข้อความนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี หน้าต่างโฮโลแกรมแตกกระจายเป็นละอองแสงสีฟ้าก่อนจะเลือนหายไป

"แกเป็นแค่โปรแกรม... แกจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความรู้สึก!"

อคินตะโกนใส่ความว่างเปล่า น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มโดยที่เขาไม่รู้ตัว

"ฉันไม่ต้องการคำปลอบใจจาก AI... ฉันต้องการเสียงเห่า! ฉันต้องการพวกมัน!"

ความเงียบตอบกลับมาอีกครั้ง เยือกเย็นและเฉยชา

อคินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขาจะมานั่งหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ไม่ได้

"พรุ่งนี้... ไม่สิ... วันนี้"

เขาพึมพำกับความมืด แววตาเริ่มเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความมุ่งมั่นแบบคนจนตรอก

"ฉันจะออกไปหา... พวกมันอาจจะแค่หลงทาง... หรือพวกมันอาจจะแค่วิ่งตามรถคันนั้นไปเพราะนึกว่าคนพวกนั้นมาเล่นด้วย... ใช่... โบ้มันขี้เล่นจะตาย"

เขาเลือกที่จะโกหกตัวเอง เลือกที่จะสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ขึ้นมาเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้จิตใจพังทลายลงในคืนนี้

เขาคว้าเป้และขวาน วิ่งออกจากโกดังมุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของป่า

เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนเศษใบไม้แห้งและก้อนกรวดดังสะท้อนไปทั่วป่าโปร่ง 

อคินวิ่ง... วิ่งจนลมหายใจหอบถี่ วิ่งผ่านจุดที่เคยเป็นรังนอนของพวกมัน วิ่งผ่านจุดที่พวกมันเคยช่วยเขาไล่ล่า

จี๊ด!

เงาดำขนาดเท่าลูกสุนัขวิ่งตัดหน้าเขาไป 

หนูยักษ์ขนหยาบตัวหนึ่งหยุดยืนสองขา จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ มันแยกเขี้ยวขู่ฟ่อตามสัญชาตญาณนักล่า

ตามปกติแล้ว ขวานในมือของอคินคงเหวี่ยงลงไปบั่นคอมันขาดสะบั้นเพื่อเปลี่ยนให้เป็นเสบียง แต่คืนนี้... อคินเพียงแค่ก้าวข้ามมันไป

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง มือที่กำด้ามขวานทิ้งตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง

ในเป้หลังของเขามีเนื้อตากแห้งอัดแน่นจนล้น... เสบียงที่เขาเตรียมไว้เลี้ยงฉลองปาร์ตี้ 

บัดนี้มันกลายเป็นเพียงน้ำหนักส่วนเกินที่ไร้ความหมาย

"โบ้! ด่าง!"

เสียงตะโกนของเขาแหบพร่าลงทุกที ไม่มีเสียงเห่าตอบรับ

จนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ที่ริมถนนใหญ่ ห่างจากโกดังมาเกือบกิโลเมตร

รอยล้อรถจางๆ บนถนนลูกรังทอดยาวหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่จางหายไปนานแล้ว

อคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้น

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:05:00]

[คำเตือน: กรุณากลับสู่จุดปลอดภัย]

เขาทำอะไรไม่ได้

เขาตามไปไม่ได้

อคินเดินลากขาที่หนักอึ้งกลับมาที่โกดัง ทิ้งตัวลงนอนบนฟูกเก่าๆ ด้วยความรู้สึกที่เหมือนวิญญาณได้หลุดลอยไปแล้ว

"ครั้งที่สามแล้วนะ..."

อคินพึมพำกับความมืด

"แต้ม... แล้วก็พวกแมวสามตัว... แล้วตอนนี้ก็พวกแก ไอ้พวกหมาเนรคุณ..."

ทุกคนที่เขารัก ทุกคนที่เขาให้ใจ... สุดท้ายก็ล้วนมีเหตุผลที่จะจากไป ทิ้งให้เขาเป็นฝ่าย 'รอ' และ 'เฝ้าดู' อยู่ข้างหลังเสมอ

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

วูบ...

