ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เจ้าเดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นโกรธจัดดวงตาของมันฉายแววอาฆาตเหมือนอยากฉีกผมเป็นชิ้นๆ

        ทันทีที่มันพูดจบมันก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น

        รอบตัวผมถูกล้อมด้วยภูเขาและก้อนหินทุกเส้นทางถูกปิดตาย มีเพียงทางด้านหน้าที่มันขวางอยู่

        พลังของมันกดดันจนผมหายใจแทบไม่ออก

        หากผมเลือกปะทะตรงๆมีแต่จะพ่ายแพ้

        ผมทำได้เพียงค่อยๆถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง

        “อาจารย์ ช่วยผมด้วย!”

        เสียงของผมดังก้องไปทั่วป่าหวังว่าอาจารย์จะได้ยินและมาช่วย

        แต่เจ้าเดรัจฉานเฒ่ากลับหัวเราะเยาะด้วยความโกรธ

        “คืนนี้ ต่อให้เจ้าตะโกนจนสุดเสียงก็ไม่รอดอยู่ดี!”

        พูดจบมันดีดตัวออกจากพื้น กระโจนใส่ผมด้วยความเร็วสูง

        ผมเบิกตากว้างยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ

        “ปัง!”

        แรงมหาศาลซัดเข้ามาเต็มที่กระบี่ในมือของผมกระเด็นหลุดไป

        ตัวของผมเองก็ถูกแรงปะทะซัดกระเด็นจนล้มลงกระแทกพื้น

        มือและแขนของผมสั่นสะท้านจากแรงกระแทกปวดแสบปวดร้อนไปหมด

        มันยืนคร่อมผมไว้ใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

        “ไอ้เด็กโง่! ทำไมไม่ตอบข้าดีๆ! ทำไม! ทำไม!?”

        เมื่อพูดคำว่า‘ทำไม’ ครั้งสุดท้าย มันอ้าปากกว้าง แยกเขี้ยวแล้วเงื้อกรงเล็บใส่ผมเต็มแรง

        ผมถูกต้อนจนไม่มีทางหนีแล้ว

        มันเร็วเกินไปผมไม่สามารถหลบได้ทันแน่

        แต่ในวินาทีนั้นเอง…

        เสียงตะโกนก้องกังวานดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง!

        “ทำไมอะไรของแก!”

        เสียงดังขึ้นก่อนที่เงาดำจะกระโจนลงมาจากก้อนหินด้านหลัง

        เป็นอาจารย์ของผม!เขามาถึงแล้ว!

        เจ้าเดรัจฉานเฒ่าเบิกตากว้างมันยังไม่ทันได้เห็นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

        ทันใดนั้น“ปัง!”

        อาจารย์ของผมกระโดดเตะมันเต็มแรงร่างของมันปลิวกระเด็นไปไกลห้าเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้เสียงดังสนั่น

        มันกรีดร้องออกมาเลือดพุ่งกระฉูดออกจากปาก

        เมื่อเห็นอาจารย์ผมแทบจะหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ

        “อาจารย์!”

        อาจารย์มองผมแวบหนึ่งก่อนพยักหน้า

        “ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่มีทางที่สัตว์เดรัจฉานพวกนี้จะทำร้ายนายได้”

        เมื่อเจ้าเดรัจฉานเฒ่าที่กระอักเลือดออกมาเห็นความแข็งแกร่งของอาจารย์ก็ไม่กล้าแสดงท่าทีโอหังอีก

        มันรีบพยุงตัวขึ้นมาแล้วพุ่งกระโจนเข้าป่าทันที

        แต่อาจารย์แค่นเสียงเย็นชา “คิดจะหนีงั้นรึ”

        เขาล้วงเอาเส้นเอ็นออกมาก่อนจะสะบัดข้อมือขว้างปลายสายออกไป

        “ฟิ้ว!”

