บทที่ ๘
ตกเป็ของคุณภู
“งั้นฉันจะทำเบาๆ...เธอพร้อมหรือยัง?”
“พร้อมค่ะ...หนูพร้อมจะให้คุณทำทุกอย่างกับร่างกายนี้”
เหมือนใบบัวเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้อย่างไรอย่างนั้นเธอพร้อมที่จะยอมตกเป็ของภูริชแต่โดยดีและ้าทำกับเขาแค่เพียงคนเดียวเท่านั้นด้วย...
ปั้ก กระแทกสะโพกสอบลงแรงกว่าเดิม รอบนี้เป็ผลสำเร็จ แท่งลำร้อนถูกกระแทกเข้าไปในกลีบสวาทเข้าอย่างจังจนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยงตาเหลือกและจิกแขนเขาไว้อย่างแรงจนขึ้นเป็รอยแผลแดง
“อ๊าส์! กรี๊ด!”
“อ่า~ ของเธอแน่นมากเลยนะใบบัว...”
คนตัวใหญ่ร้องครางไม่เป็เสียงเมื่อแท่งลำร้อนใหญ่ถูกตอดรัดด้วยร่องสวาทสีหวานของเด็กสาวที่นอนอยู่ใต้ร่าง เนื้อตัวของเธอสั่นระริกราวกับลูกนกที่้าหาที่พักพิง
“คะ คุณภู มันเจ็บกว่าที่คิด...ย อยากให้คุณเอาออก”
จากที่ตอนแรกทำซ่าแต่พอโดนซัดเข้ามาเต็มแท่งคนตัวเล็กก็ถึงกับทำตาปรือใช้มืออีกข้างยันซิกแพคแน่นๆเอาไว้ไม่ให้ดันมันเข้ามามากกว่านี้ แม้ว่าตอนนี้มันจะมิด ลำแท่งแล้วก็ตาม
“ทำไมล่ะ...เธอไม่เต็มใจให้ฉันทำอย่างนั้นเหรอ?”
เขาก้มลงกระซิบเข้าที่ข้างหูของเธอ ไม่ได้มีเจตนาจะขืนใจ แต่นี่ใส่เข้ามาเต็มแท่งเต็มลำแล้วจะให้ถอนออกมันก็อย่างไรอยู่
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ...โอ้ย~ หนูเจ็บ มันเจ็บจังเลย“
“ผ่านไปสักระยะมันจะดีขึ้นเอง ไม่ต้องเป็กังวล”
เขาปลอบประโลมเธอด้วยน้ำเสียงที่แสนจะอ่อนโยนโดยการกระซิบลงเข้าที่ข้างหู ภูริชพยายามไม่ขยับตรงส่วนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาแช่เอาไว้อย่างนั้นเพื่อให้ร่องเล็กรองรับััได้ไม่รู้สึกเจ็บไปมากกว่านี้
“มันจะดีขึ้นจริงหรือคะ หนูรู้สึกมันทั้งคับทั้งแน่น...โอ้ย~”
ทั้งจุกทั้งแน่นไม่ว่า แต่มันยังเจ็บมากอีกนี่สิเื่ใหญ่เลย คนตัวเล็กพยายามถอยตัวห่างแต่ภูริชก็คร่อมกอดเธอเอาไว้ให้กระชับแน่นมากกว่าเดิมจนแท่งลำร้อนไถลลงไปลึกมากขึ้น คนตัวเล็กเบิกตาโพลงโต
“อู้ย มันเจ็บค่ะคุณภู...ของคุณมันใหญ่เกินไป...หนูจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว”
