เฉินเสี่ยวเหมยหันมามองหลี่เจี้ยนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เธอเห็นสายตาของเขาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและหลงใหลเธอเอ่ยอย่างยั่วยวน
"พี่เจี้ยน...รอฉันหน่อยนะคะ ขอเวลาสักระยะ รอฉันเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันจะรีบแต่งงานกับพี่ทันที ผู้คนจะได้ไม่ครหานินทาเื่ที่ฉันมีสามีคนเดียวกับพี่สาว" เฉินเสี่ยวเหมยพูดพลางยกมือขึ้นลูบหน้าอกของชายหนุ่ม
หลี่เจี้ยนก้าวเข้ามาใกล้ สายตาของเขาโลมเลียเธอด้วยความหลงใหล "เสี่ยวเหมย...พี่ไม่อยากรอเลย พี่แทบทนไม่ไหวที่จะแนบชิดน้อง" เสียงของเขาแหบพร่า แฝงด้วยความเร่าร้อนที่ยากจะปกปิด
เฉินเสี่ยวเหมยแสร้งทำท่าทางเขินอาย หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่ปิดบัง "พี่เจี้ยนพูดอะไรคะ ทำเอาฉันเขินไปหมด" เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย แสร้งบิดตัวไปมาอย่างมีจริตจะก้าน
หลี่เจี้ยนโน้มตัวเข้ามาใกล้อีก ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะที่แก้มของเธอ "แล้วน้องจะไม่ให้รางวัลพี่บ้างเลยเหรอ ที่พี่ช่วยเหลือน้องขนาดนี้?" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
เฉินเสี่ยวเหมยส่งยิ้มยั่วยวนให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเอียงตัวเข้าไปจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเขา รสัันั้นหวานจนหลี่เจี้ยนแทบลืมตัว เขาดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะดึงหญิงสาวเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้งก่อนจะผละออก
"ขอบคุณค่ะ พี่เจี้ยน...ถ้าไม่ได้พี่ร่วมมือ พวกเราคงไม่สามารถกำจัดพี่สาวได้ง่ายๆ แบบนี้" เธอเอ่ยเสียงอ่อนหวาน แต่ทุกคำล้วนเต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย
"น้องไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก พี่ทำเพื่อความรักของพวกเราอยู่แล้ว"เขาเอื้อมมือไปลูบผมยาวสลวยของเฉินเสี่ยวเหมยอย่างอ่อนโยน
"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็ตัวขัดขวางทางรักของพวกเรา เื่ทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก"
เฉินเสี่ยวเหมยหลุบตาลงต่ำ แสร้งทำท่าทางเศร้าสร้อย "พี่เจี้ยนฉันรู้สึกผิดเื่พี่สาวจัง... ความเป็จริงแล้วฉันไม่อยากให้พี่ต้องทำแบบนี้เลย"
"ไม่เป็ไรหรอกเสี่ยวเหมย ตอนนี้ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาขัดขวางทางรักของพวกเราเราสองคนได้อีก"หลี่เจี้ยนดึงเสี่ยวเหมยเข้าไปกอดปลอบ "ต่อไปนี้พี่จะดูแลน้องเอง"
เสี่ยวเหมยซบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่ม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพช เธอใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถทำให้เขาหลุมพราง หลงเชื่อคำยุยงจนลงมือฆ่าภรรยาที่แต่งกันมาสิบปีของตัวเอง
"พี่เจี้ยน ฉันจะให้รางวัลพี่อย่างงาม" เสี่ยวเหมยผละออกจากอ้อมกอด เงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาเย้ายวน ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงแ่ที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรง
"ตลอดสิบปีที่ผ่านมา พี่สาวของฉันน่ะ ไม่สามารถมีลูกให้พี่ได้... แต่ฉันทำให้พี่ได้นะคะ"
คำพูดของเฉินเสี่ยวเหมยทำให้เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก สายตาของเขามองไปที่ร่างบางอย่างไม่อยากเชื่อหู
