ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"บรู้ววววววว์---"ในป่าที่สาบสูญนั้น เสียงหมาป่าหอนโหยหวนทำลายความเงียบสงบในยามเช้าในพุ่มไม้เตี้ยหมาป่าสีดำขนาดมหึมาจำนวนหนึ่งวิ่งอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า เด็กหนุ่มผู้ที่วิ่งอยู่ด้านหน้าฝูงหมาป่าดุร้ายเหล่านั้นไม่ไกล คือถังฮวน!
“ซวยจริง ๆ เล้ย เสียเวลาในป่าที่สาบสูญไปกว่าสิบวัน นอกจากจะไม่เจออัญมณีระดับต่ำแล้ว เช้านี้ตื่นขึ้นมาข้ายังต้องถูกหมาป่าไล่ล่าอีกรึนี่!” ถังฮวน รู้สึกหดหู่และสบถมาตลอดทาง แต่กระนั้นเขาก็ไม่กล้าหยุดยั้งฝีเท้าลงแม้แต่น้อย ในชาติก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นพวกหมาป่าในสวนสัตว์มาบ้าง หมาป่าเพวกนั้นมีขนาดเท่ากับสุนัขทั่วไปเท่านั้นไปเอง แต่ไหงหมาป่าที่นี่ มันมีขนาดสูงเกือบหนึ่งเมตรโดยเฉพาะไอ้ตัวที่ดูจะเป็นหัวหน้า ร่างของมันสูงใหญ่กว่ามาก ขนาดของมันน้อง ๆ ม้าโตเต็มวัยเลยทีเดียว!?! เมื่อวานนี้ถังฮวนเพิ่งจะพบกับชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองเช่นเดียวกันกับเขาเขาคนนั้นถูกขย้ำโดยฝูงหมาป่าข้างหลังนี่แหละ ถูกขย้ำแล้วเคี้ยวกิน เหลือเพียงกระดูกไม่กี่ชิ้นภายในเวลาไม่นาน หมาป่าดำหลายสิบตัวไล่ล่าเขามาตลอดทาง หากถูกพวกมันล้อมไว้ ผลที่ได้คงดูไม่จืดเท่าไรนัก
ตลอดเวลาสิบวันที่เข้าไปยังป่าที่สาบสูญ ถังฮวนระมัดระวังตัวเป็นพิเศษตลอดทุกคืน คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลากระทั่งหลังผ่านไปหลายวัน ด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสม เพราะไม่พบเจอสิ่งใดในคืนที่ผ่าน ๆ มา จึงเริ่มคลายความระมัดระวังลง ทว่าอันตรายมักจะมาในค่ำคืนที่จะผ่อนคลายและหลับสนิทโดยไม่คาดคิด หลังรุ่งสาง ฝูงหมาป่าก็ปรากฏ ขณะที่ถังฮวนตื่นขึ้นมา หมาป่าก็อยู่ในระยะร้อยเมตรแล้ว สายเกินกว่าที่เขาจะเก็บกระโจม อาหารแห้งและสัมภาระอื่น ๆ ได้ทันเมื่อคว้ากระบี่เพลิงเมฆาได้ก็รีบออกวิ่งทันที คืนที่ผ่าน ๆ มา ถังฮวนเจตนาเลือกสถานที่โล่งกางค้างแรม เพื่อที่จะเฝ้าระวังอันตรายรอบด้านได้โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนั้นนำมาซึ่งอันตรายอย่างยิ่ง ในพื้นที่แบบนั้น หมาป่าสามารถรุมขย้ำเขาได้อย่างง่ายดาย!.แม้ว่าถังฮวนจะวิ่งหนีไม่อย่างสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับฝีเท้าทั้งสี่ของพวกหมาป่าดำได้ ไม่นานนักระยะห่างระหว่างเขากับพวกหมาป่าก็ย่นเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียวโชคยังดีที่ป่าอยู่ไม่ไกลนัก หนึ่งร้อยเมตร ... ห้าสิบเมตร ... สามสิบเมตร ... สิบเมตร … "จี้เกินไปแล้วเว้ย!" ถังฮวน รีบพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้เขียวชอุ่มดั่งเกาทัณฑ์ออกจากแหล่ง ถังฮวนเหลือบตามองชั่วแว่บหนึ่ง เขาเลือกต้นไม้ใหญ่ สูงราว 20-30 เมตร ต้นหนึ่ง ปีนป่ายอย่างรวดเร็วคล้ายลิงขึ้นยอดมะพร้าว หากิ่งไม้ขนาดใหญ่กิ่งหนึ่งซึ่งสูงเหนือพื้นดินราวสิบเมตร ถึงกระนั้นถังฮวนยังรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย จึงปีนสูงขึ้นไปอีกสองสามเมตร ทันใดนั้นเองฝูงหมาป่าดำหลายสิบตัวก็วิ่งตามมาถึงแล้วโอบล้อมต้นไม้นั้นไว้ "บรู้ววววววว!" จ่าฝูงส่งเสียงสั่งการ หมาป่าสีดำหลายตัวก้าวประชิดเข้ามารุมขย้ำโคนต้นไม้อย่างดุร้าย "คิดไว้แล้วเชียว...สัตว์ยังไงก็คือสัตว์วันยังค่ำล่ะนะ.... " เมื่อเห็นอย่างนั้นถังฮวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะพลันหดหาย ดวงตาของเขาต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจฝูงหมาป่ารุมกัดโคนต้นไม้อย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ลำต้นถูกกัดกระชากออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพียงไม่นานโคนต้นไม้ก็ถูกฉีกออกจนแหว่งเป็นชิ้น ๆ จากสถานการณ์ตอนนี้ ต้นไม้ใหญ่ที่เดิมรับน้ำหนักอย่างน้อยสองคนไหว อีกไม่กี่นาทีคงจะต้องถูกโค่นลงเป็นแน่ "แฮ่….!" จ่าฝูง เปล่งเสียงคำรามลั่น สายตาจ้องมองเบื้องบน สายตาสีเขียวคล้ายเย้ยหยันมนุษย์หน้าโง่

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28 พานพบสัตว์อสูร (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 28 พานพบสัตว์อสูร (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้