Amara จากคนสู่ราชัน

        "อ่า~! เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก เจ้าพอจะมีเหรียญทองสัก 10 เหรียญไหม?" เป็นคำถามที่โง่มาก ขอทานจะขอเงินจากนิรนาม ซึ่งมีสภาพไม่ต่างกัน เหรียญทอง 10 เหรียญนั้นเท่ากับ 1,000 บาทในโลกจริงเขาอย่างแน่นอน และเขามีมันประมาณ 300 กว่าเหรียญ นั้นบ่งบอกว่าชายหนุ่มมีเงินเกือบ 30,000

        แต่ไหนแต่ไรแล้ว นิรนามก็ชอบให้เงินขอทานเหมือนกัน เพราะเขารู้ว่ามีคนลำบากกว่าตน เงินที่ได้มาบางส่วนให้ขอทาน ถือว่าทำบุญไปก็นับว่าไม่เลว ทำให้ชายหนุ่มไม่สนใจ เพราะตนมั่งคั่งอยู่แล้ว เสียไป 1,000 บาทนับว่าจะเป็นอะไรไป

        "ลุงคิดอย่างไงถึงมาขอเงิน คนอย่างผมเนี่ย?" ชายหนุ่มไม่ได้ให้ทันที

        "หึๆๆ! เจ้าอาจไม่รู้ การลงทุนเพียง 10 เหรียญอาจทำให้เจ้าได้รับสิ่งที่เกินจะคาดเดาได้" นิรนามแสระยิ้มแต่ก็ไม่ได้สนใจ เขาคิดว่าคำว่า 'เกินคาดเดา' สามารถแบ่งออกเป็นของที่ไร้ค่าสุดๆ ถึงที่สุด ไม่ก็ของมีค่าเท่านั้นเอง แต่อย่างแรกเขามั่นใจมากกว่า

        "แม้ผมจะสภาพเหมือนขอทาน แต่ใช่ว่าตายแล้วจะตายเลย เพราะฉะนั้นเงินจำนวนนี้ที่ผมสะสมเก็บมา สู้ให้คนที่ตายแล้วตายเลยไม่ดีกว่าหรอ" ชายหนุ่มหยิบเงินทองออกมา ยื่นให้ชายชราขอทาน อีกฝ่ายมองอย่างประหลาดใจ ก่อนจะแสระยิ้ม และกล่าวขึ้น

        "สงครามที่จะเกิดขึ้นในอีกวันที่ 4 ของเมืองคาเซล หากเจ้าสามารถปกป้องเมืองนี้ได้ ข้ารับรองว่าทุกอย่างที่จะตามมา เจ้าย่อมจะดีใจจนเนื้อเต้น" นิรนามเค้นเสียงออกมา และยกยิ้มเจ้าเล่ห์

        "ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร มันย่อมเป็นผลดีมากกว่าผมเสียต่อผมอยู่ดี และผมจะบอกอะไรให้ฟัง" ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไปหยุด ก่อนจะหันกลับมากล่าว

        "แม้สภาพผมจะเป็นแบบนี้ แต่ใช่ว่าใครจะสู้กับผมได้ตามต้องการ และหากเมื่อเมืองนี้ถูกยึกย่อมไม่เกิดอะไรต่อผม มันย่อมเป็นผลดีมากมาย หากมันถูกยึด แต่!" ชายหนุ่มหยุด กล่าวต่อ

        "ถ้าลุงขอเช่นนั้น ผมจะทำให้เต็มที่" มั้งนะ

        ฟุม!

        ร่างของนิรนามหายไปในพริบตาทันที แม้กระทั่งขอทานดังกล่าวก็ไม่อาจเห็นการเคลื่อนไหวได้ ไม่นานรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ และยินดีก็ปรากฏบนใบหน้าของขอทาน

        "ดูเหมือนว่าภารกิจของข้า ก็ได้เริ่มงานยามดีแล้ว"

        คลืน~~!