ใบบัวเองก็เป็สาวโสดมาจนถึงวัยยี่สิบปี แน่นอนว่าก็มีการดูหนังอย่างว่าเพื่อเร้าอารมณ์ด้วยตัวเองบ้างในบาง่แต่ก็ไม่เคยทำจริงสักที ไม่คิดเลยว่าของจริงมันจะเจ็บและจุกขนาดนี้
“ต้องไหวสิ...จะให้ชักออกเอากลางคันฉันก็ไม่ไหวหรอกนะใบบัว คนไม่ใช่พระอิฐพระปูน”
จากที่ตอนแรกยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ถลำเข้ามาจนเต็มลำ ความรู้สึกของชายหนุ่มมันพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุดอยากจะกระหน่ำซอยแต่ก็ยังทำไม่ได้ ยิ่งหากจะให้ถอนออกไปนี่ไม่ต้องคิดเลยเพราะไม่มีทางที่ภูริชจะทำอย่างนั้นแน่นอน
เขาแช่ทิ้งไว้อย่างนั้นสักประมาณสามนาทีคนตัวเล็กก็ครางอื้ออึงออกมาเพราะเริ่มรับสภาพกับความใหญ่โตนั้นได้แล้ว
“ค คุณภู...หนูเริ่มรู้สึกว่ามันดีขึ้น บางทีคุณอาจจะลองขยับดูเบาๆได้...” เธอกล่าวกับเขาอย่างนั้นด้วยสีหน้าแววตาหยาดเยิ้ม ภูริชจ้องมองใบหน้าสวยนั้นก่อนจะก้มลงประกบปากจูบเข้าที่ริมฝีปากบางระเรื่อและเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็จังหวะช้าๆเนิบนาบเพื่อให้เธอได้ปรับตัว
“อู้ย~ ซี๊ด ม มันเสียว...”
“เริ่มเสียวแล้วใช่ไหมล่ะ อ่า...”
ภูริชถอนริมฝีปากออก เมื่อหญิงสาวร้องครวญครางเขาจึงรีบถามว่ารับกับสภาพความใหญ่โตของเขาได้แล้วใช่หรือไม่ หากเธอรับได้ภูริชก็จะเร่งซอยสะโพกสอบเข้าออกให้เร็วกว่าเดิมเพราะความ้าของภูริชในตอนนี้ไม่ใช่แค่การทำเบาๆ
“เริ่มหายเจ็บค่ะ... อ๊า~ ของคุณใหญ่จัง”
ลำเอ็นร้อนใหญ่ใส่สดไม่มีเครื่องป้องกันกระแทกเข้าออกร่องเล็กสีหวานจนเสียงน้ำดังเจ๊าะแจ๊ะ ร่องกลีบสวาทตอดรัดเขาได้เป็อย่างดี ภูริชรู้สึกติดใจในร่องสาว เสียวเหลือเกิน...
น้ำสีใสไหลซึมออกมาจากกลีบสาวจนหยดเลอะผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาเป็ดวงกว้าง อกอวบเด้งดึ๋งโชว์สายตา ภูริชทนไม่ไหวก้มหน้าลงมากัดเข้าที่ยอดปทุมถันโดยที่ยังซอยส่วนล่างอยู่ไม่หยุด
“อุ๊ย อ๊า~ คุณภูขา~“
ร่างเล็กถูกกระแทกจนเนื้อตัวสั่นคลอนไปตามแรง ผมยาวสีดำขลับถูกปล่อยยาวสลวยเต็มแผ่นหลังกระจายแผ่ซ่านอยู่บนที่นอน ดวงหน้าสวยขึ้นเป็รอยริ้วแดงพร้อมกับเม็ดเหงื่อน้อยๆที่ผุดขึ้นมา
ร่างกายกำยำของผู้เป็เ้านายที่อายุมากกว่าถึง สิบปีกำลังกระแทกแทรกสอดเข้าออกร่องเล็กของเด็กสาวอายุน้อยกว่า ซิกแพคแน่นๆกับกล้ามแขนที่เกิดจากการออกกำลังกายฟิตหุ่นอยู่ตลอดเวลามีเม็ดเหงื่อน้อยๆผุดขึ้นมาแม้ว่าเครื่องปรับอากาศภายในห้องแห่งนี้จะยังคงทำงานได้ดีก็ตาม
