ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูปลุกเมญ่าให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ความฝันอันมืดมิดเธอกระเด้งตัวขึ้นตั้งใจจะลุกไปเปิดประตูทว่าสายตากลับสะดุดกึกอยู่ที่มุมขอบเตียง...รอยยับย่นและรอยบุ๋มลึกเหมือนมีของหนักมาทับทิ้งไว้นานสองนานทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่งแต่เสียงเคาะที่ดังซ้ำขึ้นอีกครั้งบังคับให้เธอต้องทิ้งความสงสัยไว้ตรงนั้นและเดินไปเปิดประตู
“คะ... ป้านา” เมญ่าขยี้ตามองแม่บ้านที่ถูกส่งมาจัดการชีวิตเธอในกรงทองแห่งนี้
“มาดามคะ... อาหารเช้าเริ่มตอนเจ็ดโมงตรง ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงมาดามควรเตรียมตัวได้แล้วค่ะ”ป้านาเอ่ยด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ไร้ที่ติ
เมญ่าเม้มริมฝีปากแน่นความเหนื่อยล้ายังเกาะกินใจ “ฉัน... ไม่ทานอาหารเช้าได้ไหมคะ?” เธอหยั่งเชิงเพราะเจ็ดโมงเช้ามันเช้าเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งข่มตาหลับได้ไม่กี่ชั่วโมงอย่างเธอ
แกร๊ก!
บานประตูฝั่งตรงข้ามเปิดออกทันควันอเล็กซ์ในชุดสูทเต็มยศก้าวออกมา ร่างสูงใหญ่สง่างามทว่าแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆเขาตวัดสายตามองมาที่เมญ่าด้วยความสมเพชอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ปัง! และเดินจากไปโดยไม่ใยดี
เมญ่าหันไปมองป้านาคล้ายจะขอความช่วยเหลือแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าเธอจึงจำใจกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวทว่าเมื่อบานประตูปิดลง สายตาก็ไปปะทะกับบัตรDiamond Platinum ใบนั้นเข้าเสียก่อน
“แกมีขาเดินได้รึไง... ไอ้บัตรนี่”
เมญ่ากะพริบตาปริบๆบัตรที่เธอจำได้ว่าวางไว้กลางโต๊ะ แต่กลับมาวางอยู่ขอบโต๊ะอย่างเป็ปริศนาเธอเดินไปที่เตียงนอน ย่นจมูกสูดดมกลิ่นอากาศรอบๆ ... และใช่มันคือกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตรึงอยู่ และเมื่อก้มลงมองที่พื้นใกล้ขอบเตียงเธอก็พบเศษเถ้าบุหรี่เล็กน้อยที่ร่วงหล่นอยู่จริงๆ
“ไม่ใช่ว่าฉันหวาดกลัวจนเก็บไปฝันหรอกเหรอ...”เมญ่าพึมพำกับตัวเองอย่างงงงวย เมื่อคืนเธอจำได้ลาง ๆ ว่าฝัน...ฝันว่าผู้ชายกามกามคนนั้นเดินเข้ามาจ้องหน้าเธอแล้วนั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างเตียงก่อนจะออกไป
“เดี๋ยวสิ... เขาจะเข้ามาทำไม?” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างสงสัยหากเขา้าร่างกายเธอ เขาย่อมมีสิทธิ์ทำได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายและไม่จำเป็ต้องแยกห้องนอนให้เสียเวลาด้วยซ้ำ แต่นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!
เมญ่าขนลุกซู่ไปทั้งตัวความรู้สึกถูกจับตามองทำเอาเธออยู่ไม่ติดเธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้ทันเวลาตาม ‘กฎ’ที่ถูกขีดเขียนไว้โดยปีศาจตนนั้น
ห้องอาหารคฤหาสน์ซานเดียร์
เมญ่าวิ่งลงบันไดมาอย่างตาลีตาเหลือกมือข้างหนึ่งหิ้วรองเท้าส้นสูงพัลวัน แม้ทางเดินในคฤหาสน์จะซับซ้อนราวกับเขาวงกตแต่ด้วยสัญชาตญาณการจดจำรายละเอียดเล็กน้อยตามจุดต่าง ๆทำให้เธอคลำทางมาจนถึงหน้าห้องอาหารได้ถูกทิศทางเธอรีบสวมรองเท้าแล้วปั้นหน้าให้ปกติที่สุดก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน
ทว่าเมื่อพ้นประตูห้องอาหารเมญ่าก็ต้องชะงักเท้าทันที... บนโต๊ะยาวเหยียดมีเพียงอเล็กซ์คนเดียวที่นั่งอยู่ไร้เงาของปู่ฟรอสผู้ใจดี เหมือนเมื่อวาน
อเล็กซ์กำลังพลิกนิตยสารธุรกิจรายสัปดาห์ในมืออย่างใจเย็นควันกรุ่นจากถ้วยกาแฟลอยฟุ้งบดบังใบหน้าคมคายไปกึ่งหนึ่งบนหน้าปกนิตยสารฉบับนั้นคือรูปของปู่ฟรอสมหาเศรษฐีที่ห่างหายไปจากหน้าสื่อร่วมสิบปีแต่บัดนี้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะผู้กุมบังเหียนที่ทรงอิทธิพล
“ไม่ต้องสอดส่ายสายตามหาตาแก่ฟรอสหรอก”อเล็กซ์วางนิตยสารลงบนโต๊ะเสียงดังปึก ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่ง!”