"น้อง... พูดจริงหรือ" หลี่เจี้ยนเอ่ยถามเสียงสั่น
"จริงสิคะ" เฉินเสี่ยวเหมยตอบอย่างยั่วยวน
หลี่เจี้ยนรู้สึกถึงไฟปรารถนาที่คุโชนขึ้นในใจ ความ้าที่จะมีทายาทสืบสกุล ความคับข้องใจที่เก็บกดมานาน และเสน่ห์อันเย้ายวนของเฉินเสี่ยวเหมย แต่ความฝันของเขาก็ต้องดับลงเพราะคำพูดต่อมาของเธอ
"แต่ว่าต้องไม่ใช้วันนี้ค่ะ...เดี๋ยวพวกเราต้องไปจัดการศพของพี่สาวให้เรียบร้อยก่อน" เฉินเสี่ยวเหมยเอ่ยก่อนจะไปรื้อค้นข้าวของมีค่าในห้องนอนของเฉินฮวาลี่
ใบหน้าที่เคยแสนอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโลภ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มอย่างผู้มีชัยเมื่อพบกับกล่องไม้แกะสลักบรรจุเครื่องประดับทองคำและหยก
"ในที่สุดสมบัติทั้งหมดของพี่สาวก็ตกเป็ของพวกเราเสียที" เฉินเสี่ยวเหมยพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบสร้อยหยกขาวชิ้นโปรดของเฉินฮวาลี่ขึ้นมาสวมใส่
หลี่เจี้ยนและเฉินเสี่ยวเหมยต่างช่วยกันกำลังรื้อค้นลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งอย่างละเอียด ทั้งคู่หัวเราะชอบใจราวกับสมบัติทั้งหมดเป็ของตนเองมาั้แ่ต้น โดยไม่สนใจร่างไร้ิญญาของเฉินฮวาลี่ที่ยืนมองพวกเขาอยู่ข้างเตียง
เฉินฮวาลี่มองภาพตรงหน้าด้วยความแค้น น้ำตาไหลอาบแก้มซีดเผือด เธอไม่เคยคิดเลยว่าเื้ัใบหน้าที่แสนดีของผู้เป็น้องสาวจะซ่อนความร้ายกาจและความโลภไว้มากมายถึงเพียงนี้
“เสี่ยวเหมย... หลี่เจี้ยน... พวกแกสองคน มันเลวเกินไปแล้ว” เฉินฮวาลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงปวดร้าวก่อนจะเยาะเย้ยความโง่ของตัวเอง
“ฮ่าๆๆ เฉินฮวาลี่ แกมันโง่ โง่ที่ไม่เคยมองเห็นธาตุแท้ของพวกมัน แกมันโง่ที่คิดว่าเสี่ยวเหมยยังคงเป็น้องสาวคนเดิมที่แกเคยดูแล แกมันโง่ที่มอบสมบัติที่หามาด้วยความยากลำบากยกให้สามีเพราะความไว้ใจ” ดวงิญญาของเฉินฮวาลี่หัวเราะเยาะตัวเองอย่างบ้าคลั่ง กรีดร้องด้วยความเ็ปที่ไม่อาจระบายออกมาเป็คำพูดได้
เธอได้แต่มองดูคนพวกนั้นย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอ ฮุบสมบัติที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า แม้แต่สร้อยหยกขาวชิ้นโปรดที่เธอหวงแหนที่สุดก็ยังถูกเฉินเสี่ยวเหมยแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา
"นี่มันบ้านของฉัน ของๆ ฉัน พวกแกจะเอาของๆ ฉันไปไม่ได้" เฉินฮวาลี่กรีดร้องออกใส แต่ทว่าเสียงของเธอกลับไม่มีใครได้ยิน เสียงสาปแช่งของเธอดังก้องอยู่ในใจ
"พวกแกมันเลว ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้พวกแก"
หญิงสาวกำหมัดแน่น น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินอาบแก้ม ในใจเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะกลับไปแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปเช่นนี้
"ท่านเทพ หากท่านมีอยู่จริง ด้วยความดีที่ลูกทำมาตลอดชีวิต ได้โปรดช่วยให้ลูกย้อนเวลากลับไปแก้ไขข้อผิดพลาดด้วย" เฉินฮวาลี่ร้องขอต่อ์ ด้วยเสียงแหบพร่า
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบเจิดจ้าราวกับฟ้าผ่ากลางสายฝน ดึงดวงิญญาของหญิงสาว เข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็คำตอบจาก์ต่อคำร้องขอที่เต็มไปด้วยความคับแค้น สายลมที่โหมกระหน่ำรอบตัวเธอค่อยๆ สงบลง ก่อนจะทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน
6K