เอี๊ยด อ๊าด เสียงเตียงกระทบกับพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่ตลอดเวลา หัวเตียงเองก็ชนเข้ากับผนังไม้จนก่อให้เกิดเสียงดัง โชคดีที่เรือนใหญ่หลังนี้มีเพียงภูริชอาศัยอยู่ หากลุงมิ่งผู้ดูแลอยู่ที่นี่ด้วยก็คงได้ยินว่าภายในห้องกำลังเกิดกิจกรรมปะทุร้อนรักระหว่างหนุ่มสาวกันอยู่
ภูริชจัดการจับเอวคอดเล็กให้ลุกขึ้นพลิกตัวแล้วหันก้นมาหาเขา
แท่งลำร้อนชูเด่นเป็สง่าตั้งอยู่ตรงหน้าโดยมีร่องสาวที่เปียกเปื้อนไปด้วยน้ำใสสีชะโลมชุ่มเต็มกลีบดอกไม้
ภูริชไม่รอช้าจับแท่งลำร้อนกระแทกเข้าเต็มลำแล้วใช้มือทั้งสองจับเอวคอดนั้นเอาไว้แล้วรัวกระแทกเข้าออกไปทั้งอย่างนั้น
“โอ้ย...ซี๊ด~”
ใบบัวหน้านิ่วร้องซี๊ดแต่ก็ยังคงแอ่นสะโพกเด้งใหญ่ให้เขาได้กระทำ ตั้บ ตั้บ เสียงหน้าขาแกร่งกระทบกับก้นนวล แท่งลำร้อนสอดเสียดอยู่ภายในร่องรักของเด็กสาวที่เต็มยอมพร้อมใจให้เขาย่ำยีร่างกาย
ภูริชรู้สึกพอใจกับภาพตรงหน้า...จะจัดท่าไหนเด็กสาวก็ไม่มีบ่นสักนิด สู้ตายตลอด
มันเป็ความรู้สึกที่ภูริชไม่เคยพบมาก่อน แก้วกาญจน์เป็แฟนคนแรกและคนเดียวของเขา เพราะฉะนั้นใบบัวจึงเป็ผู้หญิงคนที่สอง ฐานะชาติกำเนิดไม่ได้ดีเท่ากับแก้วกาญจน์แต่ทำไมลีลาตอนอยู่บนเตียงของใบบัวจึงทำให้เขาติดใจได้มากขนาดนี้ ไม่เข้าใจเลย...
เขาเริ่มรู้สึกหลงเสน่ห์เด็กสาวที่นอนครวญครางอยู่บนเตียง ซึ่งตอนนี้กำลังถูกเขาตอกสดในท่าหมา
“อู้ย อ อ๊าส์~ ค คุณูเา กระแทกร่องหนูแรงๆ”
เด็กสาวร้องออดอ้อนแอ่นก้นให้เขาได้กระแทก ป้าบ มือหนาตีเข้าที่ก้นนวลเนียนจนขึ้นเป็รอยริ้วแดง
โดนเข้าแบบนั้นใบบัวก็ถึงกับแทบทรุด มันเสียวยิ่งกว่าที่เคยคิดเอาไว้....ของจริงมันดีกว่าในหนังอย่างนี้สินะ
ภูริชเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปเพราะร่องเล็กของใบบัวมันช่างตอดแน่นเสียเหลือเกิน
“อ่า~ ฉันจะทนไม่ไหวอยู่แล้วใบบัว...”
“ทนไม่ไหวคุณภูก็ปล่อยเลยสิคะ อ อ๊า~”
ยังคงแอ่นก้นให้เขาและใช้แรงตัวเองช่วยกระแทกเข้าออกจนแท่งลำร้อนไม่อาจทนไหวอีกต่อไป ลำเอ็นร้อนพุ่งตรงฉีดน้ำสีขาวขุ่นเข้ามาจนเต็มมดลูกของเธอ...