สติของเขาดับวูบลงทันที โลกทั้งใบถูกตัดขาด

[12 มีนาคม]

ติ๊ง 

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59] 

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 12 มีนาคม]

ความมืดมิดจางหายไป แทนที่ด้วยเพดานคอนกรีตเดิมๆ

ทันทีที่ลืมตาตื่นในคืนถัดมา อคินไม่ได้รอช้า เขาไม่ได้นอนมองเพดานด้วยความอาลัยอาวรณ์เหมือนคืนก่อน

เขาลุกขึ้นพรวดเดียวจบ ไม่มีเสียงเรียกหาหมา ไม่มีสายตามองหาชามข้าวเปล่าๆ

ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาที่เคยโหลลึกดูแข็งกร้าวขึ้น

เป้สะพายหลังถูกยัดจนแน่นไปด้วยเนื้อตากแห้ง ไม่ใช่เพื่อกินเอง 

แต่เพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ... หรืออาจจะแค่เพราะเขาไม่อยากทิ้งมันไว้ให้เน่าเสียคาโกดัง

"ไปกันเถอะ"

เขาบอกเงาสะท้อนในกระจก ชายหนุ่มในนั้นพยักหน้าตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก

...

ณ เขตโขดหินริมแม่น้ำแห้งขอด ห่างจากฐาน 3 กิโลเมตร

เสียงฝีเท้าของอคินบดขยี้ลงบนพื้นทรายแห้งผาก ดัง สวบ... สวบ... เป็นจังหวะเดียวท่ามกลางความเงียบสงัด

ตอไม้แห้งตายยืนต้นตระหง่านเหมือนปีศาจที่กำลังกางแขน แสงจันทร์ส่องกระทบก้อนหินน้อยใหญ่ที่เรียงรายดูเหมือนสุสานหิน

"ออกมาสิวะ..."

อคินคำรามในลำคอ สายตาสอดส่ายหาเหยื่อ เขาไม่ได้มาหาอาหาร เขามาหาที่ระบาย

ครืดดดดด!

แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านจากพื้นดินเข้าสู่ฝ่าเท้า ก้อนหินขนาดมหึมาเบื้องหน้าขยับเคลื่อนไหว

ไม่ใช่ก้อนหิน...

ขาปล้องหนาแปดข้างยืดออกมาจากใต้ลำตัวที่ดูเหมือนหินผา 

ก้ามขนาดยักษ์ยกขึ้นปิดบังส่วนหน้า ก่อนจะกางออกเผยให้เห็นดวงตาก้านยาวที่จ้องมองเขา

ติ๊ง!

[ศัตรูตรวจพบ: ปูกระดองหิน เลเวล 20]

[คำแนะนำ: เกราะหนาพิเศษ การโจมตีทางกายภาพทั่วไปถูกลดทอนความเสียหาย 80%]

"ตัวใหญ่ดีนี่..."

อคินแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เหมาะจะเป็นกระสอบทรายเลย"

เจ้าปูยักษ์ส่งเสียงขู่ฟ่อ ก้ามขวายกขึ้นสูง เงาของมันทาบทับร่างของอคินจนมิด

สมองของอคินประมวลผลอัตโนมัติ... 

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าโบ้จะวิ่งไปเห่าล่อหลอกด้านหลัง เจ้าขาวจะคอยกัดขาหลอกล่อ ให้มันหันไปสนใจ 

แล้วเขาจะหาจังหวะเข้าทำจุดตาย

เขาเผลอเหลือบมองไปด้านข้าง...

...ว่างเปล่า...

...ไม่มีใคร...

ลมหายใจของอคินสะดุดวูบ ความโดดเดี่ยวในสนามรบมันน่ากลัวยิ่งกว่าคมเขี้ยวของสัตว์อสูร

ตอนนี้... เขาอยู่ตัวเดียว

วูบ!

ก้ามยักษ์ทุบลงมาด้วยแรงที่บดขยี้รถยนต์ได้ทั้งคัน