Yesterdays dream ฝันวันวาน

   เราไปฮันนีมูนช่วงที่รินหยุดงานสามวันตั้งแต่ที่เราคบกันมาเราแทบจะไม่เคยมาเที่ยวด้วยกันเลยสักครั้ง แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เราคบกันมาหนึ่งปี แม้สิ่งที่เราจำได้อาจจะไม่ใช่ความทรงจำแบบนี้แต่อย่างน้อยเราก็มีความสุขที่ได้ความทรงจำแบบนี้กลับคืนมา

เหมย : รินเร็วๆ ตรงนี้แหละ

ริน : ตรงนี้หรอ? ก็สวยดีนะ เหมยไปเจอที่ไหนหรอ?

เหมย : เราแค่ดูๆไปนั้นแหละเลยเจอ เอาเถอะมานั่งกัน

ริน : อ่าโอเค

เหมย : อืมริน รินว่าถ้าเหมยของรินแต่งงานริน รินจะตกลงไหม?        

ริน : เหมยพูดอะไรเนี่ย เราก็เขินนะ เรายังไม่พร้อมเลยมาขอกันแบบนี้เลยหรอ

เหมย : เราแค่ถามเฉยๆ

ริน : ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ......ไม่สิถ้าวันนั้นมาถึงเราก็มีคำตอบอยู่ในใจของเราแล้วแหละ แต่เหมยรอให้ถึงวันนั้นก่อนนะเดี๋ยวรินจะให้คำตอบเอง

เหมย : ใช่สิเหมยมันไม่สำคัญ 

ริน : รินไม่ได้หมายถึงแบบนั้นอย่างอนเรานะ

เหมย : ไม่เอาไม่พูดด้วยแล้ว

ริน : เราพูดจริงถ้าถึงวันนั้นแล้วอะรินจะเป็นคนตอบเอง เลิกงอนเรานะ

เหมย : ก็ได้ๆ เหมยจะรอคำตอบจากรินนะแต่รินต้องสัญญากับเรานะ

ริน : อืมเราสัญญา (ตือตือตือตือ) โทรศัพท์เหมยมีคนโทรมาอ่ะไม่รับหน่อยหรอ

แต่เราดันลืมไปว่ามันยังคงเป็นอดีตที่ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตัวตน นิสัย ทุกอย่างมันยังเหมือนเดิม

เหมย : ที่โทรมามีอะไร

พี : พีก็แค่คิดถึงเหมยเองว่าแต่เดี๋ยวนี้เหมยเหมยก้าวร้าวนะเนี่ย

เหมย : แล้วที่โทรมามีอะไรล่ะ

พี : เราแค่คิดถึงเหมย

เหมย : ออถ้าไม่มีอะไรแล้วเราวางนะ

พี : เดี๋ยวก่อนสิเหมย

ริน : เหมยมีอะไรป่าวทำไมดูเครียดๆอ่ะ

เหมย : ป่าวๆไม่มีอะไรหรอกนี่ก็เย็นแล้วเราไปหาอะไรกินดีกว่า

ริน : อืมไปกัน

ยังไงเราก็ต้องเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ เราไม่ยอมให้ความทรงจำมันกลายเป็นเหมือนเดิม เราต้องทำทุกอย่างให้มันจบลงตั้งแต่ตอนนี้

เหมย : มาแล้วหรอ พี

พี : นี่นัดเรามาเธอมีอะไรหรอ คิดถึงเราอะดิ

เหมย : ป่าวเราแค่มีเรื่องจะบอก

พี : อะไรหรอเลิกกับรินแล้วหรอถ้างั้นเราก็คบกันเต็มได้แล้วสิ

เหมย : ไม่ ไม่ใช่ เรามาบอกเลิกพี

พี : เดี๋ยวนะเหมยล้อเราเล่นป่ะ

เหมย : ไม่พีเราจริงจังแล้วเราก็ตั้งใจ

พี : ทำไมล่ะเหมย ทำไมต้องเลิกกับเราแล้วไปคบกับรินด้วย รินมันบอกให้เหมยมาบอกเลิกเราใช่ไหม

เหมย : เราบอกแล้วไงว่าเราคิดเอง

พี : ทำไมล่ะเหมย 

เหมย : เรารู้สึกผิด เราแค่ต้องการทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง เราขอโทษนะ

พี : เหมยเดี๋ยวก่อนสิเหมย แม่งเอ้ย

เรารู้สึกสบายใจที่ทำแบบนั้นแต่เราก็กังวลว่าสุดท้ายมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดเพราะพีเป็นคนที่พยายามตามตื้อสุดชีวิตซึ่งมันก็กลายเป็นจริง พีตามคุกคามเราอย่างหนักมากจนเรากลัวแม้ว่ารินจะพยายามถามเรามาตลอดแต่เราก็พยายามปฎิเสธว่าไม่มัอะไรเกิดขึ้น