“อ๊า~ ค คุณภูขา~”
“อื้ม อ่า~ ... ใบบัว”
เมื่อรู้ตัวว่าเผลอปล่อยในเข้าไปเขาก็รีบชักออก แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะน้ำสีขาวขุ่นไหลเยอะนองออกมาจากร่องเล็กนั้น ภูริชก็ยังรู้สึกใที่ตัวเองเผลอปล่อยตัวปล่อยใจมาได้ขนาดนี้ เขาไม่ได้คิดจะจริงจังกับใบบัวสักหน่อยแต่กลับกล้าสดกับเธอ...ขืนท้องขึ้นมาเป็เื่แน่
ภูริชล้มตัวลงนอนหอบหายใจเหนื่อยถี่อยู่ด้านข้าง ส่วนใบบัวเองก็ล้มตัวหันหน้าไปทางเขาแล้วก็ซบใบหน้าเข้าที่แผงอกกำยำ
ทั้งสองนอนกอดกันแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้นโดยที่ภูริชเองก็อ่อนระทวยรวยแรงไม่มีแรงจะพูดอะไรอีกจึงเผลอหลับไป
เช้าวันต่อมา
แสงแดดสองรำไรลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ม่านสีขาวลายลูกไม้ที่ถูกตัดเย็บอย่างดีก็ไม่อาจป้องกันแสงแดดนั้นได้จนร่างกายกำยำของภูริชต้องขยับไปมาด้วยความรู้สึกไม่สบายเนื้อตัว ดวงตาคู่คมค่อยๆลืมตื่นขึ้นแม้จะรู้สึกหนักอึ้งแต่ก็ไม่อาจทนแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาได้...
ภูริชยันตัวลุกขึ้นยกมือขึ้นจับหัวตัวเอง รู้สึกมึนงงไปหมดไม่แน่ใจว่ามันคือความฝันหรือความจริง
“บ้าเอ๊ย กูก็คิดอะไรไปได้...ใบบัวเป็หลานลุงมิ่งทำไมถึงเอามาฝันอย่างนี้วะ”
ภูริชสบถบ่นตัวเองเมื่อฝันอะไรที่ลามกสกปรก ใบบัวเป็เด็กสาวอายุเพียงยี่สิบปีจะมาทำอย่างนั้นกับเขาได้อย่างไร สงสัยจะเหงากายและใจมากเพราะแฟนสาวจากไปถึงครึ่งปีได้แล้ว ห่างจากเื่อย่างว่าไปนานถึงขั้นเก็บมาฝัน รู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนัก
ก้าวขาลงจากเตียงมาเหยียบพื้นเพื่อที่จะเดินไปอาบน้ำเพราะตอนนี้เวลานาฬิกาบนผนังบอกว่าเป็เวลา สิบเอ็ดโมงแล้วซึ่งถือว่าสายมาก แต่เมื่อก้าวขาเหยียบลงพื้นแล้วหันไปมองบนที่นอนตัวเองที่ยับยู่ยี่ก็พบกับคราบน้ำเป็ดวงๆอยู่บนที่นอน ทั้งคราบสีขาว และคราบเืสีแดง!
“ฉิบหาย! เื่จริงเหรอวะเนี่ย!?”
คราบน้ำกามและเืแห่งความบริสุทธิ์สดซิงบนเตียงกับสภาพยับยู่ยี่ที่ดูแล้วยังไงเขาก็ไม่มีทางนอนดิ้นจนยับแบบนั้นคนเดียวได้ ภูริชได้สติและรู้ในทันทีว่าเื่เมื่อคืนไม่ใช่แค่ฝันไป...
แต่เขามีอะไรกับสาวใช้ในเรือนไทยแห่งนี้จริงๆ!
