[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต

บทที่ 47 กระบี่เล่มหนึ่งก็มาแย่งพลังวิญญาณกับข้าหรือ

เซียวอวิ๋นในตอนนี้ก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน

เมื่อครู่นี้เขายังคงดูดซับพลังวิญญาณธาตุโลหะเพื่อฝึกฝนวิถีกระบี่

กะทันหันเขาก็รู้สึกถึงพลังวิญญาณธาตุทองที่บริสุทธิ์และทรงพลังกำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

แตกต่างจากพลังวิญญาณธาตุทองที่เขาเคยดูดซับมาก่อนหน้านี้

คราวนี้พลังวิญญาณธาตุทองที่เข้าสู่ร่างกายของเขาบริสุทธิ์และน่าพรั่นพรึงอย่างยิ่ง เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น เขาก็สามารถทะลวงจากขอบเขตสร้างรากฐานระดับสี่ไปขอบเขตสร้างรากฐานระดับหก

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังวิญญาณในสุสานกระบี่ เซียวอวิ๋นก็เร่งพลัง ‘วิถีกระบี่’ อย่างเต็มที่ ดูดซับพลังวิญญาณธาตุทองบริสุทธิ์นี้อย่างบ้าคลั่ง

ไม่นานนัก พลังวิญญาณธาตุทองบริสุทธิ์นี้ก็ถูกเซียวอวิ๋นดูดซับจนหมดสิ้น

เซียวอวิ๋นรู้สึกเสียดายนิดหน่อย

หลังจากได้สัมผัสกับพลังวิญญาณธาตุทองที่บริสุทธิ์เช่นนี้ เขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับพลังวิญญาณธาตุทองธรรมดา

เขาพยายามตามหาแหล่งที่มาของพลังวิญญาณทองบริสุทธิ์นี้

ในไม่ช้าก็พบว่ามันมาจากกระบี่เล่มหนึ่ง

แต่พลังวิญญาณทองที่กระบี่เล่มนั้นปล่อยออกมาในตอนนี้มีน้อยมาก แทบจะไม่มีเหลืออยู่แล้ว

เซียวอวิ๋นคิดอะไรบางอย่างออก เขากระตุ้นพลังวิถีกระบี่ และใช้วิธีดูดซับพลังกระบี่ในวิถีกระบี่ จากนั้นเริ่มดูดซับพลังวิญญาณธาตุทองจากกระบี่นั้น

เดิมทีแค่ลองทำดูเล่น ๆ ไม่คิดว่าจะสามารถดูดซับพลังวิญญาณธาตุทองจากกระบี่ได้จริง ๆ

เซียวอวิ๋นดีใจอย่างมาก เขาจึงกระตุ้นพลังวิถีกระบี่อย่างเต็มที่เพื่อดูดซับพลังวิญญาณจากกระบี่

ในตอนแรก พลังวิญญาณธาตุทองบริสุทธิ์ก็ไหลออกมาจากกระบี่อย่างไม่ขาดสาย เซียวอวิ๋นก็ดูดซับอย่างตะกละตะกลาม

การฝึกฝนวิถีกระบี่ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมั่นคง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็พบว่า กระบี่เล่มนั้นเหมือนจะต่อต้านเขา มันดูดพลังวิญญาณธาตุทองที่เขาดูดออกมากลับคืนไป

เซียวอวิ๋นกับกระบี่เล่มนั้นราวกับกำลังดึงเชือก ต่างก็ดูดกลืนพลังวิญญาณธาตุทองอันบริสุทธิ์นั้นไว้

เนื่องจากตำแหน่งของเซียวอวิ๋นอยู่ห่างมาก จึงไม่อาจแย่งชิงพลังวิญญาณจากกระบี่เล่มนั้นได้

พลังวิญญาณธาตุทองที่ถูกดูดออกมาทั้งหมดจึงถูกอีกฝ่ายดูดกลับคืนไป

เซียวอวิ๋นขมวดคิ้ว

แปลกจริง ๆ กระบี่ก็กล้าแย่งพลังวิญญาณกับข้าด้วยหรือ?

เซียวอวิ๋นออกจากสภาวะการฝึกตนทันที

เมื่อลุกขึ้นมอง ก็เห็นว่าผู้คนในสุสานกระบี่ลดน้อยลงไปกว่าครึ่ง ที่เหลือก็กำลังเลือกกระบี่ที่ตนเองต้องการอยู่ในสระสุสาน

เซียวอวิ๋นค่อย ๆ ลุกขึ้น และเดินตรงไปยังกระบี่ที่ปล่อยพลังวิญญาณธาตุทองออกมา

กระบี่เล่มนั้นปักอยู่ตรงกลางสระกระบี่

เซียวอวิ๋นเดินเข้าไปในสระสุสาน ตรงไปยังกระบี่ที่อยู่ตรงกลาง

ในตอนแรก ผู้คนยังไม่ได้รู้สึกว่าการกระทำของเซียวอวิ๋นผิดปกติอะไร

แต่เมื่อทุกคนเห็นว่าเซียวอวิ๋นกำลังมุ่งหน้าไปยังกระบี่พิฆาตมังกรที่อยู่ตรงกลาง ก็มีศิษย์ของยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เตือนขึ้น

"อย่าเข้าไปนะ รอบ ๆ กระบี่พิฆาตมังกรเต็มไปด้วยพลังเหล็กคมกล้า จะทำให้เจ้าบาดเจ็บได้!" 

