สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]

ศัตรู!

ซุนเฟยยังคงตีสีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

เขาจะต้องหาทางสลัดการตรึงของยอดฝีมือคนนี้ให้ได้

เมื่อคิดดังนี้ ซุนเฟยก็รีบเปลี่ยนเป็น 'โหมดมือสังหาร' ทันที ร่างของเขาก็กะพริบหายไปจากที่เดิมราวกับหลอมรวมเข้าไปในอากาศ ไม่หลงเหลือกลิ่นอายใดๆไว้

“เอ๋? น่าสนใจดีนี่ แต่แค่นี้คงสลัดการตรึงของข้าออกไม่ได้หรอกนะ?”

ในอากาศเกิดระลอกคลื่นออกมาเล็กน้อย ราวกับมีลมพัดผ่านพื้นผิวของทะเลสาบที่สงบนิ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆดังขึ้นมา

“ฮี่ๆ...ราชาแซมบอร์ด น่าเสียดายจริงๆที่ร่างของเจ้าถูกพลังของข้าประทับตราเอาไว้ ไม่ว่าเจ้าจะหลบไปที่ไหนข้าก็หาตัวเจ้าเจอได้อย่างสบายๆไม่ว่าอย่างไร วันนี้! จะเป็นวันตายของเจ้า!…ฮี่ๆ! ตรงนี้สินะ…จับได้แล้ว!”

สีหน้าของซุนเฟยเริ่มเปลี่ยนไป

หลังจากที่เขาเปลี่ยนเป็น 'โหมดมือสังหาร' สัญชาตญาณการรับรู้อันตรายก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ด้วยพลังของมือสังหารเลเวล 36 เขาสามารถใช้ทักษะของมือสังหารได้หลากหลายและมีหลายทักษะที่เหมาะแก่การหนี แต่เขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อค้นพบว่าตัวเองไม่สามารถหลบหนีจากศัตรูที่น่ากลัวด้านหลังได้ กลับกัน ร่างของเขาเหมือนถูกอะไรบางอย่างดึงกลับไป!

“ตายเสีย! ราชาแซมบอร์ด!”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูของซุนเฟย

ทันใดนั้นก็มีพลังมหาศาลตกลงมาจากฟากฟ้าใส่ร่างของซุนเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างของซุนเฟยถูกตรึงไว้อย่างแน่นหนาจนไม่อาจหลบหนีไปได้ พลังมหาศาลที่ตกใส่ร่างของเขาคล้ายกับมีภูเขาย่อมๆกำลังตกลงมาทับหัวของเขาจนแทบจะทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น

“นี่มันไม่ใช่พลังของนักรบระดับดาวนี่? เจ้าเป็นใครกันแน่?” ซุนเฟยตวาดอย่างโมโห

ในเมื่อถูกพบที่ซ่อนแล้ว ซุนเฟยก็ไม่จำเป็นต้องใช้ 'โหมดมือสังหาร' อีกต่อไป เขารีบเปลี่ยนเป็น 'โหมดคนเถื่อน' ที่มีเลเวลสูงที่สุดในบรรดาเจ็ดอาชีพ กล้ามเนื้อบนร่างเริ่มขยาย เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ค่อยๆยืนขึ้นมา

“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมาก!”

เสียงเย็นชาลอยมาจากท้องฟ้า พร้อมกับคลื่นพลังที่แหลมคมประหนึ่งดาบในมือของพระเจ้าแทงลงมาที่หัวของซุนเฟย

ร่างกายของซุนเฟยถูกพลังที่มองไม่เห็นตรึงร่างไว้ ตอนนี้เขาไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อย

รูม่านตาของซุนเฟยหดลง สมองพลันว่างเปล่า

ตั้งแต่ที่ทะลุมิติมายังโลก Diablo นี่เป็นครั้งแรกที่ซุนเฟยรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

นี่คือความตายที่แท้จริง

เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเขาได้สร้างปรากฏการณ์ที่น่าเหลือเชื่อออกมาท่ามกลางสายตาของผู้คนจากอาณาจักรทั้งสองร้อยห้าสิบอาณาจักร ในช่วงเวลาที่เขาพอใจมากที่สุด ความตายกลับมาเยือนแบบไม่คาดฝัน เรื่องแบบนี้มัน…

……

“หืม? คลื่นพลังนี้?”