เมญ่าจำใจเดินไปนั่งด้วยท่าทางเกร็งไปทั้งตัวสายตาเหลือบมองรูปบนหน้าปกนิตยสารอย่างหวั่น ๆ “นี่คือ... คุณปู่ฟรอสเหรอคะ?” เธอพยายามเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด
อเล็กซ์ตวัดสายตามองแม่บ้านแวบหนึ่งเป็สัญญาณให้ทุกคนรีบจัดแจงวางอาหารลงบนโต๊ะ “ใช่... ทำไม?” เขาถามเสียงเรียบพลางใช้มีดจิ้มไส้กรอกที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันเข้าปาก
เมญ่าเม้มริมฝีปากแน่นสนิทเธอไม่ชอบทานอาหารหนัก ๆ ที่เลี่ยนด้วยไขมันแบบนี้ในตอนเช้าร่างกายเธอปฏิเสธมันอย่างรุนแรงจนทานไม่ลงจริงๆเธอจึงทำได้เพียงหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มประทังและพยายามใช้ส้อมเขี่ยไข่ดาวในจานเล็กน้อยเพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองจะมีแรงประคองชีวิตไปจนถึงมื้อเที่ยง
“ที่นี่... ไม่มีมื้อเที่ยง” คำพูดราบเรียบทว่าเฉียบขาดของอเล็กซ์ทำให้เมญ่าชะงักค้างเขาพูดจบก็ลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองภรรยาที่นั่งตัวสั่นอยู่
เมญ่ามองตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นไปน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนจานอาหารความจริงที่แสนสยดสยองจากร่องรอยในห้องนอนเมื่อคืนผสมโรงกับความอึดอัดในมื้อเช้านี้กำลังทำร้ายจิตใจเธอจนเกินจะแบกรับเธอจำใจต้องจิ้มไส้กรอกที่แสนเลี่ยนและอาหารสารพัดอย่างเข้าปากทั้งน้ำตา
เธอสะอื้นเบาๆ ขณะพยายามกลืนอาหารที่แสนขมขื่นลงคอทว่ารอบกายกลับไม่มีใครเหลียวแลหรือเอ่ยปากถามไถ่เธอเลยสักคน...แม่บ้านทุกคนเอาแต่ก้มหน้านิ่งประหนึ่งเป็เพียงหุ่นยนต์ไร้ชีวิตทิ้งให้มาดามคนใหม่ของซานเดียร์จมอยู่กับความเดียวดายที่แสนน่าสังเวชเพียงลำพัง
ห้องนอนเมญ่าคฤหาสน์ซานเดียร์
เมญ่าเดินโซซัดโซเซกลับเข้าห้องอย่างหมดสภาพมือกุมปากและท้องไว้แน่นพยายามสะกดกั้นอาการคลื่นเหียนจากอาหารเช้าที่เลี่ยนชุ่มโชกและความกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วขั้วหัวใจทว่าสุดท้ายร่างกายก็ไม่อาจแบกรับสิ่งแปลกปลอมเ่าั้ได้เธอถลาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้วงคออ้วกเอาความขมขื่นนั้นออกมาจนหมดไส้หมดพุง
เมื่อเดินกลับออกมาด้วยแววตาที่เริ่มเหม่อลอยเธอก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่าจอ LED ขนาดใหญ่ที่เธอรูดม่านปิดทับไว้กลับเปิดออกเองราวกับมีดวงตาที่มองไม่เห็นคอยบงการมันฉายภาพวิวมุมสูงของเมืองใหญ่ยามกลางวัน... ภาพจากคอนโดชั้น 25 ที่เธอเคยหลงใหลแต่วันนี้มันกลับดูเหมือนภาพหลอนที่คอยย้ำเตือนว่าเธอถูกพรากจากอิสรภาพมาแล้ว