เซียวอวิ๋นไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเตือนตน

เขายังคงเดินไปยังกระบี่พิฆาตมังกรอย่างไม่สนใจใคร

ในไม่ช้า เขาก็มาถึงบริเวณใกล้กระบี่พิฆาตมังกร

เหล่าศิษย์ของยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ต่างก็เบิกตากว้าง

"เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดเขาจึงสามารถเพิกเฉยต่อพลังเหล็กคมกล้ารอบ ๆ กระบี่พิฆาตมังกรได้?"

"นั่นมันพลังกระบี่จริง ๆ นะ ถ้าไม่มีพลังบำเพ็ญตนขอบเขตจินตานจะไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย!"

"หรือว่าชายหนุ่มผู้นี้จะเป็นศิษย์พี่ในขอบเขตจินตาน?"

"แต่เหตุใดจึงไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย?"

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างกายคุนหลิงเฟิงก็อ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ!

"เหตุใด? เหตุใดเขาจึงสามารถเข้าไปในเขตหวงห้ามของกระบี่พิฆาตมังกรได้? เขาเป็นใครกัน? เป็นศิษย์เอกของยอดเขาใด?"

คุนหลิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนก็เอ่ยขึ้นว่า "ศิษย์พี่ ข้ารู้จักเขา เขาเป็นศิษย์ใหม่ที่เข้ามาพร้อมกับข้า"

"เป็นคนที่มีรากฐานวิญญาณผสมเข้าไปอยู่ยอดเขาไผ่รำพันไม่ใช่ศิษย์เอกอะไรทั้งนั้น"

สีหน้าของชายวัยกลางคนยิ่งตกตะลึง "รากฐานวิญญาณผสม? ศิษย์ใหม่?"

"เป็นไปได้อย่างไร? ถ้าเขาเป็นรากฐานวิญญาณผสมจริง ๆ ก็ไม่มีแม้แต่พลังบำเพ็ญตนขอบเขตสร้างรากฐาน แล้วจะต้านทานพลังเหล็กคมกล้าของกระบี่พิฆาตมังกรได้อย่างไร?"

คุนหลิงเฟิงร้องโพล่งออกมาทันทีว่า "ศิษย์พี่ เขาเหมือนกำลังจะไปดึงกระบี่พิฆาตมังกร!"

"แย่แล้ว เขาเสียสติไปแล้วหรือ? ถึงกล้าที่จะดึงกระบี่พิฆาตมังกร?"

ชายวัยกลางคนตวาดเสียงดัง "หยุดเดี๋ยวนี้ หากไม่ได้รับการยอมรับจากกระบี่พิฆาตมังกร การสัมผัสดกระบี่พิฆาตมังกรโดยพลการ จะถูกกระบี่พิฆาตมังกรฆ่าทิ้ง!"

แม้เสียงตวาดของชายวัยกลางคนจะดังลั่น แต่เซียวอวิ๋นกลับไม่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังตะโกนใส่ตน

เซียวอวิ๋นเดินอยู่ในสระกระบี่ รู้สึกได้ถึงพลังกระบี่นับไม่ถ้วนที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา

แม้จะมีความเจ็บปวดเล็กน้อย แต่เซียวอวิ๋นก็มิได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง

แต่พลังกระบี่เหล่านี้กลับช่วยขัดเกลาร่างกายของเขาซ้ำไปซ้ำมา ทำให้ระดับพลังบ่มเพาะของวิถีกระบี่ก้าวหน้าไปอีกระดับ

เซียวอวิ๋นมาถึงหน้ากระบี่ที่อยู่ตรงกลาง เขาใช้มือจับด้ามกระบี่พิฆาตมังกร

พลังวิญญาณธาตุทองที่ปล่อยออกมา มันมาจากกระบี่เล่มนี้สินะ

ข้าจับเจ้าได้แล้ว!

ข้าอยากจะดูว่ากระบี่อย่างเจ้าจะมาแย่งพลังวิญญาณจากข้าได้อย่างไร!

เซียวอวิ๋นพึมพำกับตนเอง แล้วก็ใช้กำลังเบา ๆ

กระบี่พิฆาตมังกรถูกเขาดึงขึ้นมาจากสระสุสาน!

