[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

พอลู่อี้ถิงกลับถึงห้องพักส่วนตัว ก็รีบเปิดดูไลฟ์สดย้อนหลังทันที

มุมปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ

สมกับเป็นลูกสาวเขาจริงๆ! หน้าตาก็ถอดแบบความดีงามจากเขามาเป๊ะๆ แถมฝีมือการแสดงยังแพรวพราวได้พ่อมาเต็มๆ!

กู้เพียนหรานเองก็กำลังดูไลฟ์สดอยู่เหมือนกัน เขาขำจนท้องคัดท้องแข็ง อดไม่ได้ที่จะกดโทรศัพท์หาลู่อี้ถิง

"อี้ถิง ฝีมือการแสดงของเสี่ยวลู่นี่สุดยอดไปเลยนะเนี่ย ตีบทแตกกระจุย!"

ลู่อี้ถิงแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา 

"แน่นอนสิวะ! ยัยนั่นลูกสาวฉันนะ เกิดมาเพื่อเป็นซุปตาร์อยู่แล้ว!"

กู้เพียนหราน: "พอเถอะน่า เลิกเก๊กต่อหน้าผมได้แล้ว คุณต้องแอบขำจนแก้มแตกอยู่แน่ๆ"

ลู่อี้ถิง: "ไสหัวไป! ถ้าแกโทรมาเพื่อพล่ามเรื่องไร้สาระแค่นี้ พ่อจะวางสายแล้วนะ!"

"เดี๋ยวก่อนๆ อย่าเพิ่งวาง ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" น้ำเสียงของกู้เพียนหรานเปลี่ยนโหมดเป็นจริงจังทันที "

ผมตรวจสอบฐานข้อมูลตระกูลฮั่วอย่างละเอียดแล้ว... ไม่มีคนชื่อ ฮั่วเหยียนซุย"

"เป็นไปไม่ได้!" ลู่อี้ถิงสวนกลับทันควัน 

"ถังสิงกับสวี่อี้ตัวติดกับมันขนาดนั้น แกไปเช็กดูใหม่ซิ!"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวิเคราะห์ต่อ 

"ไอ้หมอเทวดาสวี่อี้น่ะอาจจะไม่แน่ เสี่ยวลู่ไม่รู้จักเขา แต่เลขาฯ มือทองอย่างถังสิงโผล่หัวมาด้วยแน่นอน ฉันจำหน้าไม่ผิดแน่"

กู้เพียนหราน: "อี้ถิง... ผมสงสัยว่าฮั่วเหยียนซุยคนนี้ไม่ใช่แค่สายรองปลายแถวของตระกูลฮั่วแน่ๆ คุณก็รู้ว่าฮั่วเหยียนฟางตัวจริงเก็บตัวเงียบกริบ วันๆ ขลุกอยู่แต่ในห้อง ICU นอกจากถังสิงกับสวี่อี้แล้ว คนที่อยู่ข้างกายเขาบ่อยๆ ยังมีหนุ่มหล่อปริศนาอีกคน"

กู้เพียนหรานเว้นจังหวะนิดหนึ่ง 

"ผมสืบมาได้ว่า เวลาที่หนุ่มหล่อคนนั้นไม่ได้เฝ้าไข้ฮั่วเหยียนฟางที่โรงพยาบาล เขามักจะไปพักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว มีข่าวลือวงในเม้าท์กันให้แซ่ดว่า... หนุ่มหล่อคนนั้นเป็น 'เด็กเลี้ยง' ของฮั่วเหยียนฟาง"

ลู่อี้ถิงก้มมองหน้าฮั่วเหยียนฟางในหน้าจอไอแพด "เด็กเลี้ยง?"

กู้เพียนหราน: "ผมว่าฮั่วเหยียนซุยไม่ใช่เด็กเลี้ยงของฮั่วเหยียนฟางหรอก แต่เขาเป็น พี่น้องร่วมสายเลือด ของฮั่วเหยียนฟางต่างหาก"

ลู่อี้ถิงชะงักงัน "จะเป็นไปได้ยังไง? ฉันไม่เคยได้ยินข่าวลือมาก่อนเลยว่าฮั่วเหยียนฟางมีพี่น้อง แกแน่ใจนะ?"

