“เช่นนั้นก็ได้ เพื่อนายน้อยของข้า” สวี่ลี่จำยอม
หยางซุนหยางพยักหน้าแทนคำขอบคุณก่อนจะมองไปรอบบริเวณเขาจำได้ว่าป่าเดิมที่เดินผ่านเคยเต็มไปด้วยดอกไม้งามหลากสีหลิวเสียะเคยเด็ดดอกโบตั๋นริมธารใกล้สนยืนต้นใหญ่ต้นนั้นป่าไผ่ขึ้นแนวสลับเป็ระยะทางนั้น แต่ตอนนี้กลับหายไป
“แต่ข้าว่าบางทีเ้าอาจคิดเอาเองมากกว่า มันอาจไม่มีเื่ยุ่งยากอย่างที่เ้าคิด”
สวี่ลี่ส่ายหน้าะโลงจากรถม้าเดินดุ่มไปทางทิศตะวันออก หมอกยังลงทึบจนเห็นร่างอวบเล็กลง ๆ จนหายลับไปในแนวป่า หยางซุนหยางรู้ตัวะโเรียกลั่น
“สวี่ลี่ นั่นเ้าจะไปที่ใด กลับมา! ป่านี้อันตราย”
“ไปยิงกระต่ายป่าหรือว่าเ้ามีปัญหา” นางะโสวนกลับมา
อีกฝ่ายฟังแล้วส่ายหน้าด้วยความระอาก่อนจะะโตอบ“เ้ายิงกระต่ายแถวนี้ก็ได้ อย่าไปไกลนัก”
“เชื่อเ้าข้าก็ออกลูกเป็ลิงแล้ว” บ่าวร่างอวบะโฝ่าหมอกออกมาอีกครา
พลันเกิดลมพายุหมุนหอบใบไม้แห้งปลิวว่อนมีบางสิ่งเคลื่อนไหวรวดเร็วผ่านหน้าไปจนอดีตขุนนางหนุ่มกระโจนลงจากหลังม้าวิ่งตามไปแต่เสียงหัวเราะเสียดแทงดังแทรกความเงียบเข้ามา ฉับพลันเสียงร้องก็ดังขึ้น
“อ๊าก! ปล่อยนะ ปล่อยข้าลงไป!ใครทำบ้าบอเช่นนี้ ปล่อยข้า!”
“เ้าอ้วน!”
หยางซุนหยางป้องปากะโเรียก พอวิ่งมาจนถึงทิศทางต้นเสียงกลับเงียบหายไป มีเพียงใบไม้แห้งสีแดงปนน้ำตาลร่วงหล่นจากต้นไม้ใหญ่ปลิวว่อนวนรอบตัวแรงขึ้นเร็วขึ้นราวกับลมหมุนมหึมา
อดีตขุนนางหนุ่มเหลียวมองรอบกายรู้สึกวิงเวียนราวตกอยู่ในวงล้อมประหลาดดาบในมือถูกดึงออกจากฝักระแวงระวังะโเรียกอีกครั้ง
“สวี่ลี่!” เ้าอยู่ที่ใดตอบข้า!”
“อยู่นี่! ช่วยข้าด้วยเ้าบ้า!”
“ไหนเล่า?”
“บนนี้ ๆ เ้าคนตาถั่ว!”
หยางซุนหยางเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงถึงกับตาโตร่างอวบอัดถูกตรึงสองเท้าด้วยเถาวัลย์ศีรษะห้อยลอยสูงอยู่บนต้นไม้ กระโปรงยาวสตรีลู่ลงปิดหน้าปิดตาดีที่มีกางเกงซับในอีกชั้นกันอุจาดตาสองมือนางโบกเรียกอย่างขวัญเสีย
ทันใดเขาถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงแ่โหยเอ่ยถามจากด้านหลังร่างอรชรในชุดสตรีสีฟ้าอ่อนชายพลิ้วปรากฏตรงหน้า
งดงามแทบลืมหายใจ...
อา...ยามหน้าสิ่งหน้าขวานยังจะคิดเช่นนี้อีก...
อดีตขุนนางหนุ่มสะบัดหน้าพรืดไล่ความคิดทะลึ่งผิดเวลาก้าวปราดเดียวเข้าประคองร่างนาง
“เหตุใดจึงลงจากรถม้ามาเล่า เ้ายังอาการไม่ดีขึ้นเลย”
“อาลี่ไปไหนข้าได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ”
“ข้าอยู่นี่!”
