ผู้พิทักษ์จากแสงสว่าง : ราชินีแห่งดวงจันทร์

“ถ้าฉันยื่นมือออกไปจะมีใครตอบรับฝ่ามือของฉันไหมนะ? ที่ตรงสุดปลายขอบฟ้า เธอจะอยู่ตรงนั้นหรือเปล่านะ”

        เมตาเรียปรากฏตัวอยู่ในความทรงจำแรกเริ่มของผู้พิทักษ์แห่งเอิร์ธมูน!

        มินาโยะตื่นตะลึงไปกับความจริงข้อนั้นเรื่องราวของผู้พิทักษ์ที่เธอรู้มานั้นถือกำเนิดขึ้นหลังจากที่เอิร์ธสตาร์ปิดผนึกร่างของเมตาเรียไปก่อนจะสร้างผู้พิทักษ์ทั้งสิบสามไว้เพื่อคุ้มครองดวงดาวแต่แล้วเมตาเรียกลับมาปรากฏตัวอยู่ในความทรงจำของบรรพบุรุษเธอและดูท่าว่าหญิงสาวที่กำลังกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานนี่จะมีสายเลือดเดียวกันกับเธอด้วย

        เพราะอย่างนั้นคำสาปของเมตาเรียในตัวของเบริลและการที่เบริลน่าสามารถเชื่อมต่อกับเมตาเรียได้เป็นเพราะพวกเธอมีสายเลือดเดียวกัน?

        ‘ที่โลกนั้นมีเวทมนตร์บทหนึ่งซึ่งเก่าแก่และทรงพลังมากถูกสืบทอดกันมาเฉพาะในสายเลือดของเอิร์ธมูนพวกเขาขนานนามเวทมนตร์บทนั้นว่า ‘เวทผูกสัมพันธ์’มันคือการทำให้ความปรารถนาอันแรงกล้าของผู้ที่ต้องการจะผูกสัมพันธ์กลายเป็นพลังที่จะสร้างความปราถนานั้นให้เป็นจริงขึ้นมา’

        จู่ๆคำพูดที่พ่อชินเคยกล่าวไว้ก่อนที่จะส่งพวกเธอทั้งหมดมาที่นี่ก็แวบเข้ามาในหัวมินาโยะขนลุกซู่ เรื่องราวทั้งหมดนั้นต่างเชื่อมโยงถึงกันมาตั้งแต่แรก และคนที่ร้อยเรียงเรื่องราวเหล่านั้นให้เชื่อมโยงถึงกันได้ก็คือผู้หญิงที่กำลังทุรนทุรายอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้

        นับตั้งแต่ตอนที่มินาโยะได้ความทรงจำของผู้พิทักษ์แห่งเอิร์ธมูนกลับคืนมาทั้งไวโอเลตและมาซารุต่างก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีกเลยเด็กหนุ่มทั้งสองกำลังจ้องมองไปที่ร่างโปร่งแสงของเมตาเรียที่กำลังกรีดร้องโหยหวนอยู่ตรงหน้ามีอะไรบางอย่างในตัวของมินามิกำลังผลักดันเมตาเรียให้ออกไปจากร่างของเธอในตอนที่มินาโยะจำเรื่องราวทั้งหมดได้และถ้าหากว่านั่นเป็นเพราะเธอกับมินามิเชื่อมโยงถึงกันเหมือนเช่นที่เธอสามารถติดต่อกับเมตาเรียได้ล่ะก็...บางที... เด็กสาวอาจจะค้นพบหนทางจบสงครามนี้ลงแล้วก็เป็นได้!

        “พี่เบริล!”

        มินาโยะตรงเข้าหาร่างของมินามิทันที

         ไวโอเลตปราดเข้ามาขวางเธอจังหวะเดียวกับที่มาซารุพุ่งตัวเข้ามาบังร่างของเธอไว้ เด็กหนุ่มผลักร่างของไวโอเลตให้กระเด็นออกไปเสียงโลหะกระทบกันเสียดสีลั่นอากาศก่อนจะตามมาด้วยประกายแสงสีม่วงสว่างไสวจากการปะทะกันของเด็กหนุ่มทั้งคู่

        มินาโยะอาศัยจังหวะนั้นเข้าหามินามิอีกครั้ง

        เด็กสาวตรงหน้าเธอมีสีหน้าซีดเซียวมากวิญญาณอีกเสี้ยวของเมตาเรียที่อาศัยร่างของเธอเป็นทางผ่านกำลังกัดกินชีวิตของเธออยู่ร่างของมินามิลอยอยู่เหนือพื้นประมาณสามสิบเซ็นติเมตร และกำลังต่อสู้กับเมตาเรียที่อยู่ในตัวอย่างสุดความสามารถ

        มินาโยะจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของเด็กสาวทั้งเมตาเรียและมินามิต่างพยายามมองดูเธอ

        ความเจ็บปวดแล่นเข้าผ่านนัยน์ตาก่อนจะส่งตรงไปยังสมองมินาโยะพยายามฝืนที่จะลืมตาแม้ว่าเธอจะปวดหัวมาก มินามิกำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าเธอและร้องเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

        “เบริล...น..น่า”

        “หยุดนะ!”