คิดได้ดังนั้นภูริชก็รีบสวมเสื้อผ้าเป็ชุดนอนลายสก็อตของตัวเองแล้วรีบวิ่งออกมาจากเรือนใหญ่ในทันที แล้วก็พบกับลุงมิ่งกำลังยืนตัดแต่งกิ่งไม้อยู่บริเวณหน้าเรือน
“ลุงมิ่ง ลุงมิ่ง! ใบบัวไปไหน!?”
ออกมาได้ก็ถามถึงหลานสาวของผู้ดูแลเรือนหลังนี้ในทันที
“อ้าวคุณภู ตื่นมาก็เรียกหาบัวมันเลย หิวแล้วใช่ไหมครับ?”
ลุงมิ่งหันมาคุยกับผู้เป็เ้านายอย่างเป็กันเอง ไม่แปลกที่ตื่นมาจะเรียกหาสาวใช้เลยอาจจะเป็เพราะว่าหิว อยู่ที่นี่มันก็ไม่ได้สะดวกสบายมีคนใช้มากมายเหมือน ตอนอยู่ในเมือง ยิ่งถ้าเป็บ้านในตัวเมืองอยุธยาของคุณแม่ของภูริชแล้วก็เรียกได้ว่าใหญ่โตและสะดวกสบายกว่าเรือนโบราณหลังนี้เยอะ
“ครับ แล้วสรุปใบบัวอยู่ไหน?”
“น่าจะเตรียมอาหารอยู่ในโรงครัวนู่นแหละครับคุณภู”
“โอเค ขอบคุณครับลุงมิ่ง”
ได้คำตอบดังนั้นก็รีบเดินดุ่มๆไปที่โรงครัวซึ่งอยู่ค่อนข้างไกลจากเรือนหลังใหญ่ในทันที แล้วก็เป็จริงอย่างที่รู้มิ่งว่าเพราะเด็กสาวใบบัวกำลังยืนปรุงอาหารอยู่ที่หน้าเตา เธอสวมเสื้อแขนยาวสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ
“ใบบัว!” เข้ามาได้ก็ะโเรียกชื่อเธอเสียงดังพร้อมกับนิ่วหน้าด้วยความสับสน
“ว๊าย ใหมดเลยค่ะคุณภู”
เธอหันไปมองหน้าเขา ในวันนี้ใบบัวแต่งตัวดูเรียบร้อยแถมผมสีดำขลับยาวสลวยทั้งสองข้างก็ถูกผูกเป็เปียเอาไว้แล้วติดโบว์สีขาวเล็กๆ หน้าม้าซีทรูสไตล์เกาหลีบางๆถูกปล่อยลงมา ใบหน้าสวยทาแป้งและลิปมันสีชมพูบางเบา ดูแล้วยิ่งเด็กกว่าเดิมซะอีกเพราะเธอแต่งตัวแบบนี้
นั่นเอาทำภูริชเครียดกว่าเดิม...นี่เขาตอกสดๆใส่เด็กไปเมื่อคืนงั้นเหรอเนี่ย? แล้วจะทำยังไงดี? ภูริชไม่อาจมองหน้าใบบัวอย่างเดิมได้อีกแล้ว
“ทำอะไรอยู่”
“กำลังจะทำอาหารเที่ยงให้คุณภูค่ะ เห็นว่าคุณภูไม่ได้รับข้าวเช้าเดี๋ยวตื่นมาคงจะหิว”
“เื่เมื่อคืน...”
ภูริชอยากจะถามเื่เมื่อคืนแต่เมื่อพูดคำว่าเื่เมื่อคืนใบหน้าของเด็กสาวก็ขึ้นเป็รอยริ้วแดงในทันที ทำให้ภูริชรู้ได้เลยว่าเื่เมื่อคืนมันคือความจริง
“เอ่อ เื่เมื่อคืน...ทำไมเหรอคะ?”