ในขณะที่บุรุษร่างผอมที่สวมชุดคลุมสะอาดตากำลังเดินเล่นอยู่ในค่ายทหารบริวารอย่างเอื่อยเฉื่อย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ดวงตาที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหัวพลันสว่างจ้าขึ้นมา ก่อนจะหันกลับไปมองยังทิศทางที่อยู่ห่างออกไปด้วยสีหน้าตื่นตกใจ“ยอดฝีมือลงมือ? แล้วมันกำลังเล่นงานใครกัน? เดี๋ยวก่อน ทิศทางนั้นมัน…หรือว่าเป็น?”

“เวรล่ะ!”

ฟิ้ว!!!

ท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมา ร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิมโดยคนรอบข้างไม่ทันสังเกตเห็นว่า ก่อนหน้านี้ที่ตรงนั้นเคยมีร่างๆหนึ่งยืนอยู่

……

“เจ็มม่า มาดูนี้หน่อยเร็ว งานเลี้ยงฉลองคืนนี้ข้าสวมชุดนี้แล้วดูดีไหม?”

ในเต็นท์ยักษ์ที่อยู่ตรงกลางค่ายทหารเมืองแซมบอร์ด สาวงามในชุดกระโปรงยาวลูกไม้สีดําค่อยๆลูบชุดบนร่างของตัวเองอย่างอ่อนโยนแล้วหมุนไปมาจนกระโปรงพลิ้วไหว ชุดนี้เน้นขับเรือนร่างของนางให้โดดเด่น ส่วนสีดำจะเสริมให้ผิวขาวนวลของนางเปล่งประกายและสะดุดตามากขึ้น ตอนนี้นางดูไม่ต่างอะไรกับเทพธิดาสาวที่ตกลงมาจากสวรรค์เลย

“แองเจล่า ไม่ว่าพี่จะสวมอะไรอเล็กซานเดอร์ก็ชอบทั้งนั้นแหละ!”เจ็มม่าสวมที่คาดผมที่ประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าและเพชรสีเงินให้กับแองเจล่า จากนั้นก็หวีผมสีดำดุจน้ำหมึกของแองเจล่าอย่างนุ่มนวล

ทันใดนั้น...

“อ๊ะ…ความรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อครู่นี้มัน?”รอยยิ้มที่เปื้อมไปด้วยความสุขพลันแข็งค้าง ใบหน้าของแองเจล่าปรากฏร่องรอยความเจ็บปวดออกมา“ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้? หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอเล็กซานเดอร์…”

ร่างของสาวน้อยลุกขึ้นยืนพรวดพราด ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลใจ

……

ในขณะที่ความตายกำลังเข้าครอบงำซุนเฟย

อย่าว่าแต่จะหลบหนีหรือโจมตีสวนกลับไปเลย แค่กระดิกนิ้วสักนิ้วซุนเฟยก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

เหนือหัว คลื่นดาบสังหารที่ฟันลงมาปิดทางรอดของซุนเฟยทั้งหมด

“อ๊าก!!! อยากสังหารข้าก็ต้องถามนรกเสียก่อนว่าจะเอาข้าไปไหม!” ซุนเฟยตวาดลั่น วินาทีนั้นเขาได้ตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่าง

ฟิ้วๆๆ!

เสียงสั่นสะเทือนแปลกๆ ดังขึ้น

พลังที่ตรึงร่างซุนเฟยไว้เริ่มปั่นป่วน ในที่สุดร่างของเขาก็ได้อิสรภาพกลับคืนมา

หนี!

นี่คือสิ่งแรกที่ซุนเฟยทำหลังจากที่ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา

เป็นเวลาเดียวกันกับที่แสงสว่างสีฟ้าขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางพื้นที่ว่าง แสงสว่างนี้บิดเบี้ยวไปมาราวกับว่ากำลังมีอะไรบางอย่างพยายามจะออกมา

“โฮก! ไอ้พวกมนุษย์โง่ เจ้ากำลังมองหาบาอัลอยู่ใช่ไหม?”

ในแสงสว่างสีฟ้าครามมีแขนสองข้างขนาดยักษ์ยืดออกมาจากด้านใน พลังที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ก็คว้าจับคลื่นพลังที่กำลังตกลงมาจากฟากฟ้า

ตูม!