        เสียงของเมตาเรียดังขัดขึ้น

        ร่างวิญญาณของเมตาเรียเริ่มขาดๆหายๆเมื่อมินามิดูเหมือนจะได้สติขึ้นมาเรื่อยๆมินาโยะคิดว่าการที่เด็กสาวจำเธอและเรื่องราวในอดีตของพวกเธอได้มันอาจจะช่วยขับไล่เมตาเรียออกไปจากร่างของเด็กสาวได้ก็เป็นได้

        “พี่เบริล! นึกเรื่องของฉันให้ออกสิคะ!”

        มินาโยะร้องตะโกนท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังสนั่นจากการต่อสู้ของมาซารุกับไวโอเลต

        “ได้โปรด! ช่วยจำฉันให้ได้ด้วยเถอะค่ะ!”

        มินามิพยายามอย่างมากที่จะสบตากับมินามิแต่เมตาเรียพยายามที่จะควบคุมร่างกายเธอนัยน์ตาสีม่วงใสของทั้งคู่ซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าคนที่จ้องมองมานั้นเป็นมินามิหรือเมตาเรียกันแน่

        “ฉันอยู่ตรงนี้! ได้ยินเสียงของฉันไหมคะ?”

        เด็กสาวกรีดร้องตะโกนราวกับจะขาดใจ

        และแล้วนัยน์ตาทั้งสามคู่ก็ประสานสายตากันแก้วตาสีม่วงใสของมินามิกับเมตาเรียซ้อนทับเป็นหนึ่งเดียวกันและกำลังสบตามองเข้ามาในนัยน์ตาสีฟ้าใสของมินาโยะตราสัญลักษณ์แห่งเอิร์ธมูนส่งแสงสว่างวาบความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วนัยน์ตาของมินาโยะ เด็กสาวรู้สึกว่ามันกำลังทุรนทุรายอยู่ภายในตัวของเธอเธอมองเห็นนัยน์ตาของตัวเองกำลังเปลี่ยนสีไปมาระหว่างสีแดงกับสีฟ้าใสผ่านการสะท้อนจากนัยน์ตาของเมตาเรียและมินามิที่ไหนสักแห่งที่ไกลออกไปจากที่นี่ เสียงของพ่อดังลอยผ่านมา

        พ่อเชื่อว่าพวกลูกต้องทำได้เชื่อมั่นในพลังของลูกไว้...

        มินาโยะกัดฟันแน่นเมตาเรียกำลังต่อต้านพวกเธอร่างโปร่งแสงสีขาวไข่มุกนั่นสร้างม่านพลังขึ้นมาปกป้องตัวเองมินาโยะเข้าใกล้คนทั้งคู่ไม่ได้ มีกระแสพลังต้านทานออกมาจากในตัวของมินามิมาซารุที่กำลังรับมือกับไวโอเลตอยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็ไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยเธอได้ไม่มีใครช่วยเธอได้

        “พี่เบริล”

        มินาโยะพยายามที่จะยื่นมือไปตอบรับฝ่ามือของมินามิที่ยื่นตรงออกมาหา

        “ฉันน่ะ...”

        ‘...ตลอดกาล’

        นัยน์ตาสีฟ้าใสของมินาโยะกระตุกวาบเมตาเรียและมินามิหยุดเคลื่อนไหว อะไรบางอย่างเรียกร้องความสนใจของคนทั้งคู่ไป

        ‘ฉันรอวันที่พี่จะมาหาฉันแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ยินเสียงของพี่คือตอนที่เราทะเลาะ พวกเรายืนอยู่ตรงนั้นมีกำแพงกั้นไว้ พี่บอกว่าจะไปจากเอิร์ธมูน และครั้งสุดท้ายที่ฉันออกมาจากหอคอยนั่นคือตอนที่พี่จากเอิร์ธมูนไปแล้ว ตลอดกาล’

        “เบริลน่า!!”

        แสงสว่างสีม่วงเข้มส่องออกมาจากตัวของมินามิพลังนั้นทำให้ร่างของเด็กสาวลอยตัวสูงจากพื้นดินขึ้นไปอีกมินาโยะพยายามจะไขว่คว้าฝ่ามือของเธอไว้ แต่เด็กสาวเอื้อมมือไปไม่ถึงพลังที่พวยพุ่งออกมาจากตัวของมินามินั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนมาซารุต้องผละจากไวโอเลตมาหาเธอ

        “ถอยออกมาก่อน!”