เมญ่าลนลานวิ่งไปกระชากผ้าม่านปิดทับมันอีกครั้งพลางสอดส่ายสายตาหาของแข็งพอจะทุบทำลายหน้าจอนั่นให้แตกพินาศทว่าในห้องที่ถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบตามความ้าของอเล็กซ์กลับไม่มีวัตถุชิ้นใดที่เธอพอจะหยิบฉวยมาเป็อาวุธได้เลย
เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้นก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาไถหน้าจอหวังจะหาอะไรปลอบประโลมใจทว่าโลกโซเชียลกลับยิ่งซ้ำเติมความเ็ปข่าวการตามล่าหาตัวภรรยาปริศนาของเพลย์บอยอย่างอเล็กซ์ยังคงพุ่งทะยานติดเทรนด์อันดับหนึ่ง
เมญ่ามองดูภาพที่ผู้คนขุดคุ้ยออกมา...ภาพอเล็กซ์ที่ควงสาวสวยและเซเลบมากหน้าหลายตาออกงานอย่างเปิดเผยเธอหลับตาลงด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองจับใจ
‘สามีสาธารณะ...’ เธอแค่นยิ้มขื่นในใจเขามีตัวตนให้คนทั้งโลกได้ควงคู่ยกเว้นเธอที่ถูกตีตราจองและขังลืมไว้ในเงามืดแห่งคฤหาสน์หลังนี้เมญ่าเลื่อนหน้าจอผ่านไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งสมาร์ทโฟนในมือสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง
ครืนนน!!!
“จุ่ม...” เมญ่ากดรับสาย น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่
‘เฮ้!! เมญ่า ฉันมีเื่จะปรึกษาแกหน่อยสิ’ ปลายสายกรอกเสียงมาด้วยความเครียดที่ััได้ชัดเจน
“มีอะไรเหรอ?”
‘ออกมาคุยกันข้างนอกได้ไหม เอาเป็คาเฟ่ใต้คอนโดแกก็ได้’ เพื่อนสาวเอ่ยถามอย่างไม่ระแคะระคายเลยว่าบัดนี้เพื่อนรักของเธอไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะก้าวพ้นธรณีประตูคฤหาสน์แห่งนี้
“ฉัน... ฉันไปไม่ได้จุ่ม” เมญ่าตอบสั้นๆ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ
‘งั้นแกอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหาเองก็ได้!’
“จุ่ม... แกมีธุระอะไรกับฉันกันแน่ ทำไมถึงต้องอยากเจอฉันขนาดนี้?” เมญ่าถามด้วยความงงงวยที่แฝงไปด้วยความระแวงที่เริ่มก่อตัว
‘แกแต่งงานกับใครกันแน่เมญ่า! บอกฉันมาตามตรงนะ...เมื่อคืนมีคนแปลกหน้าบุกมาหาฉันที่คอนโด พวกนั้นถามว่า... ฉันเป็เพื่อนของเมญ่าซานเดียร์ใช่ไหม? ฉันเกือบจะหลุดหัวเราะใส่หน้าพวกมันแล้วถ้าไม่ติดว่าพวกนั้นทำหน้าั์ใส่เหมือนจะฆ่ากันฉันเลยสวนกลับไปว่าคนฐานะอย่างฉันจะมีสิทธิ์รู้จักคนในตระกูลซานเดียร์ได้ยังไงกัน!’
มือที่จับสมาร์ทโฟนบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง “จุ่ม! ฟังฉันนะ ใครถามหาฉัน...ให้แกตอบอย่างเดียวว่าไม่รู้จัก! แล้วลบข้อมูลการสนทนาของเราทิ้งซะอย่าให้เหลือร่องรอยว่าเราเคยติดต่อกันเด็ดขาด!”
‘อ้อ... เื่นั้นฉันทำไปแล้วล่ะ ั้แ่แกแต่งงานสายฟ้าแลบนั่นแหละฉันเดาไว้แล้วว่าแกต้องยอมแต่งเพื่อช่วยบริษัทของพ่อแน่ๆ’ จุ่มตอบกลับมาอย่างรู้ทันทว่าความหวังดีนั้นกลับยิ่งทำให้เมญ่าหวาดกลัว
“ฉันวางสายก่อนนะ...”
