ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ฉันแค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้านสักน่ะค่ะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มบางๆ "พี่ชายพอจะรู้จักลุงหลี่ที่ขับรถม้าในหมู่บ้านของพวกเราไหมคะ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพอจะคุ้นหน้าเขาอยู่บ้างแต่ไม่เคยได้พูดคุยกัน

        "เธอหมายถึงตาเฒ่าหลี่น่ะเหรอ?"หวังเต๋อจู้ดูเหมือนจะรู้จักคนคนนี้ดี "ตาเฒ่าหลี่คนนั้นน่ะปกติจะมาตอนเที่ยงทุกวันนั่นแหละ"

        "มีอะไรเหรอเธอจะไปหาเขามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

        หวังเต๋อจู้ถามกลับ ต่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าสีหน้าของเธอดูร้อนรนเป็นอย่างมาก

        เธอเดินวนไปวนมาอยู่นานสองนานแต่ก็ยังไม่เห็นเขามาสักที

        หวังเต๋อจู้เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวร้อนใจมากจึงพูดขึ้นมาว่า "น้องสาวถ้ามีธุระอะไรบอกฉันมาก็ได้นะ จะให้ฉันแวะไปที่หมู่บ้านของเธอให้ก่อนก็ยังได้ยังไงซะก็ไปทางเดียวกัน"

        "จะไม่รบกวนพี่ชายเกินไปเหรอคะ?"ต่งเสี่ยวเสี่ยวต้องรีบกลับมาซื้อของสดเพื่อทำอาหารส่งให้คนที่โรงพยาบาลถ้าชักช้ากว่านี้คงไม่ทันการณ์แล้ว

        ยังไงเธอก็ต้องบอกป้าหลิวให้ได้

        "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง!"หวังเต๋อจู้หัวเราะเสียงดัง "เธอเขียนใบสั่งยาให้ฉันฉันก็ไปซื้อยาตามที่เธอบอก จ่ายเงินไปแค่นิดเดียวก็รักษาโรคเก่าได้แล้วฉันรู้สึกขอบคุณเธอจริงๆ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงเล่าเรื่องราวคร่าวๆให้เขาฟัง

        ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันอยู่นั้นเขาก็เห็นว่าฉินไห่เยว่กำลังเบื่อ หวังเต๋อจู้จึงเอาก้อนหินหน้าตาประหลาดๆให้เธอก่อนหนึ่ง เธอจึงนั่งยองๆ เล่นอยู่ตรงมุมหนึ่งเพื่อรอต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ตอนนั้นเองหลี่เจียวเจียวที่เพิ่งซื้อของจากร้านเล็กๆ ร้านหนึ่งเสร็จก็เดินออกมา

        เธอซื้อน้ำหอมขวดหนึ่งที่เขาว่ากันว่านำเข้ามาจากเมืองใหญ่

        เมื่อกี้เธอลองใช้ไปแล้วตอนนี้ทั้งตัวจึงหอมฟุ้ง

        เธอกำลังจะกลับ จึงมาที่นี่เพื่อรอขึ้นรถม้าแต่พอมาถึงก็เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวกับชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาม

        พอหลี่เจียวเจียวเห็นแบบนั้นเธอก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

        ฉินซู่ถูกของหนักหล่นทับขาจนบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ?

        หรือว่าหลังจากที่ฉินซู่ขาเจ็บต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เลยไปมีคนอื่น?

        ยิ่งคิดหลี่เจียวเจียวก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

        ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ละก็นี่คงเป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ!

        แน่นอนว่าเธอยังชอบฉินซู่อยู่แต่แม่ของเธอบอกว่าตอนนี้ฉินซู่ขาเจ็บ ไม่รู้ว่าจะหายดีได้มากแค่ไหน

        ถึงเขาจะหน้าตาจะดี แต่ถ้ากลายเป็นคนพิการก็คงส่งผลต่อภาพลักษณ์มาก

        จริงๆแล้วเธอก็แค่อยากจะเอาไปซุบซิบนินทาในหมู่บ้านเท่านั้นเธออยากจะทำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่กล้าสู้หน้าใคร

        ทั้งสองคุยกันอยู่สักพักหลังจากกำชับเรื่องทุกอย่างอย่างละเอียดแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เรียกฉินไห่เยว่ที่นั่งเล่นอยู่ตรงมุมนั้นให้ลุกขึ้นและเดินจากไป