        เส้นเอ็นพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของผมยังตามไม่ทัน

        เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากในป่า ก่อนที่อาจารย์จะกระตุกเส้นเอ็นกลับมาอย่างง่ายดาย

        เจ้าเดรัจฉานเฒ่าที่พยายามหนีถูกลากกลับมาอย่างหมดหนทาง

        มันกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นก่อนจะมาหยุดที่ปลายเท้าของอาจารย์

        “ตุบๆๆ!”

        มันพยายามลุกขึ้นแต่ก็ถูกแรงเหวี่ยงซัดจนกลิ้งไม่เป็นท่า

        ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

        อาจารย์ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!

        เพียงแค่เส้นเอ็นและตะขอเกี่ยวตัวเดียวก็สามารถดึงเดรัจฉานเฒ่าตัวนี้กลับมาได้อย่างง่ายดาย

        อาจารย์แข็งแกร่งเหลือเกิน

        เมื่อเทียบกับลุงอวี๋แล้วความแตกต่างในฝีมือเห็นได้ชัดเจน

        ฝีมือของอาจารย์นั้นสูงส่งเหนือชั้นไปอีกระดับ

        อาจารย์มองเดรัจฉานเฒ่าที่นอนอยู่บนพื้นก่อนจะเหยียบหัวของมันเต็มแรง

        “หนีสิวะ! ไหนบอกจะหนีไง!

        “กล้าทำร้ายศิษย์ของฉัน สมควรตายนัก!

        “ยังกล้ามาถามว่าทำไมอีก! ตอนนี้เข้าใจรึยังว่าทำไม!

        “เวรเอ๊ย! นี่มันตัวอะไรวะ…”

        อาจารย์สบถไม่หยุดท่าทางแข็งกร้าวและดุดันสุดๆ

        เดรัจฉานเฒ่าที่ถูกเหยียบหัวตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

        มันร้องขอชีวิตด้วยเสียงสั่นเครือ “ท่านนักพรต! ไว้ชีวิต! โปรดไว้ชีวิต!”

        อาจารย์ไม่ตอบเพียงหันกลับมาถามผม “เสี่ยวเจียง เจ้าตัวนี้ทำอะไรนาย”

        ผมที่เพิ่งหยิบกระบี่กระดูกปลาขึ้นมาเดินเข้าไปใกล้

        เมื่อได้ยินคำถามของอาจารย์ผมตอบอย่างตรงไปตรงมา “อาจารย์ มันพยายามบังคับให้ผมแต่งตั้งมัน”

        เมื่ออาจารย์ได้ยินก็หรี่ตาลงทันที

        เขาเพิ่มแรงที่เท้าก่อนจะสบถเสียงดัง

        “บัดซบ! แทนที่จะตั้งใจบำเพ็ญ ดันอยากใช้ทางลัดอันผิดศีลธรรม สมควรตายแล้ว!”

        เดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นร้องขอชีวิตอีกครั้งร่างกายมันสั่นสะท้าน

        “ท่านนักพรต! ข้าทำไม่สำเร็จ ข้ายังไม่ได้รับการแต่งตั้ง! ขอท่านเมตตา!”

        อาจารย์กลับดูแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาถามผม “เสี่ยวเจียง นายตอบมันว่าอะไร”

        ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยแต่ก็ยังตอบไปตามจริง

        “ผมบอกมันว่า…เหมือนไอ้จ้อน”

        เมื่ออาจารย์ได้ยินคำตอบสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        “ว่าอะไร เหมือนอะไรนะ”

        “…ไอ้ ไอ้จ้อน!”

        ผมทำตัวไม่ถูกเลยลูบหัวตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน

        อาจารย์ได้ยินคำตอบของผมแล้วก็หัวเราะลั่น “ดีๆ! ตอบได้ดี! ฮ่าๆๆ!”

        เขาหัวเราะแทบน้ำตาไหล

        “ฉันทำงานสายนี้มาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินใครตอบแบบนี้!เจ้าหนูนี่มันมีของจริงๆ!”

