หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 174: หุบเหวอสูรซ่อน คำถามของเจี้ยนหลินลอยค้างอยู่ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดของที่ราบสูงต้องสาป เยว่ชิงหลิงทอดสายตามองลึกเข้าไปในดินแดนรกร้างเบื้องหน้า ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเขา แววตาของนางที่เคยลังเล บัดนี้กลับฉายประกายเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว
"เราไม่มีทางเลือกอื่น" นางเอ่ยตอบเสียงเรียบ "การปล่อยให้หน่วยเงาอสูรโลหิตเคลื่อนไหวอย่างอิสระในสถานที่ลึกลับเช่นนี้ อาจนำมาซึ่งหายนะที่คาดเดาไม่ได้...เราจะตามรอยพวกมันไป"
เจี้ยนหลินพยักหน้ารับ การตัดสินใจของนางสอดคล้องกับความคิดในใจของเขาอย่างสมบูรณ์ ‘ศิษย์พี่หญิงมองการณ์ไกลยิ่งนัก’
"เช่นนั้นก็ไปกันเถิด...จงระวังตัวให้มาก" เยว่ชิงหลิงกล่าวเสริม
สิ้นคำของนาง เจี้ยนหลินจึงเริ่มนำทางออกเดินตามร่องรอยของศัตรูทันที พวกเขาก้าวลึกเข้าไปในดินแดนอันน่าพรั่นพรึง บรรยากาศรอบกายยิ่งกดดันและน่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกย่างก้าว
พื้นศิลาสีดำปนแดงแตกระแหงราวถูกสาปให้แห้งผากชั่วนิรันดร์ "พฤกษาอสูร" 妖植 รูปทรงบิดเบี้ยวพิกลพิการหยั่งรากอยู่เป็นระยะ ลำต้นดำสนิทของพวกมันบิดงอราวโครงกระดูก กิ่งก้านแหลมคมเสียดสีกันในสายลมเกิดเป็นเสียงแหลมเล็กน่ารำคาญ เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึง "ความกระหาย" อันรุนแรงจากพวกมัน พวกมันมิได้ดูดซับพลังงานจากฟ้าดิน แต่กลับ "ฉกฉวย" พลังชีวิตจากทุกสิ่งที่เข้าใกล้อย่างตะกละตะกลาม
เมื่อเขาโคจรพลังตามเคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต เขากลับรู้สึกถึงแรงต้านที่มองไม่เห็น ราวกับพยายามแหวกว่ายในหนองน้ำอันเหนียวหนืด พลังธาตุพฤกษาที่เคยเชื่อมต่อกับธรรมชาติได้อย่างอิสระ บัดนี้กลับอึดอัดและถูกจำกัดขอบเขต ‘วิถีพฤกษาของข้า...ในสถานที่อันไร้ชีวาเช่นนี้ จะถูกจำกัดเพียงใดกัน’
"ขาวน้อย" 小白 เองก็ดูจะหงอยเหงาลง มันซุกตัวนิ่งอยู่บนไหล่ของเจี้ยนหลิน มีเพียงดวงตาสีนิลกลมโตเท่านั้นที่ยังคงสอดส่ายไปมาอย่างระแวดระวัง
พวกเขาเดินทางไปได้ราวครึ่งชั่วยาม ภูมิทัศน์ของที่ราบสูงก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ปรากฏ "หุบเหวอสูรซ่อนเร้น" 隐妖深渊 ขนาดมหึมาทอดตัวยาวเหยียดอยู่เบื้องหน้า ปากเหวนั้นกว้างใหญ่จนมองไม่เห็นอีกฟากฝั่ง ความลึกสุดหยั่งถึง หมอกควันสีดำคล้ำอมม่วงลอยวนเวียนอยู่เบื้องล่างราวกับลมหายใจของอสูรร้ายที่หลับใหล
