ระบบเปลี่ยนเกาะนรกคธูลู

หลังจากที่ได้ยินเสียงกรี้ดในระยะใกล้ มันมีอะไรทำให้นิโคลตกใจที่จะสูญเสียสติของเธอได้ โนแลนด์สงสัยมาก

โนแลนด์หันมาถามเธอ"เกิดอะไรขึ้น? "

เข้าก้มลงมองขาของเธอเพราะกลัวเธอถูกงูกัด บนเกาะร้างมีงูพิษมากมายและเขาได้เห็นงูมาหลายชนิดในช่วงหนึ่งสัปดาห์

ไม่ต้องสงสัยเลยว่างูพิษพวกนี้มีพิษร้ายแรงและโดยพื้นปรกติแล้วมันแทบไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิตหลังจากถูกกัด

เพราะบนเกาะไม่มีเซรุ่ม!

"ดูซิ" นิโคล ตกใจและทรุดลงกับพื้น เธอกำลังสั่นอยู่ที่พื้น เธอไม่กล้ามองจึงปิดตาของเธอและถอยหลังไปด้วยความกลัว

โนแลนด์ก้มลงและสังเกต พวกเขายืนอยู่บนกองซากศพของมนุษย์ มีศพจำนวนมากอยู่เต็มทุ่งหญ้า แต่ละศพไม่มีศีรษะ คราบเลือดเกาะอยู่ตามร่างกาย แต่ที่น่าประหลาดใจคือมันส่งกลิ่นเหม็นออกมา และพวกเขาแทบไม่รู้สึกว่ายืนอยู่บนศพเลย

แต่ทันทีที่พวกเขารู้ตัวก็ราวกับว่าเลือดและหนองจากซากศพไหลออกมาไม่ขาดสาย พวกเขายืนอยู่ในแอ่งของเลือดและหน่อง ศพที่นิโคลเหยียบอยู่นั้น เป็นของหน่วยกู้ภัย เขาไม่แน่ใจว่ามีทั้งหมดกี่ศพ แต่รอบพื้นที่นี้มีศพนับไม่ถ้วน

ศพเหล่านี้ดึงดูดแมลงและหนูจำนวนมากให้เขามาในเวลาไม่นาน โนแลนด์ถอยออกมาจากกองซากศพและสังเกตเห็นหนูตัวเล็ก ๆ ที่กำลังกินซากศพ ตกใจพวกเขาหายไปในกอหญ้า

"ตัวอะไรกันที่ฆ่าพวกเขา! " โนแลนด์ ตรวจสอบสภาพแวดล้อม "แม้ว่าต้นหญ้าจะไม่สูง แต่ก็ตัวที่จัดการศพพวกนี้จะต้องซุ่มอยู่ เราต้องระวัง"

ด้านหน้าประมาณ 10 เมตรมีต้นปาล์มอยู่ เศษใบต้นปาล์มบริเวณนั้นถูกย้อมด้วยสีเลือดน้ำตาลเข้มมากมาย

"คุณรออยู่ที่นี่อย่า วิลสันและโบราฟคุ้มกันเธอ" โนแลนด์มีสติที่แข็งแกร่งเขารู้ว่าต้องมีเบาะแสมากมายที่อยู่เบื้องหลังต้นปาล์ม

"เดี๋ยว " นิโคลต้องการให้โนแลนด์กลับมา แต่เธอก็เปลี่ยนความคิดนี้อย่างรวดเร็วและกล่าวอย่างเชื่อฟัง "ระวังพวกเราจะรอคุณ"

"โอเค ~! " โนแลนด์และนิโคลมองหน้ากันและรู้สึกได้อะไรบางอย่าง

การอยู่กับหญิงสาวนานๆ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง

ถ้าไม่ใช่ว่าเขาต้องรู้รายละเอียดและเอาชีวิตรอดให้ได้ เขาไม่มีทางพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอย่างแน่นอน

เขาเดินมาที่ต้นปาล์มด้วยความระมัดระวังและมีดทำครัวถูกดึงออกมาพร้อมสำหรับการโจมตี

แม้ว่าเขาจะเตรียมใจ แต่เขาก็ยังตกใจกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

มีซากของมนุษย์อยู่เบื้องหน้าเขา ตอนนี้มันกำลังถูกตัดคอด้วยมีดในมือของสิ่งมีชีวิตประหลาด มองไปแล้วคล้ายกับกิ้งก่ายักษ์ที่ยืนสองเท้า แต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดจะเห็นได้ชัดเลยว่ามันเคยใส่เสื้อผ้ามากก่อน มันเคยเป็นมนุษย์

เขายืนนิ่งไม่ขยับไปไหนและไม่พยายามส่งเสียงออกมา สักพักเข้ากิ้งก่ายักษ์ก็ทิ้งร่างของศพที่ไร้หัวแล้วเดินหายเข้าไปในป่าริมทะเล

หัวใจของโนแลนด์เต้นถี่ ราวกับมันจะระเบิดออกมา

เขาเพิ่มความกล้าเดินเข้าไปสำรวจศพ มีบางศพอวัยวะภายในหลุดออกจากช่องท้องและยังคงไม่มีศีรษะเหมือนเดิม

อวัยวะภายในเหล่านี้ไม่สดอีกต่อไปและมีกลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง อวัยวะภายในที่ไหลออกมาเหล่านี้ดึงดูดแมลงวันจำนวนมากและแม้แต่หนอนบางตัวก็กำลังกินอวัยวะภายใน