        ร่างกายของขอทานพลันสวมชุดเกราะรัดูปเป็นซิกแพ็กน่าเกรงขาม แม้ใบหน้าจะย่นและแก่ แต่การแต่งตัว และเขาสีดำบนหัวของเขา 2 อันก็ทำให้บอกได้ไม่ยากว่า นี้คือปีศาจที่แท้จริง

        "กรงล้อโชคชะตาได้เริ่มเคลื่อนที่แล้ว วะฮ่าๆๆ!!" แม้เสียงหัวเราะจะน่ากลัว แต่ก็ไม่มีใครเห็นเขา หรือได้ยินแต่อย่างใด

        ***

        "แผนของเราจะประมาณนี้ มีใครต้องการเสนอแนะไหม" รองหัวหน้า <กิลหยาดน้ำค้าง> กล่าวขึ้น เวลานี้ใบหน้าของเธอปกติจะเย็นชา และยิ้มอย่างสบายอารมณ์ แต่หลังจาก 13 วันก่อนที่นิรนามเมินเธอ และไปคุยกับหัวหน้ากิลฟอร์นเทีย และหมายจะเข้าร่วมกับอีกฝ่ายด้วย 

        ทำให้เธอต้องติดต่อกับเบื้องบน และเหล่าอาวุโสเอ็นพีซี ที่มีเลเวล 300 หลายสิบคนทันที ทำให้ข้อสรุปคือ พวกเขาแสดงให้เห็นว่ากิลหยาดน้ำค้างสุดยอดกว่ากิลฟอร์นเทียแค่ไหน

        "แล้วทำไมเราต้องทำตามรองหัวหน้ากิลหยาดน้ำค้างด้วยละ?" กิลอันดับ 1 ของโลกอมรากล่าวอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสบตากับคนอื่นๆ เป็นการตกลง

        แม้ทั้งสองกิลจะไม่ได้อะไรกันมากนัก แต่หากจะให้ใครคนนึงคุมทิศทางเรือ โดยที่อีกฝ่ายอาจจะเป็นศัตรูในอนาคตได้ นั้นอาจทำให้เขาสูญเสียมากมายอย่างแน่นอน รวมไปถึงการดึงข่าวเก่ามาเล่าใหม่ว่า คนกิลอันดับ 1 ต้องพึงพากิลอันดับ 2 ในการผ่านอีเว้นท์ครั้งนี้

        นั้นนับว่าเป็นสิ่งที่เขาไม่ควรพึงกระทำแน่นอน

        กิลหยาดน้ำค้างเล็งเห็นว่าแผนการของตนเองกำลังไม่เป็นไปตามที่ตนกำหนด ก็นึกอะไรต่างๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะทำให้กิลของเธอ และอีเว้นท์ครั้งนี้ไปด้วยดี และไม่เกิดการสูญเสียมากเกินไปสำหรับกิลของเธอ

        "หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ทางกิลอันดับ 1 ของโลกอมรา คุณมีแผนอย่างไง...เวลานี้อีเว้นท์ของเราคือการปกป้องเมืองคาเซล หาใช่การแตกแยกภายในกลุ่ม ซึ่งนั้นอาจทำให้เราพ่ายแพ้ได้" คำพูดของรองหัวหน้ากิลหยาดน้ำค้าง ทำให้ผู้เล่นกิลราชาแห่งราชันเป็นตัวตลก และศัตรูทันที

        "ชิร์! แล้วไอ้คลาสยูนีคละ? ทำไมไม่เอามันมาด้วย และดูจากแผนของเธอแล้ว มันไม่ต่างจากการนำคนอื่นไปเสี่ยง โดยที่พวกเธอออกไปเพียงไม่กี่คน และยืนเฝ้าการที่เมืองอย่างไม่ต้องกังวล หากทัพพ่าย มีโอกาสสูงที่พวกเธอจะวิ่งหนีเหมือนกัน"

        คำพูดของคนในกิลอันดับ 1 เหมือนกับศรแทงเข้าไปในจิตใจคนทุกคน เมื่อเขานึกถึงคำพูดของกิลอันดับ 1 คนเรามีหรือที่จะไม่ต้องการความปลอดภัยเป็นอันดับแรก แล้วการที่ทำตามแผนของรองหัวหน้ากิลหยาดน้ำค้างนั้น ก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเลย

        เพราะอย่างไง เขาตายแล้วได้อะไรเป็นการตอบแทน ไม่มี?! ไม่หรอก...ผู้เล่นทุกคนที่เข้าร่วมส่วนใหญ่เกิอบ 98% ไม่ใช่กิลหยาดน้ำค้าง และมีสิทธิ์อะไรที่พวกเขาต้องเสียสละทั้งๆ ที่ผลดีก็ไม่ปรากฏออกมาให้เห็นว่าแผนของกิลหยาน้ำค้างจะรักษาชีวิตเขาได้

        ด้วยผู้เล่นจำนวนกว่า 1 แสนคนในเมืองคาเซล การทำตามผู้หญิงเพียงคนเดียวของกิลอันดับ 2 แถมยังไม่ได้เป็นอะไรกัน และแผนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ทำให้รองหัวหน้ากิลหยาดน้ำค้างพลันวิตก เพราะหากเงียบและไม่ตอบ เธอย่อมเป็นศัตรูของเมืองคาเซล และต้องถูกประนาม รวมไปถึงกิลของเธอเช่นกัน มีหรือที่จะยอม

        "ฮึ! อย่างที่ฉันบอก...มีใครจะเสนอแนะไหม? ไม่ใช่มากดดัน เพราะเมืองนี้อยู่ภายในการปกครองของทุกคน หากพวกนายพลาด ทุกอย่างก็จบ!!" คำกล่าวคำโตทำให้ทุกคนที่สาปแช่งในใจพลันเงียบ

        ***

        "ผ่านมา 1 วันแล้วสินะ" นิรนามกล่าวกับตนเอง ในขณะกำลังใช้ทักษะวังวนมิติอย่างต่อเนื่อง และชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ โดยมีดาบใหญ่ที่มือซ้ายกำลังตวัดฟาดใส่ต้นไม้ทุกคนระหว่างทางเป็นการฝึกซ้อม

        ด้วยสติปัญญาของเขา และความสมจริงทำให้ชายหนุ่มรับรู้ว่าการจะเกิดอีเว้นท์นั้นต้องมีเหตุผลรองรับบางอย่างอยู่ และการที่มีคำว่า <สงครามต่างเผ่าพันธุ์> แบบนี้ การเข้าปะทะกันระหว่างมนุษย์และศัตรูย่อมมีเหตุผลอยู่แล้ว

        ความโลภ! ความหวง! ความหวัง! การล้างแค้น! อิจฉาริษยา! อื่นๆ อีกมากมายหรือที่ต้องการเปิดสงครามกับเผ่ามนุษย์ ทั้งๆ ที่พวกมันก็รู้ว่าการตายของมนุษย์ต้องสาปนั้นสามารถเกิดใหม่ได้ตลอด นี้ไม่ต่างจากการต่อสู้กับราชาผู้ไม่มีวันตาย แล้วอะไรที่พวกมันต้องบุกมาโจมตีทุกเมืองด้วย

        "นี้ก็ผ่านมา 1 วันแล้วที่เราตามหากองกำลังต่างเผ่าพันธุ์ แต่ก็ไม่เจอสักตัว" ใช่แล้ว! ระยะเวลาที่เขาฝึกซ้อม เขาฝึกไปตรวจหากองกำลังดังกล่าวไป เพื่อให้ได้รับรู้ถึงตำแหน่ง แต่ถึงอย่างไงเขาก็ไม่พบอยู่ดี

        "หืม?" ชายหนุ่มหันอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวในป่า แม้มันจะเป็นเพียงจุดเล็กๆ นิดเดียว เขาก็สามารถสังเกตุเห็นได้ มันเป็นวังวนอะไรบางอย่างสีเขียวขจีสวยงามลึกลับน่าหลงใหล และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ไม่นานชายหนุ่มก็ใช้ทักษะมาถึง

        [ท่านได้พบกับเศษเสี้ยวปรากฏการณ์ <โลกภูติวิญญาณ> ที่มีเพียง 1 ครั้งในรอบ 1 ปีของโลกอมราเท่านั้น ซึ่งปรากฏการณ์แต่ละครั้งจะมีระยะเวลาคงอยู่ไม่ถึง 1 นาที หากท่านเข้าไป จะอยู่ได้เพียง 1 วันเท่านั้น]