ริน : เหมยเราถามอะไรหน่อยสิ

เหมย : อืมอะไรหรอ

ริน : เหมยกำลังปิดบังเรื่องอะไรกับเราไหมอ่ะ

เหมย : ป่าวไม่มีหนิ เราจะปิดบังอะไรรินล่ะ

ริน : เหมยมั่นใจนะว่าไม่มีจริงๆ

เหมย : ไม่มีจริงๆ รินไม่ต้องกังวลแล้วก็คิดมากหรอก มันไม่มีจริงๆ

ริน : โอเคเราเชื่อเหมยนะ

เหมย : อืมเชื่อใจเราได้

ปัญหาทุกอย่างมันไม่ได้จบแค่วันเดียวและเมื่อเราหนีปัญหาทกอย่างมันก็เลวร้ายกว่าเดิม

ริน : งั้นเราไปทำงานก่อนนะเหมย

เหมย : อืมขับรถดีๆนะ ขอให้ขายนิยายผ่านนะ

ริน : จ้าไปล่ะ

มันก็ยังเป็นวันปกติที่ยังไม่มีอะไรเพราะเราก็ไม่ได้ไปทำงานมาเกือบจะสี่วันแล้วเรานอนปวดจมเตียงเกือบทุกวันรินก็มาเฝ้าทุกวันมันช่างเป็นวันที่.....

พี : เหมย

เหมย : พี

พี : ตกใจหรอที่เรามา

เหมย : แล้วมาทำไมล่ะ

พี : ทำไมพีจะมาหาเหมยไม่ได้ เรามีเรื่องคุยกันจริงๆนะเหมย

เหมย : ไม่เราคุย

พี : เหมยเราอยากคุยด้วย

เหมย : ไม่คุยคือไม่คุยไงพี พีไม่เข้าใจหรอ

พี : ไม่ เหมยต้องคุยกับพีแล้วตอบมาตรงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเหมยถึงเลิกกับพี

เหมย : เหมยบอกพีไปแล้วไง พีจะเอาอะไรอีก

พี : ไม่เหมย เหมยไม่เคยเป็นแบบนี้นี่ไม่ใช่เหมย

เหมย : อย่าพูดอะไรน่ากลัวได้ป่ะ ปล่อยเรานะ

พี : ไม่ปล่อย

เหมย : ปล่อยเรานะ

พี : ไม่ปล่อย

ปัง !

ริน : มึงจะปล่อยเหมยไหม

เหมย : รินช่วยเหมยด้วย

ริน : ปล่อยเมียกูไม่งั้นกูยิงมึงไส้แตกแน่

พี : นี่มันเรื่องของกู มึงอย่ายุ่ง

ริน : กูนับ 1-3 ถ้ามึงยังไม่ปล่อยเหมยกูยิง 1.........2........

พี : ก็ได้ๆ กูปล่อยก็ได้ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง

ริน : เหมย เหมยไม่เป็นไรนะ

เหมย : เราไม่เป็นไร

ริน : แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้

เหมย : เรากำลังจะเข้าบ้านอยู่ๆก็มีคนมาฉุดเรา เรากลัวริน เรากลัว

ริน : ไม่เป็นไร รินอยู่นี่แล้วเหมยไม่ต้องกลัว

อย่างน้อยมันก็คงอีกสักพักที่พีคงจะไม่มายุ่งกับเราตั้งแต่วันนั้นรินก็พยายามมาเฝ้าเราตลอดเท่าที่จะว่างมาเฝ้า รินยังให้ปืนเรากระบอกหนึ่งไว้ป้องกันตัวอย่างน้อยเราก็อุ่นใจที่รินยังห่วงเรามาเสมอตลอดแต่ในใจลึกๆเราก็แอบรู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำไว้ในโลกเก่า หวังว่าเราจะได้ชดใช้ในโลกนี้ให้มันสำเร็จนะ

///

วันนี้เป็นวันเกิดของเราแต่รินดันติดงานกระทันหันเราต้องรอรินที่บ้าน เราเตรียมของเตรียมอาหารไว้รอรินกลับมาเพื่อฉลองวันเกิดแค่สองคนแต่มันกลับมีบุคคลไม่ได้รับเชิญกลับมา

กริ๊งๆ กริ๊งๆ

เหมย : ค่ามาแล้ว (เปิดประตู) พี.......