"ผมเดาเอาน่ะ แต่ค่อนข้างมั่นใจ" น้ำเสียงของกู้เพียนหรานหนักแน่น 

"ถ้าเขาเป็นลูกนอกสมรส ทุกอย่างก็อธิบายได้ลงตัวเป๊ะ ไม่อย่างนั้นคงหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมมือขวาอย่างถังสิงกับสวี่อี้ ถึงต้องถ่อสังขารมาดูแลฮั่วเหยียนซุยถึงที่โอซาก้าแบบนี้"

ลู่อี้ถิงหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด 

"อืม... ก็คงมีแต่ความเป็นไปได้นี้แหละ สวี่อี้กับถังสิงเป็นคนสนิทที่ฮั่วเหยียนฟางไว้ใจที่สุด สองคนนั้นคงไม่ลดตัวมาดูแลคนตระกูลฮั่วสายรองตาละห้อยแบบนี้หรอก นอกจากจะเป็นคนสำคัญจริงๆ"

"ดูท่าทางฮั่วเหยียนซุยจะชอบเสี่ยวลู่นะ ถ้าเสี่ยวลู่บ้านเราก็มีใจให้เขาเหมือนกัน ผมมองว่าดีเลยนะ... พอฮั่วเหยียนฟางสิ้นใจเมื่อไหร่ ฮั่วกรุ๊ปก็จะตกเป็นของฮั่วเหยียนซุยทันที—"

"พล่ามบ้าอะไรของแก!" ลู่อี้ถิงระเบิดอารมณ์ใส่โทรศัพท์เสียงดังลั่น 

"ลูกสาวฉันรวยล้นฟ้าอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปแย่งสมบัติใคร! และฉันก็ไม่คิดจะขายลูกกินด้วย!"

ราชาจอเงินลู่พ่นลมหายใจอย่างเกรี้ยวกราด 

"ตระกูลฮั่วน่ะมัน 'ถ้ำเสือแดนมังกร' ชัดๆ ฮั่วเหยียนฟางกลายสภาพเป็นคนไม่เหมือนคน ผีไม่เหมือนผีได้ยังไง แกรู้ดียิ่งกว่าฉันซะอีก! ไอ้หนุ่มฮั่วเหยียนซุยน่ะนิสัยใช้ได้ แต่ในเมื่อมันแซ่ฮั่ว ฉันก็ไม่มีวันยกลูกสาวให้มันเด็ดขาด! ฝันไปเถอะ!"

กู้เพียนหรานเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลง 

"ขอโทษทีอี้ถิง... โรคเก่า 'มองผลประโยชน์เป็นหลัก' ของผมกำเริบอีกแล้ว ลืมไปว่าเธอเป็นลูกสาวแก เป็นเสี่ยวลู่ของพวกเรา"

ลู่อี้ถิงสงบสติอารมณ์ลง กดเสียงต่ำลอดไรฟัน 

"ถ้ามันเป็นแค่สายรองตระกูลฮั่ว ไร้อำนาจวาสนา ฉันยังพอจะหลับหูหลับตาให้โอกาสมันจีบลูกสาวฉันได้... แต่ในเมื่อมันเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของฮั่วเหยียนฟาง ชาตินี้มันก็อย่าหวังจะได้แต่งงานกับลูกสาวฉันเลย!"

กู้เพียนหราน: "เสี่ยวลู่เป็นเด็กฉลาด เดี๋ยวผมจะหาโอกาสเล่าประวัติโชกเลือดของตระกูลฮั่วให้เธอฟัง รวมถึงเรื่องที่ฮั่วเหยียนฟางกลายเป็นคนพิการได้ยังไง เธอจะเข้าใจเองว่าทำไมต้องหนีให้ห่าง"

ลู่อี้ถิง: "ไม่ต้องรอเดี๋ยวแล้ว ฉันจะคุยกับลูกเดี๋ยวนี้แหละ!"

