ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์

ตอนที่ 47 จันทร์วาดและเจนใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงโรงแรมเดอะรอยัลเมื่อมาถึงที่โรงแรมเจนก็พบกับผู้บริหารของสมาคมคนอื่นที่ดูเหมือนจะมาถึงกันก่อนเจนได้ไม่นาน “มากันไวจังเลยนะคะคุณสมโชค” เจนเดินเข้าไปทักทาย “เรามารถไฟฟ้ากันน่ะครับคุณเจนจิรา” สมโชคพูด “งั้นเหรอคะฉันให้คนขับรถมาส่งเลยช้าไปหน่อยขอโทษด้วยนะคะอ๊ะทางด้านนี้คือโค้ชจันทร์วาดค่ะหลายคนคงรู้อยู่แล้วพี่จันทร์คะท่านนี้คือคุณสมโชคเป็นผู้บริหารของสมาคมกีฬาคาราเต้เขาดูแลด้านงบประมาณค่ะ แล้วก็ท่านนี้คือ.........” เจนค่อยๆแนะนำให้จันทร์วาดรู้จักทีละคนจนครบซึ่งผู้บริหารของสมาคมนั้นมีกว่าสิบคนแต่ละคนก็มีหน้าที่ดูแลส่วนต่างๆของสมาคมแยกกันไป “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะทุกคนฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในฐานะโค้ช” จันทร์วาดพูดกับเหล่าผู้บริหาร “เอาล่ะฉันว่าเรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยต่อตอนทานอาหารดีกว่านะเราไปรับประทานอาหารกันเถอะ” เจนพูดก่อนจะพาทุกคนไปที่ห้องอาหารของโรงแรมที่ได้จองเอาไว้ “จองโอมากาเสะไว้ในนามของสมาคมกีฬาคาราเต้ค่ะ” เจนเดินเข้าไปหาพนักงาน “ค่ะคุณเจนจิราสินะคะทั้งหมดสิบสองท่านเชิญด้านในเลยค่ะ” พนักงานนั้นรับทราบแต่แรกแล้วว่าวันนี้จะมีแขกจากที่ไหนบ้างจึงรู้ได้ทันทีว่าผู้ที่จองไว้คือเจนจิราหัวหน้าสมาคมกีฬาคาราเต้แห่งประเทศไทยนั่นเอง “นี่อีเจนโอมากาเสะคืออะไรเหรอ” จันทร์วาดกระซิบถามเจนระหว่างพนักงานกำลังพาพวกเธอไปที่ห้องอาหาร “หือพี่ไม่รู้จักเหรอสมัยนี้อาหารโอมากาเสะเป็นที่นิยมจะตาย” เจนทำหน้าแปลกใจเพราะนึกไม่ถึงว่าจันทร์วาดจะไม่รู้จัก “รู้จักกูจะถามมึงหรือไงถามโง่ๆนะมึงเนี่ย” จันทร์วาดบอก “โอเคไม่เห็นต้องด่าเลย...โอมากะเสะก็คืออาหารญี่ปุ่นแบบจัดให้ตามใจเชฟน่ะพี่ซึ่งเชฟจะทำอาหารโดยใช้วัตถุดิบที่คัดมาแล้วอย่างดีตามฤดูกาล” เจนอธิบาย “แบบนั้นเองเหรอว่าแต่มันแพงป่ะวะ” จันทร์วาดสงสัยเรื่องราคา “ก็ราคาเอาเรื่องอยู่พี่อย่างคอร์สที่หนูพาพี่มากินนี่หัวแปดพัน !!” เจนบอก “แปดพันแพงชิบหาย !!” จันทร์วาดอุทานเสียงดังทำเอาพนักงานที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหันกลับมามอง “ไม่เห็นต้องตกใจเลยพี่ราคาในโรงแรมหรูๆมันก็ประมาณนี้แหละ” เจนบอก ไม่ให้ตกใจได้ไงวะเงินแปดพันนี่กูใช้ได้กว่าสองเดือนเลยนะ !! จันทร์วาดคิดในใจเธอเดินตามพนักงานเข้ามาในห้องอาหาร ซึ่งเมื่อจันทร์วาดเข้ามาในห้องอาหารก็มองไปทั่วห้องเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาทานอาหารในโรงแรมหรูแบบนี้และก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่มาทานอาหารที่เรียกว่าโอมากาเสะ “ไม่มีลูกค้าคนอื่นเหรอมึง” จันทร์วาดถามเจนเบาๆ “ไม่มีหรอกพี่ห้องอาหารแบบนี้เน้นความเป็นส่วนตัวการจองเปิดเป็นรอบๆวันนึงรับลูกค้าไม่กี่คนหรอกนี่ถ้าหนูไม่ได้เป็นหัวหน้าสมาคมคงจองกระทันหันแบบนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะมันต้องจองก่อนเป็นเดือน” เจนตอบ “อือ” จันทร์วาดพยักหน้าจากนั้นทุกคนก็ทยอยกันนั่งตามเก้าอี้หน้าบาร์เมื่อทุกคนนั่งที่แล้วเชฟชาวญี่ปุ่นก็เดินออกมาแนะนำตัวเองกับทุกคนแน่นอนจันทร์วาดฟังไม่ออกสักประโยค หลังจากเชฟแนะนำตัวเองเสร็จเขาก็เอาวัตถุดิบทั้งหมดที่พวกจันทร์วาดจะได้กินวันนี้ออกมาแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก ห่าไม่รู้จักวัตถุดิบสักชนิดเลยแต่ดูจากวัตถุดิบแล้วแต่ละอย่างน่าจะแพงพอตัว จันทร์วาดคิดในใจวัตถุดิบที่เชฟเอามาให้นั้นเป็นวัตถุดิบจากญี่ปุ่นล้วนมีปลาหน้าตาประหลาดหลายตัวที่เธอนั้นไม่เคยรู้เลยว่ามีมันอยู่บนโลกด้วยเพราปกติจันทร์วาดนั้นรู้จักแต่พวกปลาที่ขายในตลาดเท่านั้นเช่นพวกปลาทู ปลาทับทิม ปลากระเบนอ่ะไรพวกนั้นหลังจากแนะนำวัตถุดิบเสร็จเชฟชาวญี่ปุ่นก็เริ่มทำอาหารเมนูเรียกน้ำย่อยทันที ระหว่างรอเชฟทำอาหารออกมาเสิร์ฟเหล่าผู้บริหารก็เริ่มคุยกับจันทร์วาด “โค้ชจันทร์วาดครับไม่ทราบว่าโค้ชมีแนวทางฝึกซ้อมนักกีฬายังไงบ้างเหรอครับ” “อืม...ตอนนี้ก็ยังตอบไม่ได้หรอกนะคะคงต้องดูก่อนว่าเด็กพวกนั้นที่ผ่านมาฝึกอย่างไรบ้างและฝีมือเด็กพวกนั้นมีดีแค่ไหนฉันเองก็ยังไม่รู้เลย” จันทร์วาดตอบจากนั้นพวกผู้บริหารแต่ละคนก็ผลัดกันถามผลัดกันคุยกับจันทร์วาดไปเรื่อยจนกระทั่งเมนูแรกออกมาเสิร์ฟทุกคนจึงหยุดคุยและเริ่มกินอาหารกัน “หือ...” จันทร์วาดกินอาหารเมนูแรกเข้าไปก็ต้องส่งเสียงออกมาอย่างแปลกใจเพราะเธอนึกไม่ถึงว่ามันจะอร่อยขนาดนี้ “เป็นไงบ้างพี่อร่อยมั้ย” เจนถาม “ก็อร่อยดี” จันทร์วาดตอบ “ใช่มั้ยล่ะรับรองว่าคุ้มค่ากับราคาที่จ่ายไปแน่นอน” เจนบอก เหอะๆไม่รู้จะคุ้มค่าราคากับแปดพันที่จ่ายไปมั้ยแต่สำหรับเราอาหารน่ะแค่มีประโยชน์และทำให้อิ่มท้องมันก็พอแล้ว จันทร์วาดคิดในใจเพราะถึงแม้อาหารที่เธอกินเข้าไปจะอร่อยแต่ราคามันแพงมากสำหรับเธอที่อยู่อย่างประหยัดมาตลอด หลังจากเมนูแรกผ่านไปอาหารเมนูต่อๆไปก็ทยอยถูกเสิร์ฟมาเรื่อยๆจนทำให้ทุกคนไม่มีจังหวะคุยกันเลยแต่ตอนนั้นเองที่ทางเข้าห้องอาหารก็มีชายคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับจันทร์วาดแต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามา “คุณเจนจิราสวัสดีครับเป็นอย่างไรบ้างครับอาหารอร่อยมั้ยครับ” ชายคนนั้นเดินเข้ามาทักทายเจน “อ้าวคุณทศนั่นเองก็ดีค่ะขอบคุณนะคะที่จองคิวพิเศษให้” เจนหันไปก่อนจะเห็นว่าเป็นทศหรือชื่อเต็มๆของเขาก็คือทศพลซึ่งเขาคือเจ้าของโรงแรมเดอะรอยัลแห่งนี้นั่นเอง “เรื่องแค่นี้เองครับว่าแต่ได้ยินมาแล้วนะครับว่าหาโค้ชคนใหม่ได้แล้วแถมยังเป็นอดีตนักกีฬาในตำนานอย่างคุณจันทร์วาด มณีรัตน์ด้วยยินดีด้วยนะครับหวังว่าจะทำผลงานได้ดีนะครับ” ทศพูดก่อนจะปรายตามองผู้หญิงอีกคนที่นั่งข้างเจนซึ่งเธอนั้นโดดเด่นที่สุดเพราะในห้องนี้มีแต่คนใส่ชุดสูทส่วนผู้หญิงคนนี้กลับใส่ชุดวอร์มของทีมชาติ “ไม่ทราบนี่คือโค้ชจันทร์วาด ใช่หรือเปล่าครับ” ทศกล่าวทักทาย “เอ่อ...สวัสดีค่ะคุณทศ” จันทร์วาดหันมาก่อนจะยิ้มแห้งๆให้ทศ “หือคุณ...นี่คุณเป็นคุณแม่ของเพื่อนสนิทลูกชายผมไม่ใช่เหรอครับ !!” ทศเมื่อเห็นหน้าจันทร์วาดก็อุทานออกมาอย่างตกใจ “แหะๆก็ใช่ค่ะฉันเป็นแม่เจ้าทิศเอง” จันทร์วาดยิ้มออกมาเหล่าผู้บริหารที่อยู่รอบๆเมื่อได้ยินว่าจันทร์วาดนั้นเป็นแม่คนแล้วก็มีสีหน้าตกตะลึงกันไปหมด “คะ...คะ...โค้ชจันทร์วาดมีลูกแล้วเหรอครับ !!” ผู้บริหารคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความตกใจ “ใช่ค่ะฉันมีลูกชาย” จันทร์วาดหันไปพูดกับผู้บริหาร “หรือว่าที่ถอนตัวไปเป็นเพราะมีลูกงั้นเหรอคะ” ผู้บริหารหญิงอีกคนหนึ่งถาม “นั่นก็มีส่วนค่ะ” จันทร์วาดพยักหน้าตามน้ำไปเธอนั้นยังไม่พร้อมบอกเหตุผลที่แท้จริงในการถอนตัวจากการเป็นนักกีฬาให้ใครทราบทั้งนั้น “ไม่น่าเชื่อไปเลยครับคุณจันทร์วาดนี่คุณกลายเป็นโค้ชคาราเต้ทีมชาติไปได้ยังไงกันไม่สิคุณเป็นคนเดียวกับเจ้าของตำนานสถิติแชมป์โลกห้าสมัยและเหรียญทองโอลิมปิกสองเหรียญนั่นงั้นเหรอครับ” ทศยังคงตะลึงเรื่องนี้อยู่เขานั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่ม่ายลูกหนึ่งคนนี้ที่เจอกันตอนประชุมผู้ปกครองทุกปีจะเป็นถึงนักกีฬาในตำนานคนนั้น “ก็ไม่รู้เป็นตำนานมั้ยแต่ถ้าเรื่องแชมป์โลกและเจ้าของเหรียญทองนั่นยังไม่มีใครมาทำลายสถิติฉันก็ยังคงเป็นเจ้าของสถิตินั้นอยู่ค่ะ” จันทร์วาดบอก “เหลือเชื่อไปเลยทำไมคุณไม่เคยบอกใครเลยล่ะครับว่าเป็นอดีตนักกีฬาในตำนานน่ะทำไมตอนที่แนะนำตัวคุณถึงบอกคนอื่นๆว่าเป็นแค่เจ้าของตลาดล่ะ” ทศพูด “ก็ไม่เห็นต้องบอกใครนี่คะแถมฉันเองก็เป็นเจ้าของตลาดจริงๆ” จันทร์วาดบอกจากนั้นทศก็ขอนั่งด้วยเพื่อจะคุยกับจันทร์วาดพวกเขาคุยกันไปกินกันไปจนกระทั่งจบคอร์สโอมากาเสะ หน้าโรงแรม “สามทุ่มแล้วเหรอเนี่ยกว่าจะถึงบ้านสี่ทุ่มพอดี” จันทร์วาดที่กำลังยืนรอรถอยู่กับเจนพูดหลังจากดูเวลา “คุณทศเขาดูตะลึงมากเลยนะพี่ที่รู้ว่าพี่เป็นอดีตนักกีฬาทีมชาติน่ะ” เจนพูด “ก็คงงั้นแหละมั้งก็ที่ผ่านมาเขารู้จักกูในฐานะแม่ของเจ้าทิศและก็เจ้าของตลาดเล็กๆนี่จะตะลึงก็ไม่แปลก” จันทร์วาดพูด “ว่าแต่คืนนี้พี่จะเข้าเกมส์มั้ย” เจนถาม “คงไม่ล่ะเพราะมีข้อมูลนักกีฬาต้องอ่านเพียบจะเป็นโค้ชให้เด็กพวกนั้นทั้งทีถ้าไม่รู้ข้อมูลส่วนตัวและประวัติอย่างดีคงไม่ได้” จันทร์วาดบอก “งั้นเหรอหนูเองก็คงไม่ได้เข้าเหมือนกันมีเอกสารต้องจัดการเพียบเลย” เจนเองก็ไม่ว่างเข้าเกมส์เช่นเดียวกัน ทว่าตอนนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมา “เจ้ !!!!!!” เสียงผู้หญิงคนนั้นดังมากทำเอาจันทร์วาดและเจนที่ยืนอยู่หน้าโรงแรมหันไปมองว่าเสียงใคร และทันทีที่เจนเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นก็มีสีหน้าตกใจก่อนจะอุทานออกมา “ยัยหนูฟางฟางมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย !!” เจนอุทานออกมา “หนูก็ตาม GPS ที่แอบตั้งค่าเชื่อมไว้ในมือถือของเจ้น่ะสิ” ฟางฟางบอก “หานี่แกแอบเชื่อม GPS กับมือถือฉันไว้เหรอเนี่ย !!” เจนอุทานพลางหยิบมือถือออกมาดูเพื่อหาแอพติดตามอย่าง GPS “หึ...