พี : เหมย 

เหมย : ปล่อยเรานะ

พี : กูไม่ปล่อย วันนี้มึงกับกมีเรื่องต้องสะสางกัน (ต่อยเหมย)

เหมย : โอ๊ย.......รินช่วยเราด้วย

ทุกอย่างมันผิดคาด ทุกอย่างมันกำลังจะจบลง

ริน รินอยู่ไหน ริน

พี : ตื่นแล้วหรออีตอแหล

เหมย : พีอย่าทำอะไรเรานะเราขอร้อง ปล่อยเราเถอะนะ

พี : กูจะปล่อยให้มึงไปตามอีรินมาช่วยหรอ ใครจะโง่ทำ

เหมย : พีเราขอร้องนะปล่อยเราเถอะถือว่าเราขอนะ

พี : ขอร้องหรอ ทีตอนนั้นมึงบอกรักกูปากบอกจะเลิกกับอีรินแล้วมาอยู่กับกู แต่ตอนนี้มึงทิ้งกู มึงทำแบบนี้ทำไม ตอบกูมา

เหมย : เราขอโทษ

พี : ขอโทษหรอ ขอโทษหร ขอโทษหรอ (เตะเหมย) มึงรู้ไหมกูเจ็บขนากไหนที่ต้องโดนมึงบอกเลิกทรมานที่โดนมึงหักหลังกู

เหมย : เราขอโทษ เราจำเป็น

พี : จำเป็นหรอแล้วกูไม่สำคัญหรอ

เหมย : พีสำคัญ แต่เรารู้ผิดกับรินเราจำเป็นต้องทำแล้วอีกอย่างเราก็ไม่ได้รักกับพีแล้ว

พี : มึงนี่แม่งตอแหลได้ใจจริงๆว่ะ

เหมย : พีเอามีดมาทำไมอ่ะ

พี : มึงอยู่เฉยๆ

เหมย : ไม่พีไม่ทำแบบนี้พีเราขอร้องอย่าทำเรานะ

ปัง !

เสียงปืนนั้นเราจำได้ทันทีว่ารินมาช่วยเราแล้ว

ริน : เหมย เหมยเป็นไรไหม

เหมย : เราไม่เป็นไร รินเรากลัว

ริน : ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร เรารีบออกไปจากที่นี้ก่อนดีกว่านะ ค่อยๆลุกนะ

ปัง ! 

ริน : ไอ้เหี้ยพีมึง ปังปังปังปังปังปังปัง!

ริน : เหมย เหมย ใจเย็นๆก่อนนะอย่าเป็นไรนะ

เหมย : ริน.........เราขอโทษที่เราไม่ได้บอกรินตั้งแต่แรก

ริน : ไม่เหมยไม่ต้องขอโทษนะ เหมยทำใจไว้ดีๆก่อนนะเดี๋ยวรินจะรีบพาไปโรงบาล

เหมย : เราๆม่ไหวแล้วริน ลาก่อนนะริน

ริน : ไม่เหมยไม่อย่าทิ้งเราไปนะเหมยไม่อย่าตายนะเหมยไม่นะ เหมย!

/////

เหมย เหมย เหมย 

เชอร์รี่ : เหมย เหมย เหมยแกเป็นยังไงบ้าง

เหมย : ที่นี้ที่ไหนอ่ะ

เชอร์รี่ : โรงยาสูบมั้งก็โรงบาลนี้แหละ

เหมย : เรามาอยู่ที่นี้ได้ไงอ่ะ

เชอร์รี่ : ก็ตำรวจเขาไปตรวจว่ามีเสียงดังออกมาจากบ้านรินตำรวจเข้าไปก็ไปเจอแกนอนสลบบนเตียงแล้วตำรวจก็จับนาวได้ตอนกำลังจะหนี

เหมย : เรา เรา 

เชอร์รี่ : ถ้าแกยังไม่อยากพูดตอนนี้แกก็ยังไม่ต้องพูดก็ได้นะ นอนพักก่อนก่อนเถอะ ฉันรู้ว่าแกต้องเจออะไรบ้างแต่ฉันรู้นะว่าแกจะผ่านมันไปได้แต่แกต้องสู้กับมันด้วยนะ เดี๋ยวเราไปแจ้งพยาบาลก่อนนะว่าแกฟื้นแล้ว

เหมย : อืม

สิ่งที่เกิดขึ้นมันคืออะไร ทุกสิ่งทึกอย่างตลอดสองปีที่ผิดพลาดสุดท้ายมันคืออะไร สิ่งที่เราทำลงไปสุดท้ายมันเปล่าประโยชน์หรอ สุดท้ายมันคงกลายเป็นอดีตที่เราที่เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ได้สินะ