        เด็กหนุ่มตะโกนสั่งเธอ

        อีกด้านหนึ่งไวโอเลตกำลังหันไปสนใจร่างโปร่งแสงของเมตาเรียในตัวมินามิหญิงสาวดูทุกข์ทรมานไม่ต่างกัน นัยน์ตาของไวโอเลตหรี่แคบแววตาแข็งกร้าวคู่นั้นจ้องมองแต่ร่างของมินามิที่กำลังปล่อยลำแสงออกมา

        มีวงแหวนเวทส่องสว่างออกมาจากร่างของมินามิเป็นวงแหวนสีน้ำเงินเข้มสลักลวดลายเป็นตัวอักษรที่ดูคุ้นตาไวโอเลตและมาซารุเห็นมันแล้วและทั้งคู่เข้าใจความหมายที่ปรากฏขึ้นบนวงแหวนนั้นได้เป็นอย่างดี

        “อย่าเพิ่งลงมือทำอะไร!”

        มาซารุหันมาตะโกนสั่งเธออีกครั้งก่อนจะพุ่งเข้าหาไวโอเลต

        แต่คราวนี้อีกฝ่ายไวกว่าเขาเหมือนไวโอเลตรู้อยู่แล้วว่ามาซารุจะทำอะไรต่อ วงแหวนเวทที่ปรากฏขึ้นบนตัวของมินามินั้นคือผนึกที่เฟรย์เวลด์พีชลงทิ้งไว้บนร่างกายเธอในวันที่เขาตายมันคือผนึกของบันทึกแห่งฟินาเล่ที่อยู่ภายในตัวของเด็กสาวและนั่นคือสิ่งที่ไวโอเลตตามหามาตลอด

        ไวโอเลตผลักร่างของมาซารุออกไปด้วยพลังที่เหนือกว่าร่างของผู้พิทักษ์แห่งเอิร์ธสตาร์กระเด็นไปไกลเพราะผลจากวงแหวนเวทที่ปรากฏขึ้นมาคั่นระหว่างเขากับไวโอเลตความหวาดกลัวฉายชัดอยู่บนใบหน้าคมเข้มนั้น

        “พอได้แล้วแอลมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว” ไวโอเลตบอก “เอาบันทึกนั่นมาให้ฉัน แล้วเราจะจบเรื่องนี้ลงโดยที่ไม่ต้องสู้กัน”

        “นายจะเอามันไปจากยัยนั่นไม่ได้!”มาซารุเถียง “ถ้าทำอย่างนั้นล่ะก็... มินามิจะต้องตายจริงๆแน่”

        “นั่นคือทางเลือกที่เฟรย์มอบให้เธอไว้ไม่ใช่รึไง”ไวโอเลตถาม “เพราะอย่างนั้นถึงได้ฝังมันไว้ในร่างของเบริล นายเองก็น่าจะรู้ว่าตอนที่ความทรงจำทั้งหมดของเบริลกลับคืนมาจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอแล้วตัวนายน่ะหาวิธีปลดผนึกเมล็ดพันธุ์ที่อยู่ในหนังสือนั่นได้แล้วหรือไง?”

        มาซารุไม่ตอบไวโอเลต เพราะวิธีการเดียวที่เขานึกออกไวโอเลตได้จัดการทำลายมันไปแล้ว

        “พี่มาซารุ!”

        มินาโยะร้องเรียกเด็กหนุ่มร่างของเธอทรุดลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมนัยน์ตาข้างซ้ายของตัวเองไว้แน่นเธอมองเห็นภาพเหตุการณ์บางอย่างแล่นผ่านเข้ามาระหว่างที่มาซารุและไวโอเลตกำลังโต้เถียงกันอยู่มันเป็นเหมือนภาพความทรงจำเก่าๆที่เด็กสาวเคยเห็นผ่านตามาแล้วเมื่อสมัยที่ยังเป็นเบริลน่าภาพของเมตาเรียในวัยที่อ่อนเยาว์กว่าที่เห็นในตอนนี้ภาพของเด็กสาวผมหยิกยาวเป็นลอนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงบนยอดหอคอยกำลังยื่นมือออกไปสู่ท้องฟ้าและเฝ้าภาวนาถึงใครอีกคนที่อยู่อีกฟากของท้องฟ้านั้น

        น้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาข้างที่ปวดแสบปวดร้อนของมินาโยะเธอเข้าใจดีว่าความรู้สึกเมื่อออกไปยืนอยู่ตรงระเบียงและได้แต่มองท้องฟ้าบนยอดหอคอยนั้นเป็นอย่างไร

        แล้วมันก็เกิดขึ้นอีกครั้งท่ามกลางแสงของวงแหวนเวทที่เรืองรองอยู่บนตัวของมินามิและสายตาของเด็กหนุ่มสองคนที่จ้องมองมาที่เธอหัวใจของมินาโยะกระตุก สัมผัสได้ถึงพลังที่เอ่อล้นออกมาจากร่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานกำลังบีบรัดหัวใจของเธออยู่เด็กสาวไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แต่ดูเหมือนมาซารุจะรู้แล้ว

        “หรือว่า...! เมล็ดพันธุ์ในตัวยัยนั่น!”