แขนทั้งสองข้างของอสูรตัวนั้นระเบิดเป็นชิ้นๆเลือดที่มีกลิ่นแปลกๆ และฤทธิ์กัดกร่อนก็ร่วงลงสู่พื้น

“โฮก!!! ไอ้พวกมนุษย์สมควรตาย เจ้ากล้าทำร้ายดูเรียลผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าบาดเจ็บเชียวหรือ?เจ้าไม่ตายดีแน่!”

เงาร่างของสัตว์อสูรที่กำลังคลุ้มคลั่งวิ่งออกมาจากกลุ่มแสงสว่างสีฟ้า ร่างของมันมีขนาดเท่าภูเขาย่อมๆสูงประมาณหนึ่งร้อยเมตร ผิวหนังของมันหยาบกระด้างเป็นสีแดง รูปลักษณ์ภายนอกของมันดูเหมือนหนอนตัวอวบอ้วน ขาหน้าของมันแข็งแรงและแหลมคมดูคล้ายกับหอกสองเล่มก็ไม่ปาน ส่วนท่อนล่างของมันมีแต่ไขมันและเท้าสั้นๆที่แหลมคมดุจมีดฝั่งละสี่ข้าง ซึ่งปักแน่นลงบนพื้นเพื่อรองรับน้ำหนักของร่างกายทั้งหมด แค่ส่วนหัวของมันเพียงอย่างเดียวก็กินพื้นที่ร่างท่อนบนไปถึงหนึ่งในสอง แถบกระดูกแหลมบนร่างกายของมันก็ดูน่าเกลียดน่ากลัว ในปากของมันเต็มไปด้วยฟันแหลมคมที่เรียงกันแน่นขนัด ปากกว้างจนสามารถกลืนภูเขาได้

ร่างอสูรที่น่ากลัววิ่งพรวดพราดออกมาจากกลุ่มแสงสว่างสีฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามอย่างโมโห

นี่เป็นช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์

ลาสต์บอสของแผนที่ที่สอง 'ลุกค์ โกลไลน์' หนึ่งในสี่ราชาอสูรแห่งนรก ฉายา 'ราชาแห่งความเจ็บปวด' ดูเรียลได้ก้าวข้ามผ่านประตูมิติมายังโลกอาเซรอท!

ซุนเฟยได้เปิดใช้ทักษะ 'อัญเชิญ' หนึ่งในสามทักษะพระเจ้าเพื่ออัญเชิญราชาอสูรตนนี้ออกมา

“สัตว์อสูรอะไรกัน?”

ยอดฝีมือที่กำลังลอยอยู่บนอากาศพลันตื่นตระหนกหลังจากที่ได้เห็นตัวประหลาดนี้ ท่าทีสุขุมเย็นชาก่อนหน้านี้เลือนหายไปทันที สำหรับแผ่นดินอาเซรอทแล้ว การมีอยู่ของ 'ราชาแห่งความเจ็บปวด' ดูเรียลนับว่าเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน

“ไอ้พวกมนุษย์สมควรตาย เจ้ากล้าทำดูเรียลผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าบาดเจ็บ!”

‘หนอนยักษ์’ ตัวอ้วนตะคอกออกมาอย่างโมโห ขาหน้าด้านขวาของมันแตกเป็นเสี่ยงๆ และมีเลือดไหลออกมาไม่ขาดสาย มันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของพลังที่ทำร้ายตัวเองก่อนหน้านั้นแผ่ออกมาจากร่างที่อยู่กลางอากาศ เพียงเท่านี้มันก็รู้แล้วว่า เป้าหมายของมันเป็นใคร ปากที่เต็มไปด้วยเลือดอ้าออกกว้างก่อนจะพ่นไอหนาวเย็นที่น่ากลัวออกมา…

นี่คือหนึ่งในไพ่ตายของ 'ราชาแห่งความเจ็บปวด' ดูเรียล 'น้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์'

“ไอ้หนอนชั้นต่ำ รนหาที่ตาย!”