เหล่าศิษย์ที่กำลังเลือกอาวุธอยู่โดยรอบต่างก็อ้าปากค้าง ราวกับจะกลืนไข่เป็ดเข้าไปทั้งฟอง

"อะไรนะ? เด็กคนนั้นดึงกระบี่พิฆาตมังกรออกมาแล้ว?"

"ไม่... ไม่จริงมั้ง?กระบี่พิฆาตมังกรยอมรับเขาเป็นนายแล้วงั้นหรือ?"

"ข้ารับผลลัพธ์เช่นนี้ไม่ได้ มันสามารถดึงออกมาได้โดยตรงเลยเช่นนี้เลยหรือ? ไม่ได้บอกว่ากระบี่พิฆาตมังกรไม่สามารถแตะต้องโดยพลการหรอกหรือ?"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างกายคุนหลิงเฟิงกำลังจะเข้าไปช่วยเซียวอวิ๋น

แต่เมื่อเขาเห็นเซียวอวิ๋นดึงกระบี่พิฆาตมังกรออกมา เขาก็ยืนตะลึงงัน!

"กระบี่พิฆาตมังกร... ยอมรับนายแล้ว?"

"ชายหนุ่มผู้นี้เป็นใครกัน? หรือว่าจะเป็นประมุขยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์คนก่อนกลับชาติมาเกิด?"

เขารู้จักกระบี่พิฆาตมังกรเป็นอย่างดี

กระบี่พิฆาตมังกรมีวิญญาณ ประมุขคนแรกของยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เคยสื่อสารกับมันมาก่อน

กระบี่พิฆาตมังกรบอกว่า นอกจากเจ้าของคนเก่าจะฟื้นคืนชีพแล้ว มันจะไม่ยอมรับใครอีก

ด้วยเหตุนี้ จึงถูกวางไว้ในสุสานกระบี่

อาวุธที่ยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นทุกวันจะถูกนำมาวางไว้ในสุสานกระบี่ เพื่อให้กระบี่พิฆาตมังกรดูดซับพลังวิญญาณกระบี่ และเพิ่มพูนพลังของตนเอง

กระบี่พิฆาตมังกรต้องการทำลายอาวุธเพื่อสร้างพลังเหล็กคมกล้า 

ในขณะที่กระบี่พิฆาตมังกรปล่อยพลังกระบี่ออกมา พลังวิญญาณทองบริสุทธิ์ที่ระเบิดออกมาก็คือพลังวิญญาณทองบริสุทธิ์ที่ศิษย์ของยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ใฝ่ฝัน!

กระบี่พิฆาตมังกรและยอดเขากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ต่างได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน และอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขมาจนถึงตอนนี้

แต่บัดนี้กระบี่พิฆาตมังกรถูกดึงออกมาแล้ว ซึ่งช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง

กระบี่พิฆาตมังกรมีนิสัยโดดเดี่ยวและถือตน หากมิใช่ผู้ที่เขาพอใจ จะไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใกล้รัศมีห้าจั้งโดยรอบของเขาได้

หากฝืนเข้าใกล้ ก็จะต้องถูกพลังเห็กคมกล้าทำร้ายอย่างแน่นอน

ความคิดแรกของชายวัยกลางคนก็คือ ประมุขยอดเขามังกรคนก่อนกลับชาติมาเกิดแล้ว!

เซียวอวิ๋นเมื่อจับกระบี่พิฆาตมังกรในชั่วขณะนั้น ก็รู้สึกได้ถึงพลังกระบี่อันคมกริบที่กรีดเข้าสู่ร่างกายของเขา

ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่นถึงสองเท่า เซียวอวิ๋นจึงฝืนต้านพลังกระบี่นี้ไว้ได้ และเร่งพลังวิถีกระบี่อย่างบ้าคลั่ง!

พลังดูดมหาศาลได้ดึงพลังทองบริสุทธ์จากกระบี่พิฆาตมังกรออกมา

เมื่อพลังทองบริสุทธิ์จริงเข้าสู่ร่างกาย เซียวอวิ๋นก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว

แม้กระทั่งพลังเหล็กคมกล้าที่แทงทะลวงร่างกายก็รู้สึกสบายมากขึ้น

เซียวอวิ๋นรู้สึกสบายจนกลั้นไม่อยู่และร้องออกมา

"อ๊า~!"

"ให้ตายสิ เด็กคนนั้นเป็นอะไรไป? ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกำลังมีความสุขเลย?"

"ใช่แล้ว เขาไม่ควรถูกกระบี่พิฆาตมังกรสับให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหรอกหรือ?"

"นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

พลังวิญญาณธาตุทองบริสุทธิ์กำลังปรับเปลี่ยนร่างกายของเซียวอวิ๋นอย่างต่อเนื่อง

ความสามารถในการฝึกวิถีกระบี่ของเซียวอวิ๋นเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจ ก็ทำให้เซียวอวิ๋นทะลวงจากขอบเขตสร้างรากฐานระดับหก เลื่อนขึ้นไปถึงระดับแปด!