ตอนที่ 674 รักษาชายหนุ่มผู้น่าสงสารไท่เห๋อ
“อื้ม! ข้านับถือในความมุ่งมั่นของเ้านะเอาอย่างนี้ไหม! ข้าจะยื่นข้อเสนอบางอย่างให้กับเ้าซึ่งหากเ้ายอมตกลงที่จะมารับใช้ข้าเป็มือเป็เท้าให้กับข้าข้าก็จะช่วยรักษาอาการาเ็ของเ้าที่เป็อยู่ให้แต่หากเ้าไม่้าก็ให้ลืมเื่ที่ข้าพูดไปให้ถือว่า..........”
“ข้าน้อยยินดี!ข้าน้อยยินดีเป็อย่างยิ่งขอรับนายท่าน! ข้าน้อยจะยอมทำทุกอย่างตามที่นายท่านสั่งไม่ว่าจะให้ข้าน้อยบุกน้ำลุยไฟข้าน้อยก็ยอม ขอแค่รักษาพิษร้ายนี้ได้เพื่อให้ข้าน้อยได้สามารถออกไปสำรวจพื้นที่ด้านนี้ได้อีกครั้ง ข้าน้อย.........”
“พอแล้ว! เ้านี้ช่างเป็ชายหนุ่มที่น่าสงสารเสียจริงเลยเอาละตามข้าเข้าไปในบ้าน เดียวข้าจะทำการรักษาให้กับเ้าเอง!” เมื่อกล่าวจบเจิ้งฟู่ก็เดินนำหน้าเข้าไปในบ้านพักของเขาทันที......
“ขอรับนายท่าน!”
สำหรับคนอื่นแล้วพิษจากอสูรเพลิงผลาญใจอาจจะยากที่จะถอนแต่เมื่อเจิ้งฟู่ได้ฟังคำอธิบายและวิธีการในการถอนพิษจากชายหนุ่มแล้ว มันก็ง่ายสำหรับเจิ้งฟู่ในทันทีเพราะเพียงแค่เขาถ่ายเพพลังธาตุเหมันต์ของเขาเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่มและทำการยับยั้งและกำจัดพิษร้ายนี้ออกไปเพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็หายแล้ว......
ณ โถงกลางบ้านพัก......
“ว้าว! ภายในบ้านพักหลังนี้มีพลังงาน์เยอะกว่าข้างนอกเสียอีกนายท่าน!”เมื่อชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านพักเขาก็ััได้ถึงคลื่นพลังงาน์ที่หนาแน่กว่าด้านนอกซึ่งนั้นทำให้ชายหนุ่มสามารถลดการใช้พลังในการต้านพิษเหลือแค่ส่วนเดียวเท่านั้น.....
“มันเป็ธรรมดาที่ภายในนี้จะมีพลังงาน์มากกว่าด้านนอกหากข้างนอกมีมากกว่าภายในนี้แล้วข้าจะอยู่ในนี้ทำไมละ!”เจิ้งฟู่เห็นท่าทางของชายหนุ่มที่ดูตื่นเต้นและใผสมกับความรู้สึกยินดีที่ได้เ้าภายในบ้านพักของเขาเขาจึงได้พูดแหย่ชายหนุ่มออกไป.....
อ่า!!
“เอาเถอะ! ข้าแค่ล้อเ้าเล่นเท่านั้นมานั่งลงตรงนี้แล้วถอดเสื้อของเ้าออกซะ ข้าจะได้ทำการรักษาให้กับเ้ามันจะใช้เวลาไม่นานในการรักษานี้!”เจิ้งฟู่เห็นว่าเสียเวลามากแล้ว เขาจึงบอกให้ชายหนุ่มมานั่งที่เก้าอี้ตรงกลางห้องเพื่อที่จะทำการรักษาเขา......
“ขอรับนายท่าน!”ชายหนุ่มรีบทำตามที่เจิ้งฟู่บอกในทันที และด้วยความรู้สึกยินดีและดีใจที่พิษร้ายนี้กำลังจะถูกรักษาแล้วมันยิ่งทำให้เขารีบยิ่งกว่ารีบเสียอีก.......