เจ้หาแอพไม่เจอหรอกหนูซ่อนเอาไว้ว่าแต่ผู้หญิงที่อยู่ข้างเจ้นั่น...” ฟางฟางพูดพลางมองผู้หญิงที่ดูเหมือนจะแก่กว่าเธอนิดหน่อยในชุดวอร์มที่ยืนอยู่ข้างเจ้เจนของเธอ “หือเด็กคนนี้ใครคนรู้จักเหรอ” จันทร์วาดนั้นคิดว่าเจนและเด็กคนนี้น่าจะรู้จักกันจึงพูดกับเจนอย่างสุภาพและจากที่เห็นเด็กคนนี้น่าจะอายุมากกว่าลูกชายเธอไม่เท่าไหร่จันทร์วาดยิ้มให้เด็กที่เรียกเจนว่าเจ้ก่อนจะแนะนำตัวเอง “สวัสดีฉันชื่อจันทร์วาดยินดีที่ได้รู้จักนะ” จันทร์วาดแนะนำตัวเองส่วนเด็กที่เจนเรียกว่าฟางฟางเมื่อได้ยินผู้หญิงในชุดวอร์มที่ยืนอยู่ข้างเจ้ของเธอแนะนำตัวเองว่าชื่อจันทร์วาดนั้นอ้าปากค้างพลางชี้มือไปที่หน้าจันทร์วาดทันที “ทะ...ทะ...เธอคือจันทร์วาดนี่เธอ....” ฟางฟางพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนจะมองไปยังเบื้องหลังของเจนและจันทร์วาดซึ่งมันคือโรงแรมหรูนั่นเองและทันทีที่เธอเห็นโรงแรมในหัวของเธอก็คิดข้อสรุปได้ทันทีว่าเจ้ของเธอและผู้หญิงที่ชื่อจันทร์วาดนี่นั้นมาเดทกัน “จันทร์วาดยัยแมวขโมยวันนี้ไม่ได้ตบเธอสักฉาดฉันคงนอนไม่หลับตายซะเถอะย๊าก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฟางฟางร้องตะโกนออกมาก่อนจะวิ่งง้างมือเข้าใส่จันทร์วาดหวังตบหน้าเธอทันที แต่ทันทีที่ฟางฟางวิ่งเข้าใส่จันทร์วาดด้วยปฏิกิริยาตอบสนองของจันทร์วาดเธอก็จับข้อมือของฟางฟางเอาไว้ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระแทกโจมตีกลับไปทันที ผัวะ !! แอ๊ก !! ฟางฟางโดนฝ่ามือของจันทร์วาดกระแทกเข้าไปท้องเธอล้มลงทันทีเพราะความจุก “อ๊ะโทษทีจู่ๆก็วิ่งเข้ามามือป้าเลยตอบสนองไปเองนี่อีเจนเด็กคนนี้ใครวะจู่ๆจะตบกูเฉย” จันทร์วาดหันไปถามเจน “เฮ้อ...ให้ตายสิยุ่งยากชะมัด” เจนถอนหายใจออกมาเธอมองดูฟางฟางที่นั่งจุกอยู่ที่พื้นก่อนจะหันมาตอบจันทร์วาด “จะแนะนำให้รู้จักนะพี่เด็กคนนี้ชื่อฟางฟาง หรือชื่อในเกมส์ก็คือเสียวฟาง” เจนแนะนำฟางฟางให้จันทร์วาดรู้จัก ทำไมอีเจนถึงต้องแนะนำชื่อในเกมส์ด้วยหว่าว่าแต่ชื่อในเกมส์คือเสียวฟางงั้นเหรอรู้สึกคุ้นหูเหมือนได้ยินที่ไหนมาก่อนแฮะ....เดี๋ยวสิเสี่ยวฟางนี่มันคนที่ฆ่ากูตายไม่ใช่เรอะ !! จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ฟางฟาง !!

คล้ายกับเรื่อง ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ฟางฟาง !!

คล้ายกับเรื่อง ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้