บทที่ 1 อุบัติเหตุ
“เอี๊ยดดด.....โครม.....” เสียงเบรกดังแสบแก้วหูตามด้วยเสียงรถที่เสียหลักพุ่งเข้าชนกับต้นไม้ใหญ่ริมทางกระจกรถแตกกระจายออกไปทั่วเป็บริเวณกว้างเสียงโลหะบิดเบี้ยวดังก้องในค่ำคืนที่เงียบสงัดราวกับเสียงแห่งความหายนะที่มาเยือน
หลังจากเสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นไม่นานความเงียบก็พลันบังเกิดลงอีกครั้ง หิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายเกล็ดหิมะขาวสะอาดร่วงหล่นจากฟ้าลงมาแตะผิวดิน เสียงกระทบกันของเกล็ดหิมะเล็กๆดังคล้ายเสียงกระซิบ เสียงลมที่หวีดหวิวไปมายิ่งทำให้ค่ำคืนนี้ดูเยือกเย็นจนเหน็บหนาว
เนตรดาวรู้สึกถึงความเ็ปที่กระแทกเข้ามาที่ร่างกาย“ช่วย...ด้วย...” เนตรดาวพยายามที่จะส่งเสียงออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ทั้งหมดกลับดูไร้ผล เสียงแหบพร่าที่ถูกกลบด้วยเืจำนวนมากที่ไหลออกมาจากปากและจมูกดังแ่ลอดออกมาอย่างไร้ซึ่งความหวังความมืดมนค่อย ๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของหญิงสาวจนหมดสิ้น
ภาพสุดท้ายที่เนตรดาวจำได้คือตอนที่หญิงสาวขึ้นรับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีจากงานประกาศรางวัลประจำปีเนตรดาวได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมแห่งปีจากบทบาทล่าสุดในซีรีส์ที่เธอเล่น ภาพของเนตรดาวที่ขึ้นรับรางวัลพร้อมใบหน้าที่อาบด้วยรอยยิ้มสดใสและแววตาเปล่งประกายของเธอน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่ทำให้ใบหน้านั้นดูน่าเกลียดพร้อมคำขอบคุณที่เปล่งออกมาดั่งถูกซักซ้อมเอาไว้เป็อย่างดีสร้างความติดตรึงในใจของผู้คนที่ได้พบเห็นยิ่งนัก ความสำเร็จในอาชีพนักแสดงของเนตรดาวกำลังอยู่ใน่ขีดสุดก็ว่าได้ทีเดียว
เนตรดาวเป็นักแสดงสาวที่ได้รับการยกย่องว่าเข้าถึงบทบาทอย่างไม่น่าเชื่อการแสดงของเธอทั้งในบทบาทนางเอกผู้แสนดีที่ถูกรุมทำร้าย จนใคร ๆต่างพากันสงสารและเห็นใจ ทำเอานางร้ายของเื่โดยก่นด่าจนเป็กระแสไปทั่วหรือแม้กระทั่งบทบาทนางเอกจอมร้ายกาจที่ใคร ๆ ต่างพากันเข็ดขยาดทำเอาเกิดกระแสหญิงยุคใหม่ต้องร้ายได้ใจเช่นเธอบทบาทหลากหลายที่เนตรดาวเล่นก็ล้วนแล้วแต่แสดงได้อย่างสมบทบาทเป็อย่างมากส่งผลให้อันดับความนิยมในตัวเธอเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆจนได้ชื่อว่าเป็นักแสดงหน้าใหม่ระดับแถวหน้าของวงการเลยทีเดียว
เืยังคงไหลรินออกมาตามร่างกายที่มีแผลเหวอะหวะความรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เสียงหายใจเฮือกสุดท้ายของเธอหอบเบาออกมาก่อนจะค่อยๆ กลืนหายไปพร้อมกับความเงียบสงัดในค่ำคืนที่หิมะโปรยปราย
เนตรดาว ดาราสาวสวยผู้ที่ตอนนี้กำลังได้รับความนิยมสูงสุดในวงการบันเทิง หญิงสาวกำลังเดินทางกลับ
ทว่าอุบัติเหตุดังกล่าวกลับพรากเอาชีวิตอันรุ่งโรจน์ของเนตรดาวไปอย่างไม่มีวันหวนกลับอีกแล้ว
ในขณะเดียวกัน ยามค่ำคืนที่หิมะตกหนัก ร่างบางกำลังนอนหนาวสั่นพร้อมไข้ที่ขึ้นสูงใบหน้าแดงก่ำด้วยความหนาวและพิษไข้ที่สะสมมาเป็เวลาหลายวัน “น้ำ...ข้าหิวน้ำ”เสียงแหบพร่าดังแ่ออกมาอย่างจวนเจียนจะขาดใจเสี่ยวม่านรีบประคองร่างฮวาอิงหลงพร้อมค่อย ๆ บรรจงหยดน้ำลงบนริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความร้อนรน