ตุบ!!
“การรักษานี้อาจจะทำให้เ้ารู้สึกเ็ปบ้างเล็กน้อยไปจนถึงมากเ้าจงอดทนและพยายามคงสติเอาไว้ให้มากที่สุดหากเ้าหมดสติไปการรักษานี้จะเสียเปล่า และมันจะทำให้พิษร้ายของอสูรเพลิงผลาญใจกำเริบเร็วขึ้นและเ้าก็จะตายในไม่กี่ถ้วยน้ำชาแน่!” ก่อนที่เจิ้งฟู่จะทำการรักษาชายหนุ่มเขาได้บอกถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นให้ชายหนุ่มรู้และบอกให้ชายหนุ่มพยายามคุมสติของตัวเองเอาไว้ให้ดีอย่าได้หมดสติไปเด็ดขาด......
“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับนายท่านไม่ว่ามันจะเ็ปเพียงใดข้าน้อยก็จะทนมันให้ได้หากแต่ข้าน้อยไม่อาจทนได้ก็ถือว่านี้เป็ชะตากรรมที่ข้าน้อยต้องเผชิญ!”ชายหนุ่มยังคงยึดมั่นและตัดสินใจยอมรับในผลที่จะเกิดขึ้นไม่ว่าผลจะออกมาเป็อย่างไร.....
“ถ้าเ้าพูดอย่างนั้นข้าก็จะเริ่มทำการรักษาละนะ!”
แปะ!!
หวืดดดดดดดดดดด!!
อ๊า!!
เพียงแค่เจิ้งฟู่แตะมือทั้งสองข้างของเขาไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่มและเร่งพลังงานของเขาและปรับเปลี่ยนให้มันเป็พลังงานธาตุเหมันต์ที่เย็นเชียบจากนั้นก็ส่งมันผ่านเข้าไปในร่างกายของชายหนุ่ม และเพียงแค่คลื่นพลังงานธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่เข้าสู่ร่างกายของชายหนุ่มได้ไม่นานเสียงร้องที่ดูเ็ปและทรมานของชายหนุ่มก็ดังขึ้น.......
หวืดดดดดดดดดด!!
คลื่นพลังความเย็นธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่ถูกส่งเข้าไปในร่างของชายหนุ่มมันได้ไหลผ่านไปตามจุดเส้นชีพจรต่างๆภายในร่างกายของชายหนุ่มอย่างช้าๆ ซึ่งมันได้เข้าไปชำระและลบล้างพิษเพลิงผลาญใจของอสูรเพลิงผลาญใจที่เกาะตามจุดเส้นชีพรจรต่างๆให้หายไปก่อนที่ไหลผ่านไปจนถึงหัวใจของชายหนุ่มซึ่งมีพิษเพลิงผลาญใจรวมตัวอยู่มากที่สุด.........
โฮกกกกกกกก!!
พิษร้ายนี้ราวกับมีชีวิตจิตใจเป็ของตัวเองมันคำรามออกมาเมื่อพลังธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่พบเจอมันซึ่งมันเห็นว่าพลังธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่นั้นเป็ภัยต่อมันมันจึงได้พยายามที่จะวิ่งหนีทว่าทุกเส้นทางถูกปิดกั้นไปด้วยพลังธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่แล้วไม่มีทางหนีใดอีกนอกจากจะเข้าไปในหัวใจของชายหนุ่มที่อยู่ต่อหน้ามันทว่าหัวใจดวงนี้นั้นมีพลังงานของชายหนุ่มห่อหุ้มปกป้องอยู่ ดังนั้นผลสรุปที่ได้ก็คือพิษเพลิงผลาญใจถูกกำจัดและชำระจนหมดไป.......
พรึบ!!
แฮะ! แฮะ!แฮะ!
เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากที่เจิ้งฟู่ถอนมือของเขาออกจากแผ่นหลังของชายหนุ่มแล้วซึ่งในตอนที่เจิ้งฟู่ถอนมือออกมานั้น จู่เม็ดกลมๆสีแดงส้มก็ก่อตัวขึ้นมาจากกลุ่มควันที่ด้านหลังของชายหนุ่มซึ่งเป็ควันที่เกิดจากการที่พิษเพลิงผลาญใจถูกพลังธาตุเหมันต์ของเจิ้งฟู่ชำระไปในตอนแรกจนถึงตอนที่จัดการกับต้นต่อของพิษจริงๆ........
หมับ!!
“นี่มันเม็ดยาทิพย์เพลิงผลาญใจเม็ดยาระดับหก!” เจิ้งฟู่พลันตกตะลึงเมื่อหยิบเม็ดกลมๆสีแดงส้มที่ลอยอยู่มาดูซึ่งแท้จริงแล้วมันก็คือเม็ดยาทิพย์ระดับหก ‘ยาทิพย์เพลิงผลาญใจ’นั้นเอง.....
ตลอดการรักษานั้นชายหนุ่มอดทนได้ดีมาก เขาพยายามจะไม่ส่งเสียงร้องออกมาเพราะกลัวว่าจะรบกวนสมาธิของเจิ้งฟู่จนกระทั่งการรักษาเสร็จสิ้นชายหนุ่มถึงได้ส่งเสียงร้องออกมา อ้า!และเมื่อเสียงร้องของเขาดังขึ้นดวงตาของเขาก็พลันหลับและสลบไปเพราะเขาอดทนอดกลั่นมาตลอดจนไม่อาจที่จะทนต่อไปได้แล้วจึงได้หมดสติไปแบบนี้......
“เฮ้อ! โชคดีที่เ้าสามารถทนมันได้จนจบหากเ้าหมดสติก่อนหน้านี้สิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดคงสูญเปล่าไปแต่มันก็โชคดีที่เ้าทนได้ เพราะไม่เพียงข้าจะได้คนมาทำงานบางอย่างให้กับข้าข้ายังได้รับเม็ดยาทิพย์ระดับหกอย่างเม็ดยาเพลิงผลาญใจที่มีผลต่อผู้ฝึกตนธาตุไฟอีกด้วยแต่ตัวข้าที่มีธาตุไร้ลักษณ์สามารถบ่มเพาะพลังธาตุใดก็ได้นั้น ยาเม็ดนี้จะเพิ่มพลังการบ่มเพาะให้ข้ามากพอควรถึงมันจะได้ผลไม่เท่ากับผู้ฝึกตนธาตุไฟก็ตาม!” เจิ้งฟู่กล่าวอย่างดีใจและคิดว่าการตัดสินใจช่วยชายหนุ่มคนนี้นั้นถูกต้องแล้วเพราะเพียงแค่ยาทิพย์ระดับหกนี้ก็มีราคาสูงและยากที่จะปรุงมันขึ้นมาแล้วแต่นี้เขากลับได้มันมาจากการรักษาชายหนุ่มคนนี้สะอย่างนั้น........
หนึ่งวันผ่านไป.......
อ่า!!
ในที่สุดชายหนุ่มก็พลันลืมตาตื่นขึ้นซึ่งมันเป็่เวลาสายๆของวันแล้ว ซึ่งในขณะที่ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมานั้นเขาก็พบว่าตัวเขาได้นอนอยู่บนที่นอนภายในห้องห้องหนึ่ง.....
“ขะ....ขะ.....ข้าอยู่ที่ไหน? อ่า!!พิษร้าย! พิษร้ายได้หายไปแล้ว! ข้าไม่รู้เ็ปจากมันอีกแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! ในที่สุดข้าก็หายแล้วในที่สุดข้าก็หายแล้ว!!” ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้รู้ว่าตนอยู่ที่ไหนเขาก็ััได้ว่าพิษในร่างกายของตนนั้นหายไปแล้วความดีใจและปลื้มปิติที่เกิดขึ้นมันได้ทำให้น้ำตาของเขาไหลออกมา มันเป็ความรู้สึกที่ยากจะพูดออกมาหรือสรรหาคำพูดใดมาพูดแล้ว.......