“ปละ...เปล่า”
ภูริชได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองดัง แกรกๆ หันหันซ้ายหันขวาเหมือนไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดี เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเอากับคนที่ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่แฟนไม่ว่าที่สำคัญคือเป็เด็กสาวที่อ่อนกว่าเขาถึงสิบปีและอยู่ในการดูแลของตัวเองอีก เขาไม่อยากทำตัวเป็สมภารกินไก่วัดหรือใช้อำนาจรังแกหญิงสาวตัวเล็กซึ่งเป็ผู้น้อย
“เมื่อคืนนี้...หนูเป็ของคุณภูแล้วนะคะ”
ใบบัวเม้มปากแล้วพูดออกไปด้วยใจที่กล้าหาญ บางทีเขาอาจจะ้าได้ยินคำตอบที่ชัดเจน
“ใบบัว...”
ภูริชเองก็อึ้งไปไม่คิดว่าเด็กสาวจะพูดอย่างนี้ออกมา
“หนูรู้นะคะว่าคุณเป็คนมีชื่อเสียง หากเื่นี้ใครรู้เข้าคงจะไม่ดี...หนูสัญญาค่ะว่าจะไม่บอกเื่นี้กับใครแม้กระทั่งปู่มิ่ง”
“เอ่อ...” ภูริชทำหน้าทำตาไม่ถูกเมื่อได้ยินเด็กสาวสรุปเออออไปเองอย่างนั้น
“ขอแค่หนูได้ทำหน้าที่ดูแลคุณอยู่ที่เรือนหลังนี้ก็พอค่ะ”
“อื้ม ขอบคุณนะที่เข้าใจ”
รู้สึกโล่งใจที่เด็กสาวพูดอย่างนั้นโดยไม่ได้คิดจะเรียกร้องขออะไรหรือทำอะไรให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียง แม้จะถอยตัวออกจากวงการมาแล้วแต่หากมีเื่นี้แพร่ออกไปก็คงจะโดนเขียนข่าวเสียหายอีกเช่นเคย
พระเอกหนุ่มภอสำเภาวัยสามสิบปี ภรรยาเสียได้ไม่นานก็ส่อแววเ้าชู้ ล่อทลายชิงเด็กสาววัยยี่สิบปีซึ่งเป็สาวใช้ในบ้านของตัวเอง
แค่คิดก็น่าเกลียดแล้ว คุณแม่คงเรียกไปปรับทัศนคติด่วนๆ แถมดูสภาพใบบัวอาจจะถูกไล่ออกไปได้ง่ายๆเลย
“หนูรู้ค่ะว่าหนูอยู่ได้แค่ตรงไหน...หนูจะไม่ก้าวก่ายเื่ของคุณ”
เด็กสาวพูดอย่างนั้นพร้อมกับใช้ตะหลิวคนแกงในหม้อที่กำลังทำอยู่ ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่ั์ตาก็แสดงถึงความเศร้า.. รู้ทั้งรู้ว่าเป็ได้แค่ไหน แต่ยังจะเอาใจเอาตัวมาผูกกับเขาให้เป็แค่ของเล่นระบายอารมณ์
“เมื่อคืนฉันเผลอเสร็จข้างในไปใช่ไหม...”
“เอ่อ ค่ะ”
ถึงแม้จะทำกันมาแล้วและก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าจะต้องพูดคุยเื่อย่างว่ากันแบบเปิดอก แต่เมื่อเขามาถามตรงๆก็รู้สึกเขินอายตอบตะกุกตะกัก
“ฉันจะออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้...”
ภูริชว่าอย่างนั้นก่อนที่จะเดินจากออกไป เขาไม่อยากสร้างความสัมพันธ์อะไรกับเด็กสาวคนนี้เยอะเพราะกลัวจะเกิดความผูกพันทางใจ ให้มันเป็แค่เื่บนเตียงกับเื่การระบายอารมณ์ก็พอ
ภูริชจะไม่มีวันเอาใจมาผูกกับใบบัวอย่างแน่นอน...เธอเป็เพียงสาวใช้ในบ้าน ไม่ได้มีอะไรคู่ควรกับเขา... ไม่คู่ควรเลยสักนิด
398