พอกดตัดสาย ลู่อี้ถิงก็ต่อสายตรงหาลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนทันที

ในหน้าจอไอแพด ไป๋ลู่ที่กำลังตีขาพับๆ ว่ายน้ำเล่นอยู่ในบ่อออนเซ็น หยิบซองกันน้ำที่ห้อยคอขึ้นมาดู พอเห็นชื่อคนโทรเข้า สีหน้าท่าทางของเธอก็ยังคงเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น

ใช้ได้... เก็บอาการเก่ง เป็นไม้ดีที่ดัดได้

ลู่อี้ถิงพยักหน้าอย่างพอใจ

ไป๋ลู่ปีนขึ้นจากสระ เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบเชียบ ถึงค่อยกดรับสาย

"คุณพ่อคะ มีอะไรเหรอคะ?"

"รอถ่ายทำรายการเสร็จแล้ว แกแอบมาหาฉันที่ห้องหน่อย"

ไป๋ลู่พยักหน้าหงึกหงักกับโทรศัพท์ "ได้ค่ะๆ คุณพ่อ งั้นรอหนูนะ"

พอนึกถึงฉากละครตบตาเมื่อกี้ เธอก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้ 

"คุณพ่อคะ เมื่อกี้พวกเราแสดงเนียน—"

"หยุดเม้าท์ก่อน... เสิ่นซินลั่ว กำลังเดินไปหาพวกแก" ลู่อี้ถิงมองดูภาพในไอแพด สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวอีกคน 

"ยัยนี่ทนเหงาไม่ไหวจริงๆ ด้วย ร้ายลึกนักนะ"

ไป๋ลู่หุบยิ้มทันที 

"คุณพ่อคะ งั้นหนูไม่คุยกับพ่อแล้วนะ! ขอตัวไปรับมือมรสุมก่อน!"

ลู่อี้ถิงกระตุกยิ้ม รอชมเรื่องสนุก 

"รีบไปสิ อย่าให้เสียชื่อลูกสาวฉันล่ะ"

พอกดวางสาย ไป๋ลู่ก็รีบออกจากห้องน้ำ เดินกลับไปที่บ่อออนเซ็นกลางแจ้ง

จังหวะเดียวกับที่เสิ่นซินลั่วเดินเข้ามาพอดี ในมือหิ้วถุงพลาสติกใบโต ข้างในอัดแน่นไปด้วยเครื่องดื่มกระป๋องหลากหลายชนิด

"ขอโทษด้วยนะคะทุกคน!" เสิ่นซินลั่วเปิดฉากด้วยเสียงสั่นเครือ 

"ฉันเป็นแม่บ้านแท้ๆ หน้าที่ของฉันคือต้องดูแลทุกคน... แต่กลับกลายเป็นตัวถ่วงซะงั้น วันนี้ฉันอยากจะขอโทษทุกคนอย่างเป็นทางการค่ะ! ขอโทษนะคะ!"

พูดจบ เสิ่นซินลั่วก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาเป๊ะ! ความโค้งสวยงามตามมาตรฐานงานบริการระดับห้าดาว

เฉียวเซียนอี๋ที่แช่น้ำอยู่ พึมพำเสียงเบา "โห... จิตวิญญาณแม่บ้านตัวจริงเลยแฮะ นับถือๆ"

ไป๋ลู่อดขำไม่ได้ หลุดพรวดออกมา "อุ๊บ... ฮ่าๆๆๆๆ—"

เสิ่นซินลั่วเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ "หลังจากนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงของทุกคนอีกค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ"

ผู้หญิงตัวเล็กๆ เล่นบทนางเอกเจ้าน้ำตามาขอโทษขนาดนี้แล้ว จู่ซินเอินและหนุ่มๆ ก็เลยต้องรักษามารยาท ตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร

ขืนเล่นตัวมากไป เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าพวกเขาใจแคบ คิดเล็กคิดน้อยจ้องจับผิดผู้หญิงตัวคนเดียว เดี๋ยวจะได้ชื่อว่า 'รวมหัวกันบูลลี่เพื่อนร่วมงาน' ซะเปล่าๆ

เสิ่นซินลั่วกุลีกุจอหยิบเครื่องดื่มในถุงแจกจ่ายให้ทุกคน "ฉันไม่รู้ว่าทุกคนชอบดื่มอะไร ก็เลยเหมามาอย่างละกระป๋องเลยค่ะ"

จู่ซินเอินรับมาแล้วเอ่ยเตือน "ถึงจะไม่เสียเงิน แต่คุณเอาเครื่องดื่มมาเยอะขนาดนี้ ถ้าดื่มไม่หมดมันจะสิ้นเปลืองเอานะครับ"

เสิ่นซินลั่วรีบโบกมือ "ไม่เป็นไรค่ะๆ ฉันรบกวนให้ทีมงานไปคุยกับทางโรงแรมเรียบร้อยแล้ว ทุกคนเก็บเครื่องดื่มที่อยากดื่มไว้ ส่วนที่เหลือที่ยังไม่เปิด เดี๋ยวฉันจะเอาไปคืนให้ทางโรงแรมเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

พอแจกเครื่องดื่มให้แขกรับเชิญทั้งหกคนครบถ้วนกระบวนความ เสิ่นซินลั่วก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์ หรืออยากจะเนียนขอแช่น้ำพุร้อนด้วยเลยสักนิด

ไป๋ลู่นอนแช่น้ำพุร้อนพลางแค่นหัวเราะในใจ 'หึ... ละครฉากใหญ่สินะ'

ด้วยนิสัยคุณหนูเอาแต่ใจที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่ของเสิ่นซินลั่ว ไม่มีทางทำตัวว่านอนสอนง่าย รู้กาลเทศะขนาดนี้แน่ ดูท่าทาง 'อู๋ลี่ผิง' คงจะคอยกำกับบทอยู่เบื้องหลังอีกแล้วสินะ

พอนางเอกเจ้าน้ำตาทำตัวน่าสงสารขนาดนี้ พี่เอินกับคนอื่นๆ ก็คงทำหน้าตึงใส่ไม่ได้อีก

แถมยังกู้คืนภาพลักษณ์ 'สาวน้อยผู้สำนึกผิด' ในโลกออนไลน์กลับมาได้ไม่น้อย อู๋ลี่ผิงเพื่อจะช่วยลูกสาวแท้ๆ แล้ว เรื่องเงินคงไม่อั้นแน่นอน

ป่านนี้คงจ้างพวก ‘กองอวย’ มาปั่นกระแสอวยลูกสาวจนคีย์บอร์ดไหม้แล้วมั้ง

กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ เฉียวเซียนอี๋ก็กระเถิบเข้ามา ใช้นิ้วจิ้ม 'จุกผม' ทรงซาลาเปาคู่บนหัวเธอเล่น

จิ้มๆ

ไป๋ลู่ปัดมือเฉียวเซียนอี๋ออกอย่างหงุดหงิด "นี่! อย่ามาแต๊ะอั๋งนะยะ!"

เฉียวเซียนอี๋ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือยังคงวนเวียนอยู่ที่หัวเธอ "ก็จุกซาลาเปาบนหัวเธอมันเด้งดึ๋งน่าจิ้มดีออกนี่นา เหมือนเสาอากาศรับสัญญาณเลย"

หลินเย่ตาเป็นประกาย "พี่เสี่ยวเฉียว มันจิ้มเพลินจริงเหรอครับ?"

เฉียวเซียนอี๋พยักหน้าหงึกหงักยืนยัน

หลินเย่ไม่รอช้า ปีนขึ้นมาจากบ่อน้ำพุร้อนฝั่งผู้ชายทันที "พี่เสี่ยวลู่! ผมขอจิ้มจุกพี่บ้างสิ!"