        เมล็ดพันธุ์แห่งการทำลายล้างที่มาซารุเคยอธิบายให้เธอฟังกำลังเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้งภายในตัวของมินามิมินาโยะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เชื่อมโยงถึงกันระหว่างเธอกับพี่สาวความทรมานที่บีบรัดขั้วหัวใจทำให้ร่างโปร่งแสงของเมตาเรียดูชัดเจนและเข้มแข็งขึ้นตรงข้ามกับมินามิที่ดูเหมือนสติจะเริ่มหลุดลอยออกไปอีกครั้ง

        “ไวโอเลต เอาบันทึกนั่นมาซะ!”

        เมตาเรียที่อยู่ในตัวของมินามิตะโกนสั่ง

        “มาซารุ... ได้โปรด...”

        คำขอร้องของมินามิเป็นสิ่งสุดท้ายที่มินาโยะและมาซารุได้ยิน

        “ไม่!!”

        การครอบสติของมินามิถูกตัดขาดไปโดยสมบูรณ์ในที่สุดเมตาเรียก็ครอบครองร่างของเธอได้โดยอาศัยช่องว่างที่มาซารุกำลังลังเลใจนั้นครอบงำเธอมินาโยะน้ำตาไหลพรากเงยหน้าขึ้นมองร่างของเมตาเรียที่ลอยสูงขึ้นไปบนฟ้าและกำลังหลับตายอมรับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง

        ไวโอเลตเรียกดาบออกมา

        มินาโยะลุกขึ้นจากพื้นขาที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอออกวิ่งไปยังร่างของมินามิที่ลอยสูงขึ้นไปโดยที่สมองของเธอไม่ได้สั่งการเลยมินามิกำลังอยู่ตรงนั้น อยู่ตรงหน้าเธอเด็กสาวที่ปรากฏตัวอยู่เสมอในความทรงจำของเธอคนที่เธอเฝ้าโหยหาและยอมขังตัวเองไว้บนยอดหอคอยเพื่อแลกกับการที่เด็กสาวจะได้มีอิสรภาพกำลังเผชิญหน้ากับความตายอยู่ตรงหน้าเธอโดยที่เธอช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว

        “อย่าไปจากฉัน... ได้โปรด...อย่าไปจากฉัน!”

        เสียงระเบิดดังขึ้นมาจากด้านหลังตรงที่ที่ไวโอเลตกับมาซารุกำลังปะทะกัน ท้ายสุดแล้วผลของการต่อสู้นั้นไวโอเลตเป็นฝ่ายชนะและกำลังพุ่งเข้ามาหาเมตาเรียพร้อมกับดาบเล่มคุ้นตาในมือของเขา

        ถ้าหากวิธีเดียวที่จะช่วยพี่สาวของเธอได้คือการเสียสละล่ะก็...

        “มินาโยะ!!”

        เด็กสาวได้ยินเสียงของมาซารุตะโกนลั่นและสัมผัสของร่างไวโอเลตที่พุ่งตัวผ่านเธอไป อะไรบางอย่างทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวแสงสว่างจากวงแหวนเวทที่ส่องออกมาจากในตัวของมินามิหยุดค้าง

        มินาโยะหันหลังกลับไปมองก่อนจะกรีดร้องสุดเสียง

        เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าร่างของมินามิลอยอยู่บนนั้น เด็กสาวในชุดขาวกำลังหลับตาพริ้มมือสองข้างผายออกมาข้างตัวไม่มีร่างสีขาวไข่มุกของเมตาเรียซ้อนทับอยู่ในตัวของเธออีกต่อไปมีเพียงร่างของมินามิในชุดสีขาวที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจากปลายดาบสีเงินยวงที่แทงทะลุเข้าช่องท้องของเธอและคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามินามินั้นไม่ใช่ร่างในชุดขาวของไวโอเลตที่หยุดชะงักค้างอยู่ข้างเธอแต่เป็นร่างของเด็กหนุ่มในชุดผู้พิทักษ์สีดำสนิทที่ไว้ผมเป็นทรงหางม้าเล็กๆที่ต้นคอกำลังเงื้อดาบใส่ร่างของเด็กสาว

        เด็กหนุ่มที่มักจะส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้เธออยู่เสมอ...

        “อา.. อาโอ... อิ”

        น้ำเสียงของมินามิดังขึ้นมาพร้อมๆกับเปลือกตาที่ค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