เสียงสวี่ลี่ลอยมาจนคนเป็นายถึงกับหน้าถอดสีหยางซุนหยางชี้มือไปบนต้นไม้ พอได้เห็นหลิวเสียะก็ผงะ
“เหตุใดไปอยู่บนนั้น!”นางย้อนถามสีหน้าตื่นตระหนก “เ้าช่วยสวี่ลี่ด้วย”
“ข้าว่าเ้าไปนั่งตรงนั้นก่อนอย่าขยับเขยื้อนมากหากพิษลามไปทั่วจะลำบาก” ประคองไปปากก็กำชับด้วยความห่วงใย“อดทนอีกอึดใจเดียวก็เจอหมอพิษแล้ว”
“ข้ารู้สึกดีขึ้นแต่เรี่ยวแรงหดหาย”หลิวเสียะบอกพลางทรุดนั่งพิงต้นไม้ “หรือว่าอาการของคนใกล้ตายเป็เช่นนี้”
“เ้าต้องไม่ตายอย่าพูดเช่นนี้อีก”
“ข้ากลัวเหลือเกินอาหยาง กลัวมิอาจกลับไปเจอท่านพ่อท่านย่าอีก”
“เ้าต้องไม่เป็อะไรข้าจะดูแลเ้าและสวี่ลี่ให้ปลอดภัยกลับไปให้ได้”
นางฟังแล้วเพียงพยักยิ้มมือเรียวกำแขนเขาแน่นยึดเป็ที่พึ่งหยางซุนหยางค่อยยิ้มออกลุกขึ้นหันกลับไปหาร่างห้อยต่องแต่งบนต้นไม้ดาบในมือเล็งที่เป้าหมาย
สวี่ลี่ถึงกับตาเหลือกหลานละล่ำละลักโวยวายลั่น“เ้าจะฆ่าข้าหรือเ้าบ้า อย่า!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงร้องดาบก็ถูกเขวี้ยงขึ้นมาสุดแรงตวัดฉับเข้าที่เป้าหมายสวี่ลี่ใแทบสิ้นสติหล่นวูบลงมาร่างกระแทกกับพื้นดินถมทับด้วยเศษใบไม้แห้งจนจมอยู่ในกองใบไม้
ร่างอวบในชุดสตรีแหว่งวิ่นสีเหลืองอ่อนนอนหงายแขนขาเหยียดยาวตาเบิกโพลงจนอีกฝ่ายชะโงกหน้ามองแล้วตบแก้มเบาๆ เรียกสตินางจึงผุดลุกนั่งจับเนื้อตัวหน้าตาตัวเองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ข้า! ข้าตายรึยังหรือว่าข้าตายแล้ว เหตุใดไม่เจ็บไม่ปวด”
“ยังไม่ตายแต่สติเ้าอาจเตลิด ลุก ๆ ไปต่อได้แล้ว”
สวี่วี่ปัดมืออีกฝ่ายดันตัวเองขึ้นจากพื้นยืนโงนเงนทำปากขมุบขมิบหยางซุนหยางหันกลับเดินนำ พลันต้องชะงักทันทีที่คนบางคนยืนจังก้ามองมาแววตาหาเื่
นึกแล้วว่าต้องใช่...
นางแม่มดสติวิปลาส!
ยายเฒ่ามู่อิงฟู่จ้องมองทั้งสามอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจำได้อาจเพราะเขาพรางตัวเป็ชายชราพุงโตดวงหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราและหลิวเสียะกลายร่างอยู่ในชุดสตรีเช่นนั้น
หยางซุนหยางถอยหลังสองสามก้าวตั้งสติจนสวี่ลี่ตามมาทันถึงกับชะงักตาเบิกโพลงเมื่อเห็นร่างนายน้อยของตนยืนอยู่ตรงหน้ามีมีดสั้นวาววับจ่อคอผมที่ถูกรวบไว้สยายลงไม่เป็ระเบียบและโดนดึงรวบไว้ด้วยฝ่ามือหยาบกร้าน
ดวงหน้านวลซีดเซียวแต่ดวงตาคลอน้ำตาทำให้หยางซุนหยางโมโหคิดอยากกระชากยายเฒ่าวิปลาสเข้ามาสั่งสอนให้หายเคืองที่ทำให้นางในดวงใจต้องเจ็บ
“ปล่อยนางข้าบอกให้ปล่อย!”
“พวกเ้าล่วงล้ำเข้ามาในค่ายกลของข้า”มู่อิงฟู่คำรามดวงตาแข็งกร้าว “ไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้หนทางนี้พวกเ้าเข้ามาได้อย่างไร”
“พวกเราเพียงหลงทางมากำลังจะออกไปแล้ว”หยางซุนหยางหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราเสแสร้งดัดเสียงเป็คนแก่วิงวอน “ปล่อยภรรยาข้าเถิดนางไม่สบาย”
“ใครกันภรรยาเ้า!ระวังปากเ้าคนจร”
“ไม่รู้เื่ราวก็หุบปากเ้าซะ!”