เมญ่ากดตัดสายด้วยหัวใจที่หนักอึ่งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วความจริงที่แสนโหดร้ายเริ่มปรากฏชัด... อเล็กซ์ไม่ได้แค่จองจำเธอไว้ในห้องนอนแต่เขากำลังส่งเงื้อมมือมืดไปคุกคามคนรอบข้างเธอทีละคนเพื่อตัดช่องทางการสื่อสารและลบตัวตนเดิมของเธอให้หายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง
เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองดูเพื่อนรักตกอยู่ในอันตรายเพราะชื่อนามสกุลใหม่ที่เธอไม่เคย้า
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่รู้แต่ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกทำให้เมญ่าไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไปเธอเดินวนไปรอบห้อง พยายามเพ่งมองหาสิ่งแปลกปลอม... เลนส์กล้องขนาดจิ๋วหรือรูเล็กๆ ที่อาจซ่อนเครื่องดักฟังเอาไว้ทุกตารางนิ้วในห้องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนมีสายตาของอเล็กซ์คอยจ้องมองและลมหายใจของเขาที่คอยรดต้นคอเธออยู่ตลอดเวลา
“คุณอเล็กซ์!!!”
เมญ่าตะเบ็งเสียงลั่นห้องจนคอแห้งผากเธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานสลับกับมุมห้องอย่างคนสติแตก “ฉันรู้ว่าคุณมองฉันอยู่!คุณ้าอะไรกันแน่! จะให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะพอใจ!”
เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อเรียกความกล้าที่เหลือเพียงน้อยนิด“แต่... ได้โปรด... อย่ายุ่งกับคนรอบตัวฉันได้ไหม! ตอนนี้ฉันก็เดินเข้ามาเป็‘ของเล่น’ ให้คุณเหยียบย่ำถึงที่นี่แล้วไง!”
เสียงของเมญ่าสะท้อนก้องไปมาในความเงียบที่น่าขนลุกเธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอส่งไปถึงเขาแน่ๆ ไม่ว่าเขาจะนั่งหัวเราะเยาะอยู่ในห้องทำงานหรือจิบวิสกี้เฝ้าดูความพ่ายแพ้ของเธอผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ก็ตาม
การต้องใช้ชีวิตท่ามกลางการสอดแนมมันทรมานมากพอแล้วแต่การที่เขาเริ่มลามปามไปถึงคนบริสุทธิ์รอบข้างมันคือการล้ำเส้นที่เมญ่าแทบจะทนรับไม่ไหว เธอหายใจหอบถี่ยืนประจันหน้ากับความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยอำนาจมืดของซานเดียร์อย่างไม่คิดชีวิต
เมญ่ายังคงยืนค้างอยู่ในท่าเดิมสายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างตื่นตระหนกพยายามหาสิ่งตอบสนองจากการตะเบ็งเสียงประท้วงของเธอแต่ทุกอย่างกลับเงียบเชียบจนน่าขนลุก... ไม่มีการขยับเขยื้อน ไม่มีเสียง Intercomตอบกลับมา และไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าที่โถงทางเดิน
มันเหมือนสิ่งที่เธอทุ่มเทแสดงออกไปเป็เพียงเื่ตลกร้ายที่ไม่มีใครสนใจจะขำทว่าสัญชาตญาณของเธอมันกรีดร้องอย่างรุนแรงว่าเธอคิดไม่ผิด ทุกการเคลื่อนไหวทุกหยาดน้ำตา หรือแม้แต่จังหวะการกะพริบตาของเธอ...เขาต้องรับรู้อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่นอน
เธอทำหน้าอึ้งตะลึงความสับสนเริ่มโจมตีจิตใจ ‘เขายังจ้องมองอยู่ไหม? หรือเขากำลังสนุกกับการเห็นเธอสติแตกคนเดียว?หรือเขากำลังยุ่งอยู่กับธุรกิจมืดจนลืมสินค้าชิ้นนี้ไปแล้ว?’
วินาทีต่อวินาทีเข็มนาฬิกาเดินไปอย่างเชื่องช้าความเงียบในคฤหาสน์หลังนี้มันทรงพลังเสียจนเธอได้ยินเสียงหายใจของตัวเองดังชัดเต็มสองหูและได้ยินแม้กระทั่งเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง
เมญ่าค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างคนหมดอะไรตายอยากร่างกายที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนปรกราวกับถูกสูบิญญาเธอไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรต่อไปในบ้านหลังนี้...สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่ายิ่งใหญ่โอ่อ่า สร้างตระหง่านอยู่บนพื้นที่เขาสามลูกแต่กลับเงียบเชียบไร้สรรพเสียงแห่งชีวิตเหมือนสุสานคนเป็
ในอาณาจักรซานเดียร์ที่กว้างใหญ่เมญ่ารู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กจ้อยเท่ามดแดงที่ติดอยู่ในขวดโหลแก้วใบั์...ที่รอเพียงเ้าของจะหยิบขึ้นมาดูหรือบดขยี้ให้ตายด้วยปลายนิ้วเมื่อไหร่ก็ได้ตามแต่ใจเขา้า
3K