        หลี่เจียวเจียวเดินอ้อมมาจากอีกด้านหนึ่งเธอตั้งใจจะเดินให้ใกล้ขึ้นอีกหน่อย อยากจะฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกันแต่พอเดินมาถึงก็พบว่าพวกเขาแยกย้ายกันไปหมดแล้ว

        เธอโกรธจนกระทืบเท้าด้วยความโมโหและทำได้เพียงแต่ยอมแพ้ไปก่อน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวจูงมือฉินไห่เยว่ไปซื้อของสดที่ตลาดพอเดินมาถึงครัวที่เช่าเอาไว้ เธอก็เห็นว่าฉินไห่หยางกำลังรออยู่

        "หืม?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยแต่ฉินไห่เยว่กลับวิ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น "พี่ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ!"

        พอสบกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความขบขันของต่งเสี่ยวเสี่ยวเขาก็พูดว่า "พ่อให้ผมมาช่วยน่ะครับพ่อบอกว่าแค่คุณคนเดียวคงถือของพวกนี้ไม่ไหว"

        "คุณหาเงินเลี้ยงพวกเราแล้วผมจะอยู่เฉยๆ ได้ยังไงกัน"

        เห็นท่าทางที่โตเกินวัยของฉินไห่หยางแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ได้แต่กลั้นขำ

        แต่สุดท้ายเธอก็พาเด็กทั้งสองเข้าไปในครัว

        เช่นเดียวกับเมื่อวานพอเริ่มผัดกับข้าวเธอก็เรียกเด็กทั้งสองให้ออกไปก่อน

        ฉินไห่เยว่นั่งยองๆ อยู่ที่หน้าประตู"พี่คะ แม่เสี่ยวเสี่ยวดีกับพวกเรามากจริงๆ นะพี่ลองเรียกเธอว่า 'แม่' ดีไหม?"

        ฉินไห่หยางเงียบ ไม่ยอมพูดอะไรออกมา

        ทั้งสองนั่งยองๆ อยู่ที่หน้าประตูสักพักต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ทำอาหารเสร็จ พวกเขาจึงพากันกลับไป

        อาหารยังคงได้รับคำชมล้นหลามเช่นเดียวกับเมื่อวาน

        ส่วนตอนบ่ายต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เดินทางไปที่บ้านตระกูลหวัง

        เธอตรวจชีพจรให้กับคุณยายและเฉินเฉินอีกครั้งเพื่อยืนยันอาการของทั้งสองคน แล้วก็ฝังเข็มให้

        "คุณยายคะ" หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงบอกลาเธอ "สามีของฉันกำลังจะออกจากโรงพยาบาล พวกเราจะกลับไปที่หมู่บ้านแล้วค่ะฉันจะเขียนที่อยู่เอาไว้ให้ หรือไม่ก็ทุกๆ สามวันฉันจะมาฝังเข็มให้คุณยายนะคะ"

        การรักษาจะปล่อยปละละเลยไม่ได้แต่พวกเขาก็ต้องกลับไปที่หมู่บ้าน ค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาลมันสูงเกินไป

        คุณยายเข้าใจเธอดี

        เธอจับมือต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น"งั้นหนูเขียนที่อยู่ให้ฉันนะ ถ้าอีกสามวันหนูไม่มาพวกเราไปหาหนูเองก็ได้"

        "ค่ะ" 

        เรื่องนี้ก็ตกลงกันได้ด้วยดีระหว่างที่เธอกำลังจะกลับ หวังหมิงหยางก็รีบวิ่งตามมา เขายื่นเงินให้เธอ

        หวังหมิงหยางวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว"คุณหมอเทวดา นี่คือค่ารักษาพยาบาลครับ"

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวลองมองดูก็เห็นว่ามีธนบัตรถึงห้าใบ

        "มันมากเกินไป ฉันรับไม่ได้ค่ะ"ถึงแม้ว่าจะรักษาคนป่วยถึงสองคนแต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยังรู้อยู่แก่ใจดีเมื่อวานหวังหมิงหยางก็ให้ธนบัตรมาแล้วหนึ่งปึก ตอนนี้ยังมีอีกห้าใบ

        มันเกินความคาดหมายของเธอไปมาก

        แต่หวังหมิงหยางกลับยัดเงินให้"คุณรับไว้เถอะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยรักษาอาการของลูกชายผมคงแย่กว่านี้!"