        อาจารย์หัวเราะขณะพูดแต่เดรัจฉานเฒ่าที่ถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของเขากลับมีสีหน้าเศร้าสลด ร่างกายสั่นเทา

        “อาจารย์ ผมตอบแบบนี้…จะไม่มีปัญหาใช่ไหม”

        ผมถามอย่างไม่แน่ใจเพราะผมเองก็ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก

        อาจารย์ส่ายหน้า “ไม่มีปัญหาแน่นอน พวกเดรัจฉานที่มาขอการแต่งตั้งแบบนี้หวังจะขโมยโชคชะตาของผู้อื่นเพื่อเพิ่มตบะให้ตัวเอง ถ้านายตอบตามที่มันต้องการได้ซวยแน่ โชคชะตาของนายจะถูกพรากไปและมันจะได้พลังเพิ่มขึ้น!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นผมก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        โชคดีที่ผมยังคงมีสติและนึกถึงเรื่องราวเก่าๆได้ทัน

        มิฉะนั้นผมคงต้องพบกับเคราะห์ร้ายไปอีกนาน

        ขณะเดียวกันเดรัจฉานเฒ่าที่อยู่ใต้เท้าอาจารย์ก็ร้องขอชีวิต

        “ท่านนักพรต! โปรดเมตตาเถอะ! ข้าเพียรพยายามบำเพ็ญเพียรมาอย่างยากลำบากได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

        อาจารย์มองมันแวบหนึ่งก่อนกล่าว

        “แกถามศิษย์ฉันว่าอะไร”

        “ข้า…ข้าเพียงแต่ถามว่า…”

        เดรัจฉานเฒ่าพูดตะกุกตะกักไม่กล้าตอบตรงๆ

        อาจารย์ไม่รอให้มันพูดจบเขากระทืบมันไปหนึ่งที ทำให้มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

        “ฉันถามว่าแกถามศิษย์ฉันว่าอะไร!”

        ผมเห็นดังนั้นจึงตอบแทน “มันถามผมว่ามันเหมือนเทพหรือเซียน”

        สีหน้าของอาจารย์ที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อครู่กลับกลายเป็นเย็นเยือกขึ้นมาทันที

        เขาส่งเสียงฮึดฮัดแล้วคว้าตัวเดรัจฉานเฒ่าขึ้นมาอย่างง่ายดาย

        เพียงมือเดียวก็สามารถยกมันขึ้นจากพื้นได้ราวกับมันเป็นแค่ถุงขยะ

        “สารเลวเอ๊ย! สมควรตายแล้ว กล้ามาขอให้ศิษย์ฉันตั้งตายให้งั้นหรือ!คิดจะทำให้ตายยกครัวเลยหรือไง!”

        ตั้งตาย? ตายยกครัว?

        ผมอึ้งไปทันที

        มันหมายความว่ายังไงกันแน่!

        ผมจ้องมองอาจารย์อย่างสงสัยแต่เลือกที่จะเงียบ ไม่ขัดจังหวะเขา

        เดรัจฉานเฒ่าที่อยู่ใต้เท้าอาจารย์ตัวสั่นเทิ้มส่งเสียงร้องขอชีวิต “ท่านนักพรต! ข้า ข้าผิดไปแล้ว!โปรดเมตตาข้าด้วย!”

        แต่มีเพียงเสียงหัวเราะเย็นชาเป็นคำตอบ “ทำผิดก็ต้องรับผลกรรม!”

        อาจารย์ไม่ลังเลเขาบีบคอเดรัจฉานเฒ่าตัวนั้นแน่นขึ้น

        “กร๊อบ!”

        เสียงกระดูกหักดังชัดเจน

        ดวงตาของเดรัจฉานเฒ่าเบิกโพลงมันพยายามเปล่งเสียงร้อง แต่ทำได้แค่ครางเสียงแผ่วเบา

        เลือดเริ่มไหลออกจากปากและจมูกของมัน ดวงตาสีเขียวมรกตที่เคยเรืองแสงค่อยๆ มืดดับลง

        อาจารย์สะบัดมือทิ้งร่างของมันร่วงลงสู่พื้น ไร้ซึ่งสัญญาณชีวิต…