เอี๊ยดดดดดด!!
“เ้าตื่นแล้วอย่างนั้นรึ?ตื่นมาก็ร้องะโเสียงดังเชียวนะ เล่นเอาข้าใหมดเลย!”และในตอนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกก่อนที่เจิ้งฟู่จะเดินเข้ามาพร้อมกับพูดขึ้นอย่างคำราญ.......
อ่า!!
นายท่าน!!
ชายหนุ่มพลันนึกขึ้นได้เกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ซึ่งเขาจำได้แล้วว่าพิษร้ายของเขาหายไปได้อย่างไรนั่นเป็เพราะว่าชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าตนเป็ผู้ช่วยชีวิตตนเอาไว้นั้นเอง......
“เอาละ! เ้ายังไม่ต้องพูดอะไรในตอนนี้กินนี้สะ! หลังจากดินเสร็จแล้วก็ให้จัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วออกไปพบข้าข้างนอก!”เจิ้งฟู่เพียงแค่เอาอาหารมาให้ชายหนุ่มเท่านั้นเมื่อนำอาหารวางไว้บนโต๊ะแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่ฟังคำใดๆจากชายหนุ่มอีก......
สิบห้านาทีผ่านไป.......
“ขออภัยนายท่านที่ต้องให้รอ!”หลังจากที่ผ่านไปสิบห้านาที ชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องของเขาและตรงมาที่เจิ้งฟู่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องโถงพร้อมกับกล่าวขอโทษที่ตนมาช้า......
“ไม่เป็ไร มันไม่ได้นานมากขนาดนั้นอีกอย่างข้าก็กำลังฝึกเคล็ดวิชาทักษะดาบอยู่ต่อให้เ้าออกมาช้ากว่านี้อีกหนึ่งชั่วยามมันก็ไม่ถือว่าช้า!”เจิ้งฟู่หันกลับไปตอบชายหนุ่มโดยที่เขาไม่ได้ปิดเนื้อหาทักษะดาบที่เขาเปิดขึ้นมาดู......
ขอรับนายท่าน!
ชายหนุ่มพยักหน้าและตอบกลับเจิ้งฟู่โดยที่เขาไม่ได้หันไปมองที่เนื้อหาทักษะดาบที่เจิ้งฟู่เปิดทิ้งเอาไว้เลยสักนิดเดียวซึ่งนั้นทำให้เจิ้งฟู่รู้สึกพอใจในตัวชายหนุ่มคนนี้มาก......
“เอาละ! เ้าควรที่จะแนะนำตัวเองให้ข้ารู้จักได้แล้วว่าเ้าเป็ใครมาจากไหน!” ในตอนนี้เจิ้งฟู่ยังไม่รู้จักชื่อของชายหนุ่มเลยและไม่รู้ว่าเขาเป็ใครมาจากไหน ดังนั้นเจิ้งฟู่เลยบอกให้ชายหนุ่มแนะนำตัวเองเสียหน่อย......
“ข้าน้อยมีนามว่า “ไท่เห๋อ” ข้าน้อยมาจากหมู่บ้านที่อยู่ตรงพื้นที่ทางใต้ของนิกายบัญชาสรรค์ซึ่งข้าน้อยเป็คนที่ชื่นชอบการผจญภัยและชอบสำรวจพื้นที่ต่างๆ นั่นจึงเป็เหตุผลที่ข้าน้อยเลือกที่จะเป็นักสำรวจมากกว่าจะเป็ผู้ฝึกตน!”ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตัวเองพร้อมทั้งบอกที่มาของตนให้กับเจิ้งฟู่รู้ซึ่งตัวเขาเป็คนของนิกายบัญชา์ั้แ่กำเนิดอยู่แล้วถึงแม้เขาจะไม่ได้เข้าเป็ศิษย์ของนิกาย แต่เขาก็เป็ประชาชนคนหนึ่งภายใต้นิกายบัญชา์......