        ถึงแม้จะส่งลูกชายไปโรงพยาบาลได้แต่ตอนนี้เขาอาจจะนอนอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ

        แต่เพราะการรักษาของต่งเสี่ยวเสี่ยวตอนนี้เฉินเฉินเลยเดินมาเดินไปตามใจชอบในบ้านได้แล้วเพียงแต่ต้องระวังให้มากขึ้นก็เท่านั้น

        "ถ้างั้นฉันก็จะไม่เกรงใจคุณแล้วนะคะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำธนบัตรเหล่านั้นไว้แน่น "ฉันจะมาตรวจอาการให้พวกเขาเป็นประจำ คุณวางใจได้เลยค่ะ"

        "แน่นอน ผมเชื่อใจคุณ"

        ทั้งสองคุยกันพลางเดินไปที่หน้าประตูหวังหมิงหยางให้คนไปส่งต่งเสี่ยวเสี่ยวที่หน้าโรงพยาบาล

        พวกเขาพักอยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งวันในเช้าวันรุ่งขึ้นก็ทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาล

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกเรื่องนี้กับหวังเต๋อจู้ล่วงหน้าไปแล้วหนึ่งวันและเหมารถเขาเอาไว้แล้ว

        ถนนที่ใช้กลับบ้านไม่ค่อยดีนักแต่ถ้าปูรองรถม้าให้นุ่มขึ้นอีกหน่อยก็จะดีขึ้นมากต่งเสี่ยวเสี่ยวพยายามหาวิธีทำให้ขาของฉินซู่ไม่กระทบกระเทือนมากไป

        พอกลับไปได้แล้ว อะไรๆ ก็จะง่ายขึ้นมาก

        เธอไม่ได้คิดที่จะเหมารถคันอื่นเพราะถนนในหมู่บ้านมันแคบเกินไป รถคันอื่นเข้าไปไม่ได้ และราคาแพงมากด้วยเธอจึงต้องตัดใจยอมแพ้

        พวกเขาเพิ่งทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ขึ้นไปเอาของ

        คนกลุ่มใหญ่มารุมล้อมรอบเธอทุกคนรู้สึกเสียใจที่เธอจะกลับไปแล้ว

        "พอเธอไปแล้วพวกเราก็จะไม่ได้กินอาหารที่มีประโยชน์และราคาถูกแบบนี้อีกแล้วน่ะสิ"

        "น้องสาวฉันว่าเธอลองคิดเรื่องมาเปิดร้านอาหารในเมืองดูนะ ฝีมือของเธอไม่ธรรมดาจริงๆ!"

        "ใช่แล้ว อาหารที่เธอทำอร่อยมากจนฉันไม่รู้ว่าจะกินอาหารที่ตัวเองทำเองลงได้อีกหรือเปล่า"

        ทุกคนต่างล้อมรอบเธอ และพูดไม่หยุด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้จะทำยังไงดีเธอทักทายทุกคนทีละคน และเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนกลับไปและเธอก็เห็นฟู่ชิงชิวที่รออยู่ด้านหลัง

        ทั้งสองคุยกันสักพักต่งเสี่ยวเสี่ยวยังเห็นเพื่อนร่วมงานของฉินซู่มากันหลายคน

        พี่ใหญ่กับคนอื่นๆ ถือผลไม้พะรุงพะรังบางคนก็ถือไส้กรอกและปลาเค็มมาด้วย

        พอเห็นใบหน้ายิ้มแย้มอย่างจริงใจของพวกเขาต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

        ถึงยุคนี้จะขัดสนอยู่บ้างแต่ผู้คนล้วนมีน้ำใจและความจริงใจต่อกัน

        "พวกเรามาเยี่ยมฉินซู่ต่อไปถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยก็บอกได้เลยนะฉินซู่ช่วยเหลือพวกเราไว้เยอะมากที่พื้นที่ก่อสร้าง!"

        ทุกคนพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มต่งเสี่ยวเสี่ยวจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก่อนจะบอกลาเผยเห่อจากนั้นจึงประคองฉินซู่ลงไป โดยมีเสียงทักทายส่งตามหลัง

        รถม้าของหวังเต๋อจู้รออยู่ที่หน้าประตูแล้วทุกคนส่งพวกเขาขึ้นรถไปจึงค่อยแยกย้ายกันไป

        พอขึ้นรถแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ถอนหายใจออกมา "ในที่สุดก็ได้กลับบ้านสักที"