ตอนที่ 41
หลังจากที่วายุได้สังหารเผ่ามังกรต้นกำเนิดเขาก็ได้ทำลายเหล่ากองกำลังต่างๆของภาคกลาง จนทำให้พื้นที่ที่ยังไม่ถูกทำลายล้างเหลืออีกเพียง20% เท่านั้น ถึงแม้ว่าตัวเขาจะไม่ได้เผ่ามังกรต้นกำเนิดมาอยู่ใต้บังคับบัญชาแต่เขาก็ได้ฝูงมอนสเตอร์ชั้นสูงจำนวนมากมาครอบครองด้วยผลจาก สกิลจิตวิญญาณมังกร ทำให้พวกมอนสเตอร์หวาดกลัวจนทำให้ สกิล บัญชา ได้ผลมากกว่าเดิม
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
“จงตื่นขึ้นมา”
“หายนะแห่งโบราณกาลผู้สร้างความหวาดกลัวแก่เหล่าผู้คนในอดีต”
“จงตื่นขึ้นมาทำลายล้างชีวิตเหล่านี้ซะ”
“ตื่นนนนนนนนนนนนนน”
ซีโรร่ายคำจำนวนมากออกมาดูแล้วน่าเกรงขามและลึกลับเป็นอย่างมาก
ถามว่าได้ส่งผลต่อการทำลายผนึกไหม?
ก็ไม่
ตัวเขาแค่อยากพูดเพราะเห็นในหนังแล้วมันเท่ดีแค่นั้นแหละ
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
เพล้งงงงงงงงงงงงงงงง
ผลึกคริสตัลได้แตกกระจายเป็นชิ้นๆพร้อมกับคลื่นพลังที่น่าขนลุกและเต็มไปด้วยจิตสังหารแห่งการทำลายล้างที่แผ่ออกมา
“อืมถ้าเป็นคนอื่นสัมผัสกับคลื่นพลังนี้คงจะสะอิดสะเอียนน่าดู”
แต่สำหรับตัวเขาที่เป็นหายนะเหมือนกันแล้วพวกนี้ไม่มีผลแม้แต่น้อย
“ไอ้...”
“หา?”
ซีโร่เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างจากร่างของรุ่นพี่ตรงหน้า
เขาบอกว่าอะไรว่ะ??
“ไอ้พวกเปรตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต”
“พวกมึงกล้าดียังไงถึงได้คิดที่จะผนึกข้ากัน”
“ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมดทุกตัวเลยยยยยยยยย”
“อ้ากกกกกกกกกกกกก”
ซีโร่ที่ได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่พูดแล้วรู้สึกอยากตบมุกขึ้นมาทันที
ปกติเอ็งก็ฆ่าหมดอยู่แล้วไม่ใช่หรอ??
คุณเอ็งคิดว่าเขาจะปล่อยให้เราฆ่าเฉยๆรึไงกัน??
ไอ้หลักการทำเขาได้แต่เขาทำเราคืนไม่ได้นี่มันคืออะไรกัน??
ไอ้รุ่นพี่นี่มันไหวไหมว่ะ?
“หือ?”
หายนะรุ่นก่อนหน้าหันหน้าไปยังซีโร่ด้วยสายตากระหายเลือด
“เดี๋ยวๆเราพวกเดียวกันนะเว้ย”
ซีโร่ที่เห็นสีหน้าแบบนั้นเลยสั่งให้วงจรเวททั่วร่างเริ่มทำงานทันที
นี่ตูโยนหินทับเท้าตัวเองหรอเนี่ย
“แก....คืนหายนะ?”
“ข้า..ถูกผนึกมากี่ปีแล้ว”
สีหน้าของหายนะรุ่นก่อนดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าซีโร่คือพวกเดียวกันกับตัวเขา
“อ่ารุ่นพี่ผมขอแนะนำตัวก่อน ผมมีชื่อว่าซีโร่ มาจากโลกเหมือนกันกับคุณ”
“พร้อมกับคำสั่งทำลายล้างโลกนี้จากเทพธิดา”
“ปัจจุบันมีหายนะจุติลงมาทั้งหมด4คนถ้ารวมคุณด้วยก็เป็น5”
“ส่วนเรื่องคุณถูกผนึกมากี่ปี.....คาดว่าน่าจะร้อยกว่าปีได้”
ทันทีที่ซีโร่พูดว่าร้อยปีคนตรงหน้าก็ระเบิดคลื่นพลังออกมา
ตูว่าแล้ววววว
ดีที่พูดเป็นอันสุดท้าย
“100ปี....”
“อ้ากกกกกกกกกกกกกมันผนึกข้าเป็นร้อยปี”
ซีโร่มองไปยังรุ่นพี่ของตัวเองที่คลุ้มคลั่งอยู่ตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร
จะว่าไปแล้วไม่ใช่ว่าหายนะตรงสังหารสิ่งมีชีวิตตลอดเวลาเพื่อให้มีชีวิตอยู่หรอกหรือ?
ยิ่งพลังแข็งแกร่งยิ่งต้องใช้พลังชีวิตเยอะขึ้น
แล้วทำไมคนตรงหน้าถึงยังมีชีวิตได้กัน??
หรือเป็นเพราะถูกผนึกอยู่เลยทำให้พลังชีวิตของอีกฝ่ายลดช้าลง??
ช่างมันเถอะก่อนอื่น....
“รุ่นพี่ข้าได้ข่าวว่าคนที่ผนึกท่านมันอยู่แถวนั้นอ่ะ”