“คุณหนู ทำใจดี ๆ ไว้นะเ้าคะข้าให้คนไปตามหมอแล้ว คุณหนูอดทนหน่อยเถิดเ้าคะ”เสี่ยวม่านพยายามพูดปลอบโยนนายหญิงของนางด้วยความสงสาร
ฮวาอิงหลงเดิมทีเป็บุตรสาวคนเดียวของใต้เท้าฮวาอี้เชียนขุนนางใหญ่ของแคว้น ด้วยรูปโฉมที่งามสะคราญ และฐานะของนางที่มีทำให้ฮวาอิงหลงต่างเป็ที่หมายปองของชายหนุ่มทั้งหลายในแคว้นแทบทั้งสิ้น
แต่แล้วในภายหลังครอบครัวของฮวาอิงหลงกลับต้องโทษใต้เท้าฮวาถูกสั่งปะาชีวิตฮูหยินฮวาทนรับความผิดหวังไม่ได้จึงใช้ผ้าขาวปลิดชีพตามสามีของนางไปในขณะที่ฮวาอิงหลงและเสี่ยวม่านสาวใช้ถูกขายให้เป็ทาสนับแต่นั้นมาชะตาชีวิตของฮวาอิงหลงก็พลิกผันจากหน้ามือเป็หลังมือเลยทีเดียว
ฟางซินเย่แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นได้ซื้อตัวฮวาอิงหลงและเสี่ยวม่านเข้ามาเป็สาวใช้ภายในจวนแม่ทัพฮวาอิงหลงที่ไม่เคยต้องลำบากแม้แต่น้อยกลับต้องทำงานแทบหามรุ่งหามค่ำยังดีที่มีเสี่ยวม่านคอยช่วยเหลือดูแลนางเป็อย่างดีเสี่ยวม่านพยายามทำงานแทบทุกอย่างเพื่อไม่ให้นายหญิงของตนต้องลำบากไปมากกว่านี้แต่เพราะคนในจวนแม่ทัพล้วนแต่พยายามกลั่นแกล้งพวกนางทั้งสอง ทำให้ฮวาอิงหลงต้องได้รับความลำบากอย่างถึงที่สุด
ด้วยร่างกายที่อ่อนแอบอบบางเมื่อต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลาส่งผลให้ฮวาอิงหลงถึงกับล้มป่วยลง นางจับไข้สูงร่างกายหนาวสั่นอยู่ตลอดเวลาเสี่ยวม่านพยายามขอร้องคนในจวนให้ตามหมอมารักษานายหญิงของตนแต่กลับได้รับคำปฏิเสธอยู่ร่ำไปเสี่ยวม่านจึงทำได้เพียงหายาภายในจวนต้มให้นางกินตามมีตามเกิด
“เสี่ยวม่าน...ข้าไม่ไหวแล้วข้าคงต้องทิ้งเ้าเสียแล้ว” ฮวาอิงหลงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
“คุณหนูท่านอย่าทิ้งข้าไปนะเ้าคะท่านอดทนอีกสักนิด ข้าจะลองไปตามหมออีกครั้ง”เสี่ยวม่านรีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม พร้อมพยุงตัวขึ้นเพื่อไปตามคนมาช่วยเหลือ
ทว่าฮวาอิงหลงกลับยื้อมือที่หยาบกร้านของเสี่ยวม่านเอาไว้“เสี่ยวม่าน...เ้าอยู่เป็เพื่อนข้าเถอะ หากข้าจากไปแล้ว เ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีชาตินี้ข้าขอบคุณเ้ามากที่ดูแลข้าในวันที่ข้าหมดสิ้นทุกอย่าง เอาไว้ข้าจะตอบแทนเ้าในชาติหน้าแล้วกันนะ” ฮวาอิงหลงสั่งเสียกับเสี่ยวม่านเป็ครั้งสุดท้ายร่างกายนางหอบถี่มากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมลมหายใจที่ค่อย ๆ แ่ลงตามลำดับก่อนที่ร่างบางจะค่อย ๆ สงบลงไปในที่สุด
“คุณหนู....คุณหนูอย่าทิ้งข้าไปคุณหนูตื่นเถอะเ้าค่ะ” เสี่ยวม่านคร่ำครวญออกมาอย่างเศร้าโศกนางกอดร่างนายหญิงของตนเอาไว้แน่น
เสียงสะอื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องสะท้อนออกไปทั่วเรือนหลังทรุดโทรม หิมะข้างนอกยังคงตกลงมาอย่างไม่สิ้นสุดหัวใจของเสี่ยวม่านเ็ปราวกับถูกบีบเคล้นจนแตกสลายนายหญิงที่นางภักดีตายลงต่อหน้าอย่างน่าเวทนาโดยที่เธอไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดได้เลย
2K