รอยเท้าของหน่วยเงาอสูรโลหิตมุ่งตรงไปยังขอบของหุบเหวแห่งนั้น แล้วหายลับลงไปในเงามืดที่ปากทางลงซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางเดินธรรมชาติที่เกิดจากการกัดเซาะมานับพันปี
"พวกมัน...ลงไปในหุบเหวนั่น" เยว่ชิงหลิงเอ่ยขึ้นเสียงเครียด ดวงตาจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องล่าง "สถานที่เช่นนี้...ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน"
เจี้ยนหลินเพ่งมองตาม สัมผัสแห่งพฤกษาของเขารู้สึกได้ถึง "พฤกษาอสูร" ชนิดใหม่ มันเลื้อยพันอยู่ตามผนังหินที่สูงชันของหุบเหว ลำต้นของมันมีสีเขียวเข้มจนเกือบดำสนิท และมี "บุปผาโลหิตอสูร" 血妖花 ขนาดเท่าฝ่ามือบานสะพรั่งอยู่เป็นระยะ กลีบดอกสีแดงสดราวโลหิตตัดกับสีดำของลำต้นอย่างน่าสะพรึงกลัว ส่งกลิ่นหอมหวานจางๆ เย้ายวนชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทว่าเจี้ยนหลินกลับรู้สึกถึง "พิษร้าย" และ "เจตนาล่อลวง" ที่ซ่อนอยู่ในกลิ่นหอมนั้นอย่างชัดเจน
‘บุปผาโลหิตอสูร...กลิ่นของมันสามารถสร้างภาพมายาหลอนประสาทได้!’ เจี้ยนหลินตื่นตัวในทันที
"ขาวน้อย" ที่ซุกอยู่บนไหล่เขาพลันส่งเสียง "คิก! คิก!" แหลมเล็ก มันชี้อุ้งเท้าเล็กๆ ไปยังซอกหินแคบๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่รอยเท้าหายไปนัก ซอกหินนั้นถูกบดบังด้วยเงามืดของชะง่อนผา หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากที่จะมองเห็น
"ทางนั้นหรือ?" เจี้ยนหลินพึมพำ "ขาวน้อย" พยักหน้ารัวๆ ราวกับจะยืนยันว่านั่นคือเส้นทางที่ "ปลอดภัย" กว่า
เยว่ชิงหลิงมองไปยังซอกหินนั้น "อาจจะเป็นเส้นทางลับอีกเส้นทางหนึ่ง...หรืออาจจะเป็นกับดักที่แยบยลกว่าเดิม" นางยังคงไม่วางใจ
เจี้ยนหลินเดินเข้าไปใกล้ซอกหินนั้นอย่างระมัดระวัง พบว่ามันเป็นทางเดินลาดชันที่คดเคี้ยวและทอดตัวลึกลงไปในความมืด มีร่องรอยการถูกใช้งานอยู่บ้างประปราย แต่ก็ดูเก่าแก่และไม่น่าจะเป็นเส้นทางหลักที่หน่วยเงาอสูรโลหิตใช้
ขณะที่เขากำลังชั่งใจอยู่นั่นเอง! พลันบังเกิดเสียงปะทะ ดังแว่วมาจากส่วนลึกของหุบเหว เป็นเสียงโลหะกระทบกันอย่างบ้าคลั่ง สลับกับเสียงคำรามกึกก้องของอสูรที่ไม่ทราบชนิด และเสียงระเบิดของพลังปราณที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเหว!
‘พวกมัน...กำลังต่อสู้อยู่เบื้องล่าง!’ เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง
เยว่ชิงหลิงเองก็ตื่นตัว แววตาเคร่งเครียดขึ้น "หรือพวกมันจะพบกับ 'เจ้าถิ่น' ของหุบเหวนี้เข้าแล้ว? แรงปะทะนี้...รุนแรงยิ่งนัก!"
สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว เงามรณะที่ปลายทางดูจะอันตรายและซับซ้อนยิ่งกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้หลายเท่านัก
(จบตอนที่ 174)