ซึ่งอีกสาเหตุหนึ่งที่ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่เข้าร่วมเป็ศิษย์นั้นก็เพราะว่าเขาชอบที่จะออกไปสำรวจพื้นที่ต่างๆมากกว่าแต่หากเขาเข้าร่วมเป็ศิษย์แล้วเขาก็จะต้องพบเจอกับข้อผูกมัดต่างๆที่ปิดขว้างกันความฝันของเขาที่จะเป็นักสำรวจ......
“อื้ม! ดูท่าเ้าจะคุ้นเคยและรู้จัดพื้นที่แถวนี้เป็อย่างดีข้ามีนามว่าเจิ้งฟู่ เป็ศิษย์นิกายบัญชา์ได้เพียงแค่สามวันเท่านั้น ซึ่งตัวข้านั้นไม่ใช้คนจากโลกเบื้องบนนี้!” เจิ้งฟู่พยักหน้าให้กับชายหนุ่มก่อนที่เขาจะกล่าวแนะนำตัวเองเพื่อไม่ให้เสียมารยาท......
หือ?!
เมื่อเจิ้งฟู่แนะนำตัวเสร็จใบหน้าของชายหนุ่มก็พลันเปลี่ยนเป็ตื่นตระหนกใเพราะคำว่าคนจากโลกเบื้องล่างที่เจิ้งฟู่พูดออกมาเมื่อครู่นี้มันเป็ไปไม่ได้เลยที่คนจากโลกเบื้องล่างจะสามารถมีูเาส่วนตัวได้ไหนจะพึ่งเข้ามาเป็ศิษย์ของนิกายด้วยแล้วมันยิ่งเป็ไปไม่ได้ใหญ่แต่ในตอนนั้นเองชายหนุ่มไท่เห๋อก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนที่เขาจะเปิดปากถามขึ้นมาว่า........
“นายท่านคือคนที่ทำให้ทั่วทั้งนิกายบัญชา์ต้องสั่นะเืและเกิดความวุ่นวายไปเมื่อสามวันก่อนใช่หรือไม่ขอรับ?”ชายหนุ่มถามออกไปพร้อมกับทำหน้าคาดหวังกับคำตอบของเจิ้งฟู่......
“หากเ้าคิดว่ามันใช้มันก็ใช่ แต่หากเ้าคิดว่ามันไม่ใช่มันก็ไม่ใช่!” เจิ้งฟู่ไม่ได้ตอบออกไปตรงๆว่าคนคนนั้นเป็เขาหรือไม่เขาเพียงแค่บอกให้ชายหนุ่มคิดเอาเอง......
อ่า!
“มันต้องเป็นายท่านแน่ๆข้าเชื่อว่าต้องเป็นายท่านแน่ๆ!!” เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็รู้ว่าคนคนนั้นต้องเป็เจิ้งฟู่อย่างแน่นอนต่อให้เจิ้งฟู่ไม่พูดออกมาตรงๆก็ตาม........
“ก็นะ! เื่นั้นช่างมันเถอะตอนนี้เ้ารู้สึกเป็อย่างไรบ้าง?” เจิ้งฟู่ไม่ค่อยจะสนใจกับเื่นี้เท่าไหร่หนักเพราะเขาคิดว่ามันเป็กับปัญหาที่จะทำให้เขาปวดหัวหากเข้าไปยุ่งเกี่ยวเจิ้งฟู่จึงเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปถามเื่อาการของชายหนุ่มแทน.......
“พิษของข้าน้อยหายไปหมดแล้วขอรับตอนนี้พลังที่เสียไปกำลังเริ่มฟื้นฟูกลับมาดังเดิม และข้าน้อยคิดว่าคงอีกสักสองวันพลังทั้งหมดคงจะฟื้นฟูกลับมาดังเดิมขอรับ!” ชายหนุ่มรีบตอบกลับอย่างดีด้วยดีใจ พร้อมกับขยับไม้ขยับมือแสดงว่าตนนั้นดีขึ้นมากแล้ว.......
อื้ม!
****************************************************
วันนี้อาจจะมีแค่ตอนเดียวนะครับ พอดีพึ่งกลับมาจากธุระ ไม่ต้องรอนะครับ
278