ไป๋ลู่รีบยกมือปิดจุกผมสองข้างบนหัวเอาไว้แน่น ถอยกรูดหนีสุดชีวิต "อย่าเข้ามานะ! ไอ้เด็กบ้า! อย่าเข้ามา!"

ตูม!

หลินเย่กระโดดลงมาในบ่อน้ำพุร้อนฝั่งผู้หญิง น้ำกระจายเต็มหน้าไป๋ลู่ 

"พี่เสี่ยวลู่ อย่าขี้งกไปหน่อยเลยน่า ขอผมจิ้มทีเดียว... สัญญาว่าจะเบามือ!"

เฉียวเซียนอี๋ก็ร่วมวงด้วย "ใช่ๆ เพราะพวกเราเอ็นดูหรอกนะถึงได้อยากจิ้มจุกเธอน่ะ มามะ..."

ไป๋ลู่เจอศึกหนักทั้งหน้าหลัง จะหลบก็หลบไม่ได้ จะหนีก็จนมุม

เธอถูกเจ้าสองแสบต้อนจนติดขอบสระ

ไป๋ลู่กุมหัวแน่น ตะโกนลั่นสุดเสียง "อาซุยช่วยด้วยยยย!"

ฮั่วเหยียนฟางยืนกอดอกอยู่ขอบสระน้ำพุร้อนฝั่งผู้หญิง มองลงมาจากมุมสูงด้วยสายตานิ่งสงบ "พวกเธอ... อย่าเล่นกันแรง"

หลินเย่กับเฉียวเซียนอี๋กลัวเขามาก พอได้ยินเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจนั้นก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวทันที ไม่กล้าเล่นพิเรนทร์อีก

ไม่ใช่เพราะกินของเขา ใช้ของเขาจนต้องเกรงใจ... แต่เป็นเพราะ 'รัศมีกดดัน' ของเขามันรุนแรงเกินต้านทานต่างหาก!

ไม่ต้องแกล้งทำหน้าโหดวางมาด ก็ดูน่าเกรงขามโดยธรรมชาติ

มันคือบุคลิกของผู้ที่อยู่เหนือคนอื่นมานานจนซึมลึกลงกระดูกดำ แม้ปกติเขาจะดูเป็นกันเองมาก แต่ก็ทำให้คนรอบข้างรู้สึกเคารพยำเกรงโดยไม่รู้ตัว

ไป๋ลู่เห็นทางรอด เธอตีขาพับๆ ว่ายไปเกาะขอบสระตรงที่เขายืนอยู่ ยื่นมือน้อยๆ ออกไปทำตาปริบๆ

"อาซุย... ดึงฉันขึ้นไปหน่อยสิ"

ฮั่วเหยียนฟางส่ายหน้าเบาๆ อย่างอ่อนใจ ยื่นมือออกไปหวังจะช่วยดึงยัยตัวแสบขึ้นมา

แต่ทว่า...

ทันทีที่เขายื่นมือไป ไป๋ลู่ก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ออกแรงกระชากสุดตัว ดึงร่างสูงใหญ่ให้เสียหลักตกลงมาในบ่อน้ำพุร้อนทันที!

ตูมมมม!!!

น้ำพุร้อนแตกกระจายเปียกปอนไปทั้งตัว

"เจ้าพวกเด็กน้อย! รุมจัดการ 'บอสใหญ่' พร้อมกันเลย! ลุย!" ไป๋ลู่ชูแขนตะโกนสั่งการประหนึ่งแม่ทัพ

หลินเย่กับเฉียวเซียนอี๋ สองลิ่วล้อผู้ซื่อสัตย์ รับคำสั่งทันที พวกเขาแสยะยิ้มชั่วร้าย พุ่งเข้าไปล้อมกรอบฮั่วเหยียนฟางไว้ทุกทิศทาง!