บันทึกของผู้หญิง

ฉันไม่ชอบตัวเองที่เป็๲แบบนี้เลย ต่อให้มีคนมาแกล้งมาทำร้าย ฉันก็รู้สึกเกลียดไม่ลง  อย่างมากที่สุดฉันก็แค่ไม่ชอบ มันเป็๲เพราะอะไรกัน!?

ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ดีอะไร แต่ด้วยโปรดเถอะ ไอความสงสาร ไอความเห็นอกเห็นใจคนอื่น ฉันไม่มีมันได้ไหม ไอความรู้สึกนี่ด้วย ถ้าฉันไม่มีมันฉันก็ไม่ต้องเ๯็๢ป๭๨อีก ฉันเบื่อ ฉันเหนื่อยแล้ว

ไม่มีใครเข้าใจฉันหรอก ไม่มี ทุกคนก็คิดว่าฉันไม่เป็๲อะไรหรอก ฉันสบายดี ฉันยังไหวอยู่ จะมีใครรู้บ้างล่ะ ภายใต้หน้าตาที่ยิ้มออกมา ในใจฉันมันปวดแค่ไหน

ตอนนั้นฉันเผลอร้องไห้ออกมา ร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนๆที่โรงเรียน ฉันถูกหัวเราะเยาะ ถูกมองว่าอ่อนแอ ไม่มีใครเข้ามาปลอบฉัน ไม่เว้นแม้แต่แม่ ครั้งนั้นฉันร้องไห้ก็เพราะแม่แท้ๆ แต่แม่ก็หาว่าฉันดราม่า หาว่าฉันแสดงละคร ถ้าฉันไม่ถึงที่สุดจริงๆฉันไม่ร้องออกมาหรอก

ฉันเหนื่อยจัง ฉันไม่อยากยิ้มแล้ว แต่มันน่าตลกนะรู้ไหม ทุกครั้งที่ฉันไม่ยิ้ม แต่ถ้ามีใครผ่านมา หรือมีคนเข้ามาทักทาย ฉันกลับยิ้มตอบทันที ราวกับว่าการยิ้มทุกครั้งที่มีคนอยู่คือส่วนหนึ่งในร่างกายของฉัน มันเหมือนกับร่างกายถูกปรับตัวให้ทำอย่างนั้น ฉันอยากร้องออกมาดังๆ แต่คงไม่ได้อีกแล้วล่ะ เพราะฉันต่อให้อยากร้องไห้ขนาดไหนน้ำตามันก็ไม่ไหลออกมาเลย บางทีนี่อาจดีก็ได้ ไม่ต้องร้องให้ใครเห็น ไม่ต้องมีใครรู้ด้านอ่อนแอ มีเพียงแค่ตัวฉันที่รูั แล้วร้องอยู่ในใจเงียบๆ

ถึงแม้ว่าลึกๆฉัน๻้๵๹๠า๱ใครสักคน...