โนแลนด์ ค่อนข้างแน่ใจว่ามันไม่ใช่หนอน แต่เป็นแมลงกินเนื้อบางประเภทที่เขาไม่รู้จัก

วิลสันปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันและกล่าวว่า "มันคือทาสกิ้งก่ายักษ์ เห็นได้ชัดว่าเป็นการสังเวยให้กับเทพของมัน"

“ทาสกิ้งก่ายักษ์!” เมื่อพิจารณาจากอาการตัวสั่นและขมวดคิ้วอย่างกะทันหันของโนแลนด์ วิลสันเข้าใจได้ทันทีถึงเหตุผลของความกลัว

วิลสันกล่าวขึ้น "มันจะไม่ไปไกลเกินอาณาเขตของมัน ดังนั้นตอนกลางคืนมันจะไม่โจมตีเรา ไม่เหมือนพวกดีฟวัน"

"คุณแน่ใจใช่ไหม" โนแลนด์ มองไปที่ศพที่ไร้ศีรษะอย่างเสียวสันหลัง

"แน่นอน! " วิลสันกล่าวพร้อมกับยกนิ้วโป้งแสดงความมั่นใจ

เขากล่าวเพิ่มว่า"เมื่อพวกมันเข้าใกล้ โบราฟจะรู้ทันที เหมือนเมื่อกี้โบราฟรู้สึกถึงพวกมันได้! "

"พวกมัน" ปากของโนแลนด์กระตุก

“ใช่ พวกมันมีกันสามตัว” วิลสันกล่าวอีกครั้ง

"โชคดีที่ไม่ถูกพวกมันพบ" โนแลนด์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าเขาถูกพวกมันพบคงถูกฆ่าก่อนที่วิลสันจะมาช่วย ดูจากทักษะในการฆ่าของพวกมัน น่าจะปาดคอในมีดเดียว”

อย่างไรก็ตามตอนนี้พวกมันไปแล้ว และเขารู้อาณาเขตของพวกมันแล้วคือสุดกอหญ้า เหลือเส้นทางให้สำรวจอีกสองเส้นทางคือตรงไปที่ภูเขาหรือเดินอ้อมไปทางซ้ายของป่า?

นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กชายตัวเล็กถามขึ้นจริงจัง "วิลสันคุณเคยเจอราชาดีฟวันหรือไม่"

วิลสันตอบกลับมาว่า "ไม่เคยเจอ เคยเจอแต่ดรากอน! "

โบราฟดูเคร่งขรึมแล้วพูดอย่างจริงจัง บางทีเราอาจล่อให้พวกมันสู้กันเองได้

วิลสันกล่าวขึ้น "คุณมีวิธีงั้นหรือ" ก่อนที่จะบ่นพึมพำ "แต่พวกมันข้ามมาไม่ได้"

เห็นได้ชัดว่าวิลสันรู้อะไรบางอย่างเจ้าปลาตัวใหญ่นี้เคยถูกไล่ล่าโดยดีฟวันมากกว่าหนึ่งครั้ง และรับรู้ข้อมูลบางอย่างได้

ดีฟวันจะเข้ามาจากมหาสมุทรในวันพระจันทร์เต็มดวงซึ่งยังอีกหลายวันกว่าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง และพวกที่เข้ามาไม่ได้เก่งหรือแข็งแรงเท่าทาสกิ้งก่ายักษ์ ที่มวลกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และใช้อาวุธที่ทำจากเหล็ก พวกที่พอจะต่อการกลับพวกมันได้คือดรากอนเท่านั้น

โบราฟมองไปที่พื้นที่บริเวณด้านหน้าภูเขา ตรงนั้นมีซากอารยธรรมที่ไม่รู้จักอยู่ไกล ๆ และฉันก็รู้สึกสงสัยมาตลอดว่าฉันรู้ได้ยังไง

"คุณกำลังพูดถึงอะไร" โนแลนด์ได้ยินเรื่องที่ทั้งสองคนคุยกันและเรื่องซากอารยธรรม

"เราไม่รู้ว่าด้านหน้าของพวกเราจะมีกลุ่มปีศาจอะไรรอต้อนรับเรา" วิลสันกล่าวขึ้นและทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัว ระดับของมันยังไม่สูงมาก สกิลความสามารถยังไม่มากพอ ถ้าไปเจอคนที่เก่งกว่ามันมากๆ มันไม่สามารถต่อสู้ได้ และไม่มีน้ำทะเลให้หลบหนี

"อย่ากังวลถ้าเกิดปัญหาขึ้นจริงๆ ฉันจะลองให้พวกงูเข้ามาช่วยเรา" โบราฟพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น

"ไม่เป็นไรเราออกไปก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องซากปรักหักพัง" โนแลนด์ ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เขาอยากจะออกจากป่าที่มีกลิ่นเหม็นนี้เต็มทนละ

ทันทีที่เขาเดินออกจากป่าของทาสกิ้งก่ายักษ์ โนแลนด์ถูกดึงดูดโดยพืชพันธุ์พิเศษบนพื้นดิน

"เจ้านี่คือ? " โนแลนด์แสดงรอยยิ้มขึ้นมาเมื่อมองไปที่ใบไม้สีเขียวของพืชบนพื้นดิน