สวี่ลี่โดนตวาดถึงกับชะงักความถือดีจึงทำให้โพล่งออกไป “พวกเราจะไปตามหาหยวนเฉิน เ้ารู้จักหรือไม่”
“เหตุใดมาหาตาเฒ่า!” ยายเฒ่าวิปลาสคำรามลั่นมือสั่นระริกอยู่แล้วยิ่งกระชับแน่นจนมีดสั้นบาดที่ลำคอหลิวเสียะจนเืซิบ
“คุณชายข้าโดนพิษ ต้องหาหมอพิษช่วย”
“ข้าบอกให้หุบปาก!” หยางซุนหยางจุปากห้ามแต่สวี่ลี่ยังไม่รู้ตัว
อดีตขุนนางหนุ่มใจคอไม่ดีเกรงว่าหากยายเฒ่ารู้ว่าสตรีที่โดนมีดจ่อคอนั่นคือคุณชายน้อยคนเดียวกับที่ฆ่าลูกงูของนางจะเป็อันตราย
“คุณชาย?”มู่อิงฟู่ย้อนถาม “เ้านั่นหรือ”
“ไม่ใช่”สวี่ลี่ร้องบอก “โน่นต่างหาก”
หยางซุนหยางตบหน้าผากตัวเองด้วยความกลัดกลุ้มทันทีที่สวี่ลี่ชี้มือไปที่หลิวเสียะ...
พลาดเสียแล้วเ้าอ้วน!...
“ข้าคงไม่ได้ฟังผิดไปแม่นางคนนี้หรือที่เ้าบอกว่าเป็คุณชาย” มู่อิงฟู่ย้อนถามน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมกระชากผมหลิวเสียะจนหน้าหงายแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพ่งลึกเข้าไปในดวงตาตื่นตระหนกคู่นั้นพลันนางถึงกับเบิกตากว้าง
“เ้า!”
เพียงเท่านั้นร่างอรชรก็เซถลาไปกองอยู่กับพื้นปลายไม้เท้าของยายเฒ่าดันดวงหน้านวลของหลิวเสียะขึ้นพิศดูครู่ใหญ่จนหยางซุนหยางใจหายใจคว่ำ
สวี่ลี่เริ่มเห็นท่าไม่ดีจึงกระซิบถาม“เหตุใดเ้าถึงไม่อยากให้ข้าบอกว่าคุณชายคือใคร”
“เพราะคุณชายของเ้าฆ่าลูกนางตายอย่างไรเล่า”หยางซุนหยางกระซิบตอบเช่นกัน
“หา!คุณชายของข้าหรือ” สวี่ลี่เบิกตากว้างอุทานเสียงแ่“เป็ไปไม่ได้หรอกเ้าต้องเข้าใจผิดแล้วคุณชายข้าเก่งแต่ค้าขายมิชอบเข่นฆ่าผู้คน”
“นางไม่ได้ฆ่าคนแต่ที่ฆ่านั่นคืองูต่างหากเล่า”
สวี่ลี่ยิ่งอึ้งไปใหญ่คิดสับสนวุ่นวายยิ่งเห็นยายเฒ่าวิปลาสเพ่งมองนายตนยิ่งกลุ้ม แต่สิ่งที่คิดกลับไม่ใช่ที่ทั้งสองคนหวั่นใจเพราะเพียงเชยคางคุณชายน้อยขึ้นเพ่งพิศซ้ายทีขวาที มู่อิงฟู่ก็ผลุนผลันลุกยืนก้าวถอยหลังสองสามก้าวก่อนจะเดินวนหลิวเสียะเป็วงกลมพลางบ่นพึมพำราวกับท่องมนต์คาถา
“นางไม่ใช่มันผู้นั้น!”
หยางซุนหยางลอบพรูลมหายใจในขณะที่สวี่ลี่สีหน้าชื่นเบาใจที่ไม่ใช่เพราะปากพาจนทำให้นายน้อยของตนต้องลำบากแต่ครู่เดียวทั้งสองก็หน้าถอดสีเมื่อยายเฒ่าวิปลาสโพล่งขึ้นอีกครั้ง
“แต่นางต้องตายหากไม่ได้ยาถอนพิษและข้าจะไม่ให้พวกเ้าผ่านค่ายกลของข้าเข้าไปหาคนที่เ้าอยากเจอ”
“ทำเช่นนั้นมิได้นะ!”หยางซุนหยางและสวี่ลี่เอ่ยพร้อมกัน
“เหตุใดมิได้!”มู่อิงฟู่ตวาดตาขวาง “พวกเ้าไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับข้าพานางกลับไปหากเช่นนั้นก็ปล่อยให้ตายอยู่ที่นี่”
ทั้งสองหันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมายหยางซุนหยางกลืนน้ำลายฝืดคอ เหลือบมองดวงหน้าขาวอิ่มของสวี่ลี่แล้วบังเกิดความคิดฉับพลัน
สิ่งที่คิดไว้จะได้ใช้ก็คราวนี้...
“เ้าไม่สงสารนางเลยหรือ”
“เหตุใดต้องสงสารนางผู้นั้น” ยายเฒ่าตวาดซ้ำตาขวางใส่หลิวเสียะที่ทรุดนั่งลงพื้นไร้เรี่ยวแรง“จะเป็ตายนางก็ไม่เกี่ยวกับข้า”
“แล้วนางผู้นี้เล่า” หยางซุนหยางชี้มือมาทางสวี่ลี่ที่ยืนงันอยู่หลังจากอีกฝ่ายกระซิบบอกแผนนาง
“ท่านแม่” สวี่ลี่โพล่งทั้งหน้าตาเหยเกคล้ายจะร้องไห้
มู่อิงฟู่พลันชะงัก ดวงตาฝ้าฟางเลื่อนมาหยุดอยู่ที่สวี่ลี่ “เรียกข้าท่านแม่หรือ?”
“ทะ... ท่านแม่” นางเอ่ยเสียงเครือ
ยายเฒ่าวิปลาสหรี่ตามองจับผิด เล็บยาวไล้บนแก้มอูมของอีกฝ่ายก่อนเอ่ย“เ้าชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร”
“ขะ... ข้า ข้าหรือ?” บ่าวร่างอวบถอยหลังกรูดเมื่ออีกฝ่ายพุ่งตามเข้ามา“ข้าชื่อ สะ... สะ... สวี่... ลี่”
“เ้าอย่ามาปดข้า!”
“ข้าเปล่า!...”
ไม่ทันที่สวี่ลี่จะพูดจบยายเฒ่าวิปลาสก็โผเข้ากอดร่างอวบเต็มไม้เต็มมือแน่น กลิ่นสาปโชยฉุนจนสวี่ลี่แทบโก่งคออาเจียน
หยางซุนหยางฉวยโอกาสรีบวิ่งไปประคองหลิวเสียะทันทีทิ้งให้สวี่ลี่ตาค้างมองตาม
“ช่วยข้าด้วยสิเ้าคนจร ข้าจะเป็ลมตายอยู่แล้ว!”
“ช่วยตัวเองไปก่อนเถิด” อดีตขุนนางหนุ่มบุ้ยใบ้ไปที่นายน้อยของนางเท่านั้นสวี่ลี่ก็แพ้พ่าย
“ลูกแม่! เ้าคืออาเหม่ยลูกแม่!”
“ข้าชื่อสวี่ลี่ มิใช่อาเหม่ยของเ้า! มะ... ไม่ใช่!” สวี่ลี่ร้องเสียงหลง มืออวบพลันอุดจมูกเพราะกลิ่นตลบแทบลืมหายใจสีหน้าเหยเก
“แม่คิดถึงเ้าเหลือเกิน... ลูกแม่”
ยายเฒ่าลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนโยนจนสวี่ลี่ชะงักมองด้วยแววตาหวาดระแวงระคนความรู้สึกแปลกประหลาด
หยางซุนหยางลอบยิ้มพึงใจ เขานึกไว้อยู่แล้วที่พาสวี่ลี่มาเผื่อเจอยายเฒ่าวิปลาสจะให้นางรับสมอ้างเพื่อเปิดทางให้เขาพาหลิวเสียะไปหาหยวนเฉินได้โดยไม่โดนขัดขวางแต่ดูท่าทางมู่อิงฟู่จะเห็นเป็จริงจังจนอดนึกสงสารไม่ได้
แต่เพื่อนายเ้า...เอาตัวรอดไปก่อนก็แล้วกันนะเ้าอ้วน...
“ในเมื่อข้าพาลูกเ้ามาให้เจอแล้วก็ช่วยเปิดทางให้เราไปหาหมอพิษด้วยเถิด”
“เหตุใดข้าต้องช่วยเ้า!”
จู่ ๆ มู่อิงฟู่ก็โพล่งขึ้นดวงตาฝ้าฟางขุ่นขวางด้วยความเคลือบแคลง หยางซุนหยางพยักเพยิดให้สวี่ลี่ช่วยพูดแต่นางได้แต่เงอะงะก่อนจะดึงแขนยายเฒ่าเอาไว้จนร่างเกรี้ยวกราดนั้นสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ
“ท่านแม่... ช่วยคุณหนูของข้าด้วยเถิด” สวี่ลี่วิงวอนตามน้ำ
ยายเฒ่าวิปลาสชะงักกึก แววตาอ่อนลง ทันใดเสียงใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
โดยไม่ทันตั้งตัวหยางซุนหยางได้ยินเสียงก็จำได้เผยอรอยยิ้มกว้างกอดหลิวเสียะที่เริ่มสะลึมสะลือเพราะพิษไข้กลับทันที
536
![ตรวนกาฝาก [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689608408_63100063.webp)