ชายที่อยู่กลางอากาศถูกไอหนาวเย็นโจมตีจนได้รับบาดเจ็บพลันตะโกนออกมาอย่างโมโห เขาใช้พลังเดียวกับที่เคยใช้กับซุนเฟยฟันลงมาด้านล่างอย่างรวดเร็ว 'ราชาแห่งความเจ็บปวด' ถูกฟันเข้าที่หน้าอกจนเลือดที่มีฤทธิ์กัดกร่อนแปลกๆพุ่งกระจายออกมาประหนึ่งฝนที่กำลังตกหนัก

ร่างของดูเรียลกรีดร้องก่อนจะลมลงกับพื้น หมอกเย็นๆ พ่นออกมาจากร่างของมัน

“ดูเรียลโดนกินไปเสียแล้ว สุดท้ายมันก็ไม่ใช่คู่มือของศัตรูลึกลับคนนี้!”

ซุนเฟยเห็นฉากนี้ก็รู้แล้วว่า 'ราชาแห่งความเจ็บปวด' ไม่สามารถต้านทานยอดฝีมือคนนี้ได้นานมากกว่านี้แล้ว อันที่จริงซุนเฟยก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าอาจจะต้องเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้ดูเรียลก็เคยถูกคนเถื่อนซุนเฟยที่เลเวลไม่ถึง40 สังหารมาแล้วแบบง่ายดาย อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของยอดฝีมือคนนี้ได้

“ชิ เจ้าบีบบังคับข้าให้ใช้วิธีนี้เองนะ!”

ซุนเฟยคิดในใจอย่างหมายมาด ก่อนจะใช้ทักษะ 'อัญเชิญ' อีกครั้ง ฉวยโอกาสที่ดูเรียลกำลังเข้าพัวพันกับนักฆ่ายอดฝีมือเปิดประตูมิติสีฟ้าขึ้นมาแล้วก้าวเข้าไป พริบตาเดียวประตูมิติที่อยู่กลางอากาศก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย…

หนี!

ในขณะที่ประตูมิติสีฟ้าหายไป เป็นเวลาเดียวกันกับที่นักฆ่ายอดฝีมือได้สังหารดูเรียลพอดี หนึ่งในสี่ราชาอสูรนรกที่เลืองชื่อลือชาของโลก Diablo ถูกสังหารทิ้งอย่างง่ายดายราวกับเชือดคอหมู อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักฆ่ายอดฝีมือตั้งแต่แรกแล้ว

“หืม...ราชาแซมบอร์ดไม่อยู่นี่แล้ว? เฮอะ ถูกพลังของข้าประทับตราไว้แล้วยังคิดว่าจะหนีรอดไปได้หรือ?”

ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศแสยะยิ้มเย็นชาออกมา เขาหลับตาแน่นก่อนจะค้นหากลิ่นอายพลังของตัวเองที่ติดอยู่ที่ร่างของซุนเฟย แต่ไม่ช้าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “แปลกจัง หายไป? กลิ่นอายมันหายไปแล้ว...เป็นไปได้อย่างไรกัน? นักรบระดับหกดาวเล็กๆ คนหนึ่งสามารถหลบหนีจากการค้นหาของข้าได้?”

นักฆ่ายอดฝีมือรู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ในขณะที่จะค้นหากลิ่นอายต่อ ฉับพลันก็มีพลังมหาศาลขุมหนึ่งกำลังทะยานเข้ามาจากที่ไกลๆกลิ่นอายนี้แข็งแกร่งมาก และแข็งแกร่งมากกว่าเขาด้วย…

“หืม? กลิ่นอายนี้มัน…เป็นไปได้อย่างไรกัน คนคนนั้นน่าจะอยู่ที่ภูเขานี่ เวรเอ๊ย ทำไมเขาถึงมาเร็วขนาดนี้?”

ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศหน้าซีด เขาไม่สนใจที่จะค้นหาซุนเฟยต่อ นักฆ่ายอดฝีมือรีบทะยานหนีไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งดาวตก เขาพยายามหนีออกจากภูเขามอร์โรให้เร็วที่สุด…

กลิ่นอายที่ทรงพลังจากด้านหลังก็ยังคงไล่ตามเขามาไม่ปล่อย ทำให้เขาต้องเบี่ยงเส้นทางหนีเข้าไปในภูเขามอร์โรแทน